NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
- Dobrze wyglądasz w porannym świetle. - Nie jestem zainteresowana.
Rozumiem.
- Mogę ci zadać pytanie? - Skoro musisz.
Co robisz cały dzień?
Kiszone cytryny.
- Bardzo śmieszne. - Serio.
Cytryny o tej porze roku są przepyszne.
- I je kiszę. - Z bezczynności cieszy się diabeł.
Tamto już dawno za mną. Jestem mężatką z dzieckiem.
Nie o tym rozmawiamy.
Jestem zajęta. Piszę książkę.
To pracuj z domu. Rób to i to.
Powiedziałem im, że mam kandydatkę
o wybitnych zdolnościach językowych i analitycznych.
Nie, ja…
To złamie serce twojemu ojcu i mnie.
Tego typu manipulacje już na mnie nie działają.
Nie jestem już naiwną kuzyneczką.
Tak, jesteś niezwykle inteligentna,
ale robisz kiszone cytryny.
Rozmowa skończona.
Daj sobie czas.
Zastanów się.
Może zmienisz zdanie, jak cytryny nie będą takie pyszne.
Pierdol się, Darien.
Jestem zmęczona.
Trafię do wyjścia.
Ładny dom.
Nie lubię płatków z rodzynkami, mamo.
Kai, ciszej. Mówiliśmy o tym milion razy.
Udaj, że to Skittles.
Taki zamiennik. Pamiętasz? Tak robią wszyscy aktorzy.
- Kai? - Kai.
- Wejdziesz ze mną? - Tak.
Kocham cię.
Tędy, kolego.
Daj to tej pani.
Dziękuję.
Zarządzanie Ell Horowitz?
Nie słyszałam. To firma prawnicza?
Teraz?
Co teraz?
Mam powiedzieć teraz?
Stój tam.
Gotowy?
Możesz mówić.
Raisin Charms!
Świetny wybór.
Uwielbiam te soczyste rodzynki.
Wspaniale.
Spróbujmy jeszcze raz.
Tym razem powiedz tak, jak w prawdziwym życiu.
Przy śniadaniu z rodziną.
Tata z nami nie mieszka.
Dobrze. Cóż…
Raisin Charms!
Świetny wybór.
Uwielbiam te soczyste rodzynki.
- Czas na pączka! - Jak poszło?
- Świetnie. - Dobry jest, prawda?
Sepleni, więc trudno zrozumieć, co mówi.
To nic takiego. Tylko jak jest zdenerwowany.
- Kiedy wyniki? - Za parę dni.
- Zadzwonić? - Zadzwonimy.
- Dzięki. - Nie ma sprawy.
Chodź.
Cześć.
Wejdź.
Kai?
Widział ktoś mojego syna? Przepraszam.
Kai!
Nie rób nam tego. Kocham cię.
Rebecco, ona pracuje dla koleżanki, słabo ją znam.
Nie czujesz, jak bardzo cię kocham, kiedy cię całuję?
Kiedy wącham twoją szyję,
kiedy pieszczę twoje ciało?
Przepraszam. To dla mnie za trudne.
Nie dam rady. Zadzwonię, jak się uspokoję.
Dobrze. Kocham cię. Pa.
Co tam?
Chciałam spytać, czy mogę zająć tylne pomieszczenie.
Muszę pisać. Przy moim domu trwa budowa.
Tak. Trochę tam bałagan, ale…
Potrzebuję jakiegoś miejsca. Duszę się. Nie mogę pisać.
Mam zamknąć drzwi?
Po co?
Yas, jesteś niezwykle inteligentną kobietą i robisz kiszone cytryny.
Fatima?
Tak. Jestem Fatima.
- Witam. - Dzień dobry.
Usiądź.
Dziękuję.
DUBAJ
Proszę uważać przy wysiadaniu.
Uwaga na odstęp między pociągiem a peronem.
- Sandrine? - To ja!
Jak tam cytryny?
Ukiszone.
Niektórzy z nas mieli szczęście jeść ośmiornice nad Morzem Egejskim.
Jeśli nie możesz znaleźć żywej ośmiornicy, którą samemu zabijesz,
wykorzystaj mrożone ośmiornice z Morza Śródziemnego.
Najprawdopodobniej zostały uśmiercone
przez pięknego, zarośniętego greckiego rybaka.
GIMNAZJUM – SYTUACJA AWARYJNA UDAJ SIĘ DO BEZPIECZNEJ STREFY
Halo, mówi Martin. Zostaw wiadomość.
Cześć. To ja.
