Lyra? Słyszysz mnie?
- Roger! - Lyra!
Roger!
Powiedz mi, gdzie jesteś.
W Krainie Umarłych.
O co chodzi?
O nic.
- Co cię obudziło? - Wyspałam się na zapas.
- Kolejny koszmar? - Nie.
No więc?
Natłok myśli.
Roger nas potrzebuje.
- Muszę się udać do Krainy Umarłych. - "Musimy".
Cokolwiek się stanie,
będziemy razem.
Wyjaśnij mi, co się wydarzyło.
Napotkaliśmy nieoczekiwany opór.
- Nieoczekiwany? - Siły zła.
Chłopiec i dziewczynka rozpłynęli się w powietrzu.
By ją zlikwidować, ludzki potencjał nie wystarczy.
Nie możemy pozwolić, by przeżyła.
WYSTĘPUJĄ
NA MOTYWACH POWIEŚCI PHILIPA PULLMANA
ZDJĘCIA
MUZYKA
MROCZNE MATERIE
Więzień się obudził.
Doskonale.
- Niezwykłe zobaczyć cię w takim stanie. - Serwus, Asrielu.
Będzie ci nieco wygodniej.
Nieszczególnie.
- Nie musisz mnie krępować. - Jesteś moim więźniem.
Bawi cię to.
Nie zmieniłeś się.
Mogłabyś stać u mojego boku. Na szczycie miałaś wybór. Odmówiłaś.
Nie, jesteś nawet bardziej małostkowy.
Nie wydaje mi się.
Dotrzymałem słowa,
ale ty wróciłaś po nią i poległaś.
Jest tutaj?
Nadal go nosisz?
Nie.
- Znajduje się w niebezpieczeństwie. - Nie...
Magisterium życzy naszej córce śmierci.
Nam również.
Wiesz, za kogo ją uważają?
- Religijne banialuki. - Za Ewę.
- Mielibyśmy sprokurować drugą Ewę? - Tak sądzą czarownice.
Dziewucha powinna była zostać w Kolegium Jordana.
Narobiła zamieszania niewspółmiernego do swoich zalet...
Pamiętaj, kim jestem.
Znam cię. Nie mówisz poważnie.
Nie czytasz mi w myślach.
Rzeczywiście, poległam.
Tylko ty możesz jej pomóc.
Ktoś jej towarzyszy.
- Lyrze? - Świetna agentka.
Sprowadzi ją tutaj w odpowiednim momencie.
Jest bezpieczna?
Przysięgasz?
Rety...
Rzuciła na ciebie urok.
- Pilnujcie jej. - Tak jest.
- Najgorsze minęło? - Chyba.
Postąpiła niewybaczalnie.
Wydajesz się odmieniony.
Ty też.
Gapisz się.
Wiem.
- Nie sądziłem, że jeszcze cię zobaczę. - Dzięki, że się zjawiłeś.
- Długo tam jesteś? - Przecież się nie ukrywam.
- Dlaczego nas śledzisz? - Należę do Republiki lorda Asriela.
Przybyłam po ciebie, dziewczynę i nóż.
My tutaj rządzimy.
Chcemy pogadać na osobności.
A jeśli przejdziecie do innego świata?
- Nie ufasz nam? - Jak myślisz?
Dobra.
Teraz się nim nie posłużę.
- Nie boisz się, że go ukradnie? - Popękał.
- Jak to? - Kiedy cię ratowałem.
- Przez moją matkę? - Pomyślałem o własnej matce...
I wtedy się rozpadł.
Nie zamknąłem okna do twojego świata.
Przyda się.
Zawsze do mnie wracasz.
Co się stało?
Obudziłam się, ona była przy mnie...
- Żałuję, że cię zostawiłem. - Nie w tym rzecz.
- Nagle wiedziałem, gdzie jest. - Twój ojciec? Znalazłeś go?
Ale zastrzelił go jakiś żołnierz. Nie wiem dlaczego.
Przykro mi.
Nie zrobiłem niczego, o co mnie prosił.
Musisz się zbierać?
