NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Jesteś zły, że wyjeżdżam?
Od wczoraj wydajesz się smutny. Co się dzieje?
Nic.
Nie chcesz zostać sam z tatą?
Nie, tylko…
Mamo, czy my jesteśmy całkiem biali?
To znaczy?
Mamy innych przodków niż biali?
Nie jestem w 100% pewna, ale raczej nie.
Uczymy się o niewolnictwie.
Biali handlowali niewolnikami.
Niewolnictwo było złem.
Tak, to prawdziwe zło.
Kim byli ci okropni biali, którzy robili takie rzeczy?
Nasi przodkowie.
Rozdzielali rodziny, sprzedawali dzieci, chłostali je.
Nasi przodkowie uprawiali kapustę koło Saint-Malo w Bretanii.
A przodkowie taty mieszkali w Auvergne i hodowali owce.
Nie mamy wśród przodków handlarzy niewolników.
Naprawdę?
Francja miała kolonie, co nie jest w porządku…
A moi koledzy ze szkoły?
- Są potomkami handlarzy niewolników? - Mogę mówić tylko o naszych przodkach,
a oni zajmowali się kapustą i serami.
Czy jesteśmy bogaci?
Powodzi nam się dobrze. O nic się nie musisz martwić.
Podobno John i Paul pochodzili z biednych rodzin.
Bogate dzieci nie osiągają nic wielkiego.
Aż tak bogaci nie jesteśmy. Jak zostanę bez pracy,
stracimy wszystko.
Nawet dom?
Nawet dom.
Dobranoc, mamo.
- Dobranoc. Kocham cię. - Ja też.
Pamiętasz ten piękny, wapienny stojak, który mi zrobiłeś na pierścionki?
Patrząc dziś na niego,
pomyślałam, że fajnie byłoby, gdybyś mi zrobił coś podobnego.
Dlatego urodziny w pracowni ceramicznej to świetny pomysł.
Wiesz?
Zgodziliście się z tatą na paintball, bo w tym roku mam prawdziwe urodziny.
To niesprawiedliwe urodzić się w roku przestępnym.
Nie chcę, żebyś się denerwował.
Boję się tylko, że rodzice innych dzieci nie pozwolą im przyjść.
Wiesz?
Wszyscy koledzy nie mogą się doczekać.
No dobrze.
Nie rozumiem tylko, dlaczego tak lubisz strzelać.
To tylko zabawa. Boję się prawdziwej broni.
Pójdziemy do pracowni w weekend
i zrobię ci, co sobie zażyczysz.
- Dobrze? - Tak.
No to mamy umowę.
No dobrze. Spróbuj zasnąć.
Tak?
Myślisz, że tata niedługo znów z nami zamieszka?
Nie wiem, skarbie.
Nie musisz się smucić.
Masz mnie. Mamy siebie nawzajem.
Taka jest prawda.
Czasem chciałabym, żebyśmy zamieszkali w małej norce, jak króliki.
Kocham króliki.
W takiej.
Jak przytulnie.
Możemy mieszkać w norce z Sir Gagą?
Tak, wpuścimy go. Tylko jego.
Skarbie, wybacz. Usnęłam.
Zrobię kolację. Co chcecie?
Jest 22.00. Zrobiłam makaron i położyłam Kaia spać.
- Cudownie. Dziękuję. - To dobry dzieciak.
Jak wy wszyscy. Mam szczęście. Gdzie twój brat?
W łazience. Siedzi tam od 20 minut, nie wiem czemu.
- Oliver? - Trochę intymności. Robię kupę.
- Oliver. - Odejdź.
Nikt nie robi kupy o 22.00. Idź spać.
O Boże.
Idź spać.
- Musisz wyjechać na dwa dni? - Tak, muszę.
Mam wywiad w radiu, a dziś sesję zdjęciową.
Nie zapomnij zdezynfekować rąk i klamerki od pasa w samolocie.
I nie dotykaj twarzy. To bardzo ważne.
Czy ty nie dramatyzujesz?
Skąd. W San Francisco jest dużo zachorowań.
Rozmawiałem z ekspertem.
Ekspertem?
Tak. To dopiero początek.
