Wiem, że robisz to wbrew sobie, ale bez was bym jej nie znalazł.
Dziękuję.
Po prawie czterystu latach z Baruchem nieco złagodniałem.
400 lat?
- Wiesz, gdzie przebywa? - Oczywiście.
Anioł połączy się z każdym umysłem. Więź między nami jest nawet silniejsza.
Czujemy jak jeden, choć jest nas dwóch.
Dociera do Asriela.
Wiesz, o co Asriel cię poprosi?
Przed śmiercią ojciec opowiedział mi o wojnie.
- Że muszę wziąć w niej udział. - Jest w tobie wojownik.
Pokonałeś Króla Niedźwiedzi.
Ochronisz tę, którą kochasz.
Lyra?
Lyra...
Roger!
Musisz mi pomóc.
I pomogę!
Obiecuję, że cię nie zawiodę.
Krzywdzą mnie.
Kto?
Powiedz, gdzie jesteś.
W Krainie Umarłych.
Roger!
Roger?
Znowu mi się śnił.
- Musimy go odnaleźć. - Gdzie byłaś?
Nie mogłem za tobą podążyć.
W Krainie Umarłych.
WYSTĘPUJĄ
NA MOTYWACH POWIEŚCI PHILIPA PULLMANA
ZDJĘCIA
MUZYKA
MROCZNE MATERIE
- Ambitne przedsięwzięcie. - A to dopiero początek.
Imponujące, ale żołnierzom brakuje dyscypliny.
Stąd twoja obecność.
Witaj.
Przedstawiam ci Rutę Skadi, królową czarownic znad jeziora Łubań,
i jej dajmona, Siergieja.
Należy do mojej Rady.
- Generale... - Wasza Wysokość.
Pozwolisz?
- To ona cię wybrała. - Wybrała?
Słucham szeptów między światami. Wiem więcej niż inni.
Zbieramy armię.
Pański ruch oporu to znakomici żołnierze.
Mam nadzieję, że was nie rozczarujemy.
My również.
- Ile jeszcze nam brakuje? - To znaczy?
Żołnierzy. Czarownic.
Siła Zwierzchności zasadza się na liczebności,
na masach gotowych bronić jego tajemnic i dogmatów.
Wystarczy, że go sprowokujemy.
Szykujesz prowokację?
Pokażę ci.
- Dajcie plany statku intencyjnego. - Tak jest.
Skąd wiesz, że ten cię nie zabije?
Drobne katastrofy nam niestraszne.
Pytałeś, ilu żołnierzy potrzebujemy. Nie wiem.
Ale Zwierzchność sprowokują nie ludzie,
lecz Pył.
Mówisz zagadkami. Mnie interesuje strategia.
Wybacz. Zmusimy Zwierzchność, żeby się pokazał.
Wtedy zaatakujemy wszystkim, co mamy.
- Nie zamierzałam was przestraszyć. - Czego chcesz?
Nie zrobię wam krzywdy. Szukam dziewczynki.
- Ma na imię Lyra. - Śledzili cię?
- Nie sądzę. - W lesie są żołnierze Świątyni.
Nikogo nie widziałam.
Kilka dni temu coś się stało i rozpełzli się wszędzie.
Chodź.
Oddala się.
Szkoda.
Chciałam je zjeść.
Przykro mi.
Sól.
Wypala korzenie.
...garnizon południowy.
- I 250... - Lordzie Asrielu?
Roke! Ludzi przepraszamy.
Mów.
Wiadomość od naszej agentki w Magisterium, Salmakii.
- Organizują poszukiwania. - Czego? - Pańskiej córki.
Uważają, że to najważniejsze dziecko w dziejach świata.
- Grozi jej niebezpieczeństwo. - A kiedy nie grozi?
Coś jeszcze?
- Nie, to wszystko. - Doskonale.
Nie lekceważ Lyry.
Wiesz, co sądzi Magisterium?
Według Zwierzchności, Ewa była matką stworzenia.
Lyrę stworzyła Marisa i ja. Nie jest Ewą, tylko dzieckiem.
Posiada jakieś informacje albo umiejętności, które przeoczyliśmy.
Umie jedynie odczytywać aletheiometr i pakować się w tarapaty.
Co chciałabyś usłyszeć?
Prawdę.
Nad obozem unoszą się anioły.
Co robią?
Walczą.
Ewakuować się!
Nie za blisko.
Cofnij się!
Oddycha.
Który walczy po stronie Zwierzchności, a który po naszej?
Może ani to, ani to.
Ruta?
