NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Wpadnij na przyjęcie.
Zabawisz się.
- Sama nie wiem. - Anne?
Słyszysz mnie?
Anne?
Cholera, brak zasięgu.
Pieprzone wzgórza!
Musi być wjazd i wyjazd dla aut z dostawami.
Proszę odjechać.
- Nie stercz tak. Rusz się. - Hej.
Cześć.
Jestem Dan. Pracuję dla Huntera.
Cześć, jestem Ell i pracuję dla Justine.
Fajna koszulka, jestem fanką Roberta Planta.
To znaczy Roberta…
Narzeczona jest zaopatrzeniowcem w Ron Herman Japan.
- Super. - Tak.
Hunter cieszy się na to przyjęcie.
Impreza ma być na zewnątrz ze względu na sztukę.
Nie ma sprawy.
Mamy piękny, marokański namiot, koce i grzejniki.
- Super. - Damy radę.
Z mżawką sobie poradzimy.
- Dzięki. - Dan, widzę, że szefowa przyjechała.
Pogadamy później.
- Jasne. - Będę na miejscu cały wieczór.
Justine, gdzie byłaś?
- Jak to? - W kuchni wszyscy na ciebie czekają.
O czym ty mówisz? Nie zajmuję się myciem salaty.
- Wiem o tym. - Czyżby?
- Dobra. - Co to?
Sukienka na później.
Miałyśmy przynieść ciuchy na zmianę?
Nie wiem. Ja wybieram się na przyjęcie.
Ja nic nie mam.
- Rozmawiałaś z Jerrym? - Nie, boję się.
Czego? Że cię zje?
To obrzydliwe. Czemu…?
Nie możesz go unikać cały wieczór.
- Nie będę. - Odwagi.
Idź tam.
- Cześć. - Cześć.
- Czekałem na ciebie. - Ciągle tylko odmawiacie,
choć powinniście akceptować. Nie jestem… Nie. Tak.
- To bardzo ważne. Sekunda. - Tak.
- Sorry. Rozłączyli się… - Nie musimy…
Jak długo się znamy, co? Mówiłem, że coś ci załatwię.
- Wiem. - Dobrze zarobisz.
Tak, dziękuję, Jerry.
Jesteś bardzo miły. Doceniam to.
Dostałaś mojego maila z nową listą dostawców?
Tak, przeglądam.
Coś jeszcze?
Nie. Zajmujesz się dostawami.
To twoja działka.
Mam tu stać cały wieczór?
Tak.
Dobra, ja…
Teraz naprawdę dzwoni. W sprawie owoców morza.
- Tak. - Dzień dobry. Ell Horowitz. Tak?
Potwierdzam dostawę, 8412 Hither Place. Godzina 16.00.
Ryby muszą być dostarczone nie później niż o 16.00. Słychać mnie?
Co za zasięg.
Trochę się niepokoję naszym…
W porządku.
- Yasmin? - Pa.
Hej, kochanie.
Hej. Co się dzieje?
Maria mówi, że jesteś tu od kilku godzin. Nic ci nie jest?
Nic, po prostu…
Przeglądam sukienki,
których prawie nie noszę…
Z kim rozmawiałaś?
Usłyszałeś, jak mówię do siebie,
że mam strasznie dużo sukienek. To jakiś absurd.
Kilka mam ze szkoły
zamierzają jechać na granicę.
Uznałam, że mogłabym kilka oddać.
Czemu kucałaś na podłodze?
To z powodu tych butów, skarbie.
Kiedy mnie w nich widziałeś?
Przejrzę więc resztę tych rzeczy
i zaraz schodzę.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Niech te patery stoją tu w kącie,
po cztery kanapki na tacę.
Obok cztery równe stosy talerzy.
Oczywiście.
Chcę powiedzieć, że bardzo się cieszę,
iż wspólnie gotujemy ten pyszny posiłek.
Kuchnia marokańska jest ważnym elementem mojego dzieciństwa,
a dziś zapachy są naprawdę wspaniałe.
W każdym razie przepraszam.
To dlatego, że bardzo się cieszę z takiej ekipy.
A więc gotujmy.
- Tak, szefowo. - Do roboty.
W porządku?
Tak. Sprawdzam, kiedy przywiozą ryby.
Jeszcze ich nie ma?
Sprawdzam to.