Mamo, patrz!
Jaka wielka wrona.
To nie wrona. To orzeł.
Ależ skąd, jest cała czarna. To wrona.
Nie, to orzeł, nie wrona.
Trudno powiedzieć przez to światło.
Tak? Byłam pewna, że to wrona.
Skądże. Ślepa jesteś? To bez wątpienia orzeł.
Może masz rację.
Oczywiście, że tak.
W takim razie to orzeł.
Widzieliście tę wielką wronę?
Niesamowita.
Jest auto.
- Jadę. - Pa!
- Kocham cię. - Kocham cię!
- Nie zapomnij o myciu rąk. - Tak.
Kocham cię.
- Pa. - Pa!
RYZYKO GRY W PAINTBALL DLA DZIECI
NIEBEZPIECZEŃSTWA GRY W PAINTBALL:
JEŚLI GRA JEST NIEUNIKNIONA,
POSTARAJ SIĘ, ABY TWOJE DZIECKO ZOSTAŁO SZYBKO WYELIMINOWANE.
Od początku chodziło tylko o to, żebym szpiegowała męża?
Myślałam, że należę do dywanowej siatki szpiegowskiej,
a okazuje się, że to Zawód: Amerykanin, tylko mniej bzykania.
Yasmin, znasz obecną sytuację. Stąpamy po kruchym lodzie.
Musimy się godzić na wszystko.
To niebezpieczny czas.
Jestem obywatelką amerykańską, Darien.
Oddałam trzy lata życia, by chronić ten kraj.
William nie ma żadnej politycznej świadomości.
To znaczy, jest liberałem, segreguje śmieci.
Brakuje mu tylko kompostownika.
To wszystko. I dlatego za niego wyszłam.
Jest dokładnie tym, za kogo się podaje.
Bez żadnych zawiłości.
No to go oczyść i koniec.
Teraz tak mówisz. To nie ma końca.
Znajdą sposób, by znów cię wciągnąć. Jak w sekcie.
- Nie myśl tak. - Nie dotykaj.
Czemu nie?
Nie jestem w nastroju. Jasne?
Tamtej nocy też nie byłam.
Byłem pijany. Rzuciła mnie dziewczyna i się przytulaliśmy.
Przytulaliśmy.
Stanął ci. Nigdy wcześniej tego nie czułam.
Jesteś moim kuzynem.
W czasie snu stwardniał mi penis.
Możemy to zostawić?
Miałam 16 lat. Tylko tyle.
A ja 17. Zapomniałaś?
Nie zgrywaj niewiniątka. Dobra? Zawsze mnie zdradzasz.
Jak to?
Nie wyobrażam sobie błogiej soboty
bez smakowitego pot-au-feu wolno gotującego się na kuchence.
Nie trzeba nawet być w domu,
bo gaz jest tak mały, że nie ma żadnego zagrożenia.
Można pozałatwiać sprawy, wrócić za siedem godzin
i dodać jarzyny.
Wszystko mi się w niej podoba.
Te przepisy, ten ironiczny ton.
Wieczorem przyjdzie zamówienie.
- Świetnie. Margaret, tak? - Zgadza się.
- Miło było poznać. - Wzajemnie.
To była Margaret Von Arcs z Williams-Sonoma.
Gratuluję. To około 230 sklepów.
O Boże. Dziękuję. Wspaniale.
JEDZ ŻYCIE
No tak. Wolę na żywo.
W sensie mnie, zamiast na zdjęciu? Dziękuję.
Zrobili z ciebie głodującą modelkę.
Wyglądasz oszałamiająco,
ale głodująca szefowa kuchni?
To chyba nie najlepsza reklama, prawda?
Bynajmniej nie jestem głodującą szefową kuchni,
ale uparli się na Photoshop.
Mówiłam, żeby tego nie robili.
Jestem Francisco Ortega. Tam jest mój stolik.
Jeśli lubisz kuchnię argentyńską, dam ci moją książkę.
Z chęcią…
- Świetnie. - Uwielbiam ją.
Jestem Justine Loiselle. Kuchnia francuska, czasem korsykańska.
Widzę, Justine Loiselle.
Tacy jak my dbają o ludzi, których kochają, za pomocą jedzenia.