Przykro mi. Już czas.
- Weź. Unikaj głównej drogi. - Co to?
Kompas, latarka i inne przydatne rzeczy.
Jesteście przemiłe. Będę uważała.
Wiem, kto zdoła naprawić nóż.
Iorek zna się na obróbce metali jak nikt.
- Wrócimy przez okno, naprawimy nóż i... - Co?
Przed śmiercią ojciec powiedział mi, że nóż będzie potrzebny na wojnie
- i że mam go dostarczyć Asrielowi. - Nie.
- Może Asriel popełnił błąd. - Wcale.
- Skąd ta pewność? - W klatce było ciało Rogera.
Zabił go.
Ojciec twierdził, że ode mnie zależy los wielu światów.
Nóż zdoła unicestwić Zwierzchność. Obowiązkiem Strażnika jest...
Współpracować z mordercą? Nie.
- Są ważniejsze sprawy do załatwienia. - Niby jakie?
Gdy spałam, przemówił do mnie Roger.
Wiem, gdzie jest. Musimy go uratować.
- Skąd? - Z Krainy Umarłych.
- Nikogo nie da się wskrzesić. - Wycinasz przejścia między światami.
- To kolejny świat? - Tak, widziałam.
W końcu porozmawiałbyś z ojcem.
- Przestań wciskać mi bajeczki. - Wybierasz Asriela?
Wybieram swojego ojca. Umarł, zanim go poznałem.
Ja jestem Strażnikiem, nie ty.
Nie tak to sobie wyobrażałem.
Zrobiłem wszystko, by cię ocalić, chociaż ojciec mi odradzał.
Może nie naprawiajmy noża.
Chłopak nie chce zrobić tego, do czego nakłania go Lyra.
- Wdała się w matkę. - Nie ufasz jej.
Ale to również moja córka. Co z nożem?
- Zostawili go ze mną. - Świetnie.
Ustal, w którym świecie jesteście, a kogoś po was przyślemy.
- Trzymaj ich krótko. - Przywiozłeś ją tutaj?!
Agentko Salmakio, będziemy w kontakcie. Miałem puścić ją wolno?
Zabić na miejscu.
Jest... przebiegła.
Wyrządziła wiele zła.
Ale jest też piekielnie inteligentna i obecnie po naszej stronie.
- Wykorzystamy ją. - Ufasz jej tak, że aż ją uwięziłeś.
Nie ufam w ogóle. Dlatego chcę skonsultować się z Radą.
Coś przed nami ukrywa.
Torturowała i mordowała moje siostry - między innymi.
Nad czym tu deliberować?
Wyrazy współczucia, ale powinniśmy jej wysłuchać.
Na to możesz przystać?
Gdzie jesteś?
Gdzie?
Nie wątp w siebie.
Zrobię to sam.
Lyra?
- Czy tak trudno go przeprosić? - Za co?
Znalazł cię. Walczył o ciebie, a ty z marszu robisz mu awanturę.
Nie zawsze masz rację.
Przepraszam.
Przeprosiny przychodzą ci z trudem.
Dobra. Nie jest mi przykro.
Ja też przepraszam.
Nie chcę się z tobą kłócić.
Iorek jest blisko otwartego okna.
Spytałam aletheiometr.
Naprawimy nóż i zdecydujesz, co dalej.
- Nie przekonasz mnie. - Nie zamierzam.
Ojciec prosił, żebym zaniósł go Asrielowi.
Dzięki, że najpierw uratowałeś mnie.
Musiałem.
- Nie zabiorę cię do Krainy Umarłych. - W porządku.
Ja i Pan poradzimy sobie sami.
Jak wrócicie?
Nie wierz mu.
Ja uwierzyłam i pożałowałam.
Od początku kłamiecie!
- Nóż jest zepsuty. - Zostaw go!
Niby dlaczego?
Przez wzgląd na Asriela. Zależy mu na Willu.
Twój ojciec miał rację. Jesteś nieznośna.
Powiedz, że uciekliśmy i że straciłaś nóż.
