«ارائــه شده توسط فـیلــم2مـدیـا» [ wWw.F2M.Space ]
>>>>>> تــرجـمـه از <<<<<< مـریـم شـراهـی
نیروی اهریمنی او
قسمت هشتم از فصل سوم و آخر: باغ گیاه‌شناسی
«ارائــه شده توسط فـیلــم2مـدیـا» [ wWw.F2M.Space ]
>>>>>> تــرجـمـه از <<<<<< مـریـم شـراهـی
پن؟
نشونی ازشون هست؟
نه
خوبی؟
نمیدونم
بعد همه ی چیزهایی که ...پشت سر گذاشتیم و حالا اینجاییم
به نظر واقعی نمیاد
آره
تو برج ...تجلیه مادرم
دیدم که درست جلوی چشمم ناپدید شد
فکر کنم مرده
قاعدتا باید یه نفس راحتی بکشم
خیلی چیزا راجب پدر و مادرم هست که من ازشون بی خبرم
مثلا چی؟
ملا اینکه چرا باهام روراست نبودن
چرا همچین کارای وحشتناکی کردن
چرا مادرم 13 سال هیچ علاقه ای بهم نداشت و
یهو بهم علاقه‌مند شد؟
چرا ولم کردن؟
وقتی فکر میکردم عزرئیل عمومه
...ازش برای خودم بت ساخته بودم
و بعدش ازش متنفر شدم...
...و الانم نمیتونم ببخشمش، ولی
ازش متنفر هم نیستم...
خب، اون جنگ رو برد
...و ما هم رسیدیم این‌جا، پس
احساس عجیبی دارم که مُرده
که یعنی من تنهام
نه نیستی
چیه؟
هیچی
فقط خوشحالم که رفتی آب‌تنی چون بو گندت داشت میکشتم
به نظر که نمیاد دلش برام تنگ شده باشه
انگار حالش... خوبه
وقتی تو رو ببینه بهتر هم میشه
فکر کن چقدر خوبه که دوباره باهاشون باشی نزدیکشون باشی
اگه حسی که من بهش دارم رو نداشته باشه چی؟
اگه اصلا حسی بهم نداشته باشه چی؟
لایرا دوستت داره
بالاخره تو یه دنیاییم
اینجا در امانیم
صدای اونا نیستش، مگه نه؟
نه. اگه بود می‌فهمیدیم
...میگه تجلی‌هامون جاشون امنه
ولی یکی دیگه هست که... باید ببینیمش
ولی پن اینجاست
مثل اون موقع شده که تو جوردن قایم میشد
دقیقا نمیدونم کجاست ولی میتونم نزدیکیش رو حس کنم
احساس نمیکنم از هم جداییم
و میدونم که در امانه
گوش کن
صدای چیه؟
دارن اسکیت بازی میکنن
آن دختر و آن پسر
سلام
بیاین به دیدن مری
گمونم میخواد بریم دنبالش
دکتر مالون؟ - لایرا -
باورم نمیشه اینجایی چجوری اومدی اینجا؟
بهم گفتن پیدات کنم
میدونستم دوباره میبینمت
خدا جون،‌ نگاش کن - سلام -
خدایا، چه جنگ‌هایی که پشت سر نزاشتین -
از آشناییتون خوشبختم - منم از آشناییت خوشبختم -
اتال، ممنونم چجوری اومدین اینجا؟
موجودات از خدا بی‌خبر
اونا سراف کمتری نسبت به تو دارن
کِی سراف به سراغ‌شان خواهد آمد؟
نمیدونم
طفلکلی‌ها از غلاف بی‌بهره‌ان
اتال خیلی قشنگه
تا حالا چیزی شبیهش ندیدم
میدونی، یه سال پیش، سر این قضیه مخم سوت می‌داد، ولی
الان به پای دیوونه‌کننده بودن خرسای سخنگو و وجود فرشته‌ها نمیرسه
حتما همه‌ی این قضایا یکم سردرگم‌تون کرده
تجربه کردم که میگم
ما همه جا رو گشتیم
ولی گمون کنم این دنیای مورد علاقه‌مه
چیزایی که تو چند ماه بودن در اینجا یاد گرفتم
از چندین دهه یادگیری قبلیم، بیشتر بوده
اتال خیلی چیزا یادم داده
مثلا چی؟
مثلا اینکه چجوری به غرایز خودم اعتماد کنم
چجوری با یه درخت با احترام رفتار کنم
چجوری باید با یه درخت با احترام رفتار کرد؟
خب، با فرض اینکه تو بهتر از اونی شروع نمیکنی
