NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Zrób w końcu normalne. Za miesiąc kończę 12 lat.
Dwunastolatkowie nie lubią naleśników w kształcie myszy.
Tato, zorganizuj mi na urodziny paintball.
Mówiłem, dla mnie nie ma sprawy,
ale muszę to omówić z mamą.
Ona skłania się ku wynajęciu pracowni ceramicznej…
Dzięki, że pozwoliliście mi sobie pospać.
- Tak. - Potrzebowałam tego.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Mamo… - Co?
Tata mówi, że urządzi mi paintball na urodziny.
Mówiłem, że najpierw muszę to uzgodnić z mamą.
Wszystko psujecie.
- Nie cierpię was. - Skarbie.
Tego chce. To jego urodziny.
Co powiem innym rodzicom? To agresywna zabawa.
- Już zarezerwowałam pracownię ceramiczną. - To 12-letni chłopcy.
Inni rodzice zrozumieją, że wolą…
Wolą co? Szkolić się w zabijaniu? Proszę cię.
Gdyby z każdego paintballisty wyrastał zabójca,
poprawczaki byłyby pełne.
Poprawczaki? Wiesz, jak brzmisz, kiedy to mówisz?
Nie, Yasmin, jak?
Jak stary, biały facet.
Jestem 44-letnim białym Irlandczykiem.
A więc starym, białym facetem.
Czyli masz rację.
Ten stary, biały facet, który popiera reformę prawa o posiadaniu broni,
uważa, że jego 12-latek może grać z kolegami w paintball,
bo mali chłopcy lubią się bawić pistoletami.
Zawsze tak było i będzie.
Mówię tylko, że teraz nikt nie powinien się bawić bronią,
nawet plastikową.
Dobra. Spoko.
Jeśli tak ci zależy, powiem Orionowi, że się na to nie zgadzamy.
Nie dlatego, że zostanie zabójcą
ani że obchodzi mnie, co myślą inni rodzice,
tylko dlatego, że jesteś jego mamą.
Jesteś wspaniałą mamą i cię kocham.
A jeśli chodzi o moje wielkie, rasowe uprzywilejowanie…
Boże, ty tak na serio?
Ożeż wy…
Wszystko słyszałem.
Jesteście obrzydliwi.
- Przykro mi, stary. - Boże.
Kai, Oliver, Sarah?
Patrzcie. Oszukam mamę…
- Boże, znajdzie to. - Nie!
Nie.
Halo?
- Halo? Dzień dobry. - Dzień dobry, mamo.
Ktoś chce śniadanie?
- Jerry zrobił nam tosty z jajkiem. - Tak powiedziała.
Serio, Oliver? Tak wcześnie rano?
- Gdzie twój tata, Oliver? - Znów się wymknął.
Będzie musiał złożyć namiot, skoro go nie używa.
Idź do pokoju, natychmiast!
Co oglądacie?
Taki rodzinny reality show na YouTubie.
Robią sobie kawały. Bardzo śmieszne.
To jest Dawn, ma 14 lat i jej mama dowiedziała się o ciąży.
Boże. Straszne.
Dawn jest bardzo skomplikowana.
Ona robi matkę w konia, wcale nie jest w ciąży.
Zostawiła fałszywie pozytywny test ciążowy,
wiedząc, że mama go znajdzie.
Czyli to tacy kawalarze pozujący na Kardashianów?
Bogacze mnie nudzą.
Wszyscy ich kochają, mają prawie 500 tysięcy obserwujących.
I nasze gówniane życie nie umywa się do ich.
Co?
- Sytuacja awaryjna. - Ma okres.
- Jesteś łatwowierna. - Prawie dostałam zawału!
Uwierzysz, że kręcili wszystko iPhone’em?
Jak możesz chodzić z takimi stopami?
Przepraszam.
W tej masce nie wiem, co ona myśli.
Może dlatego je noszą.
A może z powodu chińskiej grypy?
Mamo.
One są z Korei.
I noszą maski, bo salony manicure są bardzo toksyczne.
Mówisz to tak, jakby to była moja wina.
Nie.
Ostrzegałam cię, kiedy miałaś wyjść za mąż.
Uważałam, że ten chłopak jest dla ciebie za młody i za biedny.
I nie jest Żydem…
choć mogłaś mnie oszukać.
Zawsze ci powtarzałam, że żałowałam jedynie tego,
iż twój ojciec nie był Żydem.
Ale chciałaś dziecka. Zbliżałaś się do tego wieku.
Mamo, możesz przestać?
Proszę zostawić, jak jest. Dziękuję.
Bez lakieru będą wyglądać na niedokończone.
Wypróbuj mój kolor.
Ona też chce czerwony. Tak?
Czerwony.
Tak.
Co za pizda.
Wolę bez lakieru.
