Downloaded @ subs4series.com
Η Very Important Psonia (V.I.P.) Subs Team...
σε απόδοση διαλόγων και επιμέλεια των...
Gandalfas
Myrto
Promachos
vault_dweller
...σας παρουσιάζει την τηλεοπτική μεταφορά του μυθιστορήματος του Φίλιπ Πούλμαν.
Διάθεση Υπότιτλου: vipsubs.gr vipsubs.net
Season 03 - Episode 08 The Botanic Garden
Series Finale
Παν;
Κάποιο σημάδι τους;
Όχι.
- Είσαι καλά; - Δεν είμαι σίγουρος.
Μετά από όλα όσα έχουμε περάσει, βρισκόμαστε εδώ.
Δεν φαίνεται αληθινό.
Ναι.
Στον πύργο, το δαιμόνιο της μητέρας μου...
τον είδα να εξαφανίζεται μπροστά μου.
Νομίζω ότι είναι νεκρή.
Θα πρέπει να είμαι ανακουφισμένη.
Υπάρχουν τόσα πολλά που δεν καταλαβαίνω για τους γονείς μου.
Σαν τι;
Όπως γιατί δεν ήταν ειλικρινείς μαζί μου.
Γιατί έκαναν τόσο φρικτά πράγματα.
Γιατί δεν την ενδιέφερα για 13 χρόνια και ξαφνικά αυτό άλλαξε;
Γιατί με εγκατέλειψαν;
Όταν νόμιζα ότι ο Άσριελ ήταν θείος μου, τον ειδωλοποιούσα...
και μετά τον μισούσα.
Και τώρα δεν μπορώ να τον συγχωρήσω, αλλά...
ούτε και τον μισώ.
Κέρδισε τον πόλεμο.
Κι εμείς βρισκόμαστε εδώ, οπότε...
Έχω το πιο παράξενο συναίσθημα ότι έφυγε.
Που σημαίνει ότι είμαι μόνη.
Όχι, δεν είσαι.
Τι;
Τίποτε.
Χαίρομαι που πλύθηκες, γιατί έζεχνες!
Δεν μοιάζει σαν να της λείπω.
Φαίνεται καλά.
Θα είναι ακόμα καλύτερα όταν σε δει.
Σκέψου πόσο καλό θα είναι να είμαστε ξανά μαζί τους, να είμαστε κοντά.
Τι γίνεται αν η αίσθηση δεν είναι η ίδια. Κι αν δεν γίνει ποτέ ξανά ίδια;
Η Λύρα σε αγαπάει.
Είμαστε επιτέλους στον ίδιο κόσμο. Είμαστε ασφαλείς εδώ.
- Δεν είναι αυτοί, έτσι; - Όχι. Θα το καταλάβαινες αν ήταν.
Λέει ότι τα δαιμόνιά μας είναι ασφαλή...
αλλά υπάρχει κάποιος άλλος που πρέπει να συναντήσουμε.
Ο Παν είναι εδώ, όμως.
Είναι όπως όταν συνήθιζε να κρύβεται στο Τζόρνταν.
Δεν ξέρω πού ακριβώς είναι, αλλά μπορώ να τον νιώσω κοντά.
Δεν αισθάνομαι διχασμένη. Και ξέρω ότι είναι ασφαλής.
Άκου.
Τι είναι αυτό;
Κινούνται σε ρόδες!
Το κορίτσι και το αγόρι...
Γεια σας.
Ελάτε να δείτε τη Μαίρη.
Νομίζω ότι θέλει να ακολουθήσουμε.
- Δρ Μαλόουν; - Λύρα!
Δεν μπορώ να πιστέψω ότι είστε εδώ! Πώς φτάσατε ως εδώ;
Μου είπαν να σε βρω.
Ήξερα ότι θα σε ξαναδώ.
Ω, Θεέ μου, να σε καμαρώσω.
Έχετε περάσει από τους πολέμους.
- Χάρηκα για τη γνωριμία. - Χάρηκα.
Ατάλ, σ' ευχαριστώ. Πώς φτάσατε ως εδώ;
Ασεβή θηρία.