Dostałam wiadomość ze szkoły. Coś nagłego.
Nie wiem, o co chodzi. Oddzwoń.
Dziękujemy za kontakt z naszym gimnazjum. Przepraszamy. Obecnie nie możemy odebrać.
Szlag.
Zostaw wiadomość po sygnale.
Anne, to ja.
Dostałam wiadomość o sytuacji awaryjnej w szkole.
Oddzwonisz?
Yasmin, to ja.
Jest alarm ze… O szlag, Orion wyjechał!
Zapomniałam. Szlag.
Inspirowałem się domem z filmu Pogarda,
projektując te oto schody
prowadzące na górny taras.
To klimat końca lat 60. Południe Francji.
W kuchni światło będzie przebijać się przez mały wodospad,
co sprawi, że miejsce zyska unikalną atmosferę,
będąc jednocześnie słonecznym i deszczowym,
bo komu nie brakuje deszczu w Los Angeles?
No bo…
kto nie jest znużony tym pięknym, wiecznym słońcem?
Super.
Dziękujemy za spotkanie i przygotowanie projektu.
Nadal jesteśmy w fazie wstępnej.
Będziemy więc kontynuować tę dyskusję
i odezwiemy się, gdy będzie wiadomo coś więcej.
Brzmi nieźle. Dziękuję za zaproszenie.
Dla Jerry’ego wszystko.
Tak.
À propos, w niedzielę są 35. urodziny mojej żony.
Miałem do niego zadzwonić,
ale skoro pan tu jest, będę wdzięczny za rezerwację.
Oczywiście.
To nie problem?
Oczywiście, że nie.
Napiszę od razu do Justine.
Albo zrobię to, jak wyjdę.
- Świetnie. - Tak.
Dziękuję za uwagę.
- Dziękujemy. - Miłego dnia.
- Do widzenia. - Tak.
Jak tam rodzina? Wszyscy zdrowi?
O tak.
To lubię słyszeć. Basen w porządku?
Tak. W końcu. Strasznie długo to trwało.
Kosztował dwa razy więcej, niż myślałaś.
Tak. Jakaś sprawa z ziemią w Venice.
Venice.
Gdy twoja matka zdradziła mi cenę tego domu…
Po prostu…
Podobno wy też macie tu problem z bezdomnymi.
- Tak. Muszą gdzieś żyć, prawda? - Wybrali najlepsze nieruchomości.
Zaczęłam projektować ubrania dla kobiet
i reakcja jest niesamowita,
dlatego zastanawiam się nad rozwinięciem działalności.
Czy przejrzałeś dane, które ci wysłałam?
Teraz przeglądam.
To naprawdę robi wrażenie.
Dziękuję.
Zrekompensowaliśmy straty dochodem z dywidendy
i znacznie zmniejszył ci się podatek.
Przepraszam. Ja…
Im więcej tracisz…
tym mniejszy podatek.
Więc jako twój dyrektor handlowy
zachęcam do poszerzania działalności na wszelkie sposoby.
Podziękuj Trumpowi.
O nie. Ja was znam.
Nienawidzicie go, ale on naprawdę przysłużył się gospodarce.
- Myślałam, że idzie mi dobrze. - Musisz przestać traktować to jak biznes
i zacząć się tym cieszyć.
Być kreatywna. Stać cię na to.
- Co się dzieje? Gdzie mój syn? - Spokojnie.
- Powiedz prawdę. - Imię?
Albert!
Jestem Duncan, nauczyciel wuefu. Mamy ćwiczenia.
Te sprzed dwóch tygodni?
Przenieśliśmy na dziś. Poinformowaliśmy was mailowo.
SMS o sytuacji awaryjnej to był test.
Po co wysyłacie tyle maili?
Cholera.
Zrobiłam z siebie idiotkę. Jak Albert się dowie, będzie mu wstyd.
Nie dowie się. A nawet jeśli, to świetny dzieciak. Zrozumie.
Jest wyjątkowy. Wiesz o tym.
Tak.
Łagodzi każdy konflikt między kolegami.
To miło.
Świetna robota.
Dzięki.
Uwielbiam tego dzieciaka.
Jak poszły ćwiczenia?
Były dziwne. Nie lubię odgrywać ofiary.
Grałeś ofiarę?
W jaki sposób dobierają role?
Przypadkowo, tak jak w życiu.
Twój trener Duncan
powiedział, że jesteś bardzo miły dla kolegów.
Nie lubię, kiedy ludzie są dla siebie niefajni.
Nigdy samemu nie wchodź do toalety z dorosłym.