Zniszczyła go moja matka.
- Zjawimy się, gdy będzie trzeba. - Czyżby?
Umiecie go naprawić?
Nie w twojej obecności.
A jeśli nie odejdę?
Zamknę okno i zostaniemy tu na zawsze.
Nikt nie będzie nas kontrolował, zwłaszcza Asriel.
Nie mam wyboru.
Pospieszcie się.
Na wojnie przyda się każdy.
Rano odnajdziemy Iorka.
Dla mnie?
Pan wzywał, milordzie?
Usiądź.
Co ja tu robię?
Mamy cię wysłuchać i podjąć decyzję.
- W sprawie? - Tego, kim jesteś.
A więc to proces.
Jeśli uznacie mnie za winną, zostanę ukamienowana?
Wytarzana w smole i pierzu - jak to krnąbrna niewiasta?
Nie do twarzy ci w roli ofiary.
Określimy, czy przydasz się Republice.
- Czy dołączysz do Rady... - Czy zgniję w celi bez okien.
- Co chcecie wiedzieć? - Jaki byłby z ciebie pożytek.
Byłam pierwszą kobietą,
której słuchali duchowni i uczeni.
Moje eksperymenty z Pyłem dorównują osiągnięciom Asriela.
Spytajcie go. Ciekawe, czy zaprzeczy.
- Teraz ty masz głos. - Interesujące. Najwyraźniej nie.
- Jesteś agentką Magisterium. - Byłą.
Pracując dla Magisterium, zabijałaś...
Czarownice. Owszem.
Mordowałam dzieci i prowadziłam na nich doświadczenia.
Postępowałam haniebnie.
Nikt nie osądzi mnie surowiej niż ja sama.
Ale nie pytacie o to, co zasadnicze.
Czyli?
- Dlaczego miałabym wam pomóc? - Dzierżymy klucze do klatki.
Nie.
Jesteście jedynymi istotami, które mogą uratować nasze dziecko.
Byłam najgorszą matką świata.
Latami o niej nie myślałam,
a jeśli, to by żałować, że w ogóle się urodziła.
- Upokorzenie... - Absurd!
Upokorzeniem był owoc naszej miłości?
Nieślubne dziecko. Do tego martwy mąż.
Ciężko było dźwigać ten los.
Gdy Magisterium zainteresowało się Pyłem i dziećmi...
Zlękłam się.
By nas kontrolować, posługują się dziećmi.
Uratowałam ją przed Radą Oblacyjną.
Wyrwałam spod ostrza.
Rada Oblacyjna i ostrze były twoim dziełem.
Swoich win nie dostrzegasz,
- lordzie Asrielu Belacqua? - Ojciec ze mnie fatalny,
ale nigdy nie naraziłem jej na niebezpieczeństwo.
To za mało.
Magisterium zgładzi ją z fanfarami, wśród modłów i lamentu,
ale zgładzi.
Wam może się udać.
Uratujcie ją,
a zrobię, czegokolwiek zażądacie.
Ponieważ?
Kocham ją.
Usłyszeliśmy dość.
- A jeśli go nie znajdziemy? - Czeka na mnie.
- Mogłem to załatwić sam. - Nie.
Nie musisz wchodzić do środka.
W porządku?
Wiem, że udawała, ale gdy się budziłam, raz czy dwa mnie tuliła.
Nikt mnie wcześniej nie przytulał.
Szybciej!
Koniec deliberacji.
Macie wątpliwości? Słucham.
Nie tylko wobec niej.
Wie, kim jest. Niejasne jednak, kim jest dla ciebie.
Chyba byś się jej nie oparł.
Zostaje?
Bylebyśmy jej pilnowali.
Roke?
Zostaje, jeżeli będzie użyteczna.
- Ruta? - Lubię Lyrę.
Jest ważna dla czarownic, więc się zgadzam.
Ale jeśli Coulter zdradzi, własnoręcznie ją zabiję.
Przypadnie ci ten zaszczyt. Wprowadzić.
Mariso, zostajesz.
