NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
ODCINEK 1. PRAWIE DWA MIESIĄCE WCZEŚNIEJ
Przyszło jej do głowy, że być może nic nie jest rzeczywiste.
Nic.
Może wcale nie ma domu, męża, dziecka ani pracy.
Niczego.
Tylko ogromna dziura w sercu.
Nie.
Ogromna dziura w piersi.
Nie.
Ogromna dziura w oku.
Ogromna dziura w brzuchu.
Ogromna dziura w tyłku.
Ogromny odbyt.
Przykro mi, brakuje 55 centów.
To urodziny koleżanki i…
Proszę wziąć te. 9,99 $.
Naprawdę?
Wyglądają tak samo.
- Czemu te są tańsze? - Brak zapachu.
Sorry, mamo.
Pobijemy rekord.
A gdy zobaczyła tę dziurę, wiedziała, że musi ją zakryć
i udawać, że o niej nie wie,
bo bała się, że jeśli dziura za bardzo się powiększy,
ona wpadnie w nicość.
TORT W LODÓWCE. BAWCIE SIĘ DOBRZE!!!
W ogromny…
odbyt.
Cholera.
Martin, idę na urodziny.
Mam dziś zupełną blokadę.
Nie wiem czemu. Nie daję rady.
Nie jesteś Simone de Beauvoir, tylko kucharką.
Zajmij się przepisami i już.
Nie kucharką, tylko szefem kuchni, ale…
Żądają ode mnie zrobienia niemożliwego…
Napisania pamiętnika z przepisami. Ja…
Podoba ci się sukienka?
Kolor…
Załóż płaszcz. Przy stole go zdejmiesz.
O tak, świetny pomysł. Właśnie tak chciałam zrobić.
Wszystko na kolację jest gotowe…
Twój kot zombie znowu się załatwił w wannie.
Justine, dłużej tego nie zniosę, on się starzeje.
- Musimy się zdecydować. - Posprzątam.
Skończył się jogurt. Lodówka od wczoraj pusta.
Całkiem zapomniałam. Kupię, jak będę wracać.
Dzięki, skarbie.
Masz jedną nerkę, raka mózgu,
przerzuty do kręgosłupa. I dalej żyjesz?
Co z tobą?
Ja też cię kocham.
Sto lat
Sto lat, droga Yasmin
Niech żyje nam
- Życzenie. - Już!
Pomyśl życzenie!
To dla mnie.
Teraz gdy kończę 39 lat…
- Jasne. - Tak.
- Tak plus minus… - Tak.
Naprawdę bardzo jestem wam wszystkim wdzięczna.
Rodziny się nie wybiera, ale można wybrać przyjaciół,
a my przeszłyśmy tyle…
Nieważne, co się działo,
zawsze się wspierałyśmy i tak już zostanie.
- Kochamy cię. - Za Yasmin.
- Yasmin. - Tak.
Za drugą połowę twojego życia.
Oby była tak cudowna jak pierwsza.
Chyba raczej za jedną trzecią?
- O Boże. - Chyba że dożyje setki.
Jeżeli dożyję dziewięćdziesiątki, co obecnie jest całkiem możliwe,
połowa wypada w 45. roku życia, szklanka w połowie pełna.
To mi się podoba.
Zauważyłyście, jaką piękną sukienkę ma Yasmin?
- Ładna. - Tak.
Tylko w sklepie Net-a-Porter,
Yasmin, pierwsza sukienka z mojej damskiej kolekcji.
Cudowna. Kocham twoje ubrania.
Dziękuję.
Miałam wczoraj z Jerrym popieprzoną sytuację.
Możemy dziś odpuścić popieprzone tematy?
Wybacz, Yasmin. Nie powinnam nic mówić.
Bardzo dobre.
Pracuję z Jerrym. Muszę wiedzieć.
- Co się stało? - No dobra.
Mnie też to zaintrygowało. Mów.
- To nic takiego. - Dobra.
To głupie. Byliśmy wczoraj na kolacji.
Nie widziałam go od miesięcy. Odwiózł mnie do domu.
To ma być popieprzone?
Tak. Nic takiego.
- Koniec historii? - Tak.
- Dobra. - To wszystko?
Co się stało?
Cóż…
Nie wiem, dlaczego mam troje dzieci
z różnymi ojcami,
a dwoje z nich nie ma nocnika.
- Tak. - Po prostu…
Jason chyba nigdy w życiu nie płacił podatków.
Szalałaś na jego punkcie, musiałaś go mieć…
Wiem. Ale czy musiałam się z nim rozmnażać
jak kura na sterydach?
Tak wygląda całe moje życie.
Kręci się wokół facetów,
których próbuję zdobyć, a potem zostawić,
mimo że zdobywałam ich pół roku wcześniej.
Zmarnowałam tyle czasu, Jerry.
I chcę go odzyskać.
Chcę go z powrotem.
Mogłam się w tym czasie nauczyć mandaryńskiego.
Rozumiem cię. Ja…
Pamiętasz, jak LA Weekly zachwalał
tę kawiarnię na Highland, którą dekorowałam?
Tak, ale już nie projektujesz wnętrz.
Skupiasz się na pracy społecznej, prawda?
- Nie. - Tak.
To dlatego, że nikt nie chce mnie zatrudnić.
Ja chciałem, ale inwestorzy zatrudnili swoich ludzi.
Wiem, po prostu strasznie się boję.
Moje konto w banku wygląda jak świnka skarbonka.
Po prostu się boję.
Czy ja wyglądam jak szop?
Trochę.
Ell, świetnie cię rozumiem.
Proszę, pozwól mi…
Ell, czekaj. Nie.
Ell, nie.
No dobrze.
- Wybacz. - Nie, to było świetne.
- Nie wiem, co we mnie wstąpiło. - Spoko.
- W porządku. - Pójdę już.
Zaczekaj…
Proszę. Weź to.
- Weź. - Dobrze.
Tak.
Dziękuję.
Przepraszam.
- Na razie, Jerry. - Pa.
Ja to zrobię.
O tak.
Zapłacił ci czekiem za zrobienie laski?
O Boże. Ell, nie wiedziałam, że jesteś aż tak biedna.
- Taka jestem biedna. - Co?
Straszne.
Jeśli starzy przyjaciele robią z ciebie prostytutkę,
to już po nas.
Zapłacenie czekiem jest dość staromodne.
Nawet romantyczne.
- Romantyczne? To obłęd. - Nie.
Seks za pieniądze.
W tym kraju to jest zabronione. Nieprawda?
Zostawmy to na chwilę.
- Dobra. - Tylko na chwilę, dobrze?
- Sto lat. - Dziękuję.
- Sto lat. - Ile ma…?
- Zabrać to? - To jakiś obłęd.
- Ell, ja ci pożyczę. - Nie musisz.
Serio.
- A co z Rebeccą? - Zostawiła go. To koniec.
- Znowu? - Tak.
Nikomu nie powiedział, więc…
Jasne. Ale jak mogłaś to zrobić?
- Wiesz, że jest uzależniony? - Ja…
Seks, miłość. Czemu to zrobiłaś?
Wiem. Byłam przygnębiona.
A on był załamany i krok po kroku…
Źle się czuł, więc na pocieszenie zrobiłaś mu laskę?
- A on ci potem zrobił minetę? - O Boże. Ohyda.
A tamto to nie ohyda? Proszę cię. To…
- Porąbało mnie. - Co mam zrobić?
Pracuję z nim.
- Dobra. - Tylko że to czek in blanco.
Jaka kwota waszym zdaniem będzie odpowiednia?
Wkurzasz mnie. Miałaś odrabiać zadanie.
Wiem, że masz…
Zamknij się, Kai. Boże. Wracaj do taty.
- Przez ciebie przegrywam. - Nie mów tak Kaiowi, to…
To boli. Ależ ty masz siłę.
Warzywa na parze z pieczenią
i dodajesz musztardę i gros sel, tak?
Złożę zamówienie na guérande.
Tak.
Martin, wszystko gra?
Nie odebrałam go. Piątki są trochę…
Jest bardzo…
Nie, pojadę po niego. Zabiorę go do restauracji.
Odbierzesz go po kolacji.
Nakarmię go.
Dobrze.
Nie, dziękuję. Niezupełnie.
Zaczynałaś od kampanii Billa Clintona.
Musiałaś być wtedy dzieckiem.
Dosłownie, miałam 18 lat.
Polityka to moje powołanie.
Moja mama popiera Czarne Pantery.
Tata jest Irańczykiem, muzułmaninem.
Mam latynoskich krewnych.
Jeśli w tym kraju ktoś jest prześladowany,
- pewnie jest ze mną spokrewniony. - Boże.
Wczoraj miałam urodziny.
- Naprawdę miałaś wczoraj urodziny? - Tak.
- Ja też. - Co?
- Ale dziwne. - O rany.
- Ty, ja i Joanna D’Arc. - Tak.
- Oczywiście inne roczniki. - Tak.
Pomyślności.
- Wzajemnie. - Dzięki.
Urodziny to zawsze okazja do autorefleksji.
Zrozumiałam, że muszę się bardziej zaangażować, zwłaszcza teraz.
Dlatego tak się cieszę z tej pracy.
Masz zbyt wysokie kwalifikacje na to stanowisko.
- To zbieranie funduszy. - Ależ skąd.
Po pierwsze pół etatu bardzo mi odpowiada.
Miałam kilka lat przerwy, bo wychowywałam syna.
Jest teraz w szóstej klasie, a ja czuję się gotowa na powrót.
Yasmin, mogę być z tobą szczera?
Boję się, że twoi koledzy z pracy wydadzą ci się nieco…
za młodzi.
Rozumiem.
Jak ma na imię twój syn?
Orion.
Jak gwiazdozbiór, ładnie.
Nie, jak największy myśliwy w mitologii greckiej.
Nic ci nie jest?
Tak, tylko…
Przypomniałam sobie, że muszę wracać do syna.
No dobrze. Co się dzieje?
To atak serca?
Boże, mam 46 lat, nie 96.
To atak paniki.
Cześć, skarbie.
Tęskniłam za tobą. Wszystko dobrze?
Tak. Dlaczego miałoby być źle?
Miałam złe przeczucie.
Dlaczego?
Nie wiem. Po prostu…
Co robisz?
Orion? Chodź. Spóźnisz się na karate.
- Już idę. - Cześć.
- Pa. - Dobrej zabawy.
Szkoda, że się tak nie cieszy na myśl o szkole.
Jak poszła rozmowa?
Po pierwsze dziękuję
za to, że jesteś takim wspaniałym mężem i ojcem.
Fantastycznym.
Ty jesteś fantastyczna.
Ostatecznie nie poszłam na tę rozmowę…
Dlaczego?
Poczułam, że mam za wysokie kwalifikacje.
W porządku, masz być szczęśliwa.
Niech Orion pozna tę cudowną, niezależną kobietę,
w której się zakochałem.
- Dziękuję, że tak mówisz. - Tak.
Pomyślałeś kiedyś,
że może ta cudowna, niezależna kobieta nie chce marchewki?
- Marchewki? - Tortu marchewkowego na urodziny.
Marchewkowego.
Myślałem, że to twój ulubiony. Coś pomyliłem?
Od miesięcy nie jem glutenu, Will.
Ale kto by to zauważył.
O nic mnie nie pytasz.
Zakładasz z góry.
I na tym polega problem w tym związku.
Szkoda, że nie jest jedyny.
Co? Jedyny problem? Will.
- Nie. - To co powiedziałeś?
Yasmin, wracasz do domu ogarnięta paniką,
a to niekiedy stresuje Oriona.
Czyli stresuję własne dziecko?
To najgorsze, co możesz mi powiedzieć.
Mówię tylko, że czasami jest trudno.
Co trudno? Trudno mnie kochać?
O Boże, Will.
Powtarzaj za mną, Albert. „Dom jest mały”.
Tak?
Jest z tobą Albert?
Właśnie go odebrałam.
Wyłącz głośnomówiący.
- Świętowali… - Zaczekaj!
Tak?
Świętowali w szkole Nowy Rok i dostał cukierki.
Nie może ich jeść.
Nie ma ich dużo. Są ekologiczne.
Mam gdzieś ich spóźniony Nowy Rok!
Halloween, walentynki, preteksty, by ich uzależnić od cukru.
Tak. Dobra.
No dobrze… Halo?
- Czemu tata jest zawsze na ciebie zły? - Nie na mnie, tylko na cukier.
Czemu?
Bo cukier jest niezdrowy.
Możesz się dorobić cukrzycy.
A co powoduje cukrzyca?
Człowiek staje się bardzo chory i odpadają mu paluchy.
Chyba przy trądzie?
- Daj cukierki. - Mamo!
Daj dwie torebki. Od cukrzycy odpadają paluchy.
Dobrze.
Proszę pana. Dzień dobry.
Dobrego roku. Są ekologiczne.
Świat pojebało.
Naprawdę świat pojebało?
Nie, to znaczy… Tak.
Nie. Nie nasz.
Czemu nie nasz?
Bo my jesteśmy zadowoleni, mamy szczęście tworzyć rodzinę
i zdrowo się odżywiamy.
Bezdomni nie mają kuchni. Nie mogą gotować.
Więc w przyszłym miesiącu będziemy im rozdawać jedzenie.
W szkole mówią, że powinniśmy zmieniać świat.
Czy to bezpieczna wycieczka?
Bezdomni są obłąkani.
To znaczy zagniewani, nie obłąkani.
A ten był zagniewany i obłąkany.
Mamo, tylko nie mów tego u mnie w szkole.
Dobrze.
Za tydzień w szkole będzie próbny alarm.
Co robić w razie trzęsienia ziemi, pożaru lub zagrożenia ludzkiego.
A co to takiego?
No wiesz, na przykład…
Dobra. Przestań. Jedz cukierki.
Tylko nie mów tacie.
Jedz te czekoladowe.
Dziękuję, mamo.
Czy myślisz, że gdyby nie zastrzelono Johna Lennona,
świat byłby lepszy?
Nie wiem.
Może.
Ja myślę, że tak.
Mam metki: „Szyte w LA, uczciwie i sprawiedliwie”.
Nie mogę kazać dzieciom szyć dziecięcych ubrań.
Miałabym pisać: „Uszyte dla dzieci przez dzieci”?
Chwytliwe. Ma ponad 20 lat.
Naprawdę?
Widzi pani?
Ma 28 lat?
Trudno stwierdzić, czy to ona.
Kiepskie zdjęcie.
W porządku. Wszystko gra.
ŻELKI KONOPNE O SMAKU ARBUZA
Yas, mogę oddzwonić później?
- Will mnie chyba zostawia. - Co?
Mam szukać mieszkania?
- O nie. - Kto chce terrorystę za ścianą.
- Co? - Przecież muzułmanie to terroryści.
Skarbie…
Nie mam nawet swoich pieniędzy.
Ja tylko…
Wiesz co? Przejdę się nad ocean.
Pobędę na plaży, blisko natury.
Blisko czegoś większego niż to bagno.
Przyjadę tam, dobrze? Zaczekaj.
Nie mogę już tak żyć.
Yasmin?
Nie mogę już tak żyć.
Co ty mówisz? Masz tyle powodów, by żyć.
Nie, już za późno.
Za późno? Masz 30 lat.
Dwadzieścia siedem.
No właśnie.
Ale czuję, że wydarzy się coś bardzo złego
na świecie.
Skarbie.
Jesteś piękna, mądra i pieprznięta.
Będzie dobrze.
- Mówię ci. - Nawet mnie nie znasz.
- Wiem, ale już cię lubię. - Dziewczyny!
- Co?
Całowałam się z jednym gościem i nie miał zębów.
Co?
- To było… - Nie miał zębów.
To prawda.
- Ugryzłam się w język. - Bezzębny.
Strasznie dziwne. Ale to prawda.
- Właśnie kogoś ratuję. - Dziwne.
Co?
Nie skacz.
- Nie zamierza. - Nie zamierzam.
Nie skacz.
Skakać? Odpalam papierosa.
Ja tylko…
Wy… Co?
- Na serio. - Co?
Myślę, że na świecie stanie się coś złego.
- Gorszego niż pluskwa milenijna. - Nie.
Gorszego niż zwycięstwo George’a W. Busha.
Skąd to wiesz?
- Serio. - Odbiło ci.
Ona jest spoko.
Chyba się zaprzyjaźnimy. Jak masz na imię?
Nie pamiętasz?
Szeherezada.
- Nie. - Nie?
Yasmin.
Chodźcie, napijmy się.
Chodźcie!
Za XXI wiek.
Dziewczyny, idziemy!
Potrzebujemy więcej alkoholu.
Yasmin?
Dzień dobry. Mówi Yasmin, zostaw wiadomość.
O Boże.
Gretchen, popilnujesz Sebastiana?
Odrobiłam już 35 godzin w tym tygodniu.
Yasmin mnie potrzebuje.
Dam ci 40 dolców ekstra, co ty na to?
Tu nie chodzi o pieniądze, Anne.
Ale o jakość mojego życia.
Dobra, 45.
Dam ci 75.
- Zgoda? - Tak.
Dziękuję bardzo.
Naprawdę. Pa, kochanie.
Pa, mamo.
Nic nie zrobiłem. Tylko siedziałem.
I jej głowa opadła na twoje kolana, a on wślizgnął jej się do buzi?
Nie, umyślnie zrobiła mi laskę.
Płakała. Czuła się samotna. Była pijana.
Jeszcze lepiej. A potem jej zapłaciłeś.
Co?
Nie zapłaciłem jej za zrobienie laski.
Dałem jej czek, bo chciałem pomóc.
To nie jest na to najlepszy moment. Za to się teraz siedzi.
Justine, ja się naprawdę zmagam
z moją sytuacją.
Po wszystkim płakałem.
To choroba, na litość boską.
Wiem, ale nawet przyjaciółka?
Zwłaszcza przyjaciółka.
Nawet przyjaciółka. Jest tak źle.
Ja jestem przyjaciółką.
Tak, ale ty masz wspaniałą rodzinę.
Możemy na chwilę zmienić temat?
Pogadajmy o książce.
Jak ci idzie?
Świetnie.
Chcą czegoś, co ma francuski urok
i kojarzy się z tobą.
Jak chcesz, Evan może czasem przejąć kuchnię.
- Nie może. - Może.
Skończysz wstępną wersję.
Nie. Beze mnie restauracja padnie.
- Jerry, ty… - Nie.
Jerry…
Dobrze się czujesz?
Tak. Nie.
Zgaga mnie męczy.
Ta rozmowa mnie stresuje.
- Rozmowa o książce? - Nie o książce.
Zażywa się chyba góra dwie?
Lekarz mówi, że można do 30 dziennie.
Justine, jako przyjaciółka mogłabyś trzymać buzię na kłódkę?
Lepiej niech wszystkie trzymają przy tobie buzie na kłódkę.
Zabawne.
Bardzo.
Dobra.
Ojej, kotki.
Nie dotykaj.
- Więcej tak nie rób. - Co się dzieje?
Justine, spotkamy się na plaży?
Po co?
Yasmin tam idzie.
Brzmi gorzej niż zwykle.
Jest bardzo zestresowana.
- Serio? - Cholera.
I ma wyłączony telefon.
Jestem w pracy.
Twoja restauracja jest pięć minut od plaży.
Dobra, ale jak ja ją znajdę?
Pewnie będzie koło placu zabaw.
Poszukaj jej.
Zostawię Alberta i się spotkamy.
Dziękuję.
- Halo? Cześć. - Hej, Ell, to ja.
Yasmin przechodzi kryzys.
- Co? - Wyłączyła telefon.
To pewnie chce być sama.
- To… - Jedzie na plażę.
- Musimy ją znaleźć. - Co?
- Justine już tam jedzie. - Dobra.
Jak to jedzie?
Ona nas potrzebuje, Ell.
Sarah, popilnuj braci. Wypadło mi coś ważnego.
- Mnie nie trzeba pilnować. - Ani mnie.
Trzeba.
Liczę na zapłatę.
Serio?
Tak!
Nie róbcie nic głupiego. Nie odpowiadam za was.
O Boże. Wszędzie cię szukam.
- Przepraszam. - Czemu nie odbierasz?
Bateria mi się wyczerpała.
Dzięki, że mnie znalazłaś.
Nie ma sprawy.
Anne, ostatnio się pogubiłam.
Po prostu…
czuję…
że podjęłam decyzję,
by być z Willem, gdy miałam 25 lat.
A to wpłynęło na resztę mojego życia.
Czuję, jakby mój świat stał się całkiem biały.
- Bez obrazy. - Spoko.
A ja jestem czarna. Jestem Persjanką.
Bezrobotną feministką, której mąż płaci za depilację laserową.
Kim ja, do diabła, jestem?
Czarną, perską feministką,
która wyszła za białego autystyka,
i moją najlepszą przyjaciółką.
A ty moją.
Ale powiem ci, że czasami do ciebie nie dzwonię,
bo jesteś ciągle na haju.
- Dzwoń przed południem. - O Boże.
- Teraz też jesteś na haju? - Nie.
Anne.
Słońce zachodzi.
O Boże.
Napisała, że na południe od policji.
- Cała plaża jest na południe od policji. - O rany.
Ależ emocje.
Czuję się jak superbohaterka na misji ratunkowej.
Wyobrażasz sobie film o superbohaterce,
którą jest kobieta w średnim wieku?
Zakłada na siebie kostium z lycry…
modelujący sylwetkę.
I ratuje inną kobietę w średnim wieku
przed załamaniem nerwowym. To byłby hit.
Za 20 minut muszę być w restauracji.
Jak Martin się dowie, że zostawiłam Alberta samego.…
On uwielbia tam być. Kelnerki z nim flirtują.
Czuje się tam jak ryba w wodzie.
Rozmawiałam z Jerrym.
Mówi, że czek nie był za zrobienie laski.
Czemu to zmyśliłaś?
Zrobiłam mu laskę, bo jestem samotna, a on wypisał mi czek, bo nie mam kasy.
No i masz.
Wolę historię o zrobieniu laski za pieniądze,
jest mniej przygnębiająca.
- O tak. - Zostań przy niej.
- Życie jest prz… - To one.
- Gdzie? - Tam.
To one.
- Co robią? - Obejmują się?
Migdalą się?
Anne?
- Cieszę się, że ci przeszło. - O Boże, cześć.
Nic mi nie jest.
Miałam jeden z tych dni,
kiedy wszystko zdaje się rozpadać
i nagle znów jest w porządku.
Czy wy mnie kochacie?
Co?
Przyjaciółki nigdy o to nie pytają.
Zostawiłam dzieci
same w domu i przyjechałam cię szukać.
Wiem.
Zostawiłybyśmy wszystko, żeby cię znaleźć.
Chyba musimy jej to udowodnić.
- Gotowe? - Tak.
- Nie. - Raz, dwa, trzy.
O nie. O Boże.
Nic ci nie jest?
- Kochacie mnie na zabój. - Omal cię nie zabiłyśmy.
O Boże.
Podoba ci się to?
Nie.
Patrzcie.
Patrzcie na te ptaki w szyku.
Co rano słyszę ich śpiew.
Na pewno wierzą, że ich śpiew sprawia, że słońce wstaje.
Wiecie?
Wszystko i wszyscy muszą mieć po co żyć.
Choćby dla jakiejś bzdury.
Tak.
- Dobre. - Tak.
Naprawdę piękne.
To jedna z tych cudownych chwil w życiu.
Cudowna.
Tak. Patrzcie.
Niesamowite.
Jak się masz?
Świętowałeś w szkole Nowy Rok?
- Tak. - Zjadłeś te cukierki, które ci dali?
- Nie. - Nie.
Mama nie dała ci cukierków?
Nie karmiła cię nimi?
To dobrze.
Jak się masz? Tęsknisz za mamą?
Ostatnio dużo pracuje.
Jest w porządku.
- Masz się dobrze? - Tak.
A to co? Satie?
Bardzo dobrze.
Więc jeśli otwór, nicość, jest wszędzie,
jak to zrobić, żeby w nią nie wpaść?
Ale wróćmy do naszego przepisu.
Gdy pieczeń będzie gotowa, przygotujemy sos grzybowy,
dodając odrobinę wody i skrobi kukurydzianej.
Nie zapomnijmy zdrapać brązowych części,
im ciemniejsze, tym bardziej aromatyczne.
Napisy: Dorota Nowakówna