NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Tak, dostałam.
Bez obaw.
Będą w bezpiecznym miejscu.
Moi chłopcy wrócili!
Mamusiu!
Tęskniłam za wami. I to bardzo.
- Fajnie było? - Jak poszło?
Napisałam trzy rozdziały.
Dziękuję, że mnie do tego namówiłeś.
Tak.
Ohyda.
Buty.
Była dobra zabawa? Co robiliście?
Poznaliśmy jednego dzieciaka. Ma tygrysa i jest księciem.
Co? Jest księciem?
Tak. Orion bawił się świetnie.
Nie mam najmniejszych wątpliwości.
Orion?
Cieszę się, że ty i tata spędziliście razem tyle czasu.
Fajnie było?
Tak.
Też cię kocham.
Jesteś teraz dużym chłopcem,
więc już mnie nie potrzebujesz, żeby zasnąć.
Wydajesz się inna.
Naprawdę? Jak to?
Nie wiem.
Szczęśliwa.
Bo cieszę się, że cię widzę.
No dobrze.
Śpij dobrze.
Wszystko było dobrze, z wyjątkiem tego tygrysa.
- Przesada. - Był ekstra.
Sama nie wiem. Miłego dnia.
- Hej. - Chodźmy.
- Bawcie się dobrze. Jak się masz? - Hej, kochana, w porządku.
- Jak wyjazd chłopaków? - Są zachwyceni.
- Cieszę się. - Świetnie.
O Boże.
- Co? - Ojciec od piłki nożnej.
- Co? - Ten palant. O Boże.
Anne miała rację. Ma tu dziecko.
- Dobra, ale ty… - Zaczekaj.
Zakryj mnie. Tylko na chwilę.
Ja nie…
Nie ruszaj się. O Boże. Idzie.
- Dobra. - Jest w porządku.
Powiedz, że to nie ślad po piłce.
Owszem.
Powinnam była usiąść dalej i…
Przepraszam. Nie wiedziałem, że uderzenie było tak silne.
Mam po prostu wrażliwą skórę.
- To prawda. - Tak.
Mogę jakoś pomóc?
Nie. Na pogotowiu
kazali mi przykładać lód przez kilka tygodni
i powiedzieli, że nie powinno być poważnego obrzęku.
Brzmi poważnie.
Powiem Andy’emu, żeby był ostrożniejszy.
- Jeszcze raz przepraszam. - Spokojnie.
Ja nigdy nie krzyczę na dzieci.
Tylko to było…
To było bardzo bolesne, więc byłam w szoku.
Ja też nie wrzeszczę na mamy.
A zwłaszcza na damy.
- Dzięki. - No tak.
No dobrze.
- Na razie. - Na razie.
- Boże. - Straszny.
Ty to umiesz kłamać. To było ekstra.
Opowiesz mi więcej, ale teraz muszę lecieć.
- Nie chcę urazić oka. - Tak.
To boli. Które to? Boże. Chyba…
Justine? Dawno cię nie było. Jak się miewasz?
- Cześć, Jackie. Co u ciebie? - Boże, co ci się stało w oko?
Oberwałam piłką. Wcale nie boli.
To dobrze.
To miłe, że Martin zaprojektował scenę na występ z okazji Dnia Ziemi.
O tak.
Jest fantastycznym tatą.
O tak. Uwielbiamy go.
Powinnaś wpaść na spotkanie rodziców przy kawie.
Oczywiście. Kiedy?
W piątek.
Od pięciu lat odbywa się w piątki.
Tak.
Dzieci lubią, kiedy ich rodzice są częścią społeczności szkolnej.
To daje im poczucie bezpieczeństwa.
Byłam zajęta w restauracji.
- Pracuję w nieznośnych godzinach i… - Zawsze żyj w prawdzie.
Rozumiem.
Ja też jestem pracującą matką.
Jak większość matek z naszego gimnazjum.
- Tak. - Muszę lecieć.
- Poranne spotkanie. - Jasne.
Jeszcze jedno.
Dostałaś maila o Dniu Charytatywnym?
Tak. Przepraszam, dzisiaj się tym zajmę.
- Obiecuję. - Wspaniale.
- Dziękuję. Na razie. - Tak, trzymaj się.
Miłego dnia.