Odstawię tu Vatela, jak za chwilę ich nie będzie.
Zajmę się tym.
Nie martw się, będzie super.
Spokojnie.
Jestem bardzo spokojna.
Ciekawostka. Vatel był tak naprawdę zarządcą Ludwika II, a nie jego kucharzem.
Błędnie sądzi się, że kucharzem,
i że zabił się, bo za późno przywieziono rybę.
Nie wiedziałam, a jestem Francuzką.
Więcej ras el hanout.
Wszyscy wiedzą, że przychodzę tylko ze względu na kuchnię Justine.
- Fajnie. - Tak.
To jedyny powód.
Wiedziałem, że nie urządzacie prywatnych przyjęć,
ale pomyślałem: „Czemu nie spytać?”.
Dobrze, że spytałeś, Hunter.
Dziękuję za to.
Powiem ci, że jako bliska przyjaciółka Justine
to ja przedstawiłam ją Jerry’emu.
Niesamowite widzieć, jak ludzie reagują na jej kuchnię.
To ona przecięła moją trzecią pępowinę.
- Chryste, trzecią pępowinę. - Tak.
Ile masz dzieci?
- Troje. Małe potwory. - Rany.
Coś ci pokażę.
- Tak szybko. - Jasne.
Bardzo zabawne.
Zajmie tylko chwilę.
Przestań, czubku, wszystko posika.
Właśnie o to mi chodzi. Będziesz to zlizywał.
Przezabawny.
Jest jak dr Jekyll i Mr. Hyde, tyle że słodszy.
Stary pies. To nieludzkie trzymać go przy życiu.
- Kto to? - Nie stary, tylko upośledzony.
Sarah. Moja 13-letnia córka.
- Aha. - Nikt nie wierzy, że to moja córka.
- Tak. - Opowiem ci historię.
Mając sześć lat, powiedziała obcym ludziom, że ją porwałam,
bo nie chciałam jej kupić Barbie.
Po pięciu godzinach na komendzie
w końcu nazwała mnie mamą.
Powiedziałam jej, że będzie rządzić światem.
Niezła z niej rozrabiara.
O tak.
Wybacz, dostałem SMS-a.
- Jasne. - Ale to cudowne.
Na razie. Dobre.
Na razie, Hunter.
Cześć, Jesus!
Dzień dobry, pani Anne.
Panie Sebastianie.
Cześć, Jesus.
Jutro zawieziesz go do szkoły na 8.30.
Tak.
Będzie pewnie spory korek.
Wyjedź wcześniej.
Tak zrobimy i po drodze kupimy pączka. Brzmi nieźle, co?
Chyba tak.
Jakie atrakcje zaplanowaliście na dzisiaj?
Najpierw idziemy do Bottega Louie
na naleśniki z jagodami, bitą śmietaną i posypką
i na mleczny koktajl truskawkowo-bananowy.
Brzmi nieźle.
Wybieramy się też na wystawę owadów do Muzeum Historii Naturalnej.
Może zobaczycie tarantule?
Mówiłem ci, że tu nie wolno przyprowadzać zwierząt, pamiętasz?
Musiałem go zabrać.
Boi się spać sam.
Tato, proszę.
Tylko ten raz.
Dam mu wody.
Super.
Może już czas… Gagę?
Świetny pomysł. Niech nasz syn ma podwójnie złamane serce.
To był żart.
Nieśmieszny.
Możesz wpłacić więcej kasy na wspólne konto?
Przenosimy kosztowały więcej, niż sądziłem.
Jasne. Dobrze.
Pokazałem Gadze, gdzie śpi.
Cudownie. Musimy lecieć, bo mamy napięty grafik.
Dobra.
Pa.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
- Już tęsknię. - Ja za tobą też.
- Pa. - Pa.
W razie czego dzwoń. Nie rozstaję się z telefonem.
Dobrze.
Będziesz się dobrze bawił z tatą.
O Boże.
Anne, prawda?
- Adam? - Tak.
Mogę się przyłączyć?
Oczywiście.
Wariactwo.
Też jesteś łowcą fal?
Bliżej Boga już nie będę.
Nie wierzę w Boga.
Ale kiedy patrzę na ocean…
uświadamiam sobie swoją obecność…
w konkretnym miejscu na świecie
i to, że jestem częścią wszechświata,
a świat się… bezustannie kręci.