Ten jest wyższy rangą. Może archanioł.
- Tego nie kojarzę. - Da się go przenieść?
- Gotowi? - Tak jest.
Uwaga!
- Jesteś szpiegiem Zwierzchności? - Błagam...
Powtórzysz?
Muszę ci przekazać wiadomość.
Ten jest ze Zwierzchnością, a ten z nami.
Zabiorę go do środka. Sierżancie?
Umieścić w separatorze polowym. Jak brzmi wiadomość?
Znaleźliśmy chłopca. Strażnika.
Chłopca? Czego strzeże?
Aesahaettra. Bogobobójcy.
Jedynej broni, która może go unicestwić.
- Kogo? - Zwierzchność.
I jego regenta.
Mojego brata, Enocha.
Zwierzchność ma regenta?
Baruch?
Kto ci to zrobił?
- Anioł. - Uwięziliśmy go.
Odchodzi.
Gdzie jest chłopiec?!
W drodze do Lyry.
Lyry?
Odszukaj go.
Towarzyszy mu...
mój Balthamos.
Znajdź ich. Oraz nóż.
Balthamosie...
Baruch!
Całkiem bez sensu.
Ale co?
- Co oni mu zrobili?! - Jak to?
To twoja wina. Zmusiłeś mnie do tej podróży.
Chciałem zostać z Baruchem.
Zabili go!
Posłaniec powrócił.
Nie stawiał oporu. Nie powiedział ani słowa.
Gapił się na mnie.
Wczoraj anioły miałem za symbol,
a czarownice za postaci z bajeczek dla dzieci.
A jednak.
Właśnie.
- Nasz rodzaj był w waszym świecie. - Wieki temu.
Świątynia paliła kobiety podejrzane o czarowstwo.
Pamiętam.
Czarownice żyją setki lat. Anioły - tysiąclecia.
Dzięki temu mają moc i perspektywę przekraczające nasze pojmowanie.
Postrzegają czarownice jak my ludzi.
- Czyli jak? - Wasze życie jest krótkie i kruche.
- Dlaczego do nas przystałyście? - Przez nadzieję.
Mamy szansę wygrać.
Ufasz Asrielowi?
Zawierzyłabym mu życie.
Ocknąłeś się! Świetnie.
W tej komorze eksperymentowałem z Pyłem.
Jest wyłożona adamantyną,
która zapobiega ucieczce Pyłu.
Ty, jak mój dajmon, cały składasz się z Pyłu.
- Możesz tu spędzić całą wieczność. - Jestem wiekuisty.
- Nie dysponuję pojęciem czasu. - Rozgość się więc.
Zadam ci kilka pytań, a ty odpowiesz.
Czego boi się Zwierzchność, że kazał aniołowi zaatakować anioła?
Nie chcesz mówić?
By nie zdradzić, że Zwierzchność nie rządzi już Królestwem Niebieskim
i z jakiegoś powodu mianował regenta? Tak, wiem.
Dlaczego nie chce już rządzić? Chyba że nie może...
Ciekawe.
Robimy postępy.
Co jeszcze jest ciekawe? Pył. Fascynująca substancja.
Przez większość swojego życia próbowałem ją zrozumieć.
Raz zabiłem niewinnego chłopca, by ją okiełznać.
Do dziś jednak nikt nie próbował wykorzystać jej
jako broni.
Enoch, brat Barucha.
- Jak został regentem? - Nie waż się wymawiać Jego imienia!
- To Metatron. - Metatron? Świetnie.
Przestań!
- Czego on pragnie? - Skończyć z tym!
Nie wam zajmować się Pyłem.
Istoty świadome stały się niebezpiecznie niezależne.
Ustanowi permanentną inkwizycję w każdym świecie,
aż wszystkie stworzenia nauczą się absolutnego posłuszeństwa.
Położymy kres wolnej woli i podporządkujemy sobie Pył.
- Jak go znaleźć? - Nie wejdziesz do Królestwa.
Myślisz, że się liczysz? Nie zna twojego imienia.
Gdyby cię zauważył, zmiażdżyłby cię, a szczątki spalił.
Nie zna mnie?
Metatrona trzeba więc będzie wywabić -
i wtedy przyjdzie jego Królestwo?
Doskonale.
To nie było takie trudne. I trwało krócej niż wieczność.
Maddy jest tu od dziewięciu lat. Ja dołączyłam kilka lat później.
Jesteście całkiem same?
Ruch oporu to nasze życie.
Możemy czytać, pisać, uczyć się.
A tego zakazuje Świątynia, zwłaszcza...