W toalecie nie powinieneś być sam z dorosłym.
Albercie, ja nie żartuję.
Nie wchodź do toalety z czyimś ojcem
albo… trenerem, albo księdzem, albo producentem filmowym.
Mamo, trener Duncan ma troje dzieci.
On nie jest pedofilem.
Można mieć trójkę dzieci i…
Mamo, jak mam przestać chodzić do toalety z producentem filmowym albo z księdzem?
Dobra, masz rację.
„To co o tym myślisz?”
„Świetne. Fantastyczny projekt.
Naprawdę super”.
„A widział pan wodospad?” „Jest piękny.
Naprawdę świetny, ale my chcemy coś lepszego.
Opchajmy się w restauracji żony!”
- Dobra, a teraz? - Super.
- Baw się. Kocham cię. - Dzięki. Ja też.
Przepraszam, że nie odebrałam.
Miałam ciężkie spotkanie z prawą ręką mamy.
Ale dostałaś mojego SMS-a?
Tak. Dziesięć minut po zrobieniu z siebie idiotki.
- O nie. Przepraszam. - Dzwoniłam 10 razy.
- A gdyby to było coś poważnego? - Sorry.
Wiesz co? Jesteś perwersyjnym narcyzem.
- Dokładnie tak. - Dziękuję.
- Jak Trump. - Nawet lepiej.
Może powinnaś sprawdzać maile. Nie jestem twoją asystentką.
Jak miło.
Joshua, zaczekaj.
Dawaj, tygrysie. Cześć!
Co się dzieje?
- Kłócicie się? - Nie.
Super. Bo mam świetną wiadomość
i nie chcę, żeby coś ją zepsuło.
Zostałam prezeską Zarządzania Młodymi Talentami Ell Horowitz.
Patrzcie na to.
Masz firmę w Delaware?
- Owszem. - A gdzie to?
Delaware.
Zarejestrowano tam dwie trzecie firm Fortune 500.
Nie żartuję. Działam na serio i zgodnie z prawem.
- Imponujące. - Bardzo.
Ci agenci okropnie traktują te dzieciaki.
Ja też nie mogę patrzeć na wykorzystywanie pracy dzieci.
- Nie mogę. - To dobrze.
Dziękuję.
Mam świetny plan i zacznę skromnie
od budowania sieci klientów.
Kiedy tu jechałam, pomyślałam, że styl Alberta,
jego romantyczność, poetyckość, aura Rimbauda, świetnie by się sprzedały,
- zwłaszcza za granicą. - Zaraz.
A to coś, co ma Seb, jest bardzo na czasie. Wszystkie dzieciaki…
Jakie „to coś”?
Nic takiego.
Jest świetnym dzieciakiem i chciałabym go reprezentować.
Pogadam z Yas o Orionie,
bo jest bardzo fotogeniczny. Prawda?
Ta dobra wiadomość jest taka, że zamierzasz stręczyć swoje dzieci
i proponujesz nam stręczenie naszych.
Jesteś wredna. Nie stręczę dzieci. One są przeszczęśliwe, że mogą to robić.
Dzieci, możecie bawić się trochę dalej?
- Dzięki. - Proszę.
- Potrzebuję was. - Co?
Na stronie nie mogą być tylko moje dzieci. To niepoważne.
Muszę spytać Martina.
Nie musisz, chyba że zacznę rozsyłać zdjęcia.
Oczywiście, że muszę. To jego syn. Jak inaczej?
Nie musisz.
Co ojcowie twoich dzieci sądzą o twoim nowym przedsięwzięciu?
- Właśnie. - Co sądzą?
Zaraz wrócę. Muszę zadzwonić.
Nie pytała ich.
Co?
Trafiłeś mnie w oko.
Co robisz, ty mały…?
Nawet nie przeprosisz.
Gdzie twoje maniery, prosiaku?
- Skarbie. - Kto cię wychował?
W tym kraju nie mówi się tak do dzieci.
- Serio? - Może we Francji, ale…
Niewiarygodne.
O Boże. Musisz usiąść.
Nie widzę na jedno oko.
Nic nie widzę. Wszystko zamazane.
To ja wychowuję tego prosiaka.
Tego tam. Masz problem z jego manierami?
- Dobra robota. - Nie.
Dobra robota. Bo wiesz co?
Tam, skąd ja pochodzę, jak się uderzy damę, to się przeprasza.
- Wymagam za wiele? - Dobra. Damę?
Nie widzę żadnej damy.
Dobra, damo, wyjaśnię to prosto.