To moje stopy.
Ty zawsze źle wybierasz.
Pewnego dnia będę miała dość
i przestanę się starać, i dawać.
Kto wie? Może to ja będę miała dość.
Gotowe, jeszcze tylko polerowanie.
Dziękuję. Wyglądają świetnie.
Myślę, że powinnam zabrać ten wazon Murano.
Jest bardzo drogi.
U ciebie teraz rzeczy przybywają i ubywają…
Bez urazy.
Nie uraziłaś mnie.
- Weź go. - Tak.
U ciebie zaprezentuje się lepiej.
Cześć.
Hej.
- Jak leci? - Dobrze. A u ciebie?
Dobrze. Staram się odbudować system odpornościowy.
Spędziłem tydzień w zatęchłej piwnicy z winem.
Pomaga?
O Boże. To jest świetne.
Odebrałaś mojego maila o wystawie?
Nie, przepraszam.
Po prostu zmagam się z życiem.
Życie. Wysysa z ciebie całą energię.
- Tak bywa. - Tak.
- Dobrze się czujesz?
To dla mojej au pair.
Jest w ciąży.
Ma 19 lat, nie wie, kto jest ojcem
i czy chce zatrzymać dziecko.
Została moim drugim dzieckiem.
Masz dzieci?
Nie.
- Nie? - Nie.
Chcesz mieć?
Mam 52 lata. Musiałbym szukać młodszej,
co nie byłoby fair wobec atrakcyjnych 40-latek.
- Prawie 50-latek. - Prawie 50-latek.
Pięćdziesięciolatki są piękne.
- Tak. - Tak.
Czyli co? Widzimy się wieczorem?
Tak, mogę pójść, bo nie ma u mnie syna.
Świetnie. Spotkajmy się przed galerią o 18.00.
- Tak. - Zobacz maila.
- Dobrze. - Na razie.
- Pa. - Pa.
Mamy szczęście, ten wydawca to szycha.
Oby tu była winda.
Jak tam wejdziemy,
powiesz, że wyrzucimy te ponure, egzystencjalne wstawki.
Posłuchaj, chcę z nim o tym pogadać,
bo moim zdaniem one dodają wartości książce.
Oby mieli tam łazienkę.
Odbyłem z Rebeccą okropną rozmowę.
Czy wy do siebie wróciliście?
Ona jest miłością mojego życia.
Po pierwsze,
bardzo podobają mi się te egzystencjalne wstawki.
Samokrytyczny humor, coś wspaniałego.
Bardzo oryginalnie.
Całkowicie się zgadzam.
W prozie nie ma pół szklanki tego, dwóch łyżek tamtego…
Dlatego nie piekę.
Gotowanie jest bardziej intuicyjne.
Usytuowałaś się w samym centrum kulturalnego ducha czasu.
Skomplikowana szefowa kuchni z czarnym poczuciem humoru
jest teraz na wagę złota.
Mogłabyś posunąć się do większego absurdu, może nawet kafkowskiego.
Nie wiem, co łączy karaluchy z gotowaniem.
Może camusowskiego?
Ten fragment o rodzeniu przepiórki.
- Wycięłam to… - Tak.
Może tabletkę na nadkwasotę?
Nie, dzięki.
Czasy pyzatego Jamiego Olivera minęły.
Wyświadcz mi przysługę, nie zabijaj się.
Jesteś mi potrzebna do promocji.
Na jutrzejszą sesję zdjęciową
zarezerwowaliśmy fantastycznego fotografa.
Cudownie.
Fantastycznie.
Tak się cieszę…
w swój mroczny sposób.
Tylko się nie zabijaj.
Darien, nie na to się pisałam.
Mam tłumaczyć umowy sprzedaży dywanów?
Serio?
Czasem dywan nie jest zwykłym dywanem.
Oby, bo nie chcę tracić czasu.
Nie. Z Willem świetnie się dogadujemy. A co?
- Mamo, pa. - Muszę kończyć.
Schodzę i dam ci buziaka.
Dobrze. Spotkamy się od frontu.
- Chcę teraz pojechać do Salton Sea. - Nie.
Im więcej ludzi, tym dla niego gorzej. To błędne koło.
Dobra, to nie jadę.
Wracamy?
Tak. Zadzwonię po Ubera.
Nie, wracajmy pieszo.
- Pieszo? - Tak.
Podejrzana okolica, nie sądzisz?
Przestań.
Coś ci powiem. Jesteś na to gotowa?
Mogę?
Poczujesz się…
w pełni chroniona. Tak?
- Jesteś dziwny. - Jeden krok, drugi krok…
Cieszę się, że przyszłaś.
Ja też. Było miło.
Jaki był najfajniejszy moment w twoim życiu?
- O Boże. Szaleństwo. - Tak.