Έχουν λιγότερη Σραφ από εσένα.
- Πότε θα την ανακτήσουν; - Δεν ξέρω.
Δεν έχουν λοβούς, τα καημένα.
Η Ατάλ είναι τόσο όμορφη.
Δεν έχω ξαναδεί κάτι παρόμοιο.
Ξέρεις, πριν ένα χρόνο θα είχα μείνει με το στόμα ανοιχτό, αλλά όχι πια.
Τώρα δεν είναι πιο τρελό από αρκούδες μιλάνε και αγγέλους.
Πρέπει να τα βρίσκετε όλα αυτά λίγο μπερδεμένα. Εγώ έτσι ήμουν.
Έχουμε πάει παντού, αλλά νομίζω ότι αυτός είναι ο αγαπημένος μου κόσμος.
Έχω μάθει περισσότερα εδώ τους τελευταίους μήνες από ότι εδώ και δεκαετίες.
- Η Ατάλ με έχει διδάξει τόσα πολλά. - Σαν τι;
Όπως το πώς να εμπιστεύομαι το ένστικτό μου.
Πώς να μεταχειρίζομαι ένα δέντρο με σεβασμό.
Πώς αντιμετωπίζεις ένα δέντρο με σεβασμό;
Λοιπόν, ξεκινάς με το να υποθέτεις ότι δεν είσαι καλύτερος απ' εκείνο.
Έχουμε την ηλίθια ιδέα, ως άνθρωποι, ότι είμαστε το αποκορύφωμα της εξέλιξης, αλλά
έχουμε καταλάβει τόσα πολλά λάθος.
Θέλω να σας δείξω κάτι το πρωί.
Είναι αυτό που νομίζω;
Είναι η απάντηση στην ερώτηση που με ρώτησες στην Οξφόρδη.
Θυμάσαι; Αν η Σκόνη ήταν αμαρτία;
Λοιπόν, η Σκόνη σας, τα σκιώδη σωματίδια μου...
εδώ, το ονόμασαν Σραφ, αλλά είναι το ίδιο πράγμα.
Είναι η σπίθα που σημαίνει ότι είμαστε ζωντανοί.
Είναι συνείδηση.
Άρα η Σκόνη δεν είναι αμαρτία;
Είναι εξίσου καλή ή κακή με εμάς.
Γιατί έχεις περισσότερη Σκόνη γύρω σου από τη Λύρα;
Είναι η ίδια με τα μαλέφα, έρχεται με την ηλικία και την εμπειρία.
Είναι απίστευτο.
- Πώς το κατάφερες; - Είναι το σπορέλαιο που είναι το κλειδί.
Το απορροφούν και έτσι μπορούν να δουν τη Σραφ.
Εξελίχθηκαν με τα δέντρα, αυτή την τέλεια συμβίωση.
Όλα ήταν σε ισορροπία, και μετά...
κάτι άλλαξε.
Είναι σπαρακτικό, έτσι δεν είναι;
Τα δέντρα πεθαίνουν.
Είναι κάποιο είδος ασθένειας;
Όχι, είναι η Σκόνη που εξαφανίζεται.
Έτσι απλά διαφεύγει απ' αυτόν τον κόσμο.
Σκέψη, φαντασία, συναίσθημα, όλα απομακρύνονται.
Αυτό το όμορφο μέρος όπου είναι μακράν πιο ευγενικοί και σοφότεροι από εμάς...
απλά πεθαίνει.
- Τι μπορεί να το σώσει; - Έχετε τρόπο να τραβήξετε πίσω τη Σκόνη;
Θεωρητικά, η Σκόνη έλκεται από τη σκέψη, τη δημιουργικότητα, έτσι...
κάποια μεγάλη ανακάλυψη;
Η Ατάλ λέει ότι δεν μπορώ να σκεφτώ μια διέξοδο, αλλά...
πρέπει να προσπαθήσω.
Έτσι, αυτά τα δαιμόνια, τι ακριβώς ψάχνουμε;
Λοιπόν, μοιάζουν με ζώα...
αλλά αλλάζουν ανάλογα με το πως αισθάνεσαι.
