NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Cholera, chyba zaraziłam się od Alberta.
Jeśli jesteś chora, to się odsuń.
W tym tygodniu mam prezentację
i nie mogę zachorować, bo nigdy nie dostanę tej pracy.
Cholera, już nie mogę.
Jak to nie możesz?
Jesteś takim zdolnym architektem,
nie mogę znieść, że nie widać tu twoich prac.
W Paryżu miałem pracę marzeń.
Rzuciłem wszystko, bo uznałaś, że Paryż jest przygnębiający.
Tu nie jest przygnębiająco z tym prezydentem psycholem?
Nic nie poradzę, że francuska kuchnia jest modna,
a francuskie wzornictwo nie.
Jestem pewna, że w końcu ci się uda.
Jestem zmęczona i chciałabym, żebyś czasem
zadbał o zakupy, kiedy akurat nie masz zleceń.
Robię zakupy, a lodówka za chwilę pusta. Dłużej tego nie wytrzymam.
Mogę zająć się zakupami. Nie ma sprawy.
Dziękuję.
Chcę wypróbować ich oliwę.
- Dobrze. - Tak. Wziąć tak na próbę.
- Frank, jak leci? - Justine.
Dobrze, a u ciebie? Dzień dobry.
Popatrz na te kurki.
W ogóle dziś nie pachną.
Naprawdę? Mamy spore zamówienie z restauracji Gjelina.
Są wyjątkowo aromatyczne. Powąchaj.
Nic nie czuję. Żartujesz?
Macie trufle?
Boże, popatrz na to.
Prawdziwe piękno.
Świetnie. Wezmę inną.
Ta jest nadgryziona przez robaka.
Popatrz na tę.
Idealna.
Mogę ugryźć?
Nie czuję smaku.
Co się dzieje?
O Boże.
Nic.
Nic. Nie czuję…
Kurkuma.
Nic nie czuję.
Nic. Bazylia, nic.
Nie czuję nawet… czosnku.
- Moja droga, przeziębiłaś się. - Co mam zrobić, Evan?
Jasne?
Spokojnie, będę chwilowo twoim nosem.
Dziękuję. Co ja bym bez ciebie zrobiła?
Wybacz, Frank.
- Mam lekki atak paniki. - W porządku.
Nie czuję zapachów.
To mnie dołuje.
- W porządku. - Prześlę kasę.
TRUFLE
Znowu to samo.
Zostawili go na zewnątrz.
Cały dzień wyje.
Zacznę robić śniadanie. Niedługo wstanie.
Opieka nad Zwierzętami. Mówi Brad. Jak mogę pomóc?
Dzień dobry, jak mija dzień?
Dobrze. Chciałabym zgłosić, że jest tu pies, który wyje.
To pies sąsiadów.
Zostawiają biedaka
na cały dzień, żeby gnił we własnych odchodach.
Czasem nawet na noc.
Kocham zwierzęta i mam nadzieję, że się nad nim nie znęcają.
Poza tym ostatnio zauważyliśmy kojoty.
Wiem.
Czy mogą porozmawiać z moimi sąsiadami?
Ulica Superba 3155.
Świetnie.
Nie, dziękuję, Brad.
Nie masz dziś gimnastyki, masz piłkę nożną.
To moja wersja stroju piłkarskiego. W szkole zachęcają do wyrażania siebie.
- Sebastian, dość. - Jasne.
- Załóż strój. - To nic takiego.
Jesteśmy spóźnieni.
- Założę na to bluzę. - Ja się tym zajmę, Anne.
- Chodź. - Spodenki są niewygodne.
- Chodź. - Założę bluzę. Tato, proszę.
W porządku.
Spokojnie.
Jest indywidualistą, wierzy w siebie i musi się dobrze ze sobą czuć.
To jego tożsamość.
- Nie możemy się w to mieszać. - Może tak, może nie.
Lepiej odpuść.
Dobre?
