NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Hubert i Elodie będą za niecałe pół godziny.
- Ugotowałaś coś dobrego? - Posłuchaj…
Antipasti Rosso et Verde e morazarella. I risotto…
- Zaraz… kuchnia włoska? - Tak.
Czemu włoska?
Mówiłeś, że bardzo ją lubią.
Nie że lubią,
tylko że jego żonę wylizał jakiś Włoch.
- O Boże. - Ich związek wisiał przez to na włosku.
Ciągle to przeżywają. Nigdy nie słuchasz!
Coś mi się pokręciło. Usłyszałam „wylizać” i „włoski”.
No cóż…
Mamo, mogę loda?
Oczywiście, skarbie. Co oglądasz?
Dokument o Johnie i Yoko.
Ona nie była taka zła.
Inspirowała go, pomogła mu przy „Imagine”.
Jest bardzo ciekawy.
- Możemy potem obejrzeć go razem. - Z chęcią.
Dzięki, maman.
„Dzięki, maman”.
Musimy bardziej zadbać o francuski.
Francuskie liceum uznałaś za zbyt rygorystyczne,
to mamy Amerykanina.
Popełniliśmy błąd. Nie wypiszemy go teraz z ukochanej szkoły.
Zna prawa osób transpłciowych,
ale nie umie mnożyć.
Nieważne, nauczy się w 12. klasie.
Aha, no więc…
włoska kolacja nie wchodzi w grę.
Wymyśl coś.
Bo mówię ci, Hubertowi odbija na widok zwykłej pizzerii.
Powiemy im prosto z mostu,
że opiekunka jest do 20 i zostajemy tylko na drinka.
Nie znoszę kłamać, ale tym razem musimy.
- Cześć. - Cześć.
- Jak się macie? - Dobrze.
- Hej. - Cześć, stary.
Dziękuję. Chianti.
Niepotrzebnie.
Wejdźcie. Jesteście wcześniej. Justine jeszcze gotuje.
Możemy zostać tylko na drinka.
Niestety opiekunce do dzieci coś wypadło i…
- Tak. - Jaka szkoda.
Bardzo się cieszę, poznasz mojego starego przyjaciela z Paryża.
- Super. - Tak.
- Zaniosę do kuchni. - Yas, wyglądasz pięknie.
- Dzięki. - Nie zostajecie?
- Tylko na drinka… - Hej.
No niestety, ale pachnie wyśmienicie.
- Może dam wam na wynos. - Chętnie.
- O rany. - Tak.
Powiedział, że wpływa tylko na ciało…
nie daje omamów,
a połówka…
daje łagodny haj.
- Zaczynamy. - O tak!
- Cześć. - Cześć.
Też jesteście wcześniej. Świetnie. Kocham Amerykanów.
- To LA. Wszystko kończy się o 22.00. - Tak.
Hej.
Niepotrzebnie.
Cześć.
Tak się cieszę.
Świetnie, że jesteście.
O nie, tylko nie 2009.
Coś wam pokażę. Chodźcie.
- To na razie. - Pa.
Chodźcie.
Najpierw po drinku.
Posłuchajcie.
Dziś serwuję dania kuchni francusko-korsykańskiej.
- A nie włoskiej, jasne? - Czemu?
Długo by tłumaczyć. Po prostu tak mówcie.
Odstawiasz dziś jakaś dramę.
Co się dzieje?
To kuchnia włoska.
To nic takiego, ale powiedz George’owi.
Dobra? I Willowi.
Nie włoska.
Stresują mnie te wszystkie kłamstewka.
- Francusko-korsykańska. - Czerwona szminka.
Nie mogę, muszę…
Ma rację. Dobrze ci w szmince. To sekunda, a warto.
- Dobrze. - Weź tę mocno… Tak.
Nie pytaj mnie czemu, ale Yasmin chce, żeby mówić, że to nie jest włoska kolacja.
Przecież nie zostajemy na kolacji,
więc to nie ma znaczenia.