Wzajemnie.
Pa.
Kelner.
Mamo. Jest zajęty, zaraz przyjdzie.
Przepraszam, że panie czekały.
Dla mnie Krwawa Mary, niezbyt ostra. Ketel One.
Przykro mi, ale serwujemy tylko wino i piwo.
Proponuję Stone Fruit Bellini.
Jest bardzo popularny. Dodajemy kroplę limonki i paprykę.
Czemu wybrałaś akurat to miejsce?
Wybacz, mamo. Nie wiedziałam.
Poproszę wodę gazowaną z kroplą limonki.
Serwujecie wodę, prawda?
Dla mnie lemoniada. Dziękuję.
Woda gazowana z limonką i lemoniada.
Jonathan mówi, że jesteś bardzo zadowolona z firmy.
Tak, teraz jest dobry moment, żeby ją nieco powiększyć.
Idzie nam naprawdę świetnie, mamo.
I dobry moment na rozmowę o fabryce w Manili?
To stoi w konflikcie z lokalną moralnością.
Więc pewnie nie.
Lokalna moralność. Moja córka jest świadoma.
Nie wybaczyłabym sobie, gdybym płaciła pracownikom miską ryżu
za szycie ubrań.
Oni uwielbiają ryż. Jedzą tam wyłącznie to.
To nie jest śmieszne.
Gdzie twoje poczucie humoru?
I jak ci się sprawdza nowy basen?
Ty to zaproponowałaś.
Ja nie chciałam basenu.
Posłuchaj siebie.
Mówisz jak zepsuty bachor.
„Nie chciałam basenu. To ty mnie zmusiłaś”.
Skoro basen to taki problem,
to wypełnij go kompostem i posadź warzywa.
Twój mąż będzie je sprzedawał na targu.
W tej chwili nie mam męża.
Czemu ja to mówię? On wróci.
Potrzebuje tylko trochę czasu…
żeby pomieszkać sam. Chwilowo.
A to kutas.
Nie dostanie ode mnie ani centa.
- Słyszysz? - Mamo, on nie chce się rozwodzić.
Nie chce twoich pieniędzy.
Ogarnij się. To nie jedna z tych twoich telenowel.
Myśli, że zadziała z zaskoczenia?
Gówniarz nie wie, z kim ma do czynienia.
Proszę z Jonathanem Messerem.
O nic się nie martw.
Ty i ja jesteśmy drużyną.
Mąż przysłał SMS-a, że nie zdąży.
Pomylił daty.
Zdarza się.
Trudno przeprowadzić sesję małżeńską bez pani męża,
więc ustalmy inny termin. Dziś nic pani nie płaci.
Bardzo pani miła,
ale zróbmy sesję bez męża.
Nie wiem, co ja tu robię.
To Justine ma ze sobą problem.
Ja nie.
Ciągle mi mówisz, że jestem złą matką,
że za dużo pracuję i że moja nieobecność zniszczy Albertowi życie.
To nasz syn.
Nie mówię, że jesteś okropną matką.
Tylko że nie lubisz być matką.
To nie to samo.
Wiesz, że to nieprawda.
W dodatku ciągle mi powtarzasz, że jestem gruba, nieatrakcyjna
i nie ucieknę przed genetyką.
Pytał mnie, czy w Bretanii są jacyś szczupli ludzie.
Stamtąd pochodzę.
Nie mówiłem „gruba”.
Mówiłem, że nie jesteś szczupła. To co innego.
Porównałeś mnie do wieloryba, a one są grube.
Japończycy zabiją je dla tłuszczu.
- Powinnam to mówić z tego miejsca. - Justine, możesz nie zmieniać miejsc?
Rozumiem, co chcesz powiedzieć, ale nie tak pracujemy.
Jasne.
Ja pracuję tylko z parami,
ale mogę ci polecić świetną terapeutkę.
Czy to cię interesuje?
Sesje indywidualne?
Ale mnie nic nie jest.
Przepraszam, że musiałyście czekać.
- Cześć. - Są super.
Czy to Oscar Wilde powiedział, że nie każdy ma szczęście być sierotą?
Czy coś, kurwa, takiego.
- Porywaczka dzieci wróciła. - Kto?
- Jej matka. - Jak?