Pyszne.
Mamy kompromis.
Wyglądasz bosko.
- Świetna fryzura. - Wyglądasz jak David Beckham.
No dalej.
Szybciej.
Prawie.
Nie ma szans.
Patrz, ile Sebastian ma gracji.
O tak, świetnie się prezentuje.
Jest jak mała gazela.
- Jacy oni piękni i słodcy. - Tak.
Wkrótce zarosną, zaczną brzydko pachnieć
i nie będą się już do nas przytulać.
- Smutne. - Bardzo.
Robi mi się niedobrze na myśl, że Albert
będzie wsadzał jakiejś głupiej amerykańskiej cipce.
Boże, Justine.
Masz coś do amerykańskich wagin?
Chodzi jej o to,
że wolałaby francuską.
- Zawsze. - No dobra, rozumiem.
O tak.
Powiedziałam Albertowi, że jak laska będzie Amerykanką,
to ma podpisać umowę, że zgadza się na to w 100%.
- O Boże. Żałosne. - Nie, takie czasy.
Ja nie miałabym nic przeciwko takiej umowie, gdy byłam nastolatką.
Choć wtedy byłby dowód na papierze, czyli kiepsko.
Justine, masz plamy. Co to jest?
Przeziębiłam się. Ledwo oddycham. Nie czuję smrodu gówna.
A to badziewie bez recepty nie działa.
Wiesz, ilu celebrytów umarło od tego syfu bez recepty?
- Po pierwsze to steryd. - Na pewno Prince.
Nie. Prince? On miał coś na recepty.
- Fentanyl. - Jak chcesz się na kogoś wkurzyć,
to lekarze, którzy to przepisali… Nie używaj tego.
Co?
Dobierz się im do tyłków.
Było tak blisko.
Wiecie co?
Plus za starania.
Właśnie mówiłam Ell… Gdzie jest Ell?
Napisała SMS-a, że dostała pracę.
W Muzeum Historii Naturalnej.
- Cudownie. - Co tam robi?
Coś z dziećmi.
Serio?
Dieta welociraptora zawierała mięso,
ale wiele dinozaurów późnej kredy było roślinożercami.
Czy gdyby welociraptor żył współcześnie, to jadłby mięso?
Tak!
O nie! Nie teraz!
Nie… Zjedz ich.
Tak, zjedz ich.
- Mamo. - Co?
Orion mówi, że mam włosy, jakby pierdziała w nich wróżka.
- To nieładnie. Chodź tutaj. - Orion.
Orion. Chodź tu, skarbie.
Przykro mi.
- Natychmiast. - Uwaga na łokcie!
Wiem, co powiedziałeś Sebowi.
Rozmawialiśmy o tym, prawda?
Myślisz, że jak on się wtedy czuje?
Nie chciałem być niemiły.
Każesz mi zawsze mówić prawdę.
Jego włosy naprawdę tak wyglądają.
Dobra.
Czasem trzeba powiedzieć prawdę
w taki sposób, aby nie ujawnić tego,
co się naprawdę myśli. Jasne?
- No dobrze. - Chodź tu, Seb.
Oficjalnie jestem do dupy.
Co się stało?
Patrzcie. Dinozaur robi wielką kupę.
Kogo nazywasz kupą, gówniarzu?
- Dobre. - Zabawne.
Zwolnili cię?
Tak.
Ale z ciebie Żydówka. Lewe ręce do interesów.
- O Boże. - Co?
Nie możesz tak mówić. Nie jesteś Żydówką.
To ma sens, wszyscy Francuzi są antysemitami.
- To prawda. - Ależ skąd.
Mamy największą żydowską populację po Izraelu i USA.
To niemożliwe.
- To prawda. - Ona ma rację. Wygoogluję ci.
Czy Pétain nie wysłał nas wszystkich do komór gazowych?
Sorry, do obozów pracy.