- Racja. - Jasne?
- Opiekunce coś wypadło. - Racja, opiekunce.
Nie jest włoska, tylko korsykańska.
Masz francuską playlistę?
Tak, i to świetną.
Cześć! Dobrze was widzieć.
Wejdźcie…
Poznajcie mojego przyjaciela Huberta Dushana
z cudowną żoną Elodie Couturier.
To Anne i George.
- Cześć. - Miło mi.
- Yasmin. - Cześć.
Już od dawna chcę was sobie przedstawić,
moi dwaj kumple nerdy.
William. W końcu mogę cię poznać. Jestem fanem.
Powiedziałeś, że to Hubert Dushan?
Tak.
Z Epic Tech?
- To ja. - Tak.
Martin. Czemu nie mówisz od razu?
Czego nie mówię?
Nie powiedziałeś mi, że przyjaźnisz się z Hubertem Dushanem.
Mówiłem Justine, ale pewnie zapomniała powiedzieć Yasmin.
Nie, mówiłam jej.
Mówiłam ci o Hubercie, prawda?
Tak. Przepraszam. Odpłynęłam.
Te obco brzmiące nazwiska. Jestem w tym słaba.
- Nie szkodzi. Wspaniale, prawda? - Tak.
Chodźcie.
Cześć. Jestem jego żoną, Justine.
Witajcie w Ameryce.
- Lub jej resztkach. - Dzięki.
Siadajcie.
Usiądźcie tu.
Widzieliście tę willę, którą tu budują?
- Doda wartości waszemu domowi. - Serio?
Serio. Mogliśmy się przeprowadzić do Mar Vista.
- Tak. - Nasz dom jest teraz wart…
jakieś 10% mniej, niż gdy go kupowaliśmy.
Mamy problem z bezdomnymi…
- Sorry, pozbawionymi domów w Venice. - Tak.
- To jakaś inwazja. - Skarbie, nie możesz…
Mówię, jak jest.
Tak. Raz jakiś facet przyszedł… Prawda?
I zrobił kupę do piaskownicy.
Powiedziałem Orionowi, że to sprawka wielkiego kota.
Nie powinieneś był. W tym problem.
- Ludzie nie załatwiają się do piasku. - Zafałszowałeś rzeczywistość.
Koty tak.
Nasz syn przechodził twórczy okres w Montessori.
- Usuwaliśmy… - Okropne.
-…gówno ze ścian. - Tak.
- Ale ja… - Cóż.
Sęk w tym, że to jest tragiczne.
- Wiecie? - Tak.
Nasze społeczeństwo skreśla te osoby.
We Francji jest podobnie?
Tak. Szczególnie w Paryżu,
ale to nie wpływa na rynek nieruchomości.
Nie myślimy o tym w takich kategoriach.
Jasne.
Paryż jest bardzo drogi bez względu na wszystko.
Ale kiedy kupiłam ten dom 15 lat temu,
nikt nie chciał mieszkać w Mar Vista.
Kupiłaś ten dom 15 lat temu?
Tak.
Kiedy się poznaliście?
- Około… - Trzynaście lat temu.
Tak, 13 lat temu.
Trzy miesiące później zaszłam w ciążę…
Uwielbiam, kiedy mówią po francusku.
Jakbym słuchała muzyki dzwonków.
Mam wino czerwone i białe.
Wiem, że lubicie tequilę z limonką.
- Tequila jest w porządku? - Dwa shoty.
Jakie wino?
- Czerwone. - Ja też. Czerwone.
Teraz to brzmi dziwnie.
Czerwone pasuje do korsykańskiego jedzenia,
które przyrządziłam.
Nie jadłam korsykańskiego.
Przepyszne.
O, figatelle.
Tak.
Naprawdę ma talent.
Jak zamieniłeś kryptologię w poezję?
Czytałem twoje kody i uznałem cię za artystę.
To, że ty tak mówisz, wiele dla mnie znaczy. Dziękuję.
Wszystko gra?
