NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Ell wpadnie z Sarah około 14.00.
Przejrzy mój Instagram i Facebooka.
Potem idziemy na wycieczkę.
Obiecaj, że nie umieścisz tam Alberta.
Oczywiście, że nie.
Jej córka nie chodzi do szkoły?
Kiedy ma okres, to nie.
Zaproś je do gabinetu.
Nie chcę hałasu. Mam robotę.
Nie wytrzymamy we trójkę w tym gorącu.
W gabinecie czy nie,
tobie zawsze jest gorąco.
Masz rację.
Nie masz spinningu o 14.00?
Nie mogę iść, bo pracuję.
W tym tygodniu mam spotkanie w Studio Beta,
- nie mam wyjścia. - Nie było tydzień temu?
Przenieśli na ten tydzień. Mówiłem ci. Nie pamiętasz?
- Nie. - Nie pamiętasz?
To dlaczego nie pytasz, jak mi poszło tak ważne spotkanie?
Nie chciałam cię nagabywać głupimi pytaniami.
Czekałam, aż sam mi powiesz.
Czy ty czasem słuchasz, jak do ciebie mówię?
Masz gdzieś, co się dzieje w moim życiu.
Jasne, że interesuję się twoim życiem.
Martwię się, czy znajdziesz pracę.
Ja też. I znajdę.
To tylko kwestia czasu.
- Tak. - Jestem facetem, który pracuje,
stara się mieć jak największy wkład i jest dobrym ojcem. To wszystko.
Nie patrz na mnie przerażonym wzrokiem.
Oczywiście.
- Obserwują ją 134 osoby? Jak to możliwe? - Mówiłam jej.
Powinnaś mieć 10 razy tyle.
- Jakieś 10 000. - Tak.
Restauracja jest na Instagramie, ale Jerry każe mi założyć własne konto.
Trzeba się niby eksponować.
Ludzie są ciekawi, co dajesz synowi na śniadanie.
Tym żyją.
Moja pralnia chemiczna ma 2000.
Każ im się oznaczyć, jak będziesz odbierać ciuchy.
Pisali o tobie w prasie?
Tak.
Jeszcze zanim założyłam restaurację, potem też.
O rany.
Jesteś wszędzie.
O Boże, jesteś sławna. Jest sławna.
Mamy może mleko owsiane?
U mnie w gabinecie.
To obrzydliwe, gdy kot leży na stole.
Musisz dostać niebieski znaczek.
Jak to zrobić?
Instagram musi cię zweryfikować,
co zajmie tylko kilka dni.
Potem połączymy się z twoim Facebookiem.
- Z tym, że Facebook jest martwy. - Martwy?
Hej, gdzie ono jest?
Na półce.
Muszą cię oznaczać, ale chyba znasz sporo sławnych osób?
Niezupełnie.
Nie mogę znaleźć. Masz tu tylko papier toaletowy.
Za bulionem z kurczaka!
Widzisz te kartony z bulionem? Tam.
Znasz wiele sławnych osób.
A spotkanie z Bradem tydzień temu?
Przyszedł do restauracji i się przywitaliśmy.
Świetnie. Na tym polega spotykanie się.
O Boże. Przywitanie się w sumie wystarczy,
ale lepiej zrobić wspólne zdjęcie i się oznaczyć.
A najlepiej dać się oznaczyć.
Nie mogę robić zdjęć znanym osobom i prosić o oznaczanie.
Żartujesz? Oni tym żyją.
Na szczęście.
Dobra. Jeśli ty ich będziesz oznaczać,
to pójdzie wolniej.
Zendaya czasem wpada?
Nie.
Billie Eilish?
Nie. Nie wiem.
Jestem głównie w kuchni, więc nie wiem, co się dzieje.
Chyba muszę się bardziej interesować.
Tak.
Przepraszam. Czy możesz nie przewracać oczami,
jakbyś była w serialu dla nastolatków?
Przepraszam. Nie spóźnisz się po Alberta? Jest 15.15.
Nie.
Yasmin odbierze go razem z Orionem i spotkamy się na wycieczce.