Όταν λοιπόν ο Παν είναι λύκος, ξέρεις ότι την έχεις τσαντίσει.
Αλλά είναι μέρος του εαυτού σου.
Ο Γουίλ νόμιζε ότι δεν είχε...
επειδή είναι από τον κόσμο σου, αλλά έχει.
Το ίδιο κι εσύ.
- Ακόμα προσπαθώ να το κατανοήσω. - Τίποτα δεν με εκπλήσσει πια.
Όλο αυτό το ταξίδι ήταν τόσο ιδιαίτερο.
Έπρεπε να αφήσω στην άκρη όλα όσα νόμιζα ότι ήξερα.
Αλλά πιστεύεις στη ψυχή, ναι;
- Εξάλλου, ήσουν μοναχή. - Ήσουν μοναχή;
Μοναχή πραγματική, από τον κόσμο μου;
Υπάρχουν ακόμα μοναχές στον κόσμο μας.
Γιατί σταμάτησες, λοιπόν;
Βασικά, είχαν μαζευτεί πολλά με τη μία.
Μέρι, πες τους τις ιστορίες.
Ήμουν σ' ένα συνέδριο στην Λισαβώνα...
για μια εργασία πάνω στη φυσική ατόμων.
Το Τάγμα μου ήταν πολύ υποστηρικτικό στην ακαδημαϊκή μου καριέρα.
Ήταν η πρώτη μου φορά στο εξωτερικό, όλα είχαν πάει καλά...
και το γιορτάζαμε. Οπότε...
υποθέτω ότι ένιωθα λίγο τολμηρή.
Ξέρετε, ειλικρινά, μέχρι εκείνη τη στιγμή...
δεν ένιωθα, όντως, ότι μου έλειπε κάτι από τη ζωή.
Και τότε, γνώρισα κάποιον.
Δεν ήταν σαν τους άλλους ακαδημαϊκούς.
Δεν ενδιαφερόταν να κάνει επίδειξη των γνώσεών της.
Ήταν πολύ εύκολο να συζητάς μαζί της.
Και, ξαφνικά, μοιραζόμουν πράγματα που δεν είχα σκεφτεί ότι το χρειαζόμουν.
Κι έτσι απλά άνοιξε ένας ολόκληρος κόσμος από πιθανότητες...
από αισθήματα...
που ποτέ δεν είχα βιώσει.
Και μετά μου έδωσε αυτό το γλυκό, αυτό το μικρό γλυκό με αμύγδαλα.
Και μόλις το δοκίμασα, με πλημμύρισε αυτή η ανάμνηση.
Και συνειδητοποίησα...
ότι είχα αυτό το συναίσθημα και παλιότερα.
Χρόνια πριν, όταν ήμουν στο σχολείο.
Εκείνη η απροσδιόριστη νευρικότητα...
εκείνη η λαχτάρα να είμαι κοντά σε κάποιον.
Νομίζω ότι ήμουν, απλώς...
πολύ φοβισμένη τότε, για να το αναγνωρίσω.
Αλλά δεν ήθελα να το ξεχάσω αυτή τη φορά.
Ήξερα ότι δεν θα μπορούσα μετά απ' αυτό να επιστρέψω στη μονή.
Απλώς, δεν άντεχα την ιδέα να ζω...
χωρίς ένα τόσο ζωντανό συναίσθημα.
Και σκέφτηκα, μήπως θα ήταν καλύτερα για όλους...
αν γύριζα στο ξενοδοχείο μου κι έλεγα τις προσευχές μου...
κι υποσχόμουν να μην μπω στον πειρασμό ξανά;
Και τότε πήρα την απάντηση μου.
Όχι.
Κανείς δε θα είναι καλύτερα.
Και συνειδητοποίησα...
ότι δεν υπήρχε κανείς εκεί να με ανταμείψει που ήμουν καλό κορίτσι...
ούτε κανείς να με τιμωρήσει επειδή ήμουν πονηρή.
Δεν υπήρχε κανείς.
Κι ήταν...
Ήταν απελευθερωτικό.
Και ήταν λίγο μοναχικό.