Tak, ale przedstawiłaś to, jakby to był twój dom, a ja się wepchałem.
Nie to miałam na myśli, tylko…
Zawsze przy tobie wypadam jak jakiś pasożyt.
Nie rób tego przy Albercie, to okropne poniżać ojca w obecności syna.
A co sądzisz o…? Nie przypominają już antipasti.
Nie wiem, to wygląda okropnie, ale może być.
Dobra robota, skarbie.
Zajmę się winem.
Jest na niskim stoliku.
- Tam. - Tak.
Opowiem ci więcej, jak będzie więcej czasu.
Tak.
Wolałabym się nie miotać, ale to niemożliwe.
- Przepraszam. Zaraz wracam. - Jasne.
- Mogę z tobą chwilę pomówić? - Tak.
Przepraszam.
Musimy już iść. I to zaraz.
Ale ja chciałbym zostać,
bo chcę posłuchać informacji o Europie z pierwszej ręki.
Mówiliśmy, że zostajemy tylko na drinka, więc musimy iść.
Ale nie musimy wychodzić oboje, prawda?
Więc chcesz zostać, a ja mam wrócić do Oriona?
Przecież nie idziesz do Oriona, tylko na przyjęcie.
Pomyślą, że jestem jak żona z lat 50.,
którą się odsyła do dziecka.
Nikt tak nie pomyśli. To absurd.
To twoje przyjęcie. Ty mnie przekonałeś,
że chcesz nawiązać nowe kontakty, prawdy?
Więc powinnaś tam iść.
Nie mogę. Jestem twoją osobą towarzyszącą. I będę tam jedyna.
Jest taki czarny gość…
Boże, to Indianin. Nie mogę…
Nieważne.
Powiedz, że jestem chory.
Nie znoszę kłamać. Nieważne, nie mogę.
Muszę iść, kochani.
Wychodzisz.
Czuję, jakby mnie coś brało.
Mówiłaś, że musicie zwolnić opiekunkę, prawda?
Tak, to też…
- Oboje wychodzicie? - Ja zostaję.
Will zostaje i będzie się dobrze bawił.
A ja wracam do dziecka.
- Dobrze. - Wybacz.
- Dobrze. - Dobrej zabawy.
Dzięki.
Na razie. Au revoir. Pa, kochanie.
Możemy już usiąść do jedzenia?
Ell jeszcze nie ma.
Zawsze się spóźnia, co mam mówić?
Drinki o 18.00, kolacja o 19.00, więc zaczynamy.
Dobrze.
Najpierw grillowane warzywa, a potem…
Przepraszam za spóźnienie.
Kai miał załamanie i trzymał się mnie kurczowo.
Mówił: „Mamo, nie idź”.
- Wejdź. - Sorry.
- Cześć! - Jesteśmy Francuzami.
Przepraszam za spóźnienie.
Nie gniewacie się, że zaprosiłam Joan na deser?
Była przygnębiona po kolejnej kiepskiej randce.
Upewniam się tylko, że nie masz dzieci. Ja kłamię na ten temat.
Nie znoszę obciążeń.
Jesteś za stara na dziecko, to plus.
I lubisz baseball.
To mój najważniejszy wymóg wobec laski.
Nie mówiłam, że lubię baseball.
Lubię sztukę nowoczesną… To musiał być ktoś inny.
Wyglądasz dużo starzej niż na zdjęciach, wiesz o tym?
Chyba jak każdy?
No wiesz. Tak.
Ale przyniosłam prezenty.
Piękne babeczki w barwach Włoch.
Niepotrzebnie.
Smakują lepiej, niż wyglądają.
Dziękuję, Ell.
To nie ja je zrobiłam, to moje małe aniołki. Cześć.
- Ell, Elodie i Hubert. - Jestem Ell.
- Cześć. - Cześć.
Ell uczy dzieci z nie…
- Z trudnościami. - W nauce.
Uczy opóźnione dzieci…
- Tak. - Pieką też ciastka.