،ما به عنوان انسان این فکر احمقانه رو داریم که
در اوج تکامل هستیم
ولی خیلی اشتباه میکنیم
صبح میخوام یه چیزی نشونتون بدم
این همون چیزیه که فکر میکنم؟
این جواب اون سوالیه که تو آکسفورد ازم پرسیدی
یادته؟
اینکه آیا غبار گناه بوده؟
خب، غبار تو ،همون ذرات سایه‌ی من
در اینجا، اسمشو گذاشتن اسرف ولی کلیتش یکسانه
جرقه‌ای که ثابت میکنه زنده‌ایم
خوده هوشیاریه
پس غبار گناه نیست؟
غبار هم فقط مثل ما میتونه خوب یا بد باشه
چرا تو نسبت به لایرا غبار بیشتری دور و برته؟
...وضع این حیوونای مولفا هم همینطوره (همونا که اتال هم جزوشونه)
گذر سن و تجربه، رو غبارت اثر میزاره
باورنکردنیه
چجوری درستش کردی؟
روغن دونه‌ها، کلید ساختشه
جذب این شیشه‌ها میشن و اینجوری میتونن اسرف رو ببینن
این دونه‌ها با درخت‌ها تکامل پیدا کردن به این میگن هم‌زیستیه کامل
همه چی اینجا در تعادل بود ...ولی بعدش
یه چیزی عوض شد...
دلخراشه، مگه نه؟
درختا دارن میمیرن
آفت زدشون؟
نه، بخاطر اینه که غبار داره ناپدید میشه
به زور داره از این دنیا، کشیده میشه بیرون
،فکر، تخیل، احساس
همشون دارن به باد میرن
این دنیای زیبا
جاییه که مردمانش خیلی فهمیده‌تر و مهربون‌تر از ماهان
و الان داره میمیره
چی میتونه نجاتش بده؟
راهی که بشه غبار رو برگردوند
از لحاط نظری، غبار به سمت فکر ...کشیده میشه، به سمت خلاقیت، پس
یه کشف بزرگ لازمه؟...
...اتال میگه نمیتونم چاره‌ای واسش پیدا کنم، ولی
نمیتونم تلاشی هم نکنم...
خب، این تجلی‌ها... دقیقا دنبال کی‌هاییم؟
خب، اونا شبیه حیوونان
ولی بستگی به احساس تو داره که به چه شکلی در بیاد
پس وقتی پن یه گرگینه میشه میدونی که خانم رو کفریش کردی
ولی اونا بخشی از خودتن
ویل فکر میکرد که تجلی نداره
چون اون از دنیای خودته ولی داره
تو هم داری
من که هنوز دارم زور میزنم عقلم نپوکه
ببینین، دیگه هیچی منو شگفت‌زده نمیکنه
اول تا آخر این سفر خارق‌العاده بود
مجبور شدم از همه‌ی چیزایی که فکر میکنم میدونم چشم‌پوشی کنم
ولی به روح اعتقاد داری مگه نه؟
بالاخره یه زمانی راهبه بودی
تو راهبه بودی؟
همون راهبه راستکی‌های دنیای من؟
هنوزم این راهبه‌ها تو دنیامون هستنا
خب چرا گذاشتیش کنار؟
...خب
یهو یه عالمه چیز با هم رخ داد، جدی میگم
مری، از داستان‌هات براشون بگو
خب، تو یه کنفرانس تو لیسبورن بودم و
و راجب فیزیک ذرات سخنرانی میکردم
جایگاهم تو دانشگاه خیلی تو دوره تحصیلیم، پشتیبانم بود
اولین بار بود که تو خارج کشور بودم و همه چی داشت خوب پیش میرفت و
جشن گرفته بودیم
پس گمونم یکم جو شجاعت گرفته بودم
میدونی، راستشو بخوای ،تا اون لحظه
واقعا کمبودی تو زندگیم حس نمیکردم
و بعدش با یکی آشنا شدم
شبیه بقیه‌ی محقق‌ها نبود
علاقه‌ای به نشون دادن دونسته‌هاش نداشت
صحبت کردن باهاش واقعا راحت بود
و یهو، سر مسائلی با هم حرف زدیم و هم‌نظر شدیم که هیچوقت فکر نمیکردیم لازم باشه
و تمومه
این دنیای احتمالی رو به روی ...احساساتی باز کرد که
هیچوقت تجربه‌شون نکردم...
