KSZTAŁT WODY
Gdybym miał o tym opowiedzieć...
Gdybym...
Jak bym to zrobił?
Nie wiem.
Zacząłbym od określenia czasu?
Wydarzyło się to bardzo dawno...
u schyłku rządów dobrego księcia.
A może opisałbym miejsce?
Małe miasto nad brzegiem oceanu...
lecz z dala od reszty świata.
Sam nie wiem.
Czy opowiedziałbym o niej?
O księżniczce pozbawionej głosu?
A może zaznaczyłbym tylko, że to prawdziwa historia?
O miłości i stracie...
i o potworze, który chciał wszystko zniszczyć?
Hedaku, mój panie.
Coś cię trapi. Słucham.
Zgrzeszyłam. Obraziłam Boga.
Żyję w grzechu, panie.
Ja to ocenię.
Zwątpiłam w słuszność ofiary.
Złota myśl dnia: czas to rzeka, której źródłem jest przeszłość.
Nie wejdę tam.
Musisz wejść na górę, panienko, jeśli chcesz się położyć spać.
Obudziły cię syreny? Był pożar.
W fabryce czekolady.
Czujesz?
Rety.
Palone kakao.
Rzecz tragiczna i słodka zarazem.
Zjesz coś?
Drogie dziecko.
Bez ciebie umarłbym z głodu.
Jak przysłowiowy artysta.
Spójrz.
Taniec Billa Robinsona na schodach.
Strasznie trudny. Cagney to powtórzył.
Inaczej, ale pięknie.
To jest piękne.
-Też tak chcę! -Dobrze!
-Gotowa? -Tak!
Chodź.
Szybko chwytasz.
Uwaga, ostatni!
HISTORIA RUT
ORAZ MARDI GRAS
Elisa!
Jak przyjdziesz z czynszem,
to zostań na ten biblijny film.
Dam ci dwa bilety.
Przyjdź z Gilesem, to równy gość.
-Biblia i komedia! -Dzięki.
Nie ma widzów.
Popcorn i napoje na koszt firmy!
Źle!
Brakuje drugiego „S”!
Ma być „Mardi grass”!
OŚRODEK BADAWCZY OCCAM
Przypominamy, że w sektorze 12 ogłoszono poziom zagrożenia stopnia A.
Elisa! Chodź, podbij kartę.
Spóźniasz się.
Gdzie się pchasz? Kolejka!
Zajęłam jej miejsce.
Jak oberwę, to i wam się dostanie.
Jasne, Yolanda. Powodzenia.
Już mnie bolą nogi.
Zrobiłam dziś Brewsterowi kiełbaski w cieście.
Od razu je wsunął.
Żadnego „dziękuję” ani „pycha”.
Ani słówka.
Facet milczy jak grób.
Ale gdyby bąki były komplementem,
byłby jak Szekspir.
Wracam rano i robię śniadanie.
Jajka na boczku i grzanki.
Smaruję masełkiem z obu stron,
jak dziecku.
I nawet nie podziękuje.
Ciesz się, że jesteś wykształcona.
Mój Brewster mógł zaimponować tylko zwierzęcym magnetyzmem.
Czar dawno prysł.
Do licha ciężkiego... Nie!
Wywalajcie to łaskawie do kubła. Po to jest!
-Nie do pomyślenia, co? -Dobra, już dobra!
Co oni robią?
Boże, jak naświnili.
-Zelda! Ciszej, proszę! -Dobra.
I nie bluźnij.
Przepraszam.
Proszę o uwagę!
Do T-4 przyjeżdża dziś nowy zespół wraz z obiektem.
To doktor Robert Hoffstetler z placówki w Galveston.
Nie chciałbym tu popadać w przesadę,
ale to być może najcenniejszy obiekt,
jaki znalazł się pod naszym dachem.
Jak podróż?
-Dobrze. Gdzie ochrona? -Chwileczkę.
Gdzie jest ktoś z ochrony?
Witamy w T-4.
Fleming, szef ochrony.
W razie jakichkolwiek pytań służę pomocą.
Czy to jasne? Od dziś ja tu rządzę.
Mają wyjść.
Podłączmy tubę do kompresora.
Tędy...
Tutaj. Podłączajcie.
Wyrównać ciśnienie.
-Stąd dotąd. -Elisa!
Chodź!
Co tu się wyrabia? Widziałaś to?
Tak, wziąłem perukę. Pasuje?
Uważaj.
To nie „peruka”, tylko tupet. Z francuskiego.
Wieczność.
Tantal nigdy nie umknął w śmierć,
bo nie mógł dosięgnąć owoców z gałęzi drzewa,
a woda znikała, gdy tylko próbował się jej napić.
Stąd porzekadło...
„męki Tantala”.
Dzięki i zapraszamy ponownie!
Tak, ciasto na śniadanie. Zaufaj mi.
Witamy u Dixie Douga.
-Już pana widziałem. -Tak.
Zapewne nieraz.
Może tartę z limonką?
Tak. Dwie porcje na wynos.
Przestań, proszę.
Ulegam pokusom.
Nie służy mi to, jak wszystko, co lubię.
Gdzie tam, to wyśmienite ciasto.
-Czy pan Dixie Doug we własnej osobie? -Gdzie tam.
Placki są w całym kraju. To się nazywa „sieciówka”.
Centrala narzuca nam dekoracje, szyld, maskotkę...