Myślisz, że Francuzi byli zadowoleni z najazdu Niemiec
po I wojnie światowej? Nienawidziliśmy ich.
Muszę odebrać. Rozmawiajcie.
- Halo. Mówi Ell. - Jestem wnuczką członków ruchu oporu.
Mówi tak każdy znany mi Francuz.
- O Boże. - Tak tylko mówię.
- Zawrzyjmy rozejm. - Kocham cię.
We Francji mieszka najwięcej Żydów na świecie,
nie licząc USA i Izraela.
- Więc… - Halo.
Nie wykorzystacie Żydów
jako wymówki, że możecie być odrobinę niechętni Arabom.
- Już tego nie zniosę. - Justine.
Co robisz?
Justine, to śmieci.
O Boże.
Nie mogę. Nawet skórki pomarańczowej.
- Nic nie czuję. - Dzwonię do laryngologa.
Jest niesamowity.
Pomógł George’owi, gdy miał problemy z nosem.
- Wysyłam SMS-a. - Boże.
Musisz się trzymać z dala od śmieci.
I odstawić sterydy.
- Przetrwasz, moja droga. - Mam szczęście,
bo Evan może zająć się restauracją.
Nie ufam mu.
Jest wobec ciebie nadopiekuńczy.
To znaczy?
Jej zdaniem włazi ci w dupę.
Bo tak jest.
- Naprawdę? - Trochę tak.
Muszę lecieć.
- Justine. - Kocham was.
- Da sobie radę? - Tak.
Muszę iść, Martin.
- Nie. - Naprawdę muszę iść.
Dziś miał być dzień z rodziną. Co powiem Albertowi?
Pa, Albert!
Na razie!
Coś mi wypadło w restauracji,
wrócę za godzinę. Nie martw się.
Dawaj!
Wszystko gra?
Tak. Nie wiem. Ona… Nie wiem.
Przeczytałem bardzo ciekawy artykuł w Le Monde.
Według najnowszych badań chłopcy potrzebują ojców
bardziej niż mam.
- Serio? - Tak.
Myślałem, że matki są dla nich wszystkim.
Też tak myślałem,
ale okazuje się, że chłopcy wychowywani przez wdowców
mają się lepiej niż wychowywani przez wdowy.
- Wdowy? - Tak.
Orion kocha swoją mamę.
Ale Justine cały czas zajmuje się pracą
i nie chciała karmić piersią.
Dlatego Albert bardzo przywiązał się do mnie.
Tak.
Pamiętam, żeby Yas wspominała, że Justine ma zapalenie sutka.
- No tak. - Może dlatego.
Jasne.
Szczerze mówiąc, ja nie uważam tego za chorobę.
To coś, co wymyślili zachodni lekarze.
Jak połóg.
Zapytajmy kobiety pracujące w polu w Afryce,
czy cierpią w czasie połogu.
Racja.
No dalej!
Uważam, że radzisz sobie świetnie.
Atmosfera tego miejsca jest bardzo świeża.
Dzięki, Jerry.
- Doceniam to. - Dziękuję.
Kocham tu pracować.
- Tak. - To przyjemność.
Nalej sobie coś mocnego.
Wróciłam!
Widzę.
Mówiłem, że sobie poradzę. Nie musiałaś przyjeżdżać.
Marchewka ma być gotowa na piątą.
Jest gotowa?
Uspokój się. Wszystko mam pod kontrolą.
Jak inaczej? W końcu uczyłem się od najlepszych.
Najwyraźniej nie.
Kazałeś obrać marchewkę.
Kto obiera ekologiczną marchewkę?
Aromat znajduje się w skórce.
Nuty drzewne, kwaskowe, cierpkie,
no i konsystencja.
Co to jest?
To nie jest marchewka.
To marchewkowe purée.
Gorące. Oparzysz się w rękę.
- Fred, lodu, szybko. - Już daję.
Co to za krzyki?