Jesteście pokłóceni?
Nie. Francuski to szorstki język.
No to zbierajmy się.
Chodźmy.
Pamiętasz tę świetną psychiatrę,
do której chodziliśmy z Jeffem przed rozstaniem?
- Nie. - Była fantastyczna.
Gdybyśmy mieli na nią forsę, to nadal byliśmy razem.
Czemu o tym mówisz?
- Mamo, ja nie idę. - Idziesz z nami, Sarah.
Nie mogę, mam normalnie krwotok.
To popilnujesz brata.
- Nie ma mowy. - Albo to, albo wycieczka.
Prześlę ci numer,
żebyś go po prostu miała.
Dobra. Dzięki.
Uważaj.
Ścigamy się!
Ostrożnie.
Wyprowadza się?
Tak, jutro. Ma odjazdowe mieszkanie.
Przypomina mi Nolitę z lat 90.
To całkiem nowy początek.
Jak to? Dla George’a?
Dla ciebie i George’a.
Odwiedzisz go i zostaniecie kochankami.
To będzie wasza kryjówka. Wszystko okryte tajemnicą.
Wprowadź element niebezpieczeństwa.
Kiedy ja zaczynam się nudzić z Willem,
wsiadam do auta i po prostu jadę.
Wyłączam telefon na cały dzień i znikam.
A jak wracam, to pieprzymy się jak króliki.
Ty wyłączasz telefon?
Tak. Co kwadrans sprawdzam, czy u Oriona wszystko w porządku.
Jesteś zatem ukryta, ale w pełni obecna.
Tak, i to naprawdę się sprawdza.
Pieprzenie nie było naszym problemem. Robiliśmy to minimum dwa razy w tygodniu.
Dwa razy? To okropnie wyczerpujące.
Martin i ja robimy to jakieś dwa razy w roku.
No co ty, Justine!
To prawda…
Jestem wkurzona na Jerry’ego.
Byłam królową banku SCF.
Uwielbiali mnie, a teraz traktują mnie jak śmiecia.
George się jutro wyprowadza.
Boże, Anne. Tak mi przykro.
Jest w porządku.
Jak przyjął to Seb?
Jest trochę smutny, ale wie, że to chwilowe.
A jeśli nie?
Powiedziała, że chwilowe, Ell.
Przepraszam, po prostu…
Wiesz, czym się martwię?
Dzieci wyczuwają, gdy ich rodzice są nieszczęśliwi.
Nie wszystkie.
U George’a nic nie spostrzegłam, to Seb też nie.
Bo cały czas byłaś na haju.
Właśnie. Byłam taka szczęśliwa.
Tak. Może tak świętowałam swoje poczucie szczęścia.
A on w ten sposób uciekał przed swoim nieszczęściem.
Głębokie, Anne.
Kogo wybierzesz?
Nie wiem. Kocham ich tak samo.
I tak zdecydują za mnie.
O wszystkim decydują.
Szkoda mi Sir Gagi. Nie spodoba mu się jeżdżenie wte i wewte.
Będzie zdezorientowany tym, że ma dwa domy.
Chomik da radę.
I tak pewnie wybiorą wam dom główny.
Tak się teraz robi.
Pamiętacie, jak Kev zawsze ładował się w kłopoty,
bo zapominał zabrać zadania domowego od mamy albo taty?
To było nie fair.
Naciskaj na dom główny. Na szczęście mój tata może do nas wróci.
Mieli separację na próbę, a teraz się schodzą?
Bardziej chodzi o kasę. Przywiezie sobie namiot.
Nie jestem pewien, czy moi rodzice nadal się lubią.
Oby tak było, gdy mnie poczęli.
Na pewno dlatego to zrobili.
Mama mówi, że jestem jej najwspanialszą niespodzianką.
O Kaiu też tak mówi.
Al, kogo byś wybrał, gdyby twoi rodzice się rozwiedli?
Jasne, że mamę.
Z mamą świat jest taki.
A z tatą – taki.
Jutro jadę z tatą do Palo Alto.
Myślicie, że moi rodzice też się rozwiodą?