Nawet akcent. Jestem z Ottawy.
Nie!
Nabrałem się.
„Ale ciacho”.
A ten tutaj to niby Włoch?
Chyba tak.
Sprytne.
Zapraszam ponownie.
„Zapraszam ponownie”.
Mówił szczerze?
Zwrócił na mnie uwagę. Słyszałaś.
Kiepskie to ciasto.
Nie wypluwaj.
Na drugi raz kupimy inne.
Schowam na później.
Szósta rano. Niebo powoli się rozjaśnia,
a północny wiatr szeleści...
Tłum Murzynów otoczył policjantów...
Przełącz, na litość boską!
Nie chcę tego oglądać.
Nie chcę!
Tak lepiej.
Spójrz na Betty.
Jak ja za tym tęsknię.
Gdybym cofnął się do czasów, gdy miałem 18 lat,
dałbym sobie parę rad na przyszłość.
Jakich?
„Bardziej dbaj o zęby i częściej się bzykaj”.
To dobra rada.
Spójrz tylko.
Patrz.
Same tęgie głowy, a i tak szczają na podłogę.
Sięgnęli nawet do sufitu.
Jak oni to robią?
Ciągle mają za małą tarczę?
Bo praktyki to im nie brakuje.
Nawet Brewster,
choć do tęgich głów nie należy...
ale siedem na dziesięć razy trafi do muszli.
-Proszę wybaczyć. -Nie szkodzi.
Śmiało.
Chyba wesoło wam się gawędzi.
Damskie pogaduszki?
Nie słucham.
Nie radzę.
To tak zwany „pastuch z Alabamy”.
Elektryczna pałka
z gumowym uchwytem, o dużym napięciu.
Strickland, szef ochrony.
A Fleming?
Nie.
Mężczyzna myje ręce tylko przed lub po załatwieniu potrzeby.
To wiele o nim mówi.
Dwukrotne mycie...
to oznaka słabości.
Żegnam.
Bardzo miło się gawędziło.
Kurduple są wredni.
Nie znałam takiego, z którego nie wylazłby drań.
W życiu.
Same nędzne szuje.
Może bliżej ziemi jest mniej tlenu, czy coś.
Pomocy! Wykrwawi się!
Chodź.
Myślisz, że to Ruscy? Bo ja wątpię.
A nawet gdyby, to Duane załatwi ich swoim klopsem.
Padły dwa strzały?
Racja, trzy. I ten wrzask...
Co tu się wyrabia?
Chodźcie ze mną.
Zaraz?
-Nie możemy zjeść? -Już!
Rany julek.
Mamy kłopot. Straszny kłopot.
Macie 20 minut na dokładne wysprzątanie laboratorium.
Dwadzieścia.
Pełno krwi. Co tu się stało?
Siuśki zniosę.
Nawet kupę.
Ale krew...
Krwi jakoś się brzydzę.
Pomóż mi to zetrzeć. Lepiej się sprężajmy.
To frytka?
Palec!
Dwa palce!
Odłóż je.
I zaczekaj, lecę po Fleminga.
Gdzie są te części ciała?
Gdzie?
Ależ wierzę.
Na pewno było żywe?
Tak.
Gdy raz poszedłem zobaczyć syrenę,
pokazali mi małpę z rybim ogonem.
Uwierzyłem.
-Na pewno. -Wybacz.
Mam termin.
Wiesz, że płatki śniadaniowe miały zapobiegać masturbacji?
Zawiodły.
Leci Alice Faye.
Była gwiazdą.
Aż miała dość tej zakłamanej branży
i dała sobie spokój.
Niezły, co? Jak na chłam.
Żaden chłam.
Zjedz, idź się położyć i wypocznij.
A jak mi zapłacą...
...ciasto!
-Nie. -Dobra.
Dla mnie ciasto, dla ciebie - co chcesz.
Trzymaj kciuki.
Trzymam.
Wyznać ci mogę tylko to
Nie dowiesz się, że aż tak
Mi tęskno
Nie dowiesz się, jak to ważne jest...
Teraz chcą mieć zieloną galaretkę.
-Nie czerwoną? -Nowy pomysł.
Od dziś - na zielono.
A rodzina ma być weselsza.
Jeszcze weselsza?
Ojciec jakby dopiero się bzykał.
Giles!
Co ich tak cieszy?
Klient chciał zdjęcia, ale go urobiłem.
Szkoda, bo to dobra grafika.
Nieprawdaż? Jedna z lepszych.
Jak się trzymasz? Pijesz?
Skąd, ani kropelki.
Masz co robić, odkąd odszedłeś z firmy?
Na twoją prośbę.
Nie zaczynaj, proszę.
Chcę wrócić.
Zobaczymy. Dokończ to.
Chyba robimy postępy. Dobra robota.
Jajko.
Elisa?
Co tu robisz?
Sprzątałaś?
Słuchaj.
Wzywa nas pan „sikam z rękami na biodrach”.
Zelda D. Fuller.
Od dawna się znacie, Zeldo?
Będzie z 10 lat.
Nie masz rodzeństwa?
Nie.
U was to chyba rzadkość.
Mama zmarła po urodzeniu.
Mnie.
Co to za „D”?
Delilah.
-Jak Dalila z Biblii. -Zdradziła Samsona.
Uśpiła go i ścięła mu włosy.
Filistyni dręczyli go, upokorzyli...
i wypalili mu oczy.