- Pizza della Mamma! - To nie pizza, to danie korsykańskie.
Jak się nazywa?
Fougasse.
Z truflami i serem kozim. Z Korsyki.
Mnie smakuje.
Jak się poznaliście?
My z Ell byłyśmy kelnerkami.
- W Formosie. - Tak.
Bardzo znane miejsce w LA.
Od razu się do siebie zbliżyłyśmy.
- Kumpele. - A po studiach…
Miałam staż u twojej znajomej w firmie projektującej wnętrza.
Potem poznałyśmy Yasmin, żonę Willa.
Miałyśmy szalony Nowy Rok w 1999…
- W Chateau. - Tak.
Rok 2000, milenium.
Była nowa w LA, studiowałyśmy razem. Miała depresję, nikogo nie znała.
Wzięłam ją na imprezę, żeby poznała moich znajomych.
Całą noc była zdołowana.
Przegapiłyśmy Nowy Rok, ale co tam. Było super.
Świetna impreza.
Brzmi super.
Opowiedzieć, jak poznałam Justine?
- Tak. - No więc…
- Zaczekaj. - Justine… Nie.
Justine przeleciała faceta. Puszczał się ze wszystkimi, miał na imię…
- David. Tak. - David.
- Nie. Zrobiła mu laskę. - Justine.
No tak, jasne.
To były lata 90. Czas AIDS.
Justine się denerwowała, bo była po higienizacji zębów.
Krwawiły mi dziąsła, dlatego się bałam.
Przyszła do mnie w środku nocy, chlipiąc i histeryzując.
Miałam fajne mieszkanko w Miracle Mille. Należało do kuzyna DeMille’a.
- Ekstra. - Super.
Bardzo ładne.
Zaczęła obdzwaniać wszystkie infolinie o AIDS w kraju.
Zadawała to samo pytanie.
„Czy można się zarazić AIDS, robiąc laskę?”
Obciągnęła mu tydzień wcześniej, ale już czuła pełne objawy AIDS.
Niezupełnie…
Przypomniałam sobie, że moja koleżanka Anne
bzykała się z Davidem bez prezerwatywy.
- Oczywiście. - Moja krew.
Więc kazałam Justine do niej zadzwonić.
Powiedziałam, że spała z Davidem.
Środek nocy, dzwoni telefon i jakaś francuska histeryczka
dopytuje się, czy miałam test na AIDS
i co za frajerka bzyka się z Davidem bez kondoma.
Co wtedy robiłaś? Darłaś się na coś.
Tak, z powodu rachunku za telefon.
Cztery stówy, czaicie?
- Nie. - Przez ciebie.
- Nie cztery. - Martin, umiemy sobie dobrać kobiety.
- To były cztery stówy. - Dobra.
Krótko mówiąc, tak się poznałyśmy.
- Pięknie. - Robi wrażenie.
Byłam młoda. Dopiero co zamieszkałam w LA i byłam bardzo naiwna.
Nie słyszałem tej historii, a myślałem, że znam wszystkie.
Byłyśmy dzieciakami.
I tak zachowują się dzieciaki, co?
Ależ to słodkie.
- Cześć. - Może warzyw?
Przepraszam, że przeszkadzam w dobrej zabawie.
Skarbie, coś nie tak z autem. Możesz sprawdzić?
Tak.
Przepraszam. Bawcie się dobrze.
Wybaczcie. Zaraz wracam.
Warzywa.
Warzywa z camembertem.
Co się stało z autem?
Jak mogłeś mi to zrobić?
Mieliśmy plan.
Kazałeś mi kłamać, żeby iść na twoją imprezę,
na którą nie miałam ochoty, a potem mnie zostawiłeś.
Wiesz, jak się teraz czuję? Samotna.
Nie jestem w nastroju na pogawędki z celebrytami,
którzy udają, że dbają o środowisko,
a potem latają prywatnymi odrzutowcami.
Mam tam iść sama?