Bardzo możliwe.
Co się z nami stanie? Co oni wyrabiają?
Raz mama się wściekła na Jerry’ego,
bo twoja mama zrobiła mu loda.
Stary. Pszczoły wymierają, topią się domy pingwinów
i wszyscy bzikują.
Wszystko nam zniszczyli.
Nienawidzę ich.
Wszyscy musimy umrzeć, żeby planeta się odrodziła.
Patrzcie na te króliczki!
Super.
Albert, łap.
Patrz na nich.
Słodcy.
- To wciąż dzieci. - Tak.
Nie zapominajcie, że wychowujemy mężczyzn przyszłości.
Tak.
Boże, czy to wąż?
- Co? - Nie.
- To królik. - Orion!
- Halo? - Ell.
Jest tu Michael Fassbender.
- Poproś, żeby cię oznaczył. - Mamo!
Co?
Muszę kończyć. Myśl o tych 10 tysiącach…
Dobra. Pa.
Dziesięć tysięcy…
Fred.
Myślisz, że to Michael Fassbender?
Michael…?
Pamiętasz scenę ze Zniewolonego?
- O tak. - Z…
Kocham Lupitę, ale to było straszne.
To aktor. Po prostu grał.
Wiem. Po prostu… ja bym mu nie przeszkadzał.
- Proszę pani? - Wiesz co? To nie on.
Nie wierzę, że wybierasz się jutro w dorosłą podróż z tatą.
Wiesz, że gdybyś się bał, zawsze możesz do mnie zadzwonić.
Kiedy chcesz. Nawet w środku nocy. Wiesz o tym, prawda?
Nie będę się bał.
Wiem. Jesteś dużym chłopcem.
Śpijmy już, dobrze?
Dobrze.
Mamo?
Dziś powinienem spróbować zasnąć sam.
To nasza ostatnia noc.
Wiem, ale muszę ćwiczyć.
Dobrze. Jesteś pewien?
Tak, mamo.
Dobrze, kochanie.
Śpij dobrze.
Baw się dobrze.
Bądź grzeczny i słuchaj taty. Jasne?
Dobrze.
Na pewno sam sobie poradzisz?
Tak.
No bo konferencja trwa cały dzień…
Już to omówiliśmy.
Będą tam inne dzieci i już zaplanowali im czas.
- Wiem, ale kto zaplanował? - Yasmin.
- No dobra. Nic mu nie będzie. - Tak.
- Zajmą się tym. - Tak.
Wyślę SMS-a, jak dotrzemy.
Po drodze obejrzymy lwy morskie,
więc pewnie około 19.00.
- Dobra. - Kocham cię.
- Bawcie się dobrze. - Dobrze.
Pas. Orion, skarbie, pas.
Will, nie zapomnij jego balsamu.
Dobrze.
Kocham cię.
Pa. Dobrej zabawy!
- Pa. - Pa, skarbie.
Dobra, jedziemy.
Pa!
- Połóżmy to tutaj. - Tak.
Żeby mieć widok.
Napisze pan tu wspaniałą muzykę.
Popatrz na to.
- Niesamowite. - Tak.
W Venice takiego nie ma.
Ale tu nie ma plaży.
Nie ma plaży.
Wspaniale!
Najlepsza zupa ze ślimaków. Seventh and Flower.
Świetnie. Wiem już, gdzie zjem kolację.
Myślę, że już sobie poradzimy.
Dziękuję, Jesus.
Wpadnę w sobotę w sprawie marakui.
- Świetnie. - Wymagają dbałości.
- No dobrze. - Dziękuję.
Na razie.
Można się poczuć jak w Nowym Jorku.
Myślałem, że tylko ja tak się czuję.
Straszny tu gorąc.
Tak, bardzo gorąco.
Bardzo.
Jeśli chcesz się przenieść do Nowego Jorku,
to nie mam nic przeciwko.
Dwieście dolców za granie muzy dzieciakom po ekstazy.
- W Nowym Jorku potrzeba forsy. - Masz forsę.
Nie, to ty masz forsę.
To nasze pieniądze.