و بعدش یه شیرینی بهم داد
یه شیرینی کوچیک مغز بادوم بود
و به محض اینکه مزه‌ش کردم
یه خاطره‌‌ای دوباره به سراغم اومد
...و فهمیدم که
این احساس رو قبلا هم داشتم...
سال‌ها پیش، موقعی که مدرسه میرفتم
اون حسی که انگار تو دلم داشتن رخت میشستن
از درد نزدیک شدن به کسی، نشات گرفته بود
گمونم تا قبلش خیلی از
دونستنش میترسیدم
ولی ایندفعه نمیخواستم فراموشش کنم
میدونستم که بعد اون جریان دیگه نمیتونم برگردم به صومعه
فقط نمیتونستم این فکر رو تحمل کنم که
زندگی رو بدون حس زنده بودن بگذرونم
و با خودم گفتم اگه الان برگردم به هتل و
دعام رو بخونم و قول بدم که دیگه هیچوقت اسیر وسوسه نشم
حال کی رو بهتر کردم؟
و بعدش جواب رو گرفتم
نه
حال هیچکی بهتر نمیشه
...و متوجه شدم که
هیچ‌کس اونجا نیست که بهم بخاطر دختر خوبی بودن پاداش بده...
یا کسی نیست که بخاطر بدکاری مجازاتم کنه
هیچ‌کس نبود
...و این
رهایی‌بخش بود
و یکم حس غریبانه‌ای هم داشت
ولی فقط میدونستم که میخوام هر چیزی که
دنیا برای ارائه داره رو تجربه کنم
میخواستم عشق رو تجربه کنم
و کردی؟
آره
ترسیدی؟
خدا جونم، گرخیده بودم
همه چی رو به خطر انداختم و میدونستم که پس زده میشم
ولی ارزشش رو داشت
همچین اتفاقی خیلی کم می‌افته
وقتی همچین احساسی داری باید دودستی بچسبی بهش
خنده‌داره مگه نه؟
فقط یه لحظه‌ی کوچیک بود
زنه فقط یه شیرینی بهم تعارف کرد و
همینم زندگیه منو برای همیشه عوض کرد
،برای اولین بار
داشتم یه کار رو با تموم غریزه‌م انجام می‌دادم
نه فقط با یه بخشی ازش
کجایی پن؟
خیلی چیزا هست که میخوام راجبشون باهات صحبت کنم
حوا از نظر جسمی و ذهنی ضعیف بود
فریب حیله‌گریه زبون مار رو خورد
ما اون زبون رو قطع میکنیم
...ما
صبح بخیر
یه چیزی آوردم بخورین
ممنونم - صبحت بخیر -
صبح بخیر
میخواستم برم پیش اَتال و بقیه
تو باغ غلاف‌بذر
ولی اگه بخواین میتونم کمکتون کنم دنبال تجلی‌هاتون بگردین
نه. فکر نکنم لازم باشه
خودمون تنها میتونیم، مگه نه؟
آره، خودمون تنها میتونیم
آره - ممنونم -
باشه
خداحافظ
عجیبه که چجوریه پن اینجا هست ولی خودشو نشون نمیده
...امیدوارم
امیدواری چی؟
امیدوارم از دستم عصبانی نباشه
گمونم درک میکنه
اونم درک میکنه
تجلیه خودمو میگم
اگه واسه شکل نهاییش به یه چیز بد مثل پشه
یا یه حلزون بی‌صدف قانع بشه چی؟
یا یه ماهی؟
شنیدم یه مَردی تجلیش دلفینه
ولی طرف ملوانه، پس غمی نداره
آره، فرض کن با یه دلفین تو دستم
دارم تو آکسفورد قدم میزنم
حالا یه فکریش میکنی
جواب دادن به سوال‌های دکتر مالون برات سخته؟
انگار محاله بتونیم چیزایی که گذروندیم رو توضیح بدیم
فکر نکنم کسی درک کنه
الا تو
عالیه، مگه نه؟
مری مالون؟ آره
ازش خوشم میاد
...گمونم راجب خیلی چیزا
درست میگه...