Sama nie wiem. To jest jednocześnie piękne i smutne.
Japończycy mówią na to yūgen.
Oznacza głębokie, tajemnicze piękno wszechświata
i smutne piękno ludzkiego cierpienia.
Yūgen.
Tylko język japoński potrafi wyrazić ten wewnętrzny dualizm.
On jest w każdym z nas.
Super.
Mnie to wystarczy.
O nie.
Wszystko dobrze?
To mój syn.
Dziś miał po raz pierwszy nocować u taty,
a chce wracać do domu.
Czuję się fatalnie.
Lepiej po niego pojadę.
Jesteś mamą. Rozumiem.
Jadę na tydzień do Napy. Pracuję nad zleceniem.
Kiedy wrócę, chętnie się skontaktuję.
Mogę?
Tak, świetnie.
Mam nadzieję, że wszystko się ułoży.
Dziękuję.
- Miło cię widzieć. - Wzajemnie.
To nie ma sensu.
Skarbie!
Will, nie możesz się tak zakradać,
zwłaszcza kiedy piszę.
Przepraszam.
Czuję się, jakbyś mnie szpiegował.
Może nie szpiegował,
ale obserwujesz mnie, cokolwiek robię.
Wolałeś kiedy byłam przesadnie skupiona na Orionie?
Nie wdaję się w żadne kłótnie.
Wybacz, Yasmin.
Nie, to ja przepraszam.
Zmarnowałam ranek na główkowaniu, które sukienki oddać,
a teraz czuję się winna, że nie pracowałam.
Mam blokadę.
Wiesz co? Wrócę do tego jutro.
Nie. Powinnaś mimo wszystko próbować.
Zawsze wynika z tego coś dobrego.
Ja odbiorę Oriona.
- Zrobisz to? - Jasne.
Dziękuję, skarbie. Kocham cię.
Ja ciebie bardziej.
Ten basen.
Nie, to ten drugi.
- Miałeś dwa baseny? - Tak, dwa.
Brzmisz jak gość z dwoma basenami.
Oto kobieta wieczoru.
Właśnie cię zachwalaliśmy.
Evan, gdzie byłeś?
Justine, nie poznałaś naszego gospodarza. To Hunter.
Jestem wielkim fanem pani kuchni.
- I mówi płynnie po francusku. - Schlebia mi pan.
Dziękuję za udostępnienie pięknej kuchni.
Niektóre potrawy mogę ugotować jedynie na miejscu.
Jasne. Tak.
Mogę z nimi chwilę pomówić?
Krótką chwilę, dziękuję.
- Do zobaczenia. - Na razie.
- Gdzie ryby? - Pytałaś Ell?
- Ona odpowiada za dostawy. - Skąd.
- To ty za nie odpowiadasz. - Nie dziś.
Mieliśmy znaleźć jej robotę.
Tak, ale nie przy kuchni.
Nie zna się na tym…
Była kelnerką. Musi mieć jakieś pojęcie.
- Jerry, nie ma. - Co?
Niestety.
Miej oko na tę dziewczynę, która z nimi pracuje.
Jest spoko, ale niech cały wieczór nie pokazuje filmików z dziećmi.
Strasznie gadatliwa.
- O Boże. - Tak.
- Tak jest.
To problem.
Jeśli ryby nie dotrą,
będę musiała zrobić gulasz z soczewicy dla rybarian,
wegetarian i innych „arian”.
Nie, znajdę ją.
Nie. Po drodze jest za wiele okazji na pogawędkę.
Ja ją znajdę.
Przygotuj court-bouillon. Dziękuję.
Chodziło jej o peskatarian.
- Pod presją nie radzi sobie najlepiej. - To problem.
Ell. Dziękuję.
Co? Za młody?
Gdzie ryby?
Dzwoniłam tam. Mieli dowieźć na 16.00.
Kłamali. Jasne?
Znajdź mi ryby.
Dobrze. Nie patrz tak na mnie.
Twój wzrok mnie przeraża.
Potrzymaj mi drinka, to do nich zadzwonię.
Dzwonię w sprawie zamówienia na 8412 Hither Place.
Dwie godziny temu ktoś zapewnił mnie, że…
Cholera.
To znowu ja. Przepraszam, mam słaby zasięg.
- Na wzgórzach nie można… - Gdzie mamy rozłożyć namiot?