Αλλά ήξερα ότι ήθελα να βιώσω οτιδήποτε είχε να προσφέρει ο κόσμος.
Ήθελα να βιώσω την αγάπη.
Και τη βίωσες;
Ναι.
- Φοβόσουν; - Ήμουν τρομοκρατημένη.
Ριψοκινδύνευα τα πάντα κι ήμουν σίγουρη ότι θα με απορρίπτανε.
Αλλά το άξιζε.
Είναι σπάνιο όταν συμβαίνει.
Όταν νιώσεις έτσι, πρέπει να το αρπάξεις.
Δεν είναι αστείο;
Μια μικρή στιγμή.
Το μόνο που έκανε ήταν να μου προσφέρει γλυκό κι άλλαξε για πάντα τη ζωή μου.
Για πρώτη φορά, έκανα κάτι με όλο μου τον πραγματικό εαυτό.
Όχι μόνο με μέρος του.
Πού είσαι, Παν;
Έχω τόσα πράγματα που θέλω να σου πω.
Η Εύα ήταν αδύναμη και στο σώμα και στο πνεύμα.
Εξαπατήθηκε από τη δολιότητα της γλώσσας του ερπετού.
Θα κόψουμε εκείνη τη γλώσσα.
Θα...
- Καλημέρα. - Καλημέρα.
Σας έφερα να φάτε κάτι.
Ευχαριστώ. Καλημέρα.
Καλημέρα.
Θα πήγαινα με την Ατάλ και τους άλλους στο περισπέρμιο άλσος...
αλλά μπορώ να σας βοηθήσω να ψάξετε τα δαιμόνια σας αν θέλετε.
Δε χρειάζεται, νομίζω.
Θα είμαστε μια χαρά μόνοι μας, σωστά;
Ναι, θα 'μαστε μια χαρά μόνοι μας.
- Ναι. - Ευχαριστούμε.
Εντάξει.
- Γεια σας. - Γεια.
Είναι περίεργο που ο Παν είναι εδώ και δεν εμφανίζεται.
Ελπίζω...
- Τι ελπίζεις; - Ελπίζω να μην είναι θυμωμένος μαζί μου.
Νομίζω θα καταλάβει.
Κι εκείνη το ίδιο.
Το δαιμόνιο μου, εννοώ.
Κι αν η τελική της μορφή είναι κάτι άσχημο, όπως...
ένα κουνούπι ή ένα σαλιγκάρι;
Ή ψάρι;
Άκουσα για κάποιον με δελφίνι δαιμόνιο αλλά είναι ναυτικός άρα όλα καλά.
Για φαντάσου με να περπατώ στην Οξφόρδη μ' ένα δελφίνι στο χέρι.
Θα τη βρεις την άκρη.
Το βρήκες δύσκολο ν' απαντήσεις στις ερωτήσεις της δρ Μαλόουν;
Φαίνεται αδύνατο να εξηγήσεις τι έχουμε περάσει.
Δε νομίζω ότι μπορεί να καταλάβει κανείς.
Εκτός από εσένα.
Είναι σπουδαία, έτσι δεν είναι;
Η Μαίρη Μαλόουν; Ναι.
Τη συμπαθώ πραγματικά.
Νομίζω ότι έχει δίκιο σχετικά με...
πολλά πράγματα.
Ναι;
Ποια πράγματα;
Ξέρεις. Για τη Σκόνη.
Και δέντρα.
"Δέντρα";
"Σκόνη και δέντρα".
- Η Λύρα. - Η Εύα αυτοπροσώπως.
Φαντάσου πόσο ευλογημένος θα είμαι αν καταφέρω εκεί που απέτυχαν οι άλλοι.
Ευλογημένη η Εξουσία.
Σταμάτα.
Ποιος είσαι;
- Τι είσαι; - Ένας άγγελος.
Είμαστε στην ίδια πλευρά.
Όχι, δεν είμαστε.
Πλησίασε.
Είμαι υπηρέτης σου.
Άφησέ με...
να κάνω αυτήν την πράξη αφοσίωσης, και θα δεις.
Αυτό το οποίο πρόκειται να κάνω θα απαλλάξει τον κόσμο από την αμαρτία.