Dziewczynkom?
Gdzie wasi rodzice?
Nasz ojciec jest jednym z nich.
Pomógł nam uciec, ale sam został.
Chciał, byśmy wstąpiły do Świątyni.
Żeby wyprali nam mózgi? Prędzej wydrapałabym im oczy.
- Naprawdę. - Rozumiem.
Gdzie się wszyscy podziali?
Jakiś nieznajomy wyrwał dziurę w niebie.
Generał Ogunwe wyprowadził przez nią ludzi.
Okno? Do innego świata?
- Tak się tutaj dostałaś? - Coś w tym guście.
Nie poszłyście z nimi?
Nie możemy opuścić naszego ojca.
Ja opuściłam swoich bliskich. Dawno temu.
Zostawiłam wszystko, co znałam.
Jakby świat się kończył...
Teraz widzę, że zaczął się przede mną otwierać,
pełen dziwności i tajemnic.
Pójdę już.
- Do innego świata? - Kilku.
Prowadzą mnie... patyczki. Mówią mi, dokąd się udać.
Owszem, wariactwo.
Zostań jeszcze. Nie wiadomo, kiedy będziesz mogła odpocząć.
Zgoda.
Powiedz, dlaczego szukasz tej dziewczynki.
Dzisiaj otrzymaliśmy sposobność.
Sposobność, by oczyścić świat.
Oczyścić wszystkie światy z tego,
co je trapi.
Uwolnimy prawych od grzechu.
Dowodzić będzie ojciec Gomez,
a waszą świętą misję poprowadzi Zwierzchność.
Bądźcie szybcy i brutalni.
I pamiętajcie:
nowa Ewa nie może się wymknąć.
Złapiecie dziewczynkę i matkę.
Przywieziecie je do mnie.
Żywe lub martwe.
Wobec jego śmierci nic się nie liczy.
Nie wiem, co robić.
- Wiesz, do czego jest zdolna. - Balthamos i ja rozejrzymy się.
Ty zostaniesz na czatach.
Nie lekceważ jej.
Nie zamierzam.
Nie zrobię ci krzywdy.
Szukam dziewczynki.
Dziewczynki?
Jeszcze się wystraszy.
Duch?
Tak, anioł.
A to jest Will.
Ama.
Ma na imię Ama.
Spytaj o Lyrę.
Jest tu może dziewczynka?
Bardzo mi na niej zależy.
Trzyma ją, uśpioną, kobieta, która podaje się za jej matkę.
Żadna matka nie byłaby tak okrutna.
Ta - jak najbardziej.
Słonecznik bulwiasty?
Tak.
Na przebudzenie.
Nim chcesz się posłużyć?
Kobieta wyszła, ale zaraz wróci.
Chodźcie.
Zaczekaj tu.
Jeśli ją zobaczysz, sprowadź pomoc.
Lyra?
Sam widzisz, że nic jej nie grozi.
- Skąd się pani wzięła? - Domek ma różne tajemnice.
Czymś ją pani faszeruje.
Wyrosłeś.
Podejrzewałam, że się zjawisz, ale nie jako pierwszy.
Imponujące.
Dlaczego ją pani więzi i zabrania odejść?
Pozwól. Usiądźmy.
Herbaty?
- W twoim świecie też ją pijecie. - Kogo się pani spodziewa?
Masz nóż?
Mogę zobaczyć?
Dlaczego ją pani tutaj ukryła?
Ponieważ jestem jej matką.
Kocham ją.
Znajduje się w straszliwym niebezpieczeństwie.
Siadaj.
Co może być gorsze od pani?
Smutne, że nie dostrzegasz prawdy.
Już trzy razy ratowałam ją z opałów.
Straciłam wszystko. I znowu jest w niebezpieczeństwie.
- Kto jej zagraża? - Magisterium.
Zamierzają ją zabić.
Wiesz, za kogo ją uważają?
Istnieje przepowiednia.
Za Ewę.
Matkę grzechu.
Sądzą, że wyrządzi wielkie szkody.
Z pobożności zamierzają ją zamordować.
Chyba że im to uniemożliwimy.
Jeśli nawet, to dlaczego ją pani uśpiła?
Nienawidzi mnie.
Uciekłaby.
Raz już próbowała.
- Niech jej to pani wytłumaczy. - Walczę o jej życie.
Twoja matka postąpiłaby inaczej?
Dziecko potrzebuje matki.
Rozumiesz, prawda?
Ty również.
O jednej rzeczy się nie mówi: że matka potrzebuje ciebie.