Nie masz prawa krzyczeć na dzieci pod żadnym pozorem.
- Jasne? - Serio? Nie mogę nic powiedzieć?
A jak kopią mnie w twarz?
Jeśli ich nie przeprosisz, zgłoszę to do towarzystwa piłkarskiego.
Proszę bardzo.
Myślisz, że wystraszysz mnie tubalnym głosem i wielkimi…
pogróżkami?
Wiesz co? Nie boję się ciebie ani żadnego faceta.
Nie boję się facetów.
Jak ty możesz być czyjąś matką.
Chcesz się bić?
- Chcesz się ze mną bić? - Justine, nie.
- Kontroluj się. - Boisz się.
Idź sobie.
- Patrz, jak ucieka. Wystraszył się. - To było straszne.
Nie na pół. Widzimy się na zakupach szkolnych.
- Co za dupek. Oby… - Co za palanty.
Wszyscy chcą ich dziecka. Co jest?
Wkurzyłam się.
Wzięłabym kij baseballowy i waliła go w głowę,
aż mózg wyszedłby mu nosem.
Co się stało?
Awantura z tamtym tatą.
Z którym?
- O Boże. Rozpoznaję go. - Szlag.
Jest z naszej szkoły, Justine.
- Ten łysy? - Tak.
Mam to gdzieś.
Niedobrze.
Nic ci nie jest?
Ostatnio mam dużo na głowie.
Mówiłam, zadzwoń do tej terapeutki.
Dałam ci numer, prawda?
Tak. Zadzwonię.
…wyjawić moje sekrety?
Patrz na niego. Nie robi prawie nic.
A jego gra jest bardzo intensywna. Wszystko ma w oczach.
Czemu jest taki biały?
- Też chcę taki być. - Spokojnie, to makijaż.
Skup się na jego grze, Kai.
Za chwilę wyjawi, że widuje duchy.
Duchy?
Chcą, żebym robił różne rzeczy.
Mamo, odbierz lub wycisz telefon. Ważny moment.
Co? Masz rację.
Jezu. Nie pomyślałam. To może z castingu. Sorry.
Masz mnie za świra?
Kai, to chyba z castingu. Trzymaj kciuki.
Ell Horowitz.
Mówi Linda Sherman. Jak się masz?
Cześć, Linda. Co słychać?
Podobno Kai był na castingu do reklamy Raisin Charms?
Skąd wiesz?
To mała branża, Ell.
Tak? Dobrze.
Chciałam ci przypomnieć,
że podpisałaś kontrakt z agencją.
Skąd, niczego nie podpisywałam.
Wysłałam ci SMS-a.
To z arkusza logowania.
Na dole drobnym drukiem
jest napisane, że jeśli agencja się zdecyduje,
mamy prawo do 20% funduszy zarobionych przez klienta.
Lindo, oddzwonię.
Mogę oddzwonić?
Cholera.
O Boże.
Mamo?
- Tak? - Wszystko gra?
Tak. Mam kiepski dzień. Jutro będzie lepiej. Spoko.
- Co jest? - Zawsze tak mówisz.
Może miałabyś mniej kiepskich dni, gdybyś znalazła sobie chłopaka?
Mama Amy ma nowego i ty też powinnaś.
- Nie jesteś stara. - Mama Amy ma fajnie.
Bardzo się cieszę.
Ale teraz staram się skupić na karierze.
Jasne? Wiesz co?
Nigdy nic dobrego nie wynikło z tego, że mam chłopaka.
A nasi ojcowie?
Nie mówię o waszych ojcach. Wy jesteście najlepszym, co mnie spotkało.
Mogę ci zadać pytanie?
Czemu masz dzieci z ojcami o różnych kolorach skóry?
Wszyscy myślą, że nas adoptowałaś,
poza Oliverem.
Bo to twój klon. Ulubieniec.
Bzdura. Kocham was po równo. Nie mam ulubieńców.
Chciałaś mieć dysfunkcyjną rodzinę,
bo sama jesteś dysfunkcyjna.
Kochasz to słowo.
Nowe słówko, dysfunkcyjna.
Coś ci powiem. Niczego nie wybierałam.
Zakochałam się w trzech mężczyznach.
I uważam, że jesteśmy wspaniałą rodziną.
Jesteśmy jak M&Ms albo Skittles.
Na zewnątrz inni. Inna powłoka, kolor.
Ale w środku jesteśmy tacy sami.
Pyszne, cudowne cukiereczki.
Mów tak Kaiowi, nie mnie.
Wiesz, jak to jest być w połowie czarną?