Justine, co tu robisz? Miałaś leżeć w łóżku.
Gdzie moje cebule?
Kazałem czekać do ostatniej chwili, żeby były chrupiące.
Chrupiące?
Nie robimy chrupiących,
tylko karmelizowane.
Nie ma mnie dwie godziny i zamieniamy się w McDonald’sa?
To moja kuchnia!
Justine, brałaś coś?
Bo twoja twarz jest…
Coś jest ze mną nie tak…
Co?
…bo nikomu nie obciągam?
Zamknij…
Justine, ośmieszasz się.
Tak, ośmieszam się, bo okazuję emocje, gdyż jestem kobietą.
- Dość. Wracaj do domu. - Jasne, wrócę i umrę tam.
A gdy zmartwychwstanę, to jako mężczyzna.
Dobra. Jasne.
Co to jest? Daj mi to.
Zużyłaś wszystko?
O Boże, moje serce.
- Co? - Strasznie szybko mi bije.
Trzeba ją zawieźć na pogotowie.
Ja ją zawiozę.
Nie. Masz być w kuchni.
Przepraszam was. To najgorszy dzień mojego życia.
Wybaczcie. Dziękuję.
Evan, kocham cię.
- Chodźmy. - Kocham cię, stary.
- Ciebie też. - Chodź.
- Ciebie też. - Pozbyć się chrupkości!
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Jestem Helen, sąsiadka. Jeszcze się nie poznałyśmy.
Miło mi. Yasmin.
Wybacz najście w niedzielę, ale widziałaś Patricka?
- Patricka? - Naszego pieska. Szukamy go wszędzie.
Zwykle zostawiam go w ogrodzie, bo zamknięty cały dzień w domu szaleje,
a teraz zniknął.
Pewnie nie zamknęłam bramki.
Może coś słyszałaś albo widziałaś?
Rano byliśmy na meczu syna,
więc przykro mi.
Może złapał go kojot, mamo.
- Mamo? - Tak, kochanie?
Gdy wyszliśmy z meczu, widziałem psa na ulicy. Bardzo podobny.
- Naprawdę? - Tak.
W takim razie Patrick uciekł.
Próbowałaś pojeździć po okolicy albo…?
Racja. Musimy tak zrobić, pojeździmy po okolicy.
Obyśmy go znaleźli przed zmrokiem. Dziękuję.
Nie ma sprawy. W razie czego daj znać.
Dziękuję. Patrick?
Patrick!
Cześć, Brad. Mówi Yasmin.
Rano rozmawialiśmy o Patricku,
psie wyjącym w Venice.
Zniknął.
Co?
Dlaczego to zrobiliście?
Nie zostawiacie nawet kartki?
Wiem, że to nie FedEx, ale…
Mówiłam tylko, że pies wyje,
a nie żeby go porwać.
Gdzie jest teraz?
Jaki zabieg?
Nie rozumiem. Co znaczy, że jądra nie zeszły?
Chcesz powiedzieć, że będziecie musieli go uśpić,
bo ma nieidealne jaja?
Czyli to oznacza,
że jeśli ktoś nie odbierze go w ciągu 24 godzin,
będziecie musieli go zabić?
O Boże.
Rentgen nie pokazuje polipów.
Nie ma guza?
Nos jest lekko zapchany, ale nic to poważnego.
Zaczęło się od kichania, a potem przestałam czuć zapachy.
To typowe dla przeziębienia.
Nie rozumie pani. Bez zapachu nie sprawdzę smaku.
Bez smaku nie mogę gotować. A bez gotowania żyć.
Dobrze. Bardzo chcemy, żeby pani żyła.
Przepiszę antyhistaminę na zapchany nos, ale proszę odstawić sprej.
- Nie. - Dam coś na zaczerwienienie
i przepiszę antybiotyk, gdyby infekcja była bakteryjna.
Już dwa razy zażywałam antybiotyki w zeszłym roku.
To nie za dużo?