Możesz poruszać się po obozie. Za próbę ucieczki czeka cię śmierć.
- Co za dobroć! - Koledzy sądzą, że się nam przydasz.
Miejmy nadzieję, że tak będzie. Uwolnij jej dajmona.
Agentka Salmakia twierdzi, że Lyra podróżuje z chłopcem,
Strażnikiem noża o potężnej mocy. Widziałaś go?
- Nóż? - Właśnie. Co możesz mi powiedzieć?
Will. Takie imię nosi. Spotkałam go dwukrotnie.
- Dziękuję. - Ma się za bohatera.
Mnie wydaje się bezbarwny.
O nożu nie słyszałam.
Iorek!
Stęskniłem się.
Ja też.
Zostałeś, żeby w razie czego pomóc.
I pomożesz.
- Jak? - Nóż Willa się zepsuł,
a ja muszę przejść do Krainy Umarłych. Jesteś najlepszym kowalem na świecie.
Do Krainy Umarłych żywi nie wejdą, a nóż nigdy nie powinien był powstać.
Ale powstał, a ja jestem jego Strażnikiem.
Masz dobre intencje, lecz nóż posiada własne.
Jest mój. Rozumiem go.
Wtedy nie wycinałbyś okna do Krainy Umarłych.
Iorek...
Nóż pękł, ponieważ umysł Willa był rozszczepiony.
- Zwątpił w swoją ścieżkę. - Ty nigdy nie wątpiłeś?
Niedźwiedzie nie wątpią.
Kiedy się poznaliśmy, piłeś, bo nie mogłeś pogodzić się z porażką.
Dopiero teraz to rozumiem.
Masz wątpliwości, gdy ci zależy -
czy jesteś niedźwiedziem, czy człowiekiem.
Nie wątpią tylko najgorsi, jak moi rodzice.
Will przypomina ciebie.
Dobrzy ludzie wątpią, kiedy nie rozpoznają słusznej drogi.
Spytaj swój instrument,
czy powinnaś się udać do Krainy Umarłych.
Zdezorientowany jak nigdy.
Mówi o równowadze tak delikatnej,
że najdrobniejsza myśl mogłaby ją zachwiać.
Oto odpowiedź. Według aletheiometru to nierozsądne.
Po czym dodał "tak".
Wciąż Złotousta...
Dobrze, naprawię nóż,
chociaż twój cel mi się nie podoba.
Doktor Cooper?
- Dziękuję, że poświęci mi pani czas. - O czym ojciec chciał rozmawiać?
Liczymy na panią.
Jestem zafascynowany energią,
a zwłaszcza tym, czego dokonał Asriel podczas eksplozji w Svalbardzie.
Bazował na pani technologii rozrzezania.
Proszę mi wyjaśnić, co robiliście z dziećmi.
Ale dlaczego?
W Stacji nastąpiła moralna i religijna katastrofa.
Złożyliście niepotrzebną ofiarę w imię niczego.
Ale zdobyła pani wiedzę. Zrobi z niej pani użytek.
Zauważyliśmy, że podczas rozrzezania wydziela się energia.
- Jak duża? - Iście heretycka.
- Nad tym pracował mój kolega. - Czy energia z ofiary mogłaby mieć...
zastosowanie bojowe?
Ma pani do dyspozycji najtęższe głowy w Genewie.
Oczywiście, zespół nie opuści cytadeli,
dopóki zadanie nie zostanie ukończone.
Wybuch Asriela wypalił dziurę w niebie. Nie powinniśmy konstruować...
Pani doktor,
walczę o nowy Eden.
Tutaj, na Ziemi.
Czerpię z tego siłę, której istnienia nie podejrzewałem.
Oto misja, którą mi powierzono.
Pani zaś musi zasłużyć na przebaczenie Zwierzchności.
Albo sam wyrwę pani potrzebne informacje.
Odwagi, pani doktor.
Imponujące, prawda? Statek intencyjny.
Zawsze imponowały ci jego zabaweczki.
Nie chciałby, żebyś badała plany aż tak skrupulatnie.
Zwrócił mi wolność.