Amerykanie myślą, że chodzi o wymyślne rondle i przepisy.
Nieprawda. Gotowanie to miłość.
Moja matka umarła z uśmiechem na ustach, gdy zjadła mojego grillowanego kalmara.
Jadła moją miłość.
A potem odeszła…
z uśmiechem, którego nigdy nie zapomnę.
To bardzo smutne…
a jednocześnie piękne.
Chcesz może…
Chcesz spróbować klusek w bulionie?
Znam pewne miejsce w chińskiej dzielnicy.
Ale trzeba się spieszyć, bo po 16.00 jest tam straszny ruch.
Zgódź się, Justine.
Lekkie, puchate kulki rozkoszy
rozpływające się w ustach jak drobne chmurki.
Jak tu się oprzeć?
Za 20 minut.
Na razie.
Sophie?
Mogę wyjść za 20 minut?
- Spokojnie. - Tak.
Wszystko gra.
Dzięki.
Rodzice suszą mi głowę o zdjęcia Oriona z przedstawienia.
Co robisz?
Zmieniłaś hasło?
Oczywiście. Swoje też zmień.
Jest w tym wieku, że na YouTubie coś tak niewinnego jak stonoga
staje się czymś mniej niewinnym.
Słyszę wam. Możemy zainstalować zaporę.
Skończyłem odrabiać zadanie. Mogę wziąć iPad?
- Tak. - Tak.
Jesteś dla mnie za mądry.
Widziałem na YouTubie filmy Ell.
Są bardzo zabawne.
- To prawda. - Tak.
Jestem zdziwiona. To nie w twoim stylu.
- Czemu? - Nie wiem.
- Przysłała je nam. - Tak.
Wiesz co? Nie mówiłeś mi, jak ci poszło w Palo Alto.
Dobrze.
- Tak? - Spotkałem starych znajomych.
Nie widziałem ich od lat.
Tak.
Orion, a ty wspominałeś coś o tygrysie, prawda?
Był super. Dzieciak miał 10 lat i spał z tygrysem w jednym pokoju.
- O Boże. - To był Saudyjczyk.
Dupek.
Przechwalał się swoim tygrysem.
Mówił na niego duży kot.
W klatce tygrysa była kamera.
Chciało się powiedzieć, żeby już przestał.
Znasz Saudyjczyków.
- Mogą kupić wszystko… - Tak.
…i każdego.
Wiem. Wszystko jest na sprzedaż, kiedy jest się takim bogaczem.
Co z twoimi oczami?
Nic. Są trochę suche.
Przyniosę ci krople.
Jasne.
Kluski w bulionie definiują logikę,
a to jest zawsze magiczne.
Nawet lepiej, że mają niską ocenę. Takie jedzenie wymaga brudnej kuchni.
- Serio? - Tak.
Będzie smakować… Czekaj. Nie wylewaj. Musisz to wypić.
Wypij. O, tak. Patrz. Robisz otwór.
Zaczekaj.
Nie wypijaj wszystkiego.
Zostaw trochę w środku i zjedz całość.
Nie dam rady.
Co za wstyd. O Boże.
Obrzydliwe.
- O nie. - Nie, żartuję.
Straszny wstyd.
Nie.
Wspaniałe.
Mówiłem. Jeszcze jedną?
Tak. Jeszcze jedną.
Gotowa?
- Uwaga. - Uwaga.
O Boże.
Do dzieła.
Dzięki za zaproszenie.
Nigdy bym tu nie trafiła. Świetny obiad.
To nie obiad, to un aperitivo.
- Ugotuję coś dla ciebie. - Tak?
Lekką kolację.
Lekką kolację?
Tak. Jeśli mi pozwolisz.
Czemu nie?
Co masz?
Pokaż twoją.
Nie, jest trywialna.
No pokaż.
„Może właśnie spotkałaś miłość życia”.
A twoja?
„Miłego wieczoru”.
To wszystko?
Tak. Ale to wspaniałe, czyż nie?
Tak.
Patrz na niego. Cześć.
- Cześć. - Cześć.
- Cześć. To Brytyjczycy.
