"UNHA OBRA DE ARTE NON RESPONDE PREGUNTAS, SUSCÍTAAS,
E O SEU SIGNIFICADO ESENCIAL ESTÁ NA TENSIÓN
ENTRE AS RESPOSTAS CONTRADITORIAS." LEONARD BERNSTEIN
Sempre soa mellor no piano, non sei por que.
Para...
responder a vosa pregunta, si, está comigo a miúdo.
Véxoa decote traballar no xardín.
Julia Vega di que está todas as mañás no alto das escaleiras
cando baixa facer a coada.
Asegúrase de que separa a roupa branca da de cor.
Os nosos fillos están celosos porque nunca a viron.
Eu...
Estráñoa moitísimo.
Diga?
Si.
Claro.
Si, son consciente.
Pode esperar un momento?
Que mala noticia. Vaise poñer ben?
Non, entendo.
E non se pode ensaiar?
Si.
Moi ben.
Pode darme tres entradas para hoxe?
Si.
De acordo.
Vale, si, grazas.
Conseguíchelo, rapaz!
- Leonard, bellissimo. - Si.
Durmiches algo?
Non durmín, Bruno. "Manfredo" comeza no primeiro tempo,
e non ensaiei nada coa orquestra.
Díxenche que ías saír.
Non, dixeches que era posible.
Boa tarde.
United States Rubber Company invítaos ao Carnegie Hall
a escoitar un concerto da Orquestra Filharmónica de Nova York,
que ten como director musical a Artur Rodziński.
Bruno Walter, que ía dirixir a orquestra, está enfermo,
e vaino substituír un mozo estadounidense que é axudante de dirección
da Orquestra Sinfónica, Leonard Bernstein.
Hoxe presenciaron unha actuación histórica.
E esta fantástica actuación foi retransmitida en todo o mundo.
E estou na obriga de dicir que chamamos o mestre Bernstein
esta mañá ás 9:30
e dixémoslle que ía dirixir a orquestra
- por primeira vez en moitos anos. - Sen ensaiar.
Sen ensaiar.
Encántalle a música, non precisa ensaiar,
séntea no seu interior.
E logo de moitos anos, el desexábao,
por fin sucedeu e estou moi orgulloso.
Carnegie Hall e Nova York están orgullosos de ti.
Leonard Bernstein.
Grazas. Moitas grazas.
Mirade, non lembro nada logo do primeiro tempo.
Debinme desmaiar, e cando aplaudiron, volvín en min.
Que non che afecte.
Estamos de boas.
Quero coreografiar o final cos bailaríns mentres estou en Cincinnati.
Jerry, estou namorado da música.
En canto teña algo, grávoo e mándocho.
Está compoñendo o novo ballet?
Sobre tres mariñeiros en Nova York que fan travesuras?
- Xusto. - Non discutas con el.
É un mozo que non se pode subestimar. Pono aquí.
- David. - "Bernstein domina a partitura."
"Este mozo desempeña moi rigorosamente..."
Ao lado de onde di que Hitler bombardea Polonia.
Pasa, está aberto.
- Perdoade... - Non, gústalle deixar a porta aberta.
Ola, Isaac, xa coñeces a David, e ese é Jerry Robbins.
- Ola. - Ola. Tes que baixar.
- Levas atraso... - Traballo na partitura...
- Rodziński vén antes... - Rodziński está aquí?
- Baixo agora mesmo. - Isaac.
Lembra que este artista é un compositor.
Estou aprendendo a facelo máis amodo.
- Falo perfecto. - Sempre lle...
poño moito entusiasmo.
- Emociónome moito. - Xa.
Os dous pés enriba de min. Que fago con eles?
Non sei que facer comigo. É demasiado.
- Creo... - É moito para un home.
- Porque vas vello? - Non.
É demasiado para un home só. En serio, David.
Nunca vou marchar de aquí.
- É así. - Non marches.
Querido Jerry,
esta é unha desculpa improvisada
e non é tan mala, pero tampouco moi boa.
Estou revisando a partitura, esgotado,
e está todo ben ata o número tres,
cando entra o contrapunto cos dous pianos.
Non sei se será algo confuso.
É difícil facelo con dous pianos,
así que creo que coa orquestra quedará claro.
E perdoa os erros,
pero foi todo culpa de Aaron Copland.
- Foi culpa miña. - E está tan tranquilo.
- Mentira. - En fin...
Señor Robbins, descubre ti só
como bailar esta música,
pero mando un saúdo a todo o mundo e...
Espero que che guste. Sorte, Jerry.
Veña, a ensaiar.
- Ocúpome eu. - Seguro?
- Si. - Es o mellor.
Está abaixo e vas chegar tarde.
Fálalle ben de min a Rodziński.
Non son o seu favorito, pero claro.
- Quérote. - Quérote.
Intento controlarme con todas as miñas forzas,
pero lévanme.
Intento ser distante e fría,
pero lévanme.
Lévanme.
Lévanme. Lévante, lévante lonxe!
Cando vou ver un espectáculo de cine
e vexo os actores nunha escena,
comezo a pensar que o que pasa é de verdade.
Debo protexer a rapaza,
o vilán non a respecta.
Vouna defender
e fago un buraco na pantalla!
Lévanme, lévanme.
- Lévano. - Lévannos.
Lévannos!
Fantástico, pero... o que ninguén sabe
é que el conseguiu que a súa irmá tivese unha voz soprano
coas actuacións cando eramos cativos.
Que vos sirva iso como aviso a todos.
Ola.
Xa supuxen que virías. Estás en todos os lados.
Coñeces o grupo?
- Non. - Betty e Adolf, son do mellor.
- Boas. - Ola.
Ellen. Seguro que a viches noutro estudio.
Ola, Felicia.
Quen falta? Falta alguén?
O pianista.
Ti xa non precisas presentación.
- Ola, son Lenny. - Ola. Felicia.
Bernstein, como soa.
Montealegre.
Montealegre?
- Montealegre Cohn. - Cohn?
Montealegre Cohn.
Unha unión de palabras interesante.
Tes esa mirada,
esa mirada que me abranda.
Ti, cos teus ollos atrevidos.
Vés dunha familia aristocrática europea por parte de nai,
teu pai é estadounidense e xudeu,
e mudástesvos a Chile por...
- Incrible, lembro todo. - Xa.
Non sei como.
Mudástesvos a Chile polo negocio de teu pai.
E agora estás asentada en Nova York estudando...
piano, pero en realidade estudas actuación.
Un traballo que esixe versatilidade para interpretar moitas personaxes.
E esa é a miña conclusión:
que ti, rula, paréceste moito a min.
- Por que? - Porque tiveches que coller
todas as pezas, todos os anacos de ti ciscados por esta paisaxe
e crear a auténtica persoa que está ante min.
E en que me parezo?
- Preguntaches e díxencho. - Xa. Vale.
Xudeu ortodoxo ruso.
- Criado en Boston. - Escoitabas.
- Fillo de inmigrantes. - Si.
Teu pai é un empresario feito a si mesmo.
Les o Talmud. Fuches a Harvard.
- Escola Curtis de Música... - Instituto.
Instituto de Música en Filadelfia.
Agora estás asentado en Nova York e queres ser compositor e director.
Baixo a aparencia dun pianista atraído por esta Meca artística,
escapo da miña orixe puritana, coma ti.
Seguro que a túa familia te apoiou máis.
Meu pai quería que tocase música klezmer na rúa por kópecks
e que gañase a vida no negocio familiar.
Que negocio era?
Cabelos Samuel J. Bernstein.
- De veras? - Si.
Non me quedou outra que adoptar
un falar, modos e unha actitude na vida
que me permitan ser moitas cousas á vez.
E por iso nós, ti mais eu, podemos aguantar e sobrevivir,
porque o mundo quere que sexamos só unha cousa, e iso é lamentable.
Es moi atractiva, Felicia.
Lévante, lévante.
Lévante.
É demasiado. Síntoo.
Espera, espera!
Sube, sube!
- Que vitalidade. - Gústame.
Tes moita enerxía.
Eu sígote, non sei a onde.
Nunca estiven nesta zona.
Non te imaxino nun lugar así.
- Entra aquí. - Vale.
No escenario. Quita os zapatos.
Vale. Onde os poño?
No outro lado.
- A onde vas? - Coller o guión.
- O guión? - Si.
- Teño que actuar tamén? - Que?
- Teño que facer algo? - A ver... pode ser.
Estou nervioso.
Deberías estalo.
Isto é precioso.
Vou ler unha escena co mestre Bernstein.
Non podo poñerme en evidencia.
Mestre Bernstein? Que sofisticado.
- Toma. - Vale. Ímolo ler.
- Ímolo facer. - Si.
- Son o rei? - Es, e este é o teu castelo.
Marabilloso.
Aínda que sexas o rei,
- estás namorado de min. - Vale.
Decidiches darme unha rosa branca da túa coroa.
Por suposto.
Non, aínda non a tes. Non cha dei.
- Toma a flor. - Non lin a obra.
- Xa. - Espera.
Pódesme aguantar isto? Moi ben.
Como son o rei...
e estou namorado...
Un agasallo para min, meu señor?
Incrible.
Tócache a ti.
"Con esas manchiñas de cera, rosa branca,
semella que lle entregas a flor..."
Non.
"Pareces o ollo...
dunha lúa rota."
Es malísimo.
E a túa liña?
"Sempre cambias, meu amor.
Onte non te vin,
pero observei o teu cabalo.
É precioso.
Pero non tanto coma ti,
porque ti es fascinante.
Pódesme romper en dous cos teus brazos,
porque son tan débil...
coma a xeada
que se derrete ao sol."
Un pouco mellor, non, señora Montealegre?
Máis luz?
- Grazas, Joseph. - Joseph, desculpa.
Púxenme nervioso. Pensei que era unha araña e tentei matala coa chaqueta.
Dádelle un empurrón á porta cando saiades e xa pecha soa.
Grazas, Joseph.
Boa noite. Xenial. Grazas, Joseph.
Non me dixeches que isto é de teu pai.
É así como atraes os teus pretendentes?
Non, case nunca estou esperta logo das nove.
Fixeches unha excepción por min?
Se cadra valía a pena facer unha excepción por ti.
Espero que non che supoña moito.
Como fago que vala a pena? Xa sei.
- Hai non cadra. - O que?
Como se chama a túa personaxe?
- Margaret. - Margaret.
- Si.
- Es a substituta? - Si.
Debías ser Margaret en todas as actuacións.
Ser a protagonista.
- Se o medo che impide... - Impídenmo moitas cousas,
pero o medo non.
Non estaría aquí diante de ti...
Nin estaría en Nova York se o medo se apoderase de min.
É que non é tan sinxelo.
Sería de tolos non pensar
que importa a sorte, á parte do talento e da determinación.
- Son o exemplo perfecto. - Estás de broma.
Se Bruno Walter non enfermase ese día
e Rodziński non quedase atrapado na neve, nunca debutaría.
Aprendería piano a nenos de oito anos que se queixarían...
Se non fose ese día, sería outro.
- Iso cres? - Si, seino.
- De veras? - Claro.
E non o esquezas... es un home.
Nunca o esquezo.
Moi ben.
Mi madriña!
Bravo!
Estiveches fantástica.
Vaites, Shirley Bernstein! Que alegría que viñeses.
- Trouxen a Richard Hart e a Lil. - Non.
Dick está ensaiando a nova obra de Broadway con Eva Gabor
e ese matrimonio non ha durar moito. Penso que é o teu tipo.
- E que tipo é? - Coma o meu,
inaccesible.
Impresionante.
É moi amable por vir.
Encántame Dark of the Moon.
Ai, pare. É unha marabilla.
A obra é mellor con vostede.
É só esta semana, pero é moi amable.
Se tivesen xuízo, diríanlle a Jones que quedase na cama.
É marabillosa.
- Amor. - Grazas, grazas por vir.
- Un pracer. - Grazas.
Ven comer connosco.
Non podo, collo o tren a Tanglewood pola mañá.
Tanglewood?
Vas ver o meu irmán.
- Non te sorprendas tanto. - Non, é que...
Non mo dixo.
A ver...
- Se cadra estaba sendo discreto. - Meu irmán?
Dubídoo.
- Inténtao de novo. - A ver, seis.
- Non! - Oito.
- Que malo es. - Catro.
- Non. - Tres.
Ten que ser sete logo.
Intenta concentrarte.
Deixa que pense un momento.
Si, pensa ben, tesme que ler a mente
xusto agora.
- Vinte. - Non.
Non.
Canto ten que durar isto?
Ata crearmos unha conexión ben forte.
Non podo. Non sei que fas.
Poderías estar facendo unha bomba e eu tan tranquilo.
Non.
- Estou moi relaxada. - E que voase todo polos aires.
Ti non?
- Estou, si. - De veras?
Estou.
Nunca te vin tanto tempo quieto.
- Deveces por marchar? - Non.
- Moi ben. - En absoluto, de feito.
Ven, axúdote eu.
Miña nai.
- Non vallo para nada. - Non.
A onde vou?
- Queda aquí. Esta non. - Vale.
- Non. - Por que non?
Coido que é un pouco vistosa.
Non pareces tan inepto.
Gústame.
Gústame o teu aroma.
- Si? - Si.
É coma o de meu pai.
Non é raro?
Encantábame...
abrigarme
coa súa gabardina
cando volvía á noite de traballar.
Ese aroma cativábame.
Sempre o asociei a sentirme segura.
É preciosa. Fálame dela.
- É marabillosa, encantadora. - Si.
- E estamos... - Onde a coñeciches?
Nunha festa de Claudio Arrau.
Felicia, es actriz?
- Marabillosa, si. - Son, si.
- Claro. - Si que son.
Incriblemente.
- El non. - Non, son malísimo.
- Son, si. - Probei nos Ánxeles
- e foi horrible. - É malísimo.
Mandáronme a Hollywood poñerme diante dunha cámara
e dixéronme: "Toma, un billete de volta para Nova York."
- Ai, non. - É certo.
Foi estudante aquí no noso verán inaugural e agora...
é o profesor favorito
e nin podes atopar un sitio cando dirixe a orquestra de estudantes
porque está a rebentar.
- Porque os quero moito. - E eles quérente a ti.
Cóntame que pasou coa Orquestra Filharmónica de Rochester.
- Tornáronme. - Si, xa sei.
Crían que pasaba moito tempo contigo en Boston.
- Foi por iso? - Creo que si.
Debiamos falar da obra de Our Town se vas...
Saír correndo a Hollywood?
- Perder tempo cos musicais... - Prométoo,
deixo o teatro musical.
Lenny, es o responsable dos teus dons.
Pode ser o primeiro gran director de orquestra dos EE. UU.
Pero tería que dirixir a súa vida
de forma que, cando saia ao escenario dirixir a orquestra,
se poida dicir a si mesmo: "A miña vida e o meu traballo están en orde."
E o nome...
A un Bernstein nunca lle van dar unha orquestra.
Pero a un Burns?
Leonard S. Burns.
- Teño que pensalo. - Eu entretiña xente
no tren cando ía e viña a Moscova.
E cada vez que chegaba, tiña que volver decontado
porque, claro, eramos xudeus, e non podiamos vivir alí.
Nunca vin a cidade.
Nin unha vez.
Pero conseguín tocar.
Quero velo.
Ver que?
Ao que o mestre Koussevitsky quere que renuncies.
A música que creaches.
- Si? Non podemos marchar sen máis. - Si.
Podemos, si.
Incrible.
Por que ías renunciar a isto?
- É marabilloso. - Non é musica seria.
E que significa iso?
Significa que...
cre que podería ser o primeiro gran director dos EE. UU.
É o que queres?
Quero moitas cousas.
Nova York, Nova York!
É unha cidade impresionante!
Como te sentes?
Así mellor.
Podo poñer a cabeza así?
- Que vergoña. - Non.
- Se non...
Se non respiro, estou ben.
Pero... Non.
- Pasa sempre. - O que?
- De que falas? - Cando estou nunha cama
- á que non estou afeito. - Xa.
- Insinuáchelo. - Non sabía que querías dicir.
- Estaba... - Deus Santo.
- É a zona lumbar... - Tomas pastillas?
- Tomo moitas. - Non, a ver, seguro,
pero en concreto para isto.
Ai, meu ben. Síntoo.
Meu pobre.
- Moito mellor no chan. - Si.
Moito mellor. Grazas. Boa idea.
Preparáchelo coas almofadas.
- Si que me coidas. - Quería que estiveses cómodo.
Podemos xogar a Envexa e Segredos.
- Coñécelo? - Non.
Contámonos un segredo e logo contámonos algo
que nos dá envexa para estarmos máis unidos.
Pero xa estamos unidos.
Máis que hai 20 minutos abofé que si.
- Vale. - Vin distintas facetas túas
- que non sabía que existían. - Vaia.
Vale.
Ti primeiro.
Queres dicir algo do que tes envexa
ou un segredo?
Cóntame un segredo.
- Que cho conte eu? - Si.
- Queimeite co cigarro? - Non.
Vale.
A ver, cando era novo...
tiña soños nos que mataba o meu pai.
E a cousa é que espertaba do soño, quedaba sentado na cama...
e seguía pensando niso.
Porque era desapiadado.
Ás veces non podo...
Non me atopo a min mesmo.
A ver...
Por certo, estou de acordo.
- En que? - No nome.
Felicia Burns.
Non ten encanto ningún.
A ver, é que non soa ben.
- A túa voz tranquilízame moito. - De veras?
Envexo o aire que se abre camiño dentro de ti.
O que sae da boca será.
- Tanto me ten por onde. - Non.
Nunca o pensara, a verdade.
Pero, dende logo, variaría
moito o ton se saíse polo outro lado, non?
Tamén sería agradable.
- Estou tremendo? - Que noxo. Si.
Eses olliños...
Non sabes canto me necesitas, verdade?
Se cadra si.
Meu rei, foi mellor ca en Filadelfia.
- Si? - Custoume moito
- non unirme á orquestra. - Que riquiño.
Faleiche da rapaza? Da que falaba nas... Felicia.
- Da que che escribía. - Si.
Este é David e toca o clarinete. Que máis...?
- Toco o clarinete. - Xa vexo.
- E é excepcional. - Si.
Estiven escoitando, es marabilloso.
Ti tamén. Estrela de Broadway.
Non.
Imos comer con Kouss, se non si que...
Tomamos unha copa logo?
Encantaríame, si.
- Non quería soltarcho así. - Non, tranquilo.
- Fun algo desconsiderado. - Non.
Para nada.
- Vémonos despois. - Si.
Veña, vamos. Veña, rapaz!
- Foi un pracer. - Igualmente.
A vida non é tan seria. De veras, non o é.
En que tempos vivimos? Podemos ser libres,
sen culpas nin confesión. Por favor, que mal ten?
Coñézote á perfección.
Vamos...
intentalo.
- Vale. - Si?
- É dicir... - Non!
- Aquí non. - Non, aquí non.
Non, non quería iso.
Leonard Bernstein é compositor, director de orquestra e pianista.
A súa muller, Felicia Montealegre, é actriz.
Os dous teñen vidas profesionais plenas e rara vez están separados.
O señor Bernstein ten 37 anos,
pero xa hai moitos anos que é coñecido.
Desde que substituíu a Bruno Walter
ata que dirixiu a Orquestra Filharmónica aos 25 anos.
Desde aquela, Leonard Bernstein dirixiu e tocou por todo o mundo.
Escribiu sinfonías, ballets, óperas
e a banda sonora para o musical de Broadway Wonderful Town
e o filme A lei do silencio.
Felicia Montealegre chegou a Broadway e á televisión
desde Santiago de Chile.
Foi unha das primeiras estrelas teatrais da televisión.
Os Bernstein, Leonard, Felicia e os fillos,
Jamie e Alexander, de dous meses,
viven en Nova York, preto de Carnegie Hall e Broadway.
Levan aquí uns tres anos.
Boa tarde, Felicia.
- Boas, Ed. - Boa tarde, Lenny.
- Que tal, Ed? - Ben.
Lenny, para min,
é difícil saber a túa profesión,
porque fas moitas cousas á vez.
Cal dirías que é o teu oficio?
Supoño que o meu oficio é ser músico.
O que teña que ver coa música é o meu,
non cres? Xa sexa compoñer,
dirixir, ensinar, estudar ou tocar.
Se é musica, gústame, e fágoo.
Felicia, cústache estar ao tanto dos seus labores?
É moi duro. Ten moitísimas cousas.
Esta tempada vai ser moi axitada.
Entre todo, escribir dous musicais.
Un é unha adaptación
de Romeo e Xulieta, West Side Story,
con Jerry Robbins e Arthur Laurents
e con Stevie Sondheim, o letrista tan talentoso.
E tamén participará en catro ocasións
en Omnibus, un programa da CBS.
E...
- Era así? - Sabes a miña axenda mellor ca min.
E ti, Felicia? Dedícaste a outras cousas ademais de actuar?
É bastante complicado facer algo máis ca coidar desta casa.
O meu marido, os nenos e actuar ocupan o tempo que queda libre.
- E lembrar os meus proxectos. - A ver...
Non podo evitalo.
Lenny, cal é a diferencia na vida
do compositor Bernstein e do director Bernstein?
Supoño...
Supoño que hai diferencia. É...
unha personalidade distinta, haina entre todo compositor
e calquera... ou entre un creador e un intérprete.
Calquera intérprete, xa sexa
Toscanini ou Tallulah Bankhead, quen sexa,
ten unha vida pública.
Unha vida extravertida.
É simplificar demasiado, pero algo así.
Porén, unha persoa que crea algo,
que se senta soa neste estudio que vedes aquí
e que escribe todo soa e...
que se comunica co mundo de forma moi privada...
vive unha vida...
máis ben solitaria que social.
E se mantés ambas personalidades...
supoño que acabas sendo un esquizofrénico, e é a fin.
Felicia, a ti tamén che interesa a música, non?
Papá.
Papá!
Cólleo!
QUÉROTE, PAPÁ JAMIE
Eu tamén te quero, ruliña.
Moito. Grazas.
Ola, fillo de Zeus!
O meu home!
- Ola, Lenny. - Ola.
Que sorpresa.
Por iso me encanta Nova York.
Saes do teu piso
e de súpeto atopas xente que aprecias.
- Vou ao centro. - Eu tamén.
Nós atallamos polo parque para ir a Saks
- antes da avalancha. - Quen es? Ola.
Ola, es precioso. Si, es precioso.
Cóntoche un segredo?
Deiteime con teu pai e con túa nai.
Demasiado, non? Si.
Quero demasiado, que podo dicir? Pero contrólome.
Estoume controlando!
Ves esa xente que nos mira ao outro lado da rúa?
Din: "Non pode ser el. É máis guapo na televisión.
Pero ten as orellas de Leonard Bernstein.
Será el? É posible?"
Que vergoña. Nin temos xogo de cubertos.
- Toma. - Síntoo, amor.
Non o precisamos.
Pedín comida china, recordas?
Pero precisamos as cortinas esas para durmir,
andar coma un zombi
e asustar os fillos.
- Temos fillos nesta casa? - Temos.
Non sei como o fan os Berg. Tres fillas.
Tres! Xa, é incrible. Iso si que non.
Alex non fai ruído ningún. Estaremos ben.
- Por agora. - Dorme todo o día.
- Alexander, o noso bebé durmiñón. - Non ha durmir sempre.
- É coma se non fose real. - Non.
Unha fantasía de bebé.
Estou triste, e non sei por que.
Amor, estás canso. Precisas durmir.
Si.
O verán cantou en min un tempo, paro xa non canta.
Edna St. Vincent Millay.
Se o verán non canta dentro de ti,
nada cantará.
E se non canta nada en ti,
non podes compoñer música.
Estar no círculo de meu irmán sae caro, xa o sabes.
Aínda que lle gustaría crer que non é certo.
Creo que entendo a que te refires.
É raro, pero...
creo que lle pasa a todo o mundo.
Queremos emendar os erros nós mesmos.
Por aquí.
Pero...
impoñerte esa personalidade forte
é un camiño á morte.
De veras.
En canto vexo que o fai sufrir,
sei que non paga a pena.
Non. Para que? Non me vai matar.
Se lle dese pracer ou fixese que non sufrise
e estivese na miña man, adiante.
Pero iso hai que facelo sen que implique ningún sacrificio.
E se vai ser un sacrificio, daquela desaparezo.
Estás ben?
Desta vez si que me saíu ben!
- Vime! - Miña nai!
Vime branco antigo con coxíns de Pierre Deux.
- Encántame. - Daríalle
ese toque vitoriano extravagante e conservador.
Queres pecharme nunha gaiola de cristal coma unha ave exótica.
Estou rodeada de homes e síntome ben.
Son mellores.
Creo que Felicia é... non sei. É que non a comprendo.
Está ben. É só que, xa sabes...
Estás ben? Precisas unha toalla ou algo?
Julia!
Precisamos unha toalla.
Estás distraído todo o tempo.
Vou obrar de ventre.
Vale, xenial.
- Por Deus! - Dixo algo papá
- de Harry e Amberson este verán? - Non.
Harry ofréceme un traballo en Amberson este verán.
Que che parece?
- Que di papá? - Cre que é unha idea xenial.
Pois logo é xenial.
- Dásme permiso? - Dou.
- Grazas. Adeus. - Quérote. Abur.
- Que maior está. - As aparencias enganan.
Déixanme.
Moitas grazas.
Faino moi ben. Ti faino ben.
- Que alegría. - Intimídasme. Intentareino.
Písanme na miña propia casa.
Ven, quero que coñezas a alguén.
Ese tipo case me leva por diante.
- Pouco máis e mátame. - Escoita...
- Xa, estou canso, por favor... - Este é Lenny.
- Ola! Que tal? - Este é Charlie.
Teño as mans ocupadas.
- Tes a man grande. - Jim.
Es enorme. Ola, Charlie.
Un pracer. Que tal? Pásano ben?
Lenny debía estar compoñendo.
- A ver... - A Harry encántalle tocar
ao seu carón coas aparicións, as gravacións e...
os homes do común.
- Non é o meu favorito. - É o meu.
Non, para nada é o meu favorito.
- Ben... - Ben...
- Afróntalo coma unha campioa. - Élo.
- Eu non sabería. - Lévalo de marabilla.
- A nosa Xoana de Arco. - Si.
Lembra que lle pasou a Xoana, non acabou moi ben.
Que fastío.
- Ola, Scott. - Ola.
Na nosa familia non se di iso, a Felicia non lle gusta.
- Na túa familia? - Na miña.
A túa familia, Lenny?
Vale, xa abonda.
- Levamos dez anos xuntos. - Faime caso, coñezo os tres.
Un é dono do que fala e escravo do que cala.
- Ese era o encrucillado. Cinco letras. - De veras?
Refrán.
- Si, é "refrán". - É, si.
- Fixéchelo o xoves? - Si.
- É doado, pero... - Si.
- Ola. - Ola, son Tommy.
Saíches do meu pano?
- Vivo aquí. - Es un xenio?
- Oxalá. - Teño tres desexos?
- Cal é o primeiro? Ola. - O primeiro desexo.
Sorte. Abur, Tommy.
Perdoa, nin sei se...
- Que bonito. - Grazas.
- Escolleuno Felicia. - Faino ben.
Se me deixasen escoller, iría coma un pallaso.
É a verdade. Non o contes.
Impórtache se vou fumar aí? Onde vives? Quen es?
- Son de San Francisco. - Es da Terra.
En principio si.
- Tes un cabelo precioso. - Que amable.
Teño que ir á terraza tomar o aire.
- Queres vir comigo? - Encantaríame.
Xenial. Ven. Tommy, non?
- A estrela da festa. - A raíña.
A raíña da festa!
- Meu Deus