I w połowie białą. Musisz wybierać? Bądź obiema?
Jasne, że nie rozumiesz. Wysłałaś mnie raz do szkoły z czarnymi.
Nigdy mi tego nie zapomnisz?
- To jest śmieszne? - Nie, tylko…
Staram się, jak umiem. Starałam się…
Mamo, koniec.
Możemy obejrzeć coś innego?
Oliver, możesz włączyć Scooby-Doo?
Tak.
- Mówię tylko, że… - Ja chcę, żebyś ty włączyła.
No chodź.
- Chwileczkę, Kai. - Mamo!
Już idę!
Idź. Twój właściciel cię wzywa.
Co takiego, Kai?
Czemu wczoraj nie oddzwoniłeś? Zostawiłam ci dużo wiadomości.
Przestraszyłam się przez ten alarm.
To były ćwiczenia. Dostaliśmy w tej sprawie 25 maili.
- Poza tym miałem spotkanie. - Wiem, że ćwiczenia, ale mogłeś…
Chcę, żebyśmy się z kimś spotkali.
W jakim celu?
Rozwiązania problemów…
No wiesz. Naszych problemów…
w związku!
Znowu zaczynasz.
Jeśli chcesz, to zróbmy to.
Dzięki, Martin.
Coś nie tak?
Nikt nie rozumie mojej pracy.
To znaczy?
Właściwie wcale nie pracuję. Nie mogę nic znaleźć, kręcę się w kółko.
Czuję się jak gówno.
Nie jak mężczyzna.
Jesteś mężczyzną. Moim mężczyzną.
Bezrobotny nim nie jest.
To nieprawda. Mamy rok 2020!
Martin, tak mi przykro.
Martin…
To niesprawiedliwe,
jestem zdolniejszy niż ty.
Przepraszam. Macie Green Amazon?
Skończyła się, ale mamy Green Beauty.
Bardzo podobna, tylko mniej słodka.
- Dobrze, dziękuję. - Proszę.
Ja też szukam Green Amazon.
Frustrujące, że ciągle jej brakuje.
Tak. Pewnie prowadzą politykę zero-waste.
Ja to szanuję, ale sądzę, że bardziej chodzi o pakowanie.
Jestem Adam.
Anne.
- Miło mi. - Mnie też.
Mogę ci zadać dziwne pytanie?
Proszę bardzo.
Co to za perfumy?
Nie użyłam perfum.
Cokolwiek to jest, powinnaś to zabutelkować. Jest odurzające.
- Muszę iść. - Jasne.
Masz może maila?
A kto nie ma?
Kroi się kilka wernisaży. Wybieram się na nie,
a ty wyglądasz, jakbyś lubiła sztukę.
Zajmujesz się sztuką?
Tak, zajmuję się wieloma rzeczami, także sztuką.
To daj mi swój numer, przyślę ci SMS-a…
Mój mail trudno spamiętać.
Nie mam telefonu. Nie wierzę w nie.
Nie pozwalają mi żyć tu i teraz.
Mogę?
Spoko.
No dobrze. Odczytasz?
Tak.
- Odczytam. - Super. Odezwij się.
- Dobrze. - Na razie.
- Pa.
FILMY DLA DOROSŁYCH – TV KOLOROWA ŁÓŻKA WODNE
Proszę.
Jak minął lot?
Dobrze.
Pierwszy raz w LA?
To ja zadaję pytania.
Oczywiście. Przepraszam.
Twoje nazwisko panieńskie to Sharifi?
Tak.
Opisz mi swoje życie rodzinne.
Stabilne.
Czy masz sekrety przed mężem?
Oczywiście.
- Wie o twojej przeszłości? - Wie, że pracowałam jako tłumaczka.
Zdradziłaś kiedyś męża?
Nie.
Masz bliskich przyjaciół?
Kilku, ale nic nie wiedzą.
Masz wrogów?
Nic mi o tym nie wiadomo.
Na pewno?
Cześć.
Tak.
- Jak znosisz wyzwania? - Ze spokojem.
- Przyjechałaś sama? - Oczywiście.
- Ktoś wie, że tu jesteś? - Nie.
Jak reagujesz na zagrożenie?
Oceniam sytuację, zanim coś zrobię, i działam szybko.
Tak, ale jesteś tu, nie wiedząc, o co chodzi.
Ufam mojemu kuzynowi.
- Bezgranicznie? - Tak.
Jak opiszesz swoje zdrowie psychiczne?
Jestem idealnie zdrowa.
Napisy: Dorota Nowakówna