Η επιθυμία δεν είναι αμαρτία.
Η αγάπη παίρνει εκατομμύρια μορφές, θαυμάσιες κάθε μια από αυτές...
άξιες κάθε μία από αυτές.
Εσύ που κρίνεις...
απλώς φοβάσαι.
Είμαι ο Μπάλθαμος...
και δεν θα σε αφήσω να αφαιρέσεις την ζωή ενός αθώου παιδιού!
Μπαρούκ...
Γουίλ...
- Είναι η Λύρα και ο Γουίλ; - Ναι.
Η ροή της Σκόνης επιβραδύνεται.
Τότε η προφητεία εκπληρώθηκε.
Η αγάπη της Εύας θα γιατρέψει τη Γη και όλος ο κόσμος θα το νιώσει.
Η φύση θα αποκατασταθεί.
Η ελπίδα θα λάμψει στο σκοτάδι.
Καθώς η αθωότητα μετατρέπεται σε εμπειρία, ακόμα μια φορά όλα θα είναι σε αρμονία.
Κοίτα, τους νέους...
Αυτοί το έκαναν.
Μπορούμε να πάμε οπουδήποτε.
Μπορούμε να πάμε σε όποιον κόσμο θέλουμε.
Ή απλώς μπορούμε να μείνουμε εδώ.
Νομίζεις ότι ο Παν γνωρίζει;
Νομίζω ότι το μάντεψε.
Θα πρέπει να επιστρέψουμε στον κόσμο μας για λίγο, έτσι;
Για να είναι όλοι εντάξει.
Θέλω να σου δείξω το κολέγιο Τζόρνταν.
Την τυπική Οξφόρδη.
Μπορούμε να πάμε και στην δικιά σου.
Να ξαναπάμε στον κινηματογράφο.
- Είναι η Σεραφίνα Πέκαλα. - Έχετε δει πώς αλλάζει ο κόσμος;
Χάρη σε σας και τους ανθρώπους σας.
Αυτός που έδωσε τέτοιο δώρο στον κόσμο αξίζει ένα όνομα.
Κιργιάβα = Ποικιλόχρωμη. Φινλανδικά.
Κιργιάβα.
Κιργιάβα;
Σου ταιριάζει.
Γιατί δεν είστε μαζί με τον Γουίλ και τη Λύρα;
Εξακολουθείτε να τους τιμωρείτε για την προδοσία τους;
Αλλά ακόμα τους αγαπάτε, έτσι;
Και δεν είστε αποκομμένοι.
Όχι.
Ακόμα είμαστε ένα.
Αλλά πονούσε τόσο πολύ.
Θα σας χρειαστούν γι' αυτό που έρχεται.
Παν.
Με εγκατέλειψες.
Έπρεπε να ταξιδέψω τόσο μακριά για να σε ξαναβρώ.
Λυπάμαι πολύ.
Είμαι πολύ ευγνώμων.
Δεν το ήθελα.
Συγγνώμη.
Σε παρακαλώ...
Σε παρακαλώ. Συγγνώμη.
Μου έλειψες.
Σ' αγαπώ.
Λύρα.
Ελπίζω η τελική σου μορφή να είναι Δενδροκούναβο.
Σου ταιριάζει.
Και εμένα μου αρέσει.
Είμαι...
η Κιργιάβα.
Κιργιάβα.
Υποδύθηκες καλά το ερπετό.
Γεια σου.
Είμαι η Ζαφάνια.
Και είμαι απερίγραπτα ευγνώμων σε σένα.
Συγγνώμη, σε...
Σε γνωρίζω;
Μιλήσαμε στο εργαστήριό σου.
Σε παρακολουθούσα και σε καθοδηγούσα.
Υπήρξες πολύ γενναία για έρθεις τόσο μακριά.
Χάρη σε σένα, το πολυσύμπαν θεραπεύεται.
Με τα βίας έκανα κάτι.
Έδειξες σε δυο αθώους τι ήταν να τολμήσουν.
Και ανακαλύπτοντας την αγάπη τους...
τράβηξαν την Σκόνη πίσω στους κόσμους μας.