Tego mamusia nie doczytała.
Oraz...
„Elisa Esposito”.
Czyli sierota?
Sierociniec Matki Boskiej Bolesnej w Putnam.
Znaleźli ją nad rzeką,
w wodzie.
I to ty znalazłaś moje palce.
Dzięki.
Zabieg trwał trzy godziny.
Odbudowali cały paliczek
i zszyli ścięgna.
Mogą się nie przyjąć.
Były całe w musztardzie. Z torebki.
Innej nie było.
Mówię za nią, bo ona nie może.
Nie? Jest głucha?
Niema.
Mówi, że pana słyszy.
Masz blizny na szyi.
Miałaś uraz krtani, zgadza się?
W niemowlęctwie.
Kto by to zrobił dziecku?
Wszędzie grzesznicy.
Mam rację?
Będę mówił wprost.
Sprzątacie i wychodzicie.
Ten stwór to obraza boska.
Wiesz, co to znaczy, Zeldo?
Coś odrażającego.
Zgadza się.
Wywlokłem to... obrzydlistwo...
z błota w Ameryce Południowej i przytargałem aż tutaj.
Nie polubiliśmy się zbytnio.
Dobra.
Może się wam wydawać, że to człowiek.
W końcu ma dwie nogi.
Ale Pan stworzył nas na swoje podobieństwo.
Chyba nie sądzicie, że tak wygląda?
Nie mnie orzekać, jak wygląda Bóg, proszę pana.
Jak człowiek, Zeldo. Taki jak ja.
Nawet jak ty.
Ale bardziej jak ja.
To tyle.
Dzięki za telefon, generale.
-Lepiej panu? -O wiele.
Biorę leki.
Odgryzł dwa palce?
Dwa palce, zgadza się.
Wciąż mogę obsługiwać pistolet i baby.
No to wszystko w porządku!
Zgadza się. Czekamy tu na pana.
Postanowimy, co z obiektem.
Jajko.
Cała gama owocowych ciast.
Trzy nowe lokale w Baltimore!
Przyszłość nadeszła!
Odpocznij.
Wpół do dziesiątej.
21:30. Tak jest.
Ale ciacho!
Jestem!
Zrobiłam omlet.
-Tato? -A placki?
Nie znalazłam blaszki.
-Jest omlet. -Słuchaj!
Wciąż cię boli?
-Trochę, ale biorę leki. -Tato!
Co?
Zakopujemy kapsułę czasu.
Mam pytanie.
Będziemy mieli kiedyś odrzutowe plecaki?
Jasne.
Autobus.
To Ameryka.
Pa!
Zjedz, dobrze umyj ręce
i chodź na górę.
Dzieciom podoba się ogródek.
I to pół godziny drogi od stolicy.
Ale to wciąż okropne Baltimore.
Tak myślę...
Przydałby mi się nowy wóz.
Nowy wóz, tak?
Życzy pan sobie cadillaca?
Kochanie?
Krwawisz.
Cicho.
Nie odzywaj się.
Milcz.
Cicho.
Muzyka.
W porządku?
-Trafiłem! -Nie!
„Wróbel gniazduje na para”...
Co?
„Wróbel gniazduje na parapecie”!
„A orzeł chwyta zdobycz”.
Co?
To odzew!
„A orzeł chwyta zdobycz”!
Jedźmy.
Bob!
Jak leci?
Godzinę siedziałem jak debil na betonie
na jakimś zadupiu.
I zawsze tu się spotykamy!
Mogę to zmienić.
Nie zmienia pan.
-Mów, „Bob”. -Dymitrze, towarzyszu.
Nie Bob.
Co to jest, Dymitrze.
Dane anatomiczne...
i plan sali,
w której przetrzymują obiekt.
Mając to, można go wykraść.
-Przekażę kierownictwu. -Trzeba to zrobić niezwłocznie.
Michałkow, to stworzenie...
chyba potrafi się komunikować.
-Tak? -Z ludźmi.
Sądzę też, że jest rozumne.
Ono...
reaguje...
na mowę, muzykę...
Proszę wspomnieć i o tym.
Dobrze.
A teraz sobie podjedz, Dymitrze.
Nazywają to tutaj... „Surf and turf”.
Surf and turf.
Gotujemy homary na miejscu.
Trochę piszczą, ale są...
mięciutkie
i słodkie.
Elisa! Chodź!
Na litość...
-Znowu to samo. -Odczep się.
Zelda? Zapalisz?
To niezdrowe.
Ale przyjemne.
Tu się zgodzę.
Chodź, Elisa.
Chodź.
Unosimy kamery, gdy mamy przerwę.
Nie widzą nas.
Nie umie zrobić porządnego klopsa.
Trzeba doprawić.
W sektorze piątym za dwie godziny odbędzie się próba generatora.
Muszę coś dokończyć. Wołaj generała.
Tęskniłeś?
Poszedłem po cukierki.
Boisz się tego?
Nie przywykłeś?
Znów to ohydne rzężenie.
W ten sposób krzyczysz?
Z bólu?
Czy ze złości?!
Chciałbyś mnie znowu użreć?
Bierz!
Nie wiem!
Prosisz o coś?
W życiu nie słyszałem nic tak wkurwiającego.
Kapitan Walters proszony o podejście do telefonu.
Elisa?
Elisa!
Generale! Witamy!
Wszystko gotowe.
Miło was widzieć.
Boże kochany, to on?