Tamte były na nawracającą infekcję pęcherza.
To nie ta sama rodzina antybiotyków.
To były poważne infekcje. Szczęście, że nie dostała pani sepsy.
Bardzo mnie bolało.
Wierzę.
Ma pani więcej niż jednego partnera seksualnego?
Nie, jestem mężatką.
I za każdym razem gdy z mężem uprawiamy seks,
mam infekcję pęcherza.
Miała pani trzy takie infekcje w ciągu dwóch lat?
Tak.
Wie pani, jak to jest.
Dzieci, praca, zmęczenie…
- Tak. - Zbyt duże zmęczenie.
Jak to z dziećmi.
Ile lat mają dzieci?
Syn ma 11.
Jedno dziecko.
To wspaniały wiek.
Jest słodki. Przystojny. Jak był mały…
To miłego.
Czas szybko mija.
Oczywiście.
Dam pani coś na…
W razie uczucia niepokoju.
- Dziękuję. - Proszę.
Dobrze.
Cześć, kochanie.
Wiesz, ze Patrick zniknął?
Patrick?
Ten miły piesek z sąsiedztwa.
Nie dzwoniłaś w tej sprawie do Opieki nad Zwierzętami?
Dzwoniłam, ale nikt nie odebrał.
Wiesz co? Na pewno namierzyli mój telefon,
a potem zdecydowali się go porwać.
No dobra, zostawiłam krótką wiadomość,
ale bardzo ogólnikową.
I rozmawiałam z nimi 40 minut temu.
Powiedzieli, że go zabrali
i jak nikt go nie zaadoptuje w ciągu doby,
to go uśpią.
To powiedz o tym sąsiadom, niech go odbiorą.
Nie mogę.
Dowiedzą się, że to ja.
Że ja to zrobiłam…
Że zadzwoniłam do Opieki i zostawiłam wiadomość.
Poza tym, nawet jeśli im powiem,
to jak się okazuje, Patrick ma chorobę jąder.
Brad mówi, że to z zaniedbania.
Jak będą go chcieli odebrać, to im go nie dadzą,
a kto chciałby…
chorego psa z jednym jądrem.
Kim jest Brad?
No dobrze.
Mama ma dla was wiadomość. Możecie zostawić telefony?
- Piszę z tatą. - Natychmiast.
Mama straciła dziś pracę.
Znowu?
Tak. Znowu.
Dziękuję, Oliver.
- Mamo? - Tak.
- Moi koledzy mają kieszonkowe. - Nie teraz.
Powinni o nas nakręcić reality show. Bylibyśmy jak Kardashianie, tylko biedni.
- Nie. - Megabiedni.
Nie podoba mi się to słowo. Nie jesteśmy biedni.
Należymy do klasy średniej. Mówiłam, nie oglądaj reality TV.
Kardashianie mają inne wartości niż nasza rodzina.
Od kiedy nasza rodzina ma wartości?
- Pytanie. - Tak?
Uważasz, że bieda wynika ze złych decyzji
czy złe decyzje wynikają z biedy?
Mamo, nawet biedni jesteśmy szczęśliwi, bo mamy rodzinę.
Tyle że bez ojców.
A ty jesteś najlepszą mamą na świecie,
bo pozwalasz mi jeść płatki kukurydziane na obiad. Pycha.
Kai.
Możesz to powtórzyć?
Dokładnie to samo, tylko z uśmiechem.
Jesteś najlepszą mamą na świecie,
bo pozwalasz mi jeść płatki kukurydziane na obiad. Pycha.
Jeszcze raz.
Jesteś najlepszą mamą na świecie,
bo pozwalasz mi jeść płatki kukurydziane na obiad. Pycha.
Martwię się o Justine.
Chyba nie jest zbyt szczęśliwa z Martinem.
Jest z nim chyba tylko ze względu na Alberta.
- Jak myślisz? - Ja nie jestem szczęśliwy.