Mogę powiedzieć, skąd ta ksywa?
Dobra, to bardzo zabawne.
George jest nieobrzezany,
więc Seba też nie chcieli obrzezać,
ale kiedy miał tydzień,
Sandra porwała go i zawiozła do szpitala na szybki zabieg.
Musiał się wściec.
- George? - Tak.
Ależ to było smutne.
Przez rok z płaczem patrzył na penisa Seba.
O Boże.
Pewnie myślała: „Zapłaciłam za dzieciaka i mogę robić, co chcę”.
- Ile razy miałaś in vitro przy Sebie? - Sześć.
Można za to kupić dom.
- Tak. - Dobra, dość.
- Czego szukasz? - Dobra.
Gene kocha, jak się błyszczy.
- Błysk. - Efekciarski…
To nie błyszczy, ale będzie ci w tym świetnie.
To próbka.
W razie czego najpierw ją zdejmiesz…
Ostrożnie. Rozumiem.
Emily, przynieś drelichową z zaplecza.
Drelichową?
Bardzo ładna.
Skoro tam będziesz, to jeśli czegoś nie chcecie…
- Przyniosłam wam pełno. - Boże.
- Mogę przymierzyć? - Jasne.
- Umieram z ciekawości. - Widziałaś sukienki?
Tak. Bardzo ładne,
ale opowiadaj. Spotykasz się z kimś? Co się dzieje?
Nie jestem singielką. To separacja na próbę.
Na próbę.
George relaksuje się w swoim gniazdku i ogląda Netflix.
Nie ogląda Netflixa?
Byłam długo sama i muszę wam coś powiedzieć.
To istne wariactwo.
Zdrady na prawo i lewo.
George zachował się przyzwoicie, prosząc o separację.
Czyli płacę za jego gniazdko do bzykania?
Sprawdź. Ściągniemy ci aplikację.
- Daj telefon. - Nie ma mowy.
To zajmie sekundę.
Odblokuj. Potem możesz usunąć.
Pięć sekund.
Dobra. Chwila.
Ta jest dobra. Opłacalna.
Mówię ci, faceci są tu sexy.
Chwila. Super. Gotowe.
- Zrobiłaś zdjęcie? - Luz.
- Nie wiedziałam. - Dobre.
Poprawisz później. To jest dobre.
Dodasz parę informacji. A ja ustawię twoje oczekiwania.
Nie poznasz miłości życia, choć ja mogłam.
A ta?
- Podoba mi się. - Tak?
- Ładna. - Boże.
- Tak? - Tak.
Urocza. Posłuchaj, to gra.
- Tak. - Więc graj.
- Pamiętacie mnie i Gene’a na początku? - Kiedy go poznamy?
Nigdy nie przypuszczałam, że będę ze starszym facetem. Ohyda.
Naprawdę tak sądzę.
Ja lubię młodych, ale Gene ma 65 lat.
I nadal jest młody.
To ta drelichowa?
- Super. - Przymierzmy.
Pasta do zębów?
Dobra. Co to tu robi, Kai?
- To klej do Lego. - Lego się nie klei.
Zamknij się, wredna matko!
Nie mów tak do mamy.
Nie wyręczaj mnie w utrzymaniu dyscypliny.
Nie jesteś moim tatą. On wynalazł Instagram.
Serio? Tak ci powiedział? Wynalazł podobną apkę,
ale Instagram już istnieje, więc nikogo ona nie obchodzi.
Nie mogę odrabiać lekcji.
- Idź do siebie, skarbie. - Nie mam swojego pokoju.
Zabrał mi pada.
Co? Przestań. Zostaw brata w spokoju.
- Puddles. Zostaw mnie. - Boże, mamo. Ohyda.
- Nie wiem, co robić. - To taki jego taniec.
Ale odjazd. Trzeba to sfilmować.
Puddles, odejdź.
Molestowanie przez zwierzęta ma nazwę?
Siri. Zwierzęta pożądające ludzi?
Nie wiem, o co pytasz.
- Ma twoją szminkę. - Wariactwo.
Mamo, nikt by nam nie uwierzył.
- W co, Sarah? - W to.
- Naprawdę? - Nie.
Kai, zaczekaj.
Powtórz to.
Ma twoją szminkę
- Drzwi otwarte. A zasady bezpieczeństwa? - Co tu robisz?