Całkiem spory.
I obrzydliwy.
Dzikusy znad Amazonki czcili go jak boga.
Teraz na takiego nie wygląda.
To prymitywy.
Rzucali do wody ofiary
z kwiatów, owoców i tak dalej.
Atakowali z łukami szyby naftowe.
Raczej bez efektu.
Krwawi.
Dlaczego?
Poskromiłem zwierzaka.
„Osmoza tlenu oraz wymiana dwutlenku węgla”.
-Co to znaczy? -Ten stwór...
posiada dwa niezależne układy oddechowe.
-Jak skoczek mułowy? -Nie.
Słuchajcie.
Wysyłacie człowieka w kosmos.
Jego ciało nie powstało z myślą o tamtejszych warunkach.
Zyskamy przewagę nad sowietami.
Ile może oddychać na lądzie?
Prawda jest taka, że gówno o nim wiemy.
Poza tym,
że chcą go Ruscy.
Chytrusy jedne.
Gdy wystrzelili w kosmos psa, było śmiesznie.
Zaraz potem poleciał człowiek. Rusek.
Bóg jeden wie, co tam robił. I kto się śmieje?
Chruszczow.
Z uśmiechem na gębie wysłał w kosmos psa, potem - komucha,
a wreszcie głowice na Kubę.
A my co?
Musi wrócić do wody.
Naukowcy, jak artyści, kochają swoje zabawki.
Proszę spojrzeć.
Pośrodku.
Dwa zestawy płuc dzieli
gruba, elastyczna tkanka chrzęstna.
-Dobrze tłumaczę? -Tak, ale...
Prześwietlenia nie są jednoznaczne.
Z grubsza...
Jeśli chcemy ubiec sowietów, trzeba go pokroić.
-Nie... -Zajrzeć do środka.
Nie! To bez sensu!
Stracił przytomność.
Do wody.
Zanurzyć!
Generale?
W żadnym razie nie wolno nam go zabić.
Policz te gwiazdki, synku. Mam ich pięć.
Mogę zrobić, co zechcę.
Mogę wysłuchać obu stron,
ale ostateczna decyzja należy do mnie.
Rozetnijcie go, sprawdźcie co się da i zwijajcie się stąd.
Możesz sobie pogratulować.
-Brawo. -Dziękuję.
-Pośpieszcie się z tym. -Oczywiście.
Ratować?
Co ty opowiadasz?
Nie ma mowy.
Dlaczego?
Bo to wbrew prawu.
Nie wolno nawet o nim mówić.
Jest sam jak palec.
Ach tak?
Gdy chodzimy na chińszczyznę,
też chcesz ratować każdą rybę?
Co z tego? Każdy jest sam.
„Samotna rzecz”?
Sama się zgadzasz.
To rzecz. Dziwoląg.
Czytaj znaki.
Rozumiem.
Nie.
Powtórz.
Spokojnie.
Czytaj.
W porządku.
„Kim jestem?”
„Ruszam ustami - jak on”.
„Nie wydaję dźwięku - jak on”.
„Czym więc jestem?”
„Wszystko...
co spotkało mnie w życiu...
przywiodło mnie dziś do niego”.
Teraz to już „on”?
Uderzyłaś mnie!
Patrzę, nie szarp!
Nie bij mnie.
„Gdy na mnie patrzy i jak patrzy...
Nie wie, czego mi brak.
Ani tego...
że jestem niepełna”.
„Widzi we mnie...
tę, kim jestem...
jaka jestem”.
„Cieszy się...
za każdym razem, gdy mnie widzi.
Każdego dnia”.
„A teraz mogę go albo...
uratować...
albo dać umrzeć”.
Boże. Wychodzę.
Muszę iść.
Puść mnie, proszę. Posłuchaj.
Muszę wyjść.
To dla mnie bardzo ważne.
Dostałem drugą szansę.
Wybacz, ale idę.
I więcej do tego nie wracajmy.
Elisa!
Dobra!
Wiesz, kim jesteśmy?
Wiesz? Nikim!
Nic nie możemy!
Przykro mi, ale to...
To nawet nie człowiek.
Co?
Jeśli nic nie zrobimy,
też nie będziemy.
Giles!
-Czekałem. -Przepraszam.
W porządku.
Wejdziemy?
Mogłeś to przysłać.
Nie.
Chciałem pokazać osobiście!
Jestem z tego dumny.
Cała zieloniutka!
To zły moment. Może później.
Jasne.
Nie ma sprawy.
A jaki moment byłby dobry?
Pańska robota?
Tak.
Raju.
Świetne!
Ale przegrałem ze zdjęciem.
Ładne, prawda?
Ja bym nie umiał.
Proszę. Ja stawiam.
Tak?
Mało tu takich gości.
Miło pogadać z kimś wykształconym.
Ja...
-Też po to tu przychodzę. -Pogadać?
Ciasto też niczego sobie.
Bez limonki, ale ujdzie.
Pracuję sam,
a z przyjaciółką wiele nie pogadam.
To urok tej pracy.
Jestem trochę jak barman.
Podaję placki, słucham i poznaję ludzi.
Chciałbym cię poznać bliżej.
Co, staruchu?
Usiądźmy.
Nie.
Nie przy ladzie.
Zajęte.
Tylko zamówienia na wynos.
Stołki są puste.
Rezerwacja. Nie siadajcie.
Zapraszamy ponownie!