Brytyjskie smoki. Mój syn byłby zachwycony. Urocze.
- Ile ma lat? - Jedenaście.
- Niedługo 12. - Fajnie.
Obudziłem się 11 kwietnia 2015 roku i wiedziałem już, co robić.
Szybko dołączyli do mnie podobnie myślący,
którzy także zrozumieli, że stali się więźniami społeczeństwa
popierającego wolność,
lecz uniemożliwiającego życie w wolności.
Nie ma dnia,
w którym nie świętowałbym mojej decyzji odejścia
do życia w mniejszym hałasie,
gdzie udaje mi się ujrzeć nasz świat wyraźniej.
Przeczytaj to na osobności.
Obiecujesz?
Przestań.
Teraz wyjeżdżam,
ale kiedy wrócę, odezwę się i znów pójdziemy na plażę.
- Z chęcią. - Tak?
- To dobrze. - Pa.
Pa.
Nie znoszę hoteli. Sam muszę robić śniadania.
- Gotowa? - To dla mnie?
Pycha.
Przepyszne. Aromatyczne.
O Boże. Przypomina mi gulasz.
Kiedy miałam 15 lat, jadłam gulasz.
Byłam na południu Francji ze szkolną wycieczką
i pewien dziwny człowiek z wioski
ugotował niesamowity gulasz.
Gotował go trzy dni. To był gulasz z dzika, którego pewnie…
zamordował, upolował.
Siedzieliśmy przy stole, śmiejąc się i krzycząc,
a kiedy skosztowaliśmy gulaszu, wszyscyśmy ucichli.
Był tak niesamowity, że zaczęliśmy płakać.
Wszyscy. To było niesamowite.
I dlatego postanowiłam…
To wpłynęło na moją decyzję o wyborze zawodu.
Fantastyczne.
Wiesz co?
Rano pójdziemy na targ rybny. Piękne miejsce.
Nie mogę. Podobno jest świetne, ale mam wywiad w radiu,
a potem lecę do domu.
Kiedy wracasz do Buenos Aires?
Wieczorem mam spotkanie biznesowe w Los Angeles
i wracam następnego ranka.
Jakie spotkanie?
Dostałem propozycję z Grey Depot.
O Boże. To fantastyczna restauracja.
Jak dostałeś wizę?
Przepraszam. Pozwolenie na pracę?
- O wszystko zadbali. - Szczęściarz.
Wiem.
Nie wiem tylko, czy mógłbym tu mieszkać. Pewnie tęsknisz za Francją.
Tak. Jeżdżę tam latem,
ale prawda jest taka, że przed przeprowadzką tutaj
we Francji mówiono mi, że nie mogę być szefową kuchni.
- Francuzi. - Francuzi.
To było okropne.
O Boże. Ale duża blizna.
Tak. To cena, jaką płacimy w tym zawodzie.
Zaraz.
- Locro. - Zupa.
- Argentyńska zupa. - Tak.
- Pyszna. - To suflet.
Soufflé au fromage de chèvre. Suflet z kozim serem.
Masz skórę jak kozie mleko.
Justine.
Kiedy zamierzasz przenieść się do LA z rodziną?
Mój syn studiował w Madrycie, więc teraz tam mieszka.
Z żoną lubimy grać w Scrabble,
ale nie ma już między nami magii.
A ty?
Mam syna Alberta. Ma 11 lat i cały dzień gra na pianinie.
A jego tata to świetny ojciec,
bardzo mnie wspiera i jest genialnym architektem.
Zgodził się zamieszkać w LA z mojego powodu.
Jest wspaniałym architektem i daje mi wsparcie.
A magia?
Nadal jest magia.
- Odrobina magii. - Macie szczęście.
Macie szczęście.
Cudownie czuć magię po tylu latach.
Nie mogę żyć bez magii.
Ja też nie.
Pyszne.
Zaczekaj.
W końcu zasnął.
Ja…
Wiem, co się dzieje, Yasmin.
To szeptanie w szafie…
znikanie w środku dnia,
powrót jak po przebiegnięciu maratonu.
Myślałaś, że nie zauważę?
Przede mną nie ukryjesz prawdy.
Nie powinienem był tego tak długo ignorować.