Urodzenie dziecka.
- Tak. - Dobrze.
Niesamowite.
Piękne. Tak.
- Ty tego nie umiesz, prawda? - Nie.
Niczym tego nie przebiję.
- Nawet się nie zbliżysz. - Nie, to jest wszystko.
- Tak. - Piękna odpowiedź. Dobrze.
A więc czym ty się zajmujesz?
Niekiedy pracuję dla pewnego Szwajcara
gustującego w chińskich meblach…
- Tak? - …i winie.
Wiele się od niego nauczyłem…
o tym, czego nie chcę w swoim życiu. Czyli rzeczy, domów, zależności…
Dlatego pracuję trzy miesiące w roku,
a resztę przeznaczam na podróże i wykłady…
Co to za wykłady?
Napisałem książkę.
- Rany, książkę. - Tak.
Ma tytuł Brak domu, brak problemu.
O minimalizmie.
Gdzie mieszkasz?
Nigdzie i wszędzie.
Nie masz domu?
Świat jest moim domem.
Jesteś bez…?
Jesteś bezdomny.
- Justine. - Thomas?
Thomaso.
Jesteś Włochem.
In qui.
Cześć, Justine.
- Cześć. - Ford, asystent Thomasa.
Cześć.
- Łatwo znalazłaś dom? - Bardzo.
Klucze?
Może coś do picia? Kawa, woda, herbata?
Nie trzeba.
Uwielbiam twój przepis na cassoulet.
Dziękuję.
Powiem wszystkim, że jesteś. Przyjechała królowa cassoulet!
- Pięknie tu. - Tak.
Atmosfera przypomina mi Saint-Tropez z lat 70.
To piękne, złociste światło.
Nigdy nie byłam w Saint-Tropez.
Pochodzę z Bretanii, a tam jest zawsze pochmurno.
To będzie nasz sekret.
Klimat Davida Hamiltona i „La Madrague”.
Czy Hamilton nie zabił się
z powodu oskarżeń o molestowanie dziewcząt?
- Zapomnijmy o nim. - Dobra.
Przekleństwa niewinności w klimacie europejskim.
Thomaso, mam prawie 50 lat.
- Nie chcę wiedzieć. - Dobra.
Justine, zajmę się tobą…
ale musisz mi zaufać.
Oszołomisz swoim wyglądem.
Wszyscy będą chcieli gotować twoje pyszne dania.
Spodoba ci się Diane, nasza fryzjerka.
Genialnie przedłuża włosy.
Dzieci. Dwoje.
Rekwizyty.
W prawdziwym życiu mam jedynaka.
Tak. Jedynak wypadłby trochę smutno.
Kury.
Mam gotować dla nich czy ugotować je?
Używasz świeżych jajek, a kury znoszą…
- Jajka. - Jajka.
Fantastycznie.
Dziękuję.
Żadnych chipsów, Dawn.
Bo dostaniesz wysypki.
Padam z głodu.
Zjedz jabłko.
Nagle obchodzi cię moja skóra?
Nie chcę, żebyś miała twarz w trądziku.
Czemu?
Odłóż to, Dawn.
Bo Away-Zits to nasz sponsor?
Sponsor?
Myślisz tylko o kasie.
Te 25 000 $ od Away-Zits zasili twój fundusz studencki.
Jasne?
Tak. Zostań tam.
Tak. Pogładź marchewkę.
Więcej ziemi na marchewkach.
Zmiana aparatu.
Dziękuję. Zostań tam. Tak.
Zdejmij okulary.
To nie…
Tylko do…
Bliżej drzewa.
Tak. Zostań tam.
Powiedzcie: fromage.
Koniec zdjęć z dziećmi.
To Oscar, twój ulubiony kurczak.
Oscar?
Udziobał mnie!
Dajcie kurczakowi coś na uspokojenie.
Kurde.
Jest jak dziecko. Super.
Ale…
Tak. Możesz go trochę poprawić? Chcemy zobaczyć dziób.
Tak. Kurczak wygląda teraz jak martwy.
Daj mu dwie minuty. Ich mózgi są tak małe, że szybko im mija.
Cholera.
- Załatwił się na mnie. - Koniec zdjęć z kurczakiem.
Mama wróciła.
Wróciłaś.
Przecież wiesz, że mama zawsze wraca.
Co z twoją bielizną?
Dzidziuś się posikał.
- Nie mogłem wytrzymać. - To straszne.
Byłaś w sklepie Apple?
Tak.
Zobacz, Oliver.
O Boże! Czy to iPhone 11 Pro Max?
Mamo, czekam na ciebie od godziny. Mam być u Amy, nie pamiętasz?
Wyglądasz jak kakadu.
Bardziej jak kakadupa.
To iPhone 11? Skąd go masz?
- Mama mi dała. - Tobie?