Dwie minuty.
Podłączę się do domowego Wi-Fi.
Poproszę o maila na adres: ellhell@yahoo.com.
- Przepraszam. - Słychać…?
Nie teraz, rozmawiam.
Przepraszam. Hunter na mnie czeka.
Dzień dobry. Caroline Burton.
Mam zaproszenie.
Nie ma na liście.
Niemożliwe.
Brett! Cześć!
Caroline…
z Coffee Bean na Sunset.
Cześć, piękna.
Jesteście razem?
Marzenie. Widzimy się w środku, słonko.
Proszę się odsunąć.
Will, wybacz najście,
ale Yasmin nie odbiera. Jest w domu?
Tak. Wejdź, jest na górze.
Ma na uszach słuchawki, więc głośno pukaj.
Dobrze.
Ostatnio czytałam, że 65% nastoletnich chłopców
uważa włosy łonowe za odrażające.
- Serio? - Tak.
Kobiety z takimi włosami nazywają gorylicami.
- Tak. - To obrzydliwe.
Musimy chronić naszych chłopców,
żeby ich mózgów nie przejął przemysł porno.
- Muszę odebrać. - Jasne.
Cześć, mamo.
Nie.
Dobrze. Pa.
Wszystko dobrze?
Tak, w porządku.
Co się stało?
- Mogę cię o coś spytać? - Jasne.
Obiecaj, że powiesz mi prawdę.
Nie złość się na to, co powiem.
Obiecuję.
Czy powinnam przestać brać pieniądze od mamy?
Po pierwsze, ty ich nie bierzesz. To ona ci je daje.
Co byś bez nich zrobiła?
Kupiła ci dom.
Byłabyś bezdomna, znaczy „pozbawiona domu”.
Nie chodzi tylko o ciebie, ale o tych, których utrzymujesz.
George nie znajdzie sobie prawdziwej pracy.
- No więc? - Jest Gretchen.
Wnuk Lupe’a. Jako pierwszy w rodzinie pójdzie na studia.
- Także dzięki tobie. - Tak.
Teraz nie możesz tego zostawić. Masz nowy basen.
Ona chciała, żebym go zamontowała.
Ja go nie chciałam, a ona robi mi wyrzuty.
Pamiętasz ten pierścionek na 40. urodziny?
Tak.
Kazała mi go zwrócić, bo miałam brudne paznokcie.
Że niby rzuca perły przed wieprze.
- Boże, kochanie. - Tak.
Nigdy nie dbałam o rzeczy materialne.
Na pierwszym roku studiów
mieszkałam w vanie mojego chłopaka
i sikałam do słoików.
- Co? - Tak było.
O Boże.
Rozumiem cię. Ja na pierwszym roku
chodziłam na seminarium z marksizmu z synem Ruperta Murdocha,
a on był strasznym brudasem, nie mył włosów…
Wyglądał, jakby nie było go stać na kawę,
a teraz mieszka w posiadłości w Bel Air wartej 150 milionów dolarów.
Na studiach wszyscy udajemy kogoś, kim nie jesteśmy.
Po to są te lata.
Sama już nie wiem, kim chcę być.
Tak.
Czasem myślę, że wszyscy opłakujemy osobę,
którą chcieliśmy się stać.
Nie wiem.
Obiecałam Justine, że będę na przyjęciu.
Jasne.
Przerzuciłaś się na czekoladę konopną?
- Jest bardzo łagodna. - Nie.
Anne.
Nie.
Powinnaś skosztować.
Musimy iść na to przyjęcie
i udawać kogoś, kogo udawałyśmy na studiach.
- Dobra, wchodzę w to. - Tak?
O Boże.
Ile to zajmie?
Nie wiem.
Mogę chociaż skorzystać z toalety?
Mam sikać tutaj?
Naprawdę nie chciałam tego robić,
ale muszę zanotować twoje nazwisko.
Hunter i ja jesteśmy blisko.
Uwaga, jadą ryby.
Usuńcie wszystkich.
- Teraz? - Tak.
Zaraz podjedzie Madonna.
Teraz nie można tu wjeżdżać.
Dobra.
Rezydencja Stanius? Mamy dostawę ryb.
Co?
Macie pięć minut na ich wniesienie.
- Na plecach? - Nie, na wielbłądach.
O co się pani rozchodzi? Przesyłka potwierdzona na Hither Place.