Próbuję zrozumieć, czego dokonał.
Statek jest napędzany przez dajmona, a steruje się nim intencjami.
Gdzie jest laboratorium ze statkami intencyjnymi?
Salmakia się odezwała. Nóż pękł.
- Jest całkowicie bezużyteczny. - Jak to?
Rozpadł się, gdy chłopcu próbowała go odebrać matka Lyry.
- Niech twoja agentka wraca. - Jest w drodze.
A pani Coulter? Okłamuje cię.
Roke gniewa się na ciebie.
Widziałaś nóż i to ty go zniszczyłaś.
- Dlaczego nie powiedziałaś? - By nie zaszkodzić swojej sprawie.
Uwierzyłem, że końcu odnalazłaś w sobie pokłady uczciwości.
Uczciwości się nie znajduje. Jesteś uczciwy albo nie.
- My nie jesteśmy. - Muszę cię wsadzić do celi.
Nic nie musisz.
Nie chcę, ale to zrobię.
Wielbią cię.
Ogunwe, czarownica, insekt.
Będą bić pokłony, gdy zasiądziesz na tronie?
- Zamierzam ten tron wywrócić. - Fascynujące...
Jesteś tak rozkochany we władzy,
że stałeś się ucieleśnieniem tego, czego nienawidzisz.
Przerwałem poszukiwania Lyry.
Agentka jest już w drodze. Bez noża Lyra mi się nie przyda.
- Nie możesz. - Mogę.
- Moja walka jest zbyt ważna. - Powiedz to raz jeszcze...
- Nie wierzę, by Lyra była Ewą. - Wykorzystaj tę okazję...
Chcę nas wyzwolić z opresyjnych bajeczek.
Moja córka miałaby być symbolem grzechu pierworodnego?
Wykluczone.
Ważne, w co wierzą oni i co w związku z tym planują.
Nie siedzę na tronie. Taplam się w ziemi i brudzie.
Całe życie poświęciłem walce, którą musimy wygrać.
Straciłem tak wiele...
Czemu ty poświęciłaś życie? Władzy.
Stałaś się bezlitosną agentką Magisterium.
Wynalazłaś potworną aparaturę do rozrywania dzieci.
Nagle zjawia się ordynarna smarkula z brudem za paznokciami,
a ty obdarzasz ją miłością.
Gdaczesz i okrywasz ją piórami jak kwoka.
Dlaczego nie możesz być taka, jak pragnę?
Nie dotykaj mnie.
Robię to, bo potęga Zwierzchności jest kłamstwem.
Niczego nie stworzył. Ani nas, ani światów.
Powołał do życia instytucje - budzące strach narzędzia kontroli.
Nie rządzi już nawet w Niebie.
Władzę sprawuje regent Metatron.
Anioł. Ktoś taki jak my.
Zamierza kontynuować dzieło mistrza.
Dlatego walczę.
Nie wierzę ci.
Zwierzchność jest kłamstwem.
Potworności, których się dopuściłaś w jego imieniu,
zasadzają się na kłamstwie.
Chodź ze mną. Pokażę ci.
A później zobaczysz, jak rozpętuję wojnę.
Włóż nóż do ognia.
Zniszczył go rozproszony umysł. Zespoli go umysł silny.
To będzie nasze wspólne zadanie.
Unieruchom nóż siłą umysłu.
Wyobraź sobie ścieżkę do zespolenia noża.
Skup się na tym, co ważne.
Sam widzisz, kim stałeś się beze mnie.
Nie, zostaw!
Skoncentruj się.
Jesteś wojownikiem.
Rozumiesz?
Aesahaettr cię wybrał.
O własnej matce też zapomniałeś?
Jeszcze raz. Wejdź w głąb siebie.
Znajdź to, co ważne.
Lyro, cofnij się.
Will?
Słyszysz mnie?
Will?
Spełniłem waszą prośbę. Ścieżkę wybierzecie sami.
Jeśli nie wrócicie z Krainy Umarłych, więcej się nie spotkamy.