واقعا؟
چی‌ها؟
میدونی
غبار
و درختا
درختا؟
غبار و درختا
لایرا همون حوایه
تصور کن موقع موفقیتم چقدر متبرک میشم
اونم در چیزی که باقی درش شکست خوردن
مرجعیت سلامت باد
وایسا
تو کی هستی؟
تو چی هستی؟
یه فرشته‌م
پس جفتمون یه طرفیم
نه. نیستیم
بیا نزدیک‌تر
من بنده‌ی توام
بذار این عمل فداکاری رو انجام بدم
تا خودت بفهمی
کاری که میخوام کنم دنیا رو از گناه پاک میکنه
میل و اشتیاق گناه نیست
...عشق میلیون‌ها شکل به خودش میگیره که
هر کدومشون زیبا هستن
هر کدومشون باارزشن
،تو، ای تو قضاوت میکنی
تو فقط میترسی
من بالتاموسم
و نمیذارم جون یه بچه‌ی بی‌گناه رو بگیری
...باروک
...ویل
کار لایرا و ویله؟ - آره -
جریان محو شدن غبار در حال کاهشه
پس پیشگویی محقق شده
عشق حوا زمین رو شفا خواهد داد و
تموم دنیا اون رو احساس خواهند کرد
طبیعت احیا خواهد شد
امید در تاریکی جرقه خواهد زد
وقتی معصومیت به تجربه تبدیل میشود
همه یک بار دیگر در توازن خواهند بود
اونا این کارو کردن
میتونیم به هر جایی بریم
میتونیم به هر دنیایی که دلمون میخواد بریم
یا میتونیم فقط این‌جا بمونیم
به نظرت پن خبر داره؟
به گمونم یه حدسایی زده
باید تا یه مدت برگردیم به دنیاهای خودمون، ‌مگه نه؟
تا حال تجلی‌هامون خوب بشه
میخوام جوردن رو نشونت بدم
یا درستش آکسفورد
ما هم میتونیم بیایم تو دنیایه شما
دوباره بریم سینما
سرافینا پکالا هستش
مگه ندیدین دنیا چجوری داره عوض میشه؟
همه‌ی اینا به لطف شما و انسان‌هاتونه
کسی که همچین موهبتی رو به دنیا داده لایق یه اسمه
کیراوا
کیراوا؟
بهت میاد
چرا با ویل و لایرا نیستین؟
هنوز دارین بخاطر خیانتشون تنبیهشون میکنین؟
ولی هنوز دوستشون دارین، مگه نه؟
و از هم جداسازی نشدین
نه
هنوز یکی هستیم
ولی خیلی دردناک بود
برای چیزی که در راهه بهتون احتیاج دارن
پن
تو ولم کردی
مجبور شدم راه زیادی رو سفر کنم تا دوباره پیدات کنم
واقعا شرمنده‌م
واقعا مدیون محبتتم
نمیخواستم ولت کنم
شرمنده‌م
...خواهش میکنم
خواهش میکنم. منو ببخش
دلم برات تنگ شده بود
دوستت دارم
...لایرا
امیدوارم شکل نهاییت بشه یه سمور جنگلی
بهت میاد
منم دوستش دارم
...من
کیاوام...
کیاوا
نقش مار رو خوب بازی کردی
سلام
اسم من زفانیایه
و تشکرم ازت در کلام نمیگنجه
...ببخشید، من
شما رو میشناسم؟
تو آزمایشگاه صحبت کردیم
حواسم بهت بود و راهنماییت کردم
خیلی شجاع بودی که تا اینجا پیش رفتی
به لطف تو چندجهانی در حال شفا گرفتنه
من که به‌زور کاری کردم
تو چیزی که انجامش جسارت لازم داشت رو به دو تا بی‌گناه نشون دادی
و با کشف عشقشون
اون‌ها غبار رو به دنیای ما برگردوندن
واقعا این همه کِش ماجرا سر همین بود؟
اونم چیزی به این کوچیکی و معمولی‌؟
عشق برای کسایی که اولین بار اون رو کشف میکنن هیچوقت چیز کوچیکی نیست
وظیفه‌ت رو انجام دادی
...وقتش رسیده که
بری خونه...