Nie bądź taki.
Ty też wyjdź.
I nie wracaj. To rodzinny lokal.
Nie mam nikogo.
Tylko z tobą mogę rozmawiać.
Czymkolwiek jest ten stwór...
potrzebujesz go.
Mów, co mam robić.
-„Nadzieja pryska”... -„Z końcem wiosny”.
Jazda.
Moskwa nie poparła twojego planu.
Bo?
Za duże ryzyko.
I pośpiech.
Co?
Mamy tylko dwa wyjścia, Dymitrze.
Jedno:
opóźnisz przeprowadzenie zabiegu
-co najmniej o tydzień. -To już jutro.
Zostaje wyjście drugie.
To „Izraelska petarda”.
Zdetonuj ją przy bezpiecznikach,
a na pięć do dziesięciu minut odetniesz zasilanie.
Dotyczy to także kamer i zamków w śluzach.
Wtedy...
zrobisz mu zastrzyk.
Zastrzyk.
Zabójczy.
Unicestwisz go.
Wszystko w porządku?
Przyjechałem do tego kraju, żeby się uczyć.
Jako patriota...
ale i jako naukowiec.
Możemy się dowiedzieć tak wiele.
Nie zależy nam na wiedzy.
Tylko na tym, żeby nie uzyskali jej Amerykanie.
Cadillac DeVille. Najlepszy na świecie.
Osiem cylindrów, 6.4 litra i lakier lśniący jak nowy banknot.
Rozglądam się.
A ja - mówię.
Radio, klimatyzacja,
elektryczne szyby, hamulce, wspomaganie, regulowane fotele.
143 możliwe warianty wykończenia.
To po prostu...
Taj Mahal na kółkach.
-Tylko ta zieleń... -Turkus.
-Wydaje się zielony. -Nie jest.
Limitowany, 12-warstwowy lakier, ręcznie polerowane chromowania.
Czterech na pięciu ludzi sukcesu jeździ cadillakiem.
-To fakt? -To przyszłość.
A pan tam zmierza.
-Dokąd? -W przyszłość.
Pańskie miejsce jest za tą kierownicą.
Prześliczny wóz!
Brak mi słów. Pewnie miło się jeździ.
I jaka ładna zieleń!
Turkus.
Turkus...
Jutro zrobię świetnego klopsa.
Dla ciebie z rodzynkami.
O piątej rano podjadę pod rampę.
Zacznie się dzienna zmiana. Ile mam czasu?
Pięć minut. Jasne. Piąta, pięć minut. Pięć - pięć.
Przestawisz kamery.
Zsynchronizuję zegarki, jak w filmach.
Ależ ja jestem z ciebie dumny.
Nawet się nie boisz!
Tak? Bardzo?
Mogłaś nie mówić. Ja też.
Świetna robota.
„Michael Parker” - dobre nazwisko. Męskie.
Tak, 51 lat.
54?
Wredna jesteś.
57.
Tupet by się przydał. Mogę iść tak...
albo...
Zmykaj, Thor.
Albo tak.
To strój roboczy.
Za to ten...
z karmelowym krawatem...
jest w stylu „wyluzowanego eleganta”.
Wolisz ten? Tak, ja też.
Do dzieła.
Panie Strickland!
Zawołaj pannę Esposito. Niech to zetrze.
Nie umiem tego wyjaśnić.
Piękna nie jesteś,
ale mimo to
wciąż o tobie myślę.
Nie wydajesz żadnego głosu
czy trochę skrzeczysz?
To niezbyt piękne, ale...
Powinnaś wiedzieć...
Nie brzydzę się tych blizn.
I nie przeszkadza mi, że nie mówisz.
W gruncie rzeczy...
podoba mi się to.
Bardzo.
Nawet mnie to kręci.
Zaskrzeczałabyś.
Wszystko gra?
Chodź, śpieszy mi się.
Padam z nóg.
Trzeba to przełożyć.
Pukaj przed wejściem.
To pilne!
Wyjdź, zapukaj i wejdź znowu.
Szanujmy procedury, dobrze?
Proszę.
Zamkniesz drzwi?
MYŚLENIE POZYTYWNE
To rozumiem! Porozmawiajmy.
To za wcześnie.
Czujesz się jak ofiara losu, a ponieważ jesteś ambitny...
Po prostu nie chcę zabijać
pięknej istoty!
On umiera,
ty go badasz, a ja wyjeżdżam.
Na dobre.
Z rodziną, w jakieś ładne miejsce.
Do dużego miasta.
Stworzenie jest rozumne,
posługuje się językiem
i ma uczucia.
Jak Ruscy i żółtki.
Ale ich też zabijamy.
Prawda jest taka, że to nie zoo,
a ja nie chcę tkwić na tym zadupiu dłużej, niż muszę.
A ty?
Bob.
Chcesz?
Nie.
Na co czekasz?
Widziałaś Elisę?
Chodź już.
Przestawiłaś kamerę przy rampie?
Chcesz go wywieźć tunelem technicznym? Bardzo sprytnie.
Dla kogo pracujesz?
Woda musi zawierać pięć do ośmiu procent soli.
Choćby kuchennej.
Co trzy dni wsypuj też do niej to.
Żywi się surowym białkiem.
Za pięć minut
przy rampie.
Zgasną światła.
Bądź gotowa.
Panie Strickland?
Wiwisekcja odbędzie się za 12 godzin.