Jestem jej ulubieńcem.
Oddaj go. O rany.
Skupcie się.
Mam świetną wiadomość.
Przeprowadzka?
Będziemy mieli własny show na YouTubie.
- Co? - Tak!
Zostajemy vloggerami.
Od dziś jesteśmy rodziną vloggerów.
Będziemy jak tamten show, który oglądamy?
Właśnie.
- O Boże. - Tak.
Wszyscy zobaczą, jak mieszkamy, i będę miała przerąbane.
Serio? Jak zaczniemy kręcić, to wtedy pogadamy.
- Mogę odpowiadać za muzykę? - Tak.
A ja za kawały?
Oczywiście. To przedsięwzięcie rodzinne.
Wszyscy się angażujemy. Inaczej nie będzie show, Sarah.
Dobra. Ale weźmiesz mnie do fryzjera
i zatrudnisz sprzątaczkę.
Umowa stoi.
- Tak! - Tak.
Musimy wymyślić tytuł.
Coś chwytliwego.
- Jakieś pomysły? - Coś, co stałoby się naszą marką?
Podoba mi się.
Może Bezcenni?
- Tak. Bezcenni. - Bezcenni.
- Dobre. - Spoko.
Będziemy w Google’u.
- Dobre. - A może Bezcenni Horowitzowie?
- Samo Bezcenni. - Nie.
Samo Bezcenni.
Nie mogę w kapeluszu.
Przepraszam. Powiedz mu.
- Cześć. - Moje okulary…
- Cześć. - Jerry, gdzie byłeś?
Sorki.
Wyglądam jak z Domku na prerii.
Bardzo sexy.
Sexy?
Co? Jerry.
Zdejmuję to, bo nie mogę tego nosić.
Co się dzieje?
- Rebecca jest w ciąży. - Co?
Ledwo zna gościa.
Popatrz na to.
Co za dupek pozuje na harleyu na Instagramie?
- Nie mogę… - To Instagram.
Co on robi? To zapasy z aligatorem?
Jak ona może mieć dziecko z takim palantem?
Chciałem się z nią ożenić. Już nawet wybrałem pierścionek.
- Tylko pochłonęła mnie restauracja… - Wiem.
Ona strasznie obciążyła nasze życie osobiste.
Justine, musimy z tym skończyć.
Przestać ciągle wracać do spraw osobistych.
- To jest relacja biznesowa. - Tak.
Kobieta od PR kazała ci powiedzieć,
że boi się, że zdjęcia będą za bardzo w stylu tej fotografki…
Jak jej jest? Robi zdjęcia czubkom,
bliźniętom syjamskim…
- Diane Arbus. - Właśnie. O to się boi.
Mają mnie za czubka?
Nie.
Chcą, żeby zdjęcia kontrastowały z tekstem.
Jasność, świeżość i tak dalej.
Justine? Potrzebuję cię w garderobie.
Thomaso zgodził się na zmianę.
- Wyglądasz super. Bardzo sexy. - Słuchaj…
Siri, chcesz mieć penisa?
Co jest?
Siri, chcesz mieć penisa?
Nie wiem, co rozumiesz przez: „Siri, chcesz mieć penisa?”.
- Spróbuj poszukać w sieci. - Czemu nie masz ciała?
Nie czujesz się samotnie? Nie masz nawet przyjaciół.
Mózg, wynocha.
Dobrze.
Kolano w górę.
Tak. Kawa.
Kto nie lubi Flore?
Jak byliśmy z Rebeccą w Paryżu, planowaliśmy iść do Flore,
ale tylko kochaliśmy się w hotelowym pokoju.
Moje dziewczyny uwielbiają Paryż.
Potem pojechaliśmy do Wenecji i tylko kochaliśmy się w hotelowym pokoju.
Bosko.
A teraz jest w ciąży z kimś innym.
- Jerry, tak mi przykro. - Nic mi nie jest.
Wyjrzyj przez okno, sącząc latte,
i zaproś czytelników, aby cię odkryli.
Tak.
Mały skrawek bielizny, co?
Posłuchaj, jestem półnaga.
Przykro mi, ale to mało feministyczne.
Ale chyba świeże.
Tak.
Bardzo świeże.
Koniec zdjęć.
- Mamy to? - Dobra, koniec zdjęć.
Jesteś pewien?
Było dobrze?
Zwykle tego nie robię. To będzie wyjątek, bo cię uwielbiam. Chodź.
Moje nogi.
To… na to.
Genialnie, Thomaso.
To… na to.
Cudownie, Thomaso.
Bardzo ładnie.
Thomaso, świetnie.
Mamy okładkę.
- O wiele lepiej. - Ładnie.
Ale…
To nie…
Jeszcze.
Jeszcze?
Napisy: Dorota Nowakówna