Ta więź się napina i przeobraża,
ale nie znika.
Dlaczego?
Ponieważ nić biegnąca stąd dotąd
jest najważniejsza na świecie.
Pierwotna.
I piękna.
Mocniejsza niż wszystko...
jeśli ją pielęgnujesz.
Pomóż mi.
We trójkę bylibyśmy niepokonani.
Twoja siła, moja przebiegłość, odwaga Lyry...
- Nie jestem silny. - Jesteś. Przecież widzę.
Przysięga pani, że będzie dbała o jej bezpieczeństwo?
Daję słowo.
Zostawię ją z panią i udam się do Asriela.
Nie! Nie odchodź.
Widziałam, czego dokonałeś u Carla. Chronilibyśmy się nazwajem.
Musimy ruszyć dalej. Razem.
Obiecałem ojcu, że gdy tylko Lyra będzie bezpieczna,
dołączę do Asriela.
- Nie mam wyboru. - Rozumiesz, co to oznacza?
Dopuszczasz się zdrady większego kalibru niż moje.
Skazujesz ją na śmierć.
Rozumiesz?
Dziękuję za wszystko, co pani dla niej robi.
Zostawiam ją pod pani opieką.
Popełniasz błąd.
Myślałam, że zostanie.
Zdobędziemy nóż
- i unicestwimy Metatrona. - Nic o nim nie wiesz.
- Mrocznego anioła nie pokonasz. - Pokonam, bo muszę.
- O nożu mówiły maszkarony klifowe? - O Aesahaettrze.
Nie sądziłam, że potrzebuje Strażnika ani że jest nim przyjaciel Lyry.
Znajdziemy Lyrę, znajdziemy i chłopaka?
Widziałam ich razem. Gdzie jedno, tam i drugie.
- Kim jest ta tajemnicza dziewczynka? - Córką Asriela.
Podobno nową Ewą.
Jaką znowu Ewą?
W niektórych światach to matka grzechu.
- Twoja córka? - Oni tak uważają.
- Wierzą w różne fantastyczne bzdury. - Szkoda, że o tym nie wspomniałeś.
- Gdzie ona jest? - Nie wiemy.
W jaki sposób ją ochronimy?
Jeśli jakaś dziewczynka obyłaby się bez ochrony, to jest nią właśnie Lyra.
Potrzebuję tego noża. Zdamy się na Magisterium.
Skontaktuj się z Salmakią.
Kiedy zlokalizują Lyrę, udam się do niej.
- Zrobisz z córki przynętę? - Postawiłem wszystko na jedną kartę:
majątek i reputację. Następne tygodnie
zmienią bieg historii na zawsze.
Skoro muszę odwiedzić wszystkie światy, to odwiedzę. Uwiężę każdego anioła.
Sam wbiję nóż w serce Zwierzchności.
I owszem, narażę bezpieczeństwo Lyry.
Alternatywą jest los twojej córki.
Zaryzykowałbym wszystko i wszystkich, by coś takiego się nie powtórzyło.
Zadajcie sobie pytanie: "Ile jestem skłonny zaryzykować?".
Zginął anioł, a ty myślisz, jak to wykorzystać.
Miałby umrzeć na darmo?
Xaphania, wielka zdrajczyni.
Zadajesz się z ludźmi?
Tysiąclecia wygnania nie były dostatecznym poniżeniem?
Ty mówisz o zdradzie? Zgodziłeś się zabić anioła.
Baruch jest...
był wrogiem Królestwa.
Garstka buntowników do was nie dołączy.
To dezerterzy. Uciekają przed walką.
Będą walczyć o to, w co wierzą.
Po co przyszłaś?
Sprawdzić, czy to prawda. Czy Asriel mnie krzywdzi.
Buntownicy nie podążą za śmiertelnikiem, który torturuje anioły.
Gdzie Zwierzchność?
Chowa się za regentem, którego obchodzi tylko własna wielkość.
Królestwa, jakie znaliśmy, już nie ma.
To nasz bunt ostateczny.
- Co się stało? - Ona kłamie.
- A jednak cię do niej ciągnie. - Wiem, co robię.
Spójrz.
Jeden wielki absurd!
Baruch zginął dla sprawy, ale to jest bezsensowne.
Uda się, obiecuję.
Pięć minut do celu.
- Co to? - Urządzenie bazujące na Pyle.
Otrzymaliśmy wiadomość od agentki w Magisterium.
- Rezonator magnetytowy uruchomiony. - Lyra jest z niejaką Marisą Coulter.