Proszę tu podpisać.
Ta nagła, podjęta w tajemnicy decyzja
o umieszczeniu głowic poza terenem Związku Radzieckiego...
Stać.
Michael Parker to pan?
Od urodzenia.
Na głowę upadłaś?
Nie rób tego. Proszę cię!
Co to za wóz?
Nie jestem pewien. Z pralni?
O tej porze?
-Proszę pana? -Idę na rampę!
-A ja? -Wezwij posiłki!
-Proszę wysiąść. -Nie dam rady.
Nie będę powtarzał.
-Nie strzelaj. -Wysiadać!
Co robisz? Nie ma czasu!
Wysiadać!
Prędko, uciekaj!
Pójdziemy do piekła, kobieto. Pchaj!
Dalej!
Nie robię tego specjalnie!
Złośliwość przedmiotów martwych!
Co...?
Czeka przy rampie! Jedź!
Kto to? Zabił kogoś.
Jezu!
Gotowi?
Jest piękny.
To ja?
Patałach.
Szybko!
Prędzej. Nie...
Nie!
Sól? Na co ci sól?
Elisa!
Leci.
„Petarda”.
Czuć magnez.
Ruscy nie lubią Żydów, ale ich wynalazki - i owszem.
Jak tu wjechali?
Mieli lewe papiery, tablice i tak dalej.
Przestawili kamerę nad rampą.
Zgłosimy to za 24 godziny.
Już to zrobiłem.
Co?
Natychmiast.
Panie Strickland?
Tak, Sally?
Dzwoni generał Hoyt.
To była nasza Łajka, Strickland.
-Wiesz o tym. -Odzyskam go.
Nie chcę się nastrajać negatywnie.
Wszystko dobrze?
Tak. Znajdę go.
Liczę na ciebie. Dasz sobie radę.
Zrób to dla mnie.
UJŚCIE KANAŁU OTWIERA SIĘ DO OCEANU PAŹDZIERNIK - LISTOPAD
ŚRODA 10 ULEWA / PRZYSTAŃ
Wtedy chcesz go wypuścić?
Dziesiątego?
A jak deszcz nie spadnie?
Co wtedy?
Spadnie.
Dobrze.
Co to?
Pokaż. Do mnie?
JESTEŚ DOBRYM PRZYJACIELEM
Dobrze. Tak trzymaj.
Twardo rżnij głupa.
Jeśli mnie o coś spytają, to po nas.
Nie umiem kłamać.
Tylko mężowi.
Małżeństwo stoi na kłamstwie.
Pracownicy proszeni są o okazanie dokumentów.
Boziu! Co znowu?
Pracownicy proszeni są o okazanie dokumentów.
No i masz babo placek.
Moim zdaniem to wyszkolona grupa.
Jakaś jednostka specjalna albo coś w tym rodzaju.
-Z Armii Czerwonej? -Możliwe.
Wyszkoleni.
Świetnie opłacani. To elita.
Skuteczni, bezwzględni i dokładni.
Wystarczyło pięć minut.
Wstępnie szacuję, że było ich co najmniej dziesięciu.
Zawsze byłeś sam?
Miałeś kogoś bliskiego?
Wiesz, co cię spotkało?
Ja tego o sobie nie wiem.
Nie wiem.
Gdy patrzę w lustro, poznaję tylko te oczy...
w twarzy starca.
Czasem myślę, że urodziłem się za wcześnie lub za późno.
Może obaj jesteśmy zabytkami.
Wprowadzono najwyższy stopień gotowości.
Pracownicy proszeni są o okazanie dokumentów.
Uwaga, obowiązuje najwyższy stopień bezpieczeństwa.
Są, proszę pana.
Zeldo, Eliso...
Obie wyszłyście przed zajściem.
Ale...
jeśli wiecie coś na ten temat,
macie obowiązek...
zameldować o każdym, nawet najbardziej trywialnym drobiazgu.
To znaczy najmniejszym.
Nie rzuciło mi się w oczy nic niezwyczajnego.
Ani trywialnego.
Bolały mnie nogi.
A tobie?
Nic nie widziała.
A doktor Hoffstetler?
Czy wychodził z laboratorium?
Przecież tam pracuje.
Nie w tym sensie. Czy robił coś innego?
Coś trywialnego?
Nie.
Co ja robię? Przesłuchuję pieprzone sprzątaczki.
Babki klozetowe.
Gównozjady.
Możecie iść.
To wszystko. Wracajcie do pracy.
Czego tam?
W
A
L
Co mówi?
S
I
Ę
Nie widzę.
Co powiedziała?!
Dziękuje panu.
Następny!
Nie byłeś u mnie już od dwóch dni.
Wybacz, Ed, ale odkąd pracuję w biurze,
Carol każe mi nocować w domu.
Skoro wieczory spędzasz z nią, to kiedy mnie odwiedzisz?
NAUKOWIEC WYŚLE KONIA W KOSMOS
Mogę zrobić tylko jedno.
Zgłoszę się.
Nie!
Wrócę wcześniej.
Brewster zrobił się marudny.
Chryste Panie!
Co pan robi w damskiej szatni?
-Tu nie ma kamer. -I słusznie!
A jakbyśmy się przebierały?
Jest zdrów i cały?
-Tak. -Kiedy go uwolnisz?
Wkrótce. Gdy deszcz wypełni kanał, prowadzący do morza.
W razie czego.