Pomyślą, że mnie rzuciłeś.
Nie idę tam.
To nie idź. Masz rację.
Mam na myśli, metaforycznie.
Wiesz co? Ty chyba mnie nie kochasz.
Kocham cię, Yasmin.
Nie chcę tam iść.
Tylko tyle.
Dobra.
- Czy coś się stało z autem? - Nie wiem.
Bardzo cię przepraszam, to…
Mam to gdzieś.
Risotto nie przejdzie.
- Jutro Palm Springs… - Super.
Cokolwiek to jest, pyszne.
Nie rozumiem. Czy Korsyka nie należy do Włoch?
- Nie? - Nie, to Sardynia.
Korsyka jest we Francji.
Słyszałaś o Napoleonie?
Taki nieduży.
Boże, ale miałam wizję.
Zobaczyłam penisa Napoleona. Serio.
Anne, może bordeaux?
- Uwielbiam francuskie wino. - Dolej mi.
Przyniosłam chianti, ale Justine powiedziała, że nie będzie włoska.
- Tak? - Kolacja.
Sałatka z ryżem i orzechami… z Korsyki.
Risotto.
- O cholera. - O Boże.
To nic takiego. Musimy…
- Justine, ja to zrobię. - Nie trzeba. W porządku.
Mam jakiś dziwny odlot.
Wszystko gra, bez obaw.
Co jest nie tak z tą dziewczyną?
Może jest opętana. Może to demon.
Nie dzisiaj, szatanie.
Włącz muzykę.
Tak.
Ktoś chce sałatki z ryżem i orzechami?
- Tak. - Proszę.
- Dzięki. - Puść coś francuskiego.
Cokolwiek, dziękuję.
- Może sałatki? - Smakuje wam risotto?
To nie risotto, to sałatka.
Ty lubisz też włoską kiełbasę.
Przestań, proszę.
Piękna piosenka. Uwielbiam ją.
Ja też.
- Ty dziwko. - Hubert.
Nie mogę patrzeć na tą zdzirowatą gębę.
Hubert, proszę.
Powiedział: „Dziwko”.
„Nie mogę patrzeć na tę zdzirowatą gębę”.
Wiem, że wszyscy tu sobie ze mnie kpią.
Skąd, wręcz przeciwnie. Justine nieświadomie zrobiła włoskie.
- I przerobiła je na korsykańskie. - Tak, korsykańskie.
To było zupełnie niewinne.
Niewinne. Tak jak moja żona dziwka.
Gdybyś częściej mnie pieprzył, nie bzykałabym innego.
Dość, mój syn ogląda dokument o Johnie Lennonie…
Tak? My nie mamy dzieci.
- Hubert ma spermę złej jakości. - I masz.
Plemniki są słabe.
I nie jestem dziwką!
Elodie! Kurwa, Elodie!
Świetna robota. Hubert!
- Elodie! - Hubert.
- Czymkolwiek jest salope, jest pyszne. - To znaczy „dziwka”.
Tak, w emocjach zaczynam rozumieć francuski.
Chcę tylko usłyszeć, że mnie kochasz.
Ciągle ci to mówię.
Nie przypominam sobie.
Na przykład pięć minut temu.
Nie pamiętam.
Szkoda, że nikt nie nagrywa,
bo powiedziałem, że cię kocham, Yasmin.
To koniec.
Nie możesz odejść! Kocham cię, Elodie.
Je t'aime! To „kocham cię” po francusku.
- Dobra. - Hej.
- Wychodzicie?
To nie koniec imprezy, prawda?
Nie, mamy coś do załatwienia.
Mogliśmy zostać tylko na drinka.
Mogę tu wjechać?
- Jasne. - Dzięki.
- Poprowadzę. - Dobrze.
Przepraszam.
Gazela nie miała szans na ucieczkę przed zębami krokodyla,
bo to najsilniejsze zęby w królestwie zwierząt.
Pod tym względem mogą rywalizować z zębami T-Rexa.
- Dochodzisz? - Tak.
- Nieco w lewo, skarbie. - Sorry.
Widziałeś to?
Nie! Nie patrz. Patrz.
KOSZYK
REZERWUJ
ZŁÓŻ ZAMÓWIENIE
Francuski tost z purée ze śliwki.
Merçi, maman.
Hubert nadal nie dzwonił?
Zacznę od tego, że dzieci cię kochają.
O rany. Dziękuję. Ja też je kocham. Są urocze.
Francis, dziękuję za to spotkanie.
Chciałam z tobą pomówić
o budżecie na walentynki.
Mam świetne pomysły.
Ell, dzwonili do mnie rodzice.
Dzieci były rozczarowane, bo nie mogły zjeść swoich włoskich babeczek.
Był problem z piekarnikiem
i babeczki okazały się niejadalne.
Rozumiem.
A T-shirty, które farbowały tydzień wcześniej?
Jeśli o nie chodzi…
Jeden z rodziców widział cię…
jak sprzedawałaś T-shirty uszyte przez niepełnosprawne dzieci
na deptaku w Venice.
Powiedziałam mu, że to pomyłka, bo nigdy byś tego nie zrobiła,
a już zwłaszcza sprzedając je jako uszyte przez niepełnosprawnych,
bo dobrze wiesz, że ich dzieci nie są niepełnosprawne, prawda?
Prawda.
Po 20 $. Szyte przez niepełnosprawne dzieci.
A zatrudnianie nieletnich jest zabronione
i karane więzieniem.
Prawda.
Mamo, patrz.
Pasuje ci.
Nawet z dżinsami pod spodem.
Super.
Może ją odłożyć?
To moja jedyna próbka. W poniedziałek rusza produkcja.
Dobrze.
- Znalazł ją w mojej torbie. - Nie sądzisz, że tak paraduje,
bo od trzeciego roku życia służy ci jako model?
Ma artystyczną duszę. Lubi modę.
Wolałbyś, żeby był łobuzem i bił dzieci?
Wolałbym nie wspierać tego aspektu jego osobowości.
Dobrze.
Świetnie.
WOJNA I POKÓJ NA BLISKIM WSCHODZIE: SKUTKI ZACHODNIEJ POLITYKI
Nie chcę z tobą rozmawiać.
Ile razy mam ci mówić?
Nie dzwoń do mnie.
Co się dzieje?
Kto to zrobił?
Nie będę tolerować takiego zachowania w mojej kuchni.
- To nie do przyjęcia. - Jasne?
Przykro mi, mamy komplet.
O nie.
To niemożliwe.
Mówiono nam, że teraz jest luźniej
i że można wejść bez rezerwacji.
Podobno tak się teraz robi
- i to nie problem… - Elodie, Hubert!
- Justine. - Jak się macie?
Dobrze, co ty tu robisz?
To moja restauracja. U Justine.
Zajmę się nimi.
Martin nic nie mówił.
Super. Podobno jedzenie jest pyszne.
Tak, bardzo dobre. Przepraszam za wczoraj.
- Nie trzeba. - Nie.
Nie martw się. Raptem godzinę później się bzykaliśmy, więc…
Naprawdę?
Wysłałem SMS-a do Martina z przeprosinami…
- Nie mówił ci? - Wczoraj.
Oczywiście, że mówił.
Znajdę wam stolik.
- Naprawdę? - Z przyjemnością.
Jak miło.
To dla mnie przyjemność.
Dziękujemy.
Pięć minut. Zaraz to załatwię.
Ten nowy przepis pojawił się niespodzianie.
Nazwę go sałatka z ryżem i orzechami.
Życie jest nieprzewidywalne, a gotowanie ma odzwierciedlać nieznane, nieplanowane
i poddawać się zdarzeniom, tym dobrym i tym złym.
Improwizować.
Nie bać się porażki.
Akceptować zmiany.
Być nieustraszone, tak w kuchni, jak i w życiu.
Napisy: Dorota Nowakówna