Μόνο αυτό πραγματικά χρειάστηκε;
Κάτι τόσο μικρό και συνηθισμένο;
Η αγάπη...
δεν είναι ποτέ μικρή για αυτούς που την ανακαλύπτουν πρώτη φορά.
Η αποστολή σου τώρα ολοκληρώθηκε.
Η ώρα ήρθε για σένα...
για να πας σπίτι.
Σπίτι;
Δεν είμαι έτοιμη.
Για αιώνες, η Σκόνη έρεε έξω από το σύμπαν.
Αυτό που έκαναν Γουίλ και Λύρα άλλαξε το ρεύμα.
Αλλά δεν είναι αρκετή μόνο η αγάπη τους για να το διατηρήσει για πάντα.
Κάθε παράθυρο που υπάρχει πρέπει να κλείσει.
- Όλα όσα άνοιξα, τα έκλεισα. - Υπάρχουν αμέτρητα άλλα...
ανοιχτά παράθυρα από τους Κομιστές που υπήρξαν.
Κάθε φορά που η λεπίδα κάνει μια σχισμή...
η ροή της Σκόνης αυξάνεται.
Και από το σχίσιμο του χώρου μεταξύ κόσμων, κάποιο σκοτάδι απελευθερώνεται...
φέρνοντας καταστροφή σε όλους τους κόσμους.
Μπορεί να πάρει την μορφή πολλών πραγμάτων. Μιας πανώλης.
Ενός Φαντάσματος.
Φτιάχνω Φαντάσματα;
Αλλά αν ο Γουίλ δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει την λεπίδα...
και αν δεν μπορούμε να αφήσουμε ανοιχτά τα παράθυρα, τότε πως θα...
Πρέπει να διαλέξουμε κόσμους;
Του Γουίλ ή του δικού μου;
Δεν μπορούμε να ζήσουμε σε άλλου τον κόσμο για πολύ.
Τα δαιμόνιά μας δεν θα επιβιώσουν.
Αυτό σημαίνει...
ότι δεν μπορούμε να μείνουμε μαζί στον ίδιο κόσμο.
Όχι.
Δεν μπορείς να έρχεσαι εδώ και απλά να λες αυτό.
Μετά από όσα περάσαμε, δεν είναι δίκαιο.
Δεν είναι δίκαιο.
Θα ρωτήσω το αληθειόμετρο. Θα ξέρει τι να κάνουμε.
Δεν ξέρω τι συμβαίνει.
Δεν δουλεύει.
Μην βιάζεσαι.
Πάρε ανάσα, εντάξει;
Χάλασε.
Γύρνα πίσω!
Δεν είναι χαλασμένο, Λύρα. Εσύ άλλαξες.
- Μεγάλωσες. - Οπότε αυτό ήταν;
Δεν θα ξανά μπορέσω να το διαβάσω;
Η γνώση ακόμα υπάρχει, αλλά πρέπει να τη μάθεις, σαν αυτούς πριν από εσένα.
Το διάβασες με το πνεύμα σου και θα το ανακτήσεις με τις πράξεις σου.
Ποιο το νόημα;
Γιατί φθάσαμε εδώ;
Γιατί έπρεπε να περάσουμε όσα περάσαμε, για να χωριστούμε αναγκαστικά;
Δεν ήξερα ότι μπορούσα να νιώσω τόσο χάλια.
Δε θα νιώθεις έτσι για πάντα.
Δε θέλω να νιώθω έτσι για τη Λύρα.
Εκείνη θέλω μόνο.
Είσαι μάγισσα. Κάποιο ξόρκι πρέπει να ξέρεις…
ή κάποιο τρόπο να ταξιδεύεις μεταξύ των κόσμων.
Είναι γραφτό να είμαι μαζί του. Όλα αυτά είναι τόσο λάθος!
Ξέρεις τις ιστορίες που αναφέρουν…
πως ο μεγαλύτερη αγάπη είναι εκείνη που δεν μπορείς να ζήσεις μακριά της…
εκείνη για την οποία είσαι διατεθειμένος να πεθάνεις;
Δεν έχουν δίκιο.