Odbieram Kaia, według grafiku.
My mamy grafik?
Filmujesz coś?
Nie. Dokumentuję.
Cokolwiek robisz, nie wrzucaj tego na Instagram.
Konkurencja między nami się zaostrza.
Gotowy?
Nie chcę dziś do taty. Chcę mamę.
Nie wiedział. Przepraszam. Nie masz wyboru.
Drzwi są otwarte.
Tato!
Cześć, kolego.
- Hej. - O Boże.
Jason, możesz wejść jeszcze raz?
Oliver, powtórz to. Rzuć mu się w ramiona.
Kręcisz to?
Tak. Chcę coś udokumentować.
No dalej, Jason. Szybko.
I akcja.
Drzwi są otwarte!
- Tata! - Cześć.
Dobrze. Nie ruszajcie się.
Skorzystam z twojej oferty i przenocuję tu parę dni,
jeśli mogę.
- Dobra. Oliver, powtórzysz to? - Jak leci? Wszystko gra?
- Tutaj? - Tak. Bliżej.
Wszystko…
Wszystko się rozpędza.
Rozpędza się!
- Super. - Ekstra.
- Fajnie. - Gdzie mam się rozłożyć?
- Z tyłu? - Może tam?
Dzięki.
Co, u diabła?
Nie…
Może…
Niech to szlag.
Skarbie.
Co takiego niezwykłego budujesz?
Wspaniałe.
Dzięki, mamo. To statek kosmiczny Muska.
Może jako pierwszy człowiek osiądę na Marsie.
Oby nie.
Czemu?
Bo byłbyś bardzo daleko ode mnie. Prawda?
Tak, ale będzie można szybciej tam dolecieć.
Tak, ale to ciągle bardzo daleko. Prawda?
Zamierzałam zrobić ci pyszną kanapkę z galaretką cytrynową.
Co ty na to?
- Tak. - Tak?
Jezu…
- Co? - Chryste.
Odwracam się na pięć minut, a on buduje rakietę?
Niesamowita. Ma nawet światła.
Tak. Wdał się w ciebie.
Przestań. W ciebie też.
Ja tylko stworzyłem oprogramowanie. Ty jesteś tą kreatywną.
Na górze jest telefon z klapką?
Zabawne. Wygląda jak stary telefon komórkowy.
Orion, to jest super.
Dobra robota.
Dzięki. Znalazłem go w…
Właśnie mieliśmy robić tosty z galaretką,
ale nie dostaniesz ani jednego, jeśli zje je galaretkowy ogr.
Galaretkowy ogr?
Tak. To jego ulubione pożywienie.
Pożre wszystko, jak mi nie pomożesz. Chodź.
Chodźmy.
Dobra, ale najpierw muszę do toalety.
- Tylko się pospiesz. - Dobrze.
Co robisz?
Muszę zrobić zdjęcie. Jest czadowa.
Nie możesz tego wrzucać do netu, wiesz o tym.
Oriona na nim nie ma.
Tak, ale przyciągnie uwagę drapieżców,
bo niektórzy szukają małych, mądrych chłopców.
- Serio? - Tak.
- Oriona nie ma na zdjęciu. - Wiem, ale jednak…
zorientują się, że to dzieło wyjątkowo inteligentnego chłopca,
a dla niektórych z nich to fetysz.
- Naprawdę? - Tak.
Czytałam o tym książkę. Okropność.
- Rany. - Wiem.
- Świat jest mroczny. - Wiesz, co myślę?
Chodźmy na plażę. Pooglądamy zachód słońca.
Nie chcę. Jest za zimno, nie sądzisz?
Skąd, jest super. Chłodna plaża. Jak w Bretanii. Chodź.
- No dobrze. - Będzie fajnie.
- Tak. - Dobra.
Nie wiesz, że uwielbiam chłód?
- Teraz wiem. - Jak mogłeś tego nie wiedzieć?
Nie bądź niemądry.
Będzie fajna zabawa.
Czasami nie musi być słonecznie.
Mnie już jest chłodno.
- Chyba wezmę sweter. - Przynieść ci?
Nie, zaraz wracam.
Twoja mama ma świetny nastrój.
Czasami potem robi się smutna.