Jeszcze jedną butelkę?
Anne, nie jestem szczęśliwy.
Uroczy.
Mamo.
- Sorry. - Znów mnie nagrywasz.
Przepraszam.
Czuję zapach twoich włosów i bardzo mi się podoba.
Są czyste.
Umyłeś zęby?
Tak. Dwa razy.
Co dziś robiłeś z tatą?
- Matematykę. - Fajnie.
Znów się poparzyłaś?
Tak. To nic takiego.
Gorący garnek.
Mamo. Wiesz, że John powiedział, że jak spotkał Yoko, czuł się tak samo,
jak gdy spotkał Paula?
Dlatego tworzył tak samo dobrą muzykę solo,
bo jej źródłem była miłość.
To ma sens.
Przygotuję ci lunch. Co chcesz jutro jeść?
Zrobisz mi warzywnego wrapa z kozim serem?
Kocham twoją kuchnię, mamo.
Ja też cię kocham, skarbie.
No dobrze. Wracaj do spania.
- Dobranoc. - Dobra.
Mamo, możesz śmiesznie zatańczyć?
Dobrze.
Martin i Albert…
A ja?
O Boże.
Ostrzegam, nie przywiązuj się do mnie.
Mam serce z kamienia.
Żadnego lizania.
No dobrze.
To jeden z twoich braci.
Dobra.
Nie. Przestań się wiercić.
Delikatnie. Przepraszam za to.
Patrick, wszystko gra?
Idź.
Wiem. Nie kocham cię.
No dobrze. Kocham cię.
Ale musisz iść. To się nie uda.
Musisz iść. Wiem.
O Boże. Pa pa.
Justine?
Tak?
Co się dzieje? Jest późno, dzwonię do ciebie od wielu godzin.
Byłam na pogotowiu. Skutki uboczne spreju do nosa.
I oparzyłam się w rękę.
Tak się martwiłem.
W razie czego dzwoń. Przyjechałbym cię wesprzeć.
Nie chcę cię trudzić.
Czemu zawsze musisz wszystko brać na swoje barki?
A przeziębienie?
I tak się zarażę, więc…
- Au! - Co się stało?
- Szlag. - Co to?
Zrobiłam ci krzywdę?
Nie, uszkodziłem sobie dysk, kiedy nosiłem butelki z wodą.
To fatalnie.
Przepraszam.
Możemy to zrobić kiedy indziej?
Może ja będę na górze?
Tak jest jeszcze gorzej. Przygniotłabyś mi kręg.
- Dobrze… - Obejrzyjmy dokument.
Dobrze.
Dobry pomysł.
Przebiorę się.
Podasz mi dwie aspiryny?
Jasne.
Mamy wszystko.
To tylko…
na próbę.
Zobaczymy, co jest najlepsze dla nas obojga.
A Sebastian?
Lew może parzyć się nawet pięć razy w ciągu siedmiu minut,
co jest dość bolesne dla samicy.
Urodzi trzy młode nowemu dominującemu samcowi…
Dla nowego dominującego samca…
Sprej zamieszał mi w głowie. Zasypiam.
Gdy samiec ma dość…
- Założę słuchawki. - Jak chcesz.
…oboje są szczęśliwi.
Moja przyszłość zależała od moich nozdrzy.
Kim bym się stała, gdybym straciła węch?
Definiuje nas to, jak odbieramy bodźce.
Czymże jesteśmy, jeśli nie kombinacją zmysłów?
To, co mnie śmierdzi, innemu zwierzęciu może pięknie pachnieć.
Od smrodu odchodów jest mi niedobrze,
ale dla karalucha to jak pyszne czekoladowe ciastko
w piekarniku.
Dla nas koszmarem jest być zjedzonym za życia,
ale dla samca modliszki
być zjedzonym przez samicę, którą się zapłodniło,
to największa rozkosz.
Napisy: Dorota Nowakówna