Tak jest.
Super. Gość od Internetu będzie tu między 14 a 17.
- Co? - No tak.
Nie rób tego.
Umiem podłączyć sobie Internet.
Jasne? Mam prawie 45 lat.
Boże, no i cóż to takiego.
Ja skończyłam 55 i bez przerwy o tym nie gadałam.
Nie masz takich samych lęków egzystencjalnych jak inni.
Serio? A lęk przed śmiercią?
A przed śmiercią głodową? Przed brakiem dachu nad głową?
Nie dałabym ci umrzeć z głodu. Zawsze będziesz miał dach nad głową.
- Dość. - Jesteś rodziną.
Ten ton, Anne. Dokładnie ten.
Mówisz do mnie jak do Sebastiana,
kiedy był niemowlęciem i miał wysypkę. Nie możesz…
Przepraszam.
Ja przepraszam. Jestem dupkiem. Muszę się położyć, głowa mi pęka.
Przepraszam.
No to chyba…
Chyba już pójdę.
Zobaczymy się w piątek.
Tak, w piątek.
Baw się dobrze.
To mama.
Cześć, mamo.
Jak się masz, kochanie?
Dobrze. Słuchamy muzyki i śpiewamy.
Cześć, kochanie!
Wszystko gra.
Super. Zadzwońcie, jak dotrzecie na miejsce.
Dobrze. Pa.
Kocham was.
Chciałam pokazać jego wszechstronność. Liczę, że to widać na zdjęciach.
Kai, podoba ci się ten pomysł?
Kai? Podoba ci się?
Bardzo!
Jest dzieckiem,
które umie naśladować głosy
i lubi przymierzać różne kostiumy.
Błagał mnie o to, odkąd skończył roczek.
Nie musisz tego robić, skarbie.
Chcę z tobą pomówić o mojej pozostałej dwójce.
Mam 14-letnią córkę Mulatkę.
Zendaya w połączeniu z Ruth Bader Ginsburg.
Oraz neuroróżnorodnego 12-latka,
białego, ale posiadającego egzotyczne cechy.
Można go wziąć za Latynosa.
Tu łatwo upodobnić się do Latynosa.
Tak. Rozumiem.
Chciałam pokazać opcje.
Jesteśmy jak United Colors of Benetton.
Jak co?
Nic takiego.
Przejdźmy dalej.
Kai, chcemy z mamą chwilę porozmawiać.
Zaczekasz na nią w poczekalni?
- Lubisz kolorowanki? - Nie.
Nic się nie martw.
Jessico! Masz tu kolegę, który chce się z tobą pobawić.
Mamy dużo różnych zabawek.
Mama porozmawia o interesach.
Cześć, Kai. Pokoloruję z tobą.
Dobrze nam idzie współpraca z azjatyckimi klientami.
Oczywiście, oni są przyszłością.
Chce pani wiedzieć czemu? Oni mogą całą noc.
Tyle mają energii.
Wystarczy spojrzeć na Chiny.
Wyjaśnię, jak pracujemy.
Bierzemy 20% od zlecenia. Standardowo.
Nasi klienci biorą kilka lekcji aktorstwa, zanim ich wyślemy.
Waszą sesję musimy powtórzyć. Okropne zdjęcia.
- Tak? - Tak.
Zwykle pobieramy 3000 za całość,
czyli za lekcje i zdjęcia,
ale ponieważ wierzymy w Kaia,
zejdziemy do 2500.
Od dziś jesteście klientami Zarządzania Młodymi Talentami Ell Horowitz!
- Nie chcieli go? - Nie.
My ich nie chcieliśmy!
Będę w telewizji,
będziemy z mamą bogaci
i kupimy miliony Lego.
- Prawda, mamo? - Tak.
Główka penisa!
Mamo, on mnie przezywa „główka penisa”!
Przestań tak mówić na brata.
- To tytuł mojej piosenki. - Ty skurwywuju!
Dość tego!
Od dziś koniec z South Parkiem.
Oliver, on cię naśladuje.
Wyrzucą go ze szkoły.