A to w Sherman Oaks. Tu jest Hither Lane.
Pięć minut. Skręcili w lewo na Mulholland.
Proszę, jestem samotną matką.
Proszę przenieść te ryby do kuchni.
Bez obaw, Dan.
Dwie minuty i nas nie ma.
Szybciej.
Pomóc?
- Tak. Ile wniesiesz? - Ile masz?
Daj jej.
Jeszcze jedną.
Chodźmy.
- Widzisz coś? - Jak najbardziej.
Szybko.
Panie i panowie, le poisson.
- Boże. - Oby nie poison, bo to trucizna.
Nie ma czasu.
Podgrzać court-bouillon i do ryby.
- Pomogę. Bakława z pistacjami gotowa. - Dzięki, Fred.
Wyfiletuj mi je.
Ma nie zostać ani jedna ość.
Tak jest. Działamy.
Czy ktoś widział młodą damę w czerwonej sukience?
Co się dzieje?
Nic takiego, nie ma zaproszenia.
Czerwona sukienka, około 20 lat…
- To ty. - Nie.
- Idziesz ze mną. - Ja to załatwię.
- Nie ma jest na liście. - Nie.
Dziękuję bardzo. To moja działka. Ja to załatwię.
Cześć.
- Cześć. - Wszystko gra?
Tak.
- Napijesz się? - Szampana bardzo chętnie.
Świetnie.
- A mogę się wysikać? - Tak.
- Chce mi się już od godziny. - Tak nie wolno.
Chodź. Pokażę ci, gdzie łazienka.
Proszę.
Powinnyśmy go zgłosić.
Powinni odpowiadać za swoich kierowców.
To był zły pomysł.
Anne, nic nie czuję.
Wyluzuj, poczujesz, zobaczysz.
Może jakiś lekki haj,
bo mam halucynacje i widzę Madonnę.
- To jest Madonna. - Rany.
- Patrz, jakiego ma młodego chłopaka. - Boże.
Ciekawe, czy mówi na nią gorylica.
Przyszłyście.
- Dziękuję. - Cześć.
- Strasznie się stresuję. - DJ jest super.
- Tak. - Podoba mi się.
Tak.
Ciało samo mi się rusza.
Nie wiem, czy to normalne.
To się nazywa taniec.
- Po prostu tańczymy. - Co z wami?
Zobaczymy się później.
Bawcie się dobrze.
- Pa. Znajdźcie mnie. - Pa.
Dobrze.
To jest jak jakiś płyn.
Żadnych zdjęć.
- Dziękuję. - Wyluzuj.
Przestań mi mówić, że mam wyluzować.
Jedyna osoba, jaką znam, która się wkurza po grzybkach.
Czy to to, co myślę?
Zaraz zacznie padać.
Na razie nie roznosimy jedzenia.
- Powiedz, że się przesłyszałem. - Szybko poszło.
Kolejna przyjaciółka w potrzebie?
- Dobra. - Niech założy organizację dobroczynną.
- Ell. - Tak?
Musimy przenieść jedzenie pod namiot.
- Namiot? - Tak.
- Namiot. O rany. - Pierwszy na liście jest namiot.
Były 30% szanse, że będzie padać.
Mam ADD, Jerry. Przepraszam.
- Teraz mi mówisz! - Kryć się!
- Nie ma namiotu! - Ell ma ADD! Musimy, kurwa…
- Jak ją nazwałeś? - Co?
To nie o niej!
- Kocham cię. - Hej.
Nie kochasz jej. To tylko twoja choroba.
Caroline, zaczekaj!
Moje jedzenie!
To koniec. Mam cię.
Ja też.
Złap mnie teraz, a pójdziesz siedzieć.
Uwaga!
Impreza deszczowo-kuskusowa!
Tak, impreza deszczowo-kuskusowa!
Impreza deszczowo-kuskusowa!
Ptaszku, mniam, mniam.
Cofam to, Peterze Sellersie!
O Boże. Daj mi na chwilę torebkę.
Robię się mokra.
Kurde, ale zimno. Anne, musisz się nachylić, skarbie.
Czekaj!
Co tu robisz?
Jesteśmy tu od dawna. Fantastyczna impreza.
- Chodźcie! - Chodźcie do nas!
Musimy tam wskoczyć.
Napisy: Dorota Nowakówna