Uwolnij go prędko.
Co powiedziała?
Że dobry z pana człowiek, panie Hoffstetler.
Nazywam się Dymitr.
To był zaszczyt.
Telefon, niemoto.
To pilne.
Nie martw się o mnie.
-Jesteś ranny! -To nic.
Krwawisz.
Zjadł Pandorę. Nie winię go.
Jest dziki i tego nie zmienimy.
Znajdź go.
Idź.
Idź!
Farciarz.
Starałem się nie zasnąć.
Ale mam już swoje lata.
Nic mu nie jest?
Dokąd to?
Nie.
Nie baw się z kotkami.
Zostaw je.
Nie gniewam się.
Rety!
Nie szkodzi.
To niehigieniczne.
Dość.
Ciekawy gość.
Pracownicy proszeni są o okazanie dokumentów.
Wzywał mnie pan?
Jak posuwa się śledztwo?
Mamy trop.
Tak?
Cieszę się.
Pracowałeś w Galveston.
-A wcześniej, Hoffstetler? -Doktorze.
-Słucham? -Doktorze Hoffstetler.
Procedury.
-W Madison w Wisconsin. -Racja.
Zrezygnowałeś z kariery.
Bo wolałeś... nas.
Domyślam się, że teraz zwiniesz manatki.
Jeśli się nie znajdzie.
A myślisz, że go znajdziemy?
Ponoć macie trop.
Owszem.
To nie przystoi, Mahlonie.
Dawniej żyłam w spokoju.
Lepiej, byśmy się już nie spotykali.
-Pyta, czy coś mu przekażesz. -Znak pokoju.
Nic więcej?
To dużo.
Nie wybieram się na festyn.
Co ci tak wesoło?
Nie rób takiej miny.
Co się stało?
Po co?
Jak?
Czy on ma...?
Nie ufaj chłopu.
Nawet, gdy niby nic nie ma.
Proszę.
Dokumenty konieczne do wyjazdu będą już wkrótce.
Ale najpierw muszę o coś spytać.
Tak. Słucham.
Macie chęć...
na ciasto?
Ja tak.
Obiekt dostał zastrzyk.
A co z trupem?
Jestem ciekaw.
Wykonałem sekcję.
Nic ciekawego.
Jak mawiał Lenin,
„Nie najesz się zeszłotygodniową rybą”.
Lenin tak mówił?
Lenin!
Pyszne!
Masz mleko?
Być może...
pamięć już cię zawodzi.
Czekaj na telefon.
Niedługo.
Dzwoniłeś?
Zapisałem się na kurs antropologii.
Wykład będzie w Ameryce Południowej.
Człowieku!
Będziesz wcześnie wstawał. To szmat drogi!
-Jedziemy na dłużej. -My?
Nie, ty nie.
Zrobiłam deser z żelatyny.
Posmakuje ci.
Obejrzymy Bonanzę?
To nie dla dzieci.
Myślałam, żeby kupić dzieciom P-I-E-S-K-A.
Ty
i ja
razem.
Chodźmy stąd.
Wychodzimy.
Co się tu dzieje?! Zalaliście mi kino!
-Nie stać mnie na zwrot za bilety! -To pewnie rura.
Napraw, bo cię wyrzucę!
Elisa!
Boże...
Elisa?
Wycieram włosy.
Własne!
I spójrz na rękę.
Nie ma śladu po ranie. Popatrz.
Mówiłaś, że czcili go jak bóstwo.
Nie wiem, czy nim jest. Przecież zjadł mi kota!
Ale zatrzymajmy go na trochę.
Na chwilę.
Halo?
Dokumenty wyjazdowe są gotowe.
Tam gdzie zawsze.
Za 48 godzin.
48 godzin?
48 godzin.
Pańska woda.
Generał Hoyt...
Nie ma mnie. Oddzwonię. Nie łącz.
Proszę pana! Jest w gabinecie.
Interesuje nas tylko obiekt.
Mamy go?
Jeszcze nie.
Niedobrze.
Wiem, generale.
Od jak dawna się znamy?
13 lat. Od bitwy o Pusan.
Właśnie.
Człowiek jest oddany
i wierny przez całe życie.
Jest... przydatny. Dlatego oczekuje...
W zamian też ma pewne oczekiwania.
I raz nawali. Tylko raz.
Kim się staje?
Niedojdą?
Jak długo trzeba udowadniać, że się jest porządnym człowiekiem?
Przyzwoitym.
Przyzwoitym?
Przyzwoitość nakazuje nie dawać ciała.
To jedno.
To się chwali.
A to, co uchodzi za przyzwoitość...
niewiele znaczy.
Jest jak towar na eksport.
Bo nic nam po niej.
Za 36 godzin
będzie po tej całej awanturze.
I po tobie.
W naszym wszechświecie powstanie luka o twoim kształcie,
a ty przeniesiesz się...
do innego wszechświata.
Całkiem gównianego.
Zapomnimy o tobie.
Jakbyś się nie urodził.
Odejdziesz...
w niebyt.
Znajdź w sobie na tyle przyzwoitości,
żeby ogarnąć ten bajzel.
36 godzin.
36 godzin. Wykaż się.
To twoja robota.
No nie?!
ŚRODA 10 ULEWA / PRZYSTAŃ
Złota myśl na dziś: Życie to rozbity wrak naszych planów.
Jajko.
Nigdy...
się...
nie dowiesz...