Δεν είναι αυτό η αγάπη.
Φαίνεται ρομαντικό να πεθάνεις για την αγάπη...
μα είναι πολύ πιο ρομαντικό να ζήσεις για 'κείνη.
Δε θα χάσεις ποτέ όσα έχεις με τον Γουίλ.
Έχετε καθορίσει διά παντός ο ένας τον άλλον.
Και ξέρω πως δε σου είναι προφανές, μα έχεις μέλλον μπροστά σου, Λύρα.
Το χάρισμα που σας δόθηκε ήταν σπουδαίο.
Μα η Σκόνη συνεχίζει να απομακρύνεται απ' τους κόσμους.
Ο χρόνος τελειώνει.
Αν η ανθρωπότητα επικεντρωθεί στα ευρήματα κι έχει συμπόνια στην καρδιά της...
ίσως δημιουργήσει αρκετή Σκόνη ώστε να παραμείνει ένα μόνο άνοιγμα.
Αλλά ξέρετε ήδη πού πρέπει να βρίσκεται αυτό το άνοιγμα.
Στη χώρα των νεκρών.
Δεν μπορούμε να το κλείσουμε.
Είναι το πιο σημαντικό.
Τα φαντάσματα το έχουν ανάγκη.
Τώρα όμως, τα υπόλοιπα πρέπει να κλείσουν.
Πώς γίνεται, είναι τόσα πολλά;
Όσο υπάρχει η λεπίδα, μόνο εσύ μπορείς να τα κλείσεις.
Κατάστρεψε τη λεπίδα και θα σε βοηθήσουμε.
- Πρέπει να καταστρέψω τη λεπίδα; - Ναι.
Μόλις την καταστρέψεις και επιστρέψεις στον κόσμο σου...
εμείς οι άγγελοι θα κλείσουμε τις πληγές που δημιούργησε.
Κι οι κόσμοι θα είναι ξανά ακέραιοι και μοναδικοί.
Αν υπάρχει τρόπος να είμαστε μαζί, πες τον μας τώρα.
Λυπάμαι.
Ακόμα κι οι πιο ισχυροί πρέπει να υποταχθούν στο πεπρωμένο τους.
Σ' αγαπώ.
Δε θα πάψω να σ' αγαπώ ως τη μέρα που θα πεθάνω.
Σ' αγαπώ.
Κι όμως, θα επιστρέψουμε εδώ.
Όταν θα έχουμε ζήσει τις ζωές μας.
Θα διασχίσουμε τη χώρα των νεκρών...
και θα πούμε όσα κάναμε στην Σπλαχνικά Φτερά.
Και θα βρεθούμε ξανά…
εδώ.
Μέχρι να σε ξαναβρώ…
θα γυρνώ εδώ κι εκεί χωρίς σκοπό.
Κι εγώ θα σε αναζητώ.
Κάθε στιγμή.
Συνέχεια.
Κι όταν ξαναβρεθούμε…
δε θα καταφέρει κανείς να μας χωρίσει.
Θα ενωθούμε πολύ σφιχτά.
Κάθε άτομό μου…
με κάθε άτομό σου.
Κι όταν χρησιμοποιήσουν τα άτομά μας για να δημιουργήσουν νέες ζωές…
θα πρέπει να πάρουν δύο.
Ένα για σένα κι ένα για μένα.
Θα υπάρχουμε στα λουλούδια και στις ηλιαχτίδες.
Τόσο σφιχτά θα είμαστε ενωμένοι.
Θα έρθουμε μαζί σου.
Μη μας ξεχάσεις, Μαίρη.
Συνέχισε να λες ιστορίες.
Ατάλ, δεν μπορείς.
Μόλις κλείσουν όλα τα ανοίγματα, κάθε κόσμος θα ευθυγραμμιστεί κατάλληλα.
Για τώρα όμως, Γουίλ η Οξφόρδη της Λύρα είναι κάπου εδώ.
Θα τη φροντίζεις τη Λύρα, έτσι;
Έχει πολύ θάρρος, μα...
νομίζω πως θα 'ναι δύσκολο γι' αυτήν.
Θα τη φροντίζω.
Θα είναι η αδερφή μου τώρα και για πάντα.
Τουλάχιστον ο Γουίλ έχει την Κιργιάβα.
Ξέρεις, θα μπορούσες κι εσύ να βλέπεις το δαιμόνιό σου, αν το θέλεις.
Όταν μίλησες στους αγγέλους στη σπηλιά σου...
ήσουν σε μια ειδική νοητική κατάσταση.
Όπως όταν η Λύρα διάβαζε το αληθειόμετρό της.
Ακριβώς.
Όλοι μας βλέπουμε, ό,τι αναμένουμε να δούμε.
Είδες τη Σκόνη, μόνο όταν πίστεψες πως μπορούσες να τη δεις.
Δοκίμασέ το.
Εδώ είσαι λοιπόν.
Μπορούμε να επιστρέ- φουμε εδώ κάθε χρόνο.
Εσύ στον κόσμο σου κι εγώ στον δικό μου.
Στο Μεσοκαλόκαιρο.
Το μεσημέρι.
Και θα 'μαι εκεί.
Κάθε χρόνο.
Για όλη μου τη ζωή.
Κι αν γνωρίσουμε κάποιους που μας αρέσουν…
θα είμαστε ευγενικοί μαζί τους.
Δε θα κάνουμε συγκρίσεις.
Κι όταν θα έρθουμε εδώ, έστω και για μια ώρα…
θα μπορούμε να είμαστε μαζί.
Κάθε χρόνο. Το υπόσχομαι.
Ας το κάνουμε.
Δε θα σε ξεχάσω ποτέ.
Μόλις περάσω, θα σπάσω τη λεπίδα, διότι...
ξέρω, πως το μόνο που θέλω είναι να επιστρέψω σ' εσένα.
Τι είναι;
Προσπαθώ να φανταστώ πώς θα είσαι όταν γεράσεις.
- Όμορφος, φυσικά. - Πολύ όμορφος.
- Λύρα… - Γουίλ…
Απλά σκέψου την.
Διάθεση Υπότιτλου: vipsubs.gr vipsubs.net
ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΜΕΤΑ
Μπορούμε να επιστρέφουμε εδώ κάθε χρόνο.
Εσύ στον κόσμο σου κι εγώ στον δικό μου.
Και θα είμαστε μαζί.
Θα έρχομαι κάθε χρονιά.
Για όλη μου τη ζωή.
Το υπόσχομαι.
Λύρα.
Series Finale (μη βιάζεστε, έχει κάτι ακόμα)
Η ΛΥΡΑ ΚΑΙ Ο ΓΟΥΙΛ ΣΥΝΕΧΙΣΑΝ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΥΝ ΣΤΟ ΠΑΓΚΑΚΙ ΤΟΥΣ...
ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΣΤΙΓΜΗ, ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ.
ΚΡΑΤΗΣΑΝ ΤΗΝ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΕΖΗΣΑΝ ΜΙΑ ΠΛΗΡΗ ΖΩΗ ΣΤΟΝ ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ ΚΟΣΜΟ.
Ο ΓΟΥΙΛ ΣΠΟΥΔΑΣΕ ΙΑΤΡΙΚΗ ΚΑΙ ΕΓΙΝΕ ΕΝΑΣ ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΟΣ ΙΑΤΡΟΣ.
Η ΛΥΡΑ ΣΠΟΥΔΑΣΕ ΣΤΟ ΚΟΛΛΕΓΙΟ ΣΕΝΤ ΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΟΞΦΟΡΔΗΣ...
ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ΑΛΗΘΕΙΟΜΕΤΡΟΥ.
ΘΑ ΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΧΡΗΣΙΜΟ ΚΑΠΟΙΑ ΗΜΕΡΑ ΟΤΑΝ ΘΑ ΖΗΣΟΥΝ ΞΑΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΓΟΥΙΛ...
ΚΙ ΑΛΛΗ ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ. ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΙΣΤΟΡΙΑ΄.
V.I.P. subs team: Gandalfas, Myrto, Promachos, vault_dweller
Διάθεση Υπότιτλου: vipsubs.gr vipsubs.net