To nie moja wina. Czemu to zawsze moja wina?
Możecie ciszej? Słyszę was w słuchawkach.
Ukarz go.
To przez niego mówię brzydko.
Zakaż mu grać w Fortnite!
Dobra, Oliver. Od dzisiaj koniec z Fortnite.
Jesteś zakładniczką sześciolatka.
Wiesz o tym?
Główka penisa
Skurwywuj!
Cześć, to ja.
Tak, jestem sama.
Nie, pojechali rano do Palo Alto.
Cholera. Dobra.
Czterysta dwa.
Tato, jak się masz?
Martwiłem się.
Nie mogłam zadzwonić.
Byłam zajęta Facebookiem i Instagramem.
Zawsze mówiłaś, że to głupoty.
Ale teraz bez tego nie zrobisz kariery. Restauracja zbankrutuje.
Źle wyglądasz.
Usnęłam w ubraniu, byłam wyczerpana, późno wróciłam do domu.
Nie przysłałeś mi przepisu na gulasz cielęcy.
Ach, gulasz cielęcy.
Zaczynałem go pisać,
ale to długo trwa, bo piszę jednym palcem.
- Jednym palcem! - Tylko jednym?
O Boże, brakuje mi ciebie, tato. Nie wpadłbyś z wizytą?
Mam dużo mil, wystarczy na bilet.
USA są teraz przygnębiające z tym typkiem u władzy.
Tu przynajmniej mam swoją kawę za rogiem.
Ale…
z Martinem nie układa nam się teraz najlepiej.
Jasne, skoro się nie pieprzycie…
Jednak ponieważ sypiasz w spodniach,
to musi być macerowanie, co nie?
Nie, nie o to chodzi.
On ciągle mnie wyśmiewa i krytykuje.
Jest narcyzem?
We Francji dużo się teraz mówi o narcyzmie.
Tato, wstał. Muszę kończyć.
Kocham cię, całusy. Zadzwonię.
Kocham cię! Nie daj mu się.
Jak się masz? Znowu twój tata?
Tak, rozmawiamy o przepisach.
Zaczekaj, Gaston.
O rany, pycha.
- Dajesz mu drogiego tuńczyka? - Tylko to jest w stanie strawić.
Gaston?
Martin, możemy pogadać?
O czym?
Moglibyśmy pogadać o…
O czym?
O nas. O…
Z kimś, kto pomógłby nam…
Jeśli chcesz jak ci wszyscy amerykańscy idioci
zatrudnić terapeutę, to proszę bardzo,
ale beze mnie, bo ja nie mam czasu.
Kto ci to doradził?
Najlepsza przyjaciółka Ell?
Jej życie to katastrofa.
Zgodzisz się ze mną?
Cóż…
Powinnaś się od niej trochę zdystansować.
A skoro o tym mowa, to zdystansuj się też od Ann
na wiecznym haju
i od Yasmin, która jest bardzo skomplikowana.
Mogłabyś sobie znaleźć normalne przyjaciółki.
Powinnaś spróbować. Nic cię nie trzyma.
Kotku, nie bądź taka zdołowana!
Nie, ale…
W porównaniu z innymi u nas w domu jest raj.
Chyba tego nie widzisz.
Już w porządku… Jestem zmęczona.
Pocałuj mnie.
Pyszny gulasz. Diabeł tkwi w szczegółach, prawda?
Mój tata jest fanatykiem, jeśli chodzi o szczegóły.
Papa Justine!
W każdym razie to, jak podsmażasz mięso
i jak grubo kroisz marchew, to jedno.
Ale najważniejszy sekret
idealnego veau aux carottes
to masowanie mięsa.
Zdecydowanym, ale miękkim ruchem.
O tak.
Pocieraj wolno i głęboko,
aby oliwa i przyprawy przeniknęły do środka.
W każdym razie…
„Nie zawsze łatwo rozpoznać narcyza,
bo często udaje on rozważnego przyjaciela lub męża.
Narcyz deprecjonuje rodzinę i przyjaciół i tworzy wokół ciebie pustkę”.
Napisy: Dorota Nowakówna