Myślę o tobie przez dzień cały
Gdy mnie pytasz, czym samotna,
Wyznać ci mogę tylko to:
Nie dowiesz się
Że mocno tak
Kocham cię
Nie dowiesz się
Jak to ważne jest
Choć próbowałam,
Skryć nie umiałam,
Miłości mej
Dobrze to wiesz
Wyznałam ci przecież to
Odszedłeś
I moje serce wziąłeś też
W każdej modlitwie wspominam imię twoje
Jeżeli teraz nie umiem
Dowieść, że kocham cię,
To chyba zrezygnuję
Nie dowiesz się,
Jeśli tego nie czujesz
Elisa?
Co się dzieje?
Źle z nim.
Dzwonię do Hoffstetlera.
Trzeba go dziś wypuścić.
Przyjdę wam pomóc.
Wychodzi.
Szlag.
Jeśli mogę coś powiedzieć...
kiepsko pan wygląda.
Zamknij się.
Czuje pan?
To chyba palce.
Są czarne.
Jest.
Zafajdany doktorek.
Proszę bez takich.
Wysiadaj.
Jadę sam.
-To mój wóz. -Wynocha.
Z własnego wozu?
Mówię niewyraźnie?
Straszny deszcz. Leje jak z cebra, co?
Dziś bez hasła?
Towarzyszu!
Nie!
Proszę!
Bogu dzięki!
Gadałeś po rusku, „Bob”!
Jak się nazywasz?
Hoffstetler.
Nie kłam.
Nie warto.
Zarobiłeś w bebechy.
Zdychasz.
Podaj nazwiska, stopnie i kryjówki całej grupy.
Grupy?
Która zabrała obiekt!
To tanie cukierki, ale je uwielbiam.
Od małego.
Niektórzy wolą bardziej wyszukane:
nugatowe nadzienia i inne chuju-muju.
Ale nie ja!
To mi wystarcza.
Czasami, gdy się stresuję, od razu gryzę.
Ale zwykle...
się nie śpieszę.
Delektuję się!
Nazwiska, stopnie i kryjówki reszty zespołu.
Nazwiska i stopnie! Już!
Nie mają nazwisk...
ani stopni.
Tylko czyszczą.
Zrobię ci obiad, a potem muszę iść pomóc koleżance.
-Komu? -Koleżance.
Otwórz.
Mógłbyś zrobić choć tyle.
Masz do drzwi trzy metry!
Plecy mnie bolą, kobieto!
Plecy? Zawsze te plecy!
Pan Strickland?
O co chodzi?
Kto to?
Gdzie jest?
-Słucham? -Gdzie?
O czym pan mówi?
O stworze z laboratorium.
Gdzie jest?
-Koleś... -Siad!
Przykro mi.
Nie ukrywałabym nic przed panem.
Historia Samsona.
Nie znasz zakończenia.
Udręczony i oślepiony przez Filistynów...
Samson prosi Boga, by zesłał mu siłę.
I na koniec zostaje wysłuchany.
Pan przywraca mu jego siłę...
ostatni raz.
Zapiera się...
swymi potężnymi ramionami
o kolumny świątyni...
i je miażdży.
I cała budowla wali się Filistynom na łby.
Ginie,
ale ubija wszystkich tych sukinsynów co do jednego.
Tego chciał!
Wiesz, jaki morał ta historia niesie...
dla nas?
Jeśli coś przede mną ukrywasz, powiesz mi to.
Albo przed, albo po tym,
jak nasza wspólna świątynia
runie na nasze głowy.
Wykradły tego stwora z laboratorium.
Jest u niemowy.
Gadała o nim przez telefon.
Serdecznie dziękuję za pomoc, panie Fuller.
Coś ty zrobił?
Ostrzegę ją.
On ją zabije.
Nic z tego, kobieto.
Chrzań ją.
-Złamała prawo. -Zamknij się.
Milcz!
Latami siedzisz cicho...
i nagle rozpuszczasz jęzor.
Niech cię.
Nie zrozumiesz.
Choćbyś próbował do końca życia.
-Halo? -Giles, to ty?
-Tak. -Daj Elisę.
Zelda.
Jeśli słyszysz, puknij w słuchawkę.
Dobrze.
Jedzie do was.
Zabierz stwora i uciekaj.
Co jest?
Jak jeździsz, baranie?!
Szlag by to.
Chodźcie.
Gdzie jesteś?
Gdzie, do cholery?!
ŚRODA 10 ULEWA / PRZYSTAŃ
Ty
i ja
razem.
Nie, ja nie.
Ja nie.
Ja nie nawalam.
Wykazuję się.
Elisa!
Nie.
Szlag.
Ty jesteś bogiem.
Tu ktoś leży.
Zostań z nim.
Wezwijcie pogotowie!
Gdybym miał o niej mówić, co bym powiedział?
Że żyli długo i szczęśliwie?
Wierzę w to.
Że nigdy nie przestali się kochać?
Na pewno.
Ale gdy o niej myślę...
o Elisie...
przychodzi mi do głowy pewien wiersz,
który ktoś zakochany wyszeptał przed setkami lat.
Niezdolny, by uchwycić postać Twą
Czuję Cię wszędzie wokół
Twoja obecność wypełnia miłością me oczy
A serce się korzy
Bo Ty jesteś wszędzie
KSZTAŁT WODY
Tłumaczenie: A. Wichlińska-Kacprzak