Czego?
Właśnie.
Dowiemy się.
Czego się dowiemy?
Odnajdziemy ciebie.
Znów będziemy silni,
poczujesz się lepiej
dla mnie, Oriona i dla siebie.
Tak. Oczywiście.
Tak będzie.
Przepraszam. Byłam nerwowa i wiem…
Nie szkodzi. Już dobrze.
Mamy już 15 000 polubień, a nadajemy dopiero od dwóch tygodni.
- Sporo też kciuków w dół. - To co? Ważne, że oglądają.
- Oni są z Chin. To dobrze. - Chińczycy nie znoszą Amerykanów.
Dobra. Włącz.
To, że koczujesz na balkonie, nie daje ci prawa karania mojego dziecka.
Nie jesteś jego tatą.
- Patrz na Jasona. - Twoje dziecko obsikało mi namiot.
Skąd to wiesz? To pewnie pies.
Myślisz, że nie odróżniam psa od dziecka?
Widziałem sylwetkę twojego dziecka z wackiem na wierzchu…
Zabawny.
Nic dziwnego, że się podoba.
OSTATNIE POŁĄCZENIA – KATAR WCZORAJ
USUŃ
ŚWIETNA WIADOMOŚĆ! DOSTAŁEM PRACĘ W MUZEUM!
FANTASTYCZNIE!
Przepraszam, że przeszkadzam.
Mam kupony na tilapię.
Czy mogę zamienić je na łososia?
Niestety nie.
Moje dziecko ma alergię na tilapię.
Hej, fajny miś.
Szkoda, że nie ma odbytu, żeby robić kupę.
Dobra. Przepraszam.
Co to?
- Co to za ryba? - Pstrąg. Bardzo ościsty.
Skoro jest rybą, to czemu nie pływa?
Kai, nie pływa, bo rybak wyłowił ją z morza
i przywiózł tutaj, żeby ktoś mógł ją kupić i przyrządzić.
To ja jem nieżywe ryby?
- Każdy je nieżywe ryby. - Kłamiesz. Wyglądają inaczej.
To inny gatunek ryby.
Ja jem chrupiące ryby bez oczu.
- Dobra, Kai. - A nie ohydne nieżywe ryby.
- Nic pani nie jest? - Kai, to boli.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Proszę dać mi chwilę.
Mamy łososia z hodowli. Chyba możemy zrobić wyjątek.
Naprawdę? Dziękuję.
Kai, nie możesz tak robić. To nie jest zabawne. Nie śmiej się.
Macie kanał YouTube, prawda?
- Tak. - Tak.
Ty masz zwariowanego psa.
Gdzie Puddles?
W domu.
Powiem w domu, że tu byliście.
Chce pan zrobić zdjęcie?
Tak. Mama się zgodzi?
Jasne. Tylko szybko.
Nie wolno nam nagabywać celebrytów.
Styl ninja.
Może pani wyglądać na bardziej zadowoloną?
Tak jak w show.
Jasne. Nie ma sprawy.
- Udało się? - Tak.
Dziękuję za wszystko. Przepraszam za rybę.
Proszę nie zapomnieć tilapii.
A wy nie zapomnijcie nas polubić i zasubskrybować.
Tak. Do widzenia. Dziękujemy.
Mamo, jesteśmy sławni?
Tak, ale mama nie jest z ciebie zadowolona.
Nie spodziewałam się ciebie.
Przyszedłem złożyć wypowiedzenie.
Co?
Wysyła mi pani SMS-y z serduszkami…
a to nic nie znaczy.
Na moje SMS-y z serduszkami już pani nie odpowiada.
O Jezu.
Jesus.
Wysłałam je, żeby podziękować za winorośle.
Przepraszam, że zamąciłam ci w głowie.
Ktoś obcy nocuje u pani w domu?
Obserwujesz mnie?
Nie.
Nie zasługuje pani na mnie.
Pogrywa pani z mężczyzną, bo panią na to stać.
Ale ja nie jestem zabawką.
Jesus, bardzo przepraszam…
że przez te SMS-y zamąciłam ci w głowie.
O Boże.
Wybacz, mamo.
Napisy: Dorota Nowakówna