Jeżeli wrócicie, zawsze będziesz mile widziana w Svalbardzie.
Ty również, Will.
Jesteście siebie warci.
Żegnaj, Lyro Złotousta.
Mam nadzieję, że jeszcze się zobaczymy.
Kto to?
Stań tutaj.
Anioł?
- Jak? - Spadł z nieba...
w moje ręce.
- Mówi? - Postanowił milczeć.
Nieważne.
- Jest piękny. - Jak wszyscy.
Czujesz coś?
Jest inny.
Coś ci zrobił, prawda?
Widziałem różne rzeczy.
Co takiego?
Widziałem... ciebie.
Ciebie i...
Balthamos!
- Myślałem, że odszedłeś. - Przepraszam za swoje zachowanie.
- Ale strzegłem was. - Czy to... - Anioł.
Lyra.
Wiem.
Omal nie straciłeś go na zawsze.
Gotów udać się do Asriela?
Gromadzi wojsko.
Nie. Przykro mi. Idę do Krainy Umarłych.
Ktoś potrzebuje naszej pomocy. Przyjaciel Lyry.
- Musisz podążyć tą drogą? - Tak.
Rób więc swoje.
Chodź z nami.
Anioły nie mają tam wstępu.
Moja ścieżka prowadzi gdzie indziej, ale będę niedaleko.
Pójdziesz ze mną?
Tak.
Jestem nie tylko synem swojego ojca.
Mama powtarzała: "Pomagaj przyjaciołom w potrzebie".
Dziękuję.
W światach roi się od aniołów. Szeregi buntowników Xaphanii rosną.
Jak fale przed potężnym sztormem.
Mówiłaś, że ufasz Asrielowi bez zastrzeżeń. Naprawdę?
Zwolennicy Xaphanii opowiedzą się za aniołem, nie za człowiekiem.
Zwrócą się przeciw nam, bo uwięził anioła Metatrona?
- Zależy. - Od czego?
Co z nim zrobi Asriel.
Słyszałeś o Aesahaettrze, który wycina przejścia między światami?
O nożu, któremu nic się nie oprze? Nóż uległ zniszczeniu.
Wykuła go ludzka dłoń.
300 lat temu, przy użyciu prymitywnej technologii,
gdy wciąż podróżowaliśmy wozami zaprzężonymi w konie.
Niezwykłe.
Może wcale nie potrzebuję tego noża.
Ona zbudowała urządzenie do odcinania duszy.
Dzięki tej samej technologii wybijam otwory między światami.
Razem rozerwiemy cię na kawałeczki
i odeślemy do twojego pana.
Mogłabyś zamknąć drzwi?
Chciałbym zacząć.
Czujesz, Alarbusie? Tę energię?
Światy kipią od kreatywności,
a wy chcecie ją unicestwić.
Nie robię tego z lubością. Zmusiłeś mnie.
- Jesteś grzesznikiem. - Przynoszę zmiany.
Zwiastuję waszą zagładę.
- Zostaniesz osądzony. - Ale nie przez ciebie.
Dostarczysz moją wiadomość Metatronowi.
Wiadomość brzmi:
jestem tu!
Mariso?
Marisa!
- Do strzału. - Nie strzelać.
Roke!
- Wśliźnij się tam. Lecisz razem z nią. - Zrozumiałem.
Żegnaj, Asrielu.
Opuścić broń.
- W co ty pogrywasz? - Niech bawi się w matkę.
Mam nadzieję, że są gotowi.
W tył zwrot!
Odmaszerować.
Czego mam szukać?
Ciągnie się bez końca. Jest płasko. Czuć śmiercią.
Powiedz, że robimy słusznie.
Mam nadzieję.
Musi mi wystarczyć.
W porządku?
Nie chce się przebić.
Ostatni ze światów.
Dalej nic nie ma.
To tutaj?
Tak, udało ci się.
- Skąd wiesz? - Widziałam to miejsce we śnie.
- W tamtą stronę. - Czekaj. To niebezpieczne.
Stój!
WYSTĄPILI
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Agnieszka Rostkowska