- Oczywiście. A gdzie? - Na wyspie na Oceanie Niemieckim.
- Fairisle. - Znam.
Najszybszy będzie statek intencyjny.
Zabierz dzieci jak najdalej od Coulter i zostań z nimi do mojego przybycia.
- Zrozumiano. - Polecisz tam?
Muszę. Słyszałeś, co powiedział: "Aesahaettr, bogobójca".
W takim razie... postaraj się przeżyć.
Pyta, co robisz.
Liczę kroki. Wrócę do nich przez inny świat.
Inny świat?
O nie...
Do sterowania potrzebna jest klarowność myśli. W głowie masz mętlik.
Dobrze wiem, kto jest naszym celem.
Pokaż, co potrafisz.
Zabiorę Lyrę, wyjdę i zamknę okno.
- Zostań na czatach. - Muszę się pożegnać.
- Balthamosie... - Aesahaettr to jedno.
- W ludzkie sprawy się nie mieszam. - Nie odchodź.
- Wiem, że to trudne, ale zaufaj mi. - Nie mogę, wybacz.
- Nie w tych okolicznościach. - Balthamosie!
Pomogę ci.
Dzięki, ale wracaj do domu i nie narażaj się.
Pani Coulter?
To ja.
Spóźnił się ojciec. Odeszła.
Chłopiec zjawił się pierwszy.
Musiał pokonać kilkaset mil i granice między światami,
a i tak was wyprzedził.
Brawo!
Nie powinnam być zaskoczona.
MacPhailowi zdaje się, że wie, co robi, ale lawiruje i waha się.
Prezent od chłopaka.
Zdumiewająco wredny smarkacz.
Teraz zabiorę Lyrę.
Wolę nie wracać do Genewy po zmroku.
Powtarzam, nie ma jej tu.
Błagam...
Przykro mi.
Jej los został przesądzony dawno temu.
Dobrze.
Jest tam.
Usiądź.
Zamierzałaś trzymać ją tu nieprzytomną w nieskończoność?
Uciekać ze świata do świata przed aletheiometrem...
w nieskończoność?
Nie jesteś głupia. Przeciwnie. Wiedziałaś, że w końcu ją znajdziemy.
I zniszczymy.
Takie jest jej przeznaczenie.
To twoja wina. Pokarałaś ją istnieniem.
A gdy trafi w ręce Ojca Przewodniczącego -
śmiercią.
Dlaczego przedłużasz jej cierpienie?
Nie wiem.
Przepraszam.
Nie miałam pojęcia, co robić.
Nieprawda.
Znałaś rozwiązanie.
Od początku.
Miłość nakazywałaby pozwolić jej umrzeć.
Odejść we śnie tak głębokim, że nie czułaby bólu.
W ramionach matki.
Czas się pożegnać.
Nie mam siły, by zabić własne dziecko.
Ależ masz.
Większą niż sądzisz.
Wyręcz mnie.
Zrób chociaż tyle.
Uciekamy.
Proszę...
Ojej! Miałeś rację co do tej siły.
Wróciłeś! Wiedziałam, że wrócisz.
Co robisz?
- Zbieramy się. - Idę z wami.
Razem będziemy bezpieczniejsi. Nie!
Cofnij się.
Ty zostajesz.
Ona mnie potrzebuje.
Nie zabieraj mi jej.
- Proszę... - Nie idź za nami.
Will?
- Myślisz, że tak łatwo się mnie pozbyć? - Nie zbliżaj się.
Taki z ciebie gagatek?
O własnej matce też zapomniałeś? Dlaczego ją opuściłeś?
Gdzie ona jest?
Twoja matka?
Spójrz na mnie.
Spójrz...
Co się stało?
Coś ty narobił?
Zniszczyłaś nóż.
Odejdź.
Bez noża jesteś bezużyteczny.
Wynoś się.
Natychmiast!
Odsuń się.
Nie patrz tak.
Puść mnie.
Pozwól mi odejść.
Ocknie się za kilka godzin.
- Masz nóż? - Kim jesteś?
Kazano mi was zabrać do lorda Asriela. Ruszmy się.
- Nie pójdziemy do Asriela. - W porządku.
Wyjście jest tam.
Na ziemię!
- Iorek? - Później ci wyjaśnię.
Uciekajcie!
Nic ci nie jest?
Musimy się pospieszyć.
Chodź z nami.
Nie. Ja zostaję.
Dziękuję.
W drogę.
Lyra?
Spóźniliśmy się.
Szlag!
WYSTĄPILI
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Agnieszka Rostkowska