Wiem. Czasami.
Nie wiadomo, kiedy znów zrobi się smutna.
Wiem.
- Mam. Chodźmy. - Dobrze.
Założę się, że prześcignę was obu.
O Boże.
Jerry, patrz.
Dziś dołączyło 462 obserwujących na Facebooku.
Należysz do grupy Przyjaciele Putina?
- Co? - Tak.
To niemożliwe. Co ja zrobiłam?
Przyjęłaś zaproszenie. Wyrzuć ich.
Evan, Justine ma nowego znajomego na Facebooku.
- Przyjaciele Putina? - Dosyć.
Zhakowali cię Rosjanie.
Wiesz co? Może chcą namieszać na rynku gastronomicznym w Venice?
Nabijacie się ze mnie?
- Tak, nabijamy się. - To super.
WIADOMOŚĆ DNIA: ZARZĄDZANIE ELL HOROWITZ KOŃCZY DZIAŁALNOŚĆ
Musimy jakoś pomóc Ell.
Naprawdę się martwię. Jak ona w ogóle opłaca rachunki?
Nie mam pojęcia.
- Dobra. Jadę. - Ja do niej zadzwonię.
- Zadzwoń. - Mogę jeszcze jednego?
Tu George. Zostaw wiadomość.
- Tu George. Zostaw wiadomość. - Ja pierniczę.
Hej, co tam?
Serio? „Co tam?”
Zostawiłam ci sześć wiadomości.
Mamy razem dziecko. Pamiętasz?
Musisz odbierać telefony.
Z Sebastianem wszystko w porządku?
Wszystko dobrze.
Co się dzieje?
Nic. Spałem.
Późno się położyłem.
A co u ciebie?
Czy separacja na próbę oznacza pieprzenie się z innymi?
Nie bądź wulgarna.
PODERWIJ JĄ
Nie znoszę pomidorów.
Mają lepką, galaretowatą konsystencję.
Jak deser z żelatyny.
Nie wymawiaj tego słowa.
Alexa, włącz playlistę R&B.
Zaraz. Może mikrofon nie działa.
Już idę.
Gretchen.
Wczoraj też taka była.
Dobra.
Nic ci nie jest?
O co chodzi?
Nie mogę ci powiedzieć.
Oczywiście, że możesz.
Tęsknisz za rodziną?
Nie.
O co chodzi?
Jestem idiotką.
Uznasz mnie za dziwkę.
Dlaczego miałabym tak myśleć?
Chyba że uprawiałaś seks za pieniądze
albo z George’em.
Nie. On nie jest w moim typie.
Seksu za kasę też nie uprawiałam.
To o co chodzi?
Jestem w ciąży.
Kurde.
- Widzisz? Nienawidzisz mnie. - Nie. Boże. Gretchen.
Jedna au pair miała aborcję
i teraz ma depresję.
Jest ze Szwecji.
Nic nie rozumiem. W zeszłym tygodniu mówiłaś, że masz okres.
- Nigdy nie był regularny. - O nie.
Twój chłopak wie?
Nie wiem, czyje to dziecko.
Byłaś w wielu związkach?
Zwykle w weekend mam dwóch kochanków.
- Co? - Widzisz? Masz mnie z dziwkę.
Nie. Jestem tylko zdziwiona. Nigdy nie wychodzisz z domu.
Tak, jestem bardzo skryta.
Nie używasz prezerwatyw?
Z nimi to nie to samo.
Nie uważasz?
Tak?
Jesteś pewna, że to ciąża?
Tak.
Zrobiłam dwa testy.
Nienawidzę dzieci.
- W porządku. - O nie.
Co myślisz?
Przyjemniej, co?
Mamo, tata zaraz wstanie.
No i?
Daj mi buziaka.
Mój syneczek.
- Mogę iść na zewnątrz? - Kocham cię.
- Jasne. Idź się pobawić. - Dobrze.
Kocham cię.
Nawet jeśli wszyscy mówią ci, że się mylisz,
trwaj przy swoim, bo wielka pustka wokół ciebie i wewnątrz
może być tym, co określa ludzki byt.
A jedzenie ma po części zapełnić tę pustkę.
Jedz życie, zanim ono zacznie jeść ciebie.
Napisy: Dorota Nowakówna