خونه؟
ولی آماده نیستم
،قرن‌ها هستش که
غبار به بیرون از هستی سرازیر شده
کاری که لایرا و ویل انجام دادن این جریان رو تغییر داد
ولی فقط عشق اون‌ها به تنهایی برای حفظ همیشگی غبار کافی نیست
هر پنجره‌ای که وجود داره باید بسته بشه
من هر پنجره‌ای که باز کردم رو بستم
...خیلی پنجره‌های دیگه هستن که
توسط حاملانی که تا الان خنجر رو حمل کردن باز موندن
هر بار که خنجر برشی درست میکنه
جریان حرکت غبار بیشتر میشه
،و از اشک فضای بین دنیاها
،مقداری تاریکی آزاد میشه
که سرتاسر دنیا رو به ویرونی میکشه
این ویرونی میتونه به شکل خیلی چیزها باشه
یه بلای خانمان‌سوز
یا یه شبح
یعنی داشتم شبح میساختم؟
ولی اگه ویل نتونه از خنجر استفاده کنه
،و نمیتونیم پنجره‌ها رو هم باز بذاریم
اونوقت چجوری...؟
باید یه دنیایی رو انتخاب کنیم؟
دنیای ویل یا دنیای من؟
خیلی نمیشه تو دنیای یکی دیگه زندگی کرد
تجلی‌هامون دووم نمیارن
یعنی نمیتونیم با هم تو یه دنیا بمونیم
نه
نمیتونی بیای اینجا و یهو همینو بگی
بعد اون همه چیزهایی که از سر گذروندیم این عادلانه نیست
عادلانه نیست
از راستی‌سنج میپرسم اون میدونه چیکار کنه
نمیدونم چه خبره
کار نمیکنه
عجله نکن
فقط نفس بکش، باشه؟
خرابه
برگرد
خراب نیست لایرا
تویی که تغییر کردی
تو بزرگ شدی
فقط همین؟
دیگه هیچوقت نمیتونم بخونمش؟
،علم و دانش خوندنش هنوز هم وجود داره ،ولی باید یادش بگیری
مثل کسایی که قبل تو یاد گرفتن
،با فیضی که داشتی میتونستی بخونیش
و الانم میتونی با تلاش دوباره به دست بیاریش
فایده‌ش چیه؟
چرا به اینجا رسیدیم؟
چرا باید وارد هزارتا مصیبتی که مجبور بودیم میشدیم
تا اینجوری به زور از هم جدا شیم؟
نمیدونستم میشه همچین حسی هم واست بد بشه
همیشه این‌جوری نمیمونه
نمیخوام این احساس رو نسبت به لایرا نداشته باشم
من فقط میخوامش
تو جادوگری
...باید یه طلسمی یا
یه راهی برای سفر بین دنیاها بلد باشی؟
آخه میخوام باهاش باشم
همش اشتباهه
:اون داستانا رو میشناسی که میگن
بزرگ‌ترین عشق، اونیه که ...نمیتونی بدون عشقی که
حاضری براش بمیری... زندگی کنی؟
این درست نیست
عشق، این نیست
میدونم که مردن برای عشق ،عاشقونه به نظر میرسه
ولی زندگی کردن بخاطر عشق عاشقونه‌تره
هیچوقت چیزی که با ویل داری رو از دست نمیدی
شما برای همیشه همدیگه رو صیقل دادین
و میدونم ،الان اینجور به نظر نمیاد
ولی تو یه آینده پیش روت داری لایرا
این یه موهبت بزرگه که به شما مرحمت داده شده
ولی غبار همچنان داره از دنیاها محو میشه
وقت داره تموم میشه
اگه بشریت ذهنش رو به ،کشف و اکتشاف
،و قلبش رو به رحم و شفقت معطوف کنه
شاید غبار کافی برای باز موندن
یک شکاف باقی بمونه
ولی از قبل میدونین که اون پنجره کجا هستش
تو سرزمین مردگانه
ما نباید اون پنجره رو ببندیم
این مهم‌ترین پنجره‌ست
ارواح احتیاجش دارن
و حالا، بقیه‌ی پنجره‌ها باید بسته بشن
ولی چجوری ببندیمشون وقتی اینقدر زیادن؟
،تا موقعی که خنجر وجود داره فقط تو میتونی اون‌ها رو ببندی
،خنجر رو که بشکونی
ما هم میتونیم کمکتون میکنیم
باید خنجر رو بشکنم؟
آره
،وقتی برگشتین خونتون
،وقتی که خنجر شکست
ما فرشته‌ها زخم‌ها رو بهبود میدیم
و دنیاها یک بار دیگه کامل و بی مثل و مثال خواهند شد
اگه راهی هست که میتونیم با هم باشیم، همین الان بهمون بگو
شرمنده‌م
پای سرنوشتی در میونه که حتی قدرتمندترین‌ها هم
باید تسلیم اون بشن
دوستت دارم
تا روزی که زنده‌ام دست از دوست داشتنت نمیکشم
دوستت دارم
هرچند برمیگردیم اینجا
وقتی زندگی‌هامونو کردیم
...از سرزمین مردگان میگذریم و
هر کاری که کردیم رو... برای بال‌های مهربون تعریف میکنیم
...و همدیگه رو همین‌جا
پیدا میکنیم...
...تا وقتی که پیدات نکنم
از پا واینمیسم...
و منم دنبالت میگردم
اونم در هر لحظه
در تک‌تک لحظه‌ها
...وقتی دوباره همدیگه رو پیدا کردیم
دیگه هیچ‌کی نمیتونه از هم... جدامون کنه
محکم به هم پیوند میخوریم
...اونم هر ذره‌ی من و
هر ذره‌ی تو...
و وقتی از ذرات ما برای خلقِ ...زندگی‌های جدید‌مون استفاده کنن
باید تقسیم بر دو نفر بکننش...
یکی برای تو و یکی برای من
ما در گل‌ها و پرتوهای خورشید خواهیم بود
...محکم به هم پیوند میخوریم
باهاتون میایم
فراموشمون نکن مری" "به قصه‌گویی‌هات ادامه بده
اتال، تو نمیتونی
،وقتی همه پنجره‌ها بسته شد
هر کدومه دنیاها به درستی هم‌راستا میشن
خب دیگه ویل
پنجره‌ی دانشگاه لایرا، تو همین نقطه هستش
حواست به لیرا هست دیگه، مگه نه؟
،اون خیلی شجاعه
ولی فکر کنم این براش خیلی سخته
حتما مراقبشم
از الان تا همیشه خواهر منه
حداقل ویل، کیاوا رو داره
میدونی، تو هم میتونستی تجلیت رو ببینی
اگه میخواستی
،وقتی تو غارت با فرشته‌ها حرف زدی (محل کارش)
خودت رو تو یه وضعیت ذهنیه خاصی نگه داشتی
مثل موقعی که لایرا راستی‌سنج رو خوند
دقیقا
همه‌ی ما فقط چیزی رو میبینیم که انتظار داریم ببینیم
فقط موقعی غبار رو دیدی که باور کردی که میتونی ببینیش
امتحانش کن
ببین کی اینجاس
میتونیم هر سال برگردیم اینجا
تو توی دنیای خودتی و منم تو دنیای خودم
نیمه‌ی تابستون
وسط روز
و منم اینجام
هر سال اینجام
تا آخر عمرم
...و اگه با کسی که دوستش داریم آشنا شدیم
باید باهاشون مهربون باشیم...
نباید مقایسه‌شون کنیم
،وقتی میایم اینجا ...فقط تا یه ساعت
میتونیم پیش هم باشیم...
هر سال
قول میدم
انجامش بده
هیچوقت فراموشت نمیکنم
،به محض اینکه کارم تموم شد خنجر رو میشکنم
چون میدونم که فقط میخوام برگردم پیش تو
چیه؟
فقط میخوام تصور کنم
وقتی پیر میشی چه شکلی میشی
معلومه، خوش‌تیپ
خیلی خوش‌تیپ
...لایرا
...ویل
کافیه بهش فکر کنی
"یک سال بعد"
میتونیم هر سال برگردیم این‌جا
تو تو دنیای خودتی و منم تو دنیای خودم
و میتونیم با همدیگه باشیم
هر سال اونجام
تا آخر عمرم
قول میدم
لایرا
ویل و لایرا، هر سال در همان زمان مقرر به آن نیمکت برمی‌گشتند
انها به قولی که به هم دادن وفادار مانده و به دنبال زندگی شاد در دنیاهای خود رفتند
ویل دانشجوی پزشکی شد و بعدها جراح موفقی از آب درآمد
لایرا نیز در دانشگاه سنت‌سوفیه در آکسفورد به تحصیل پرداخت ...و در آنجا توانست یاد بگیرد که چگونه باز راستی‌سنج را بخواند
که دوباره روزی به دردش خواهد خورد آن هم وقتی که لایرا و پن وارد ماجراجویی بزرگی شوند
...ولی این خود یک داستان دیگر خواهد بود
«ارائــه شده توسط فـیلــم2مـدیـا» [ wWw.F2M.Space ]
>>>>>> تــرجـمـه از <<<<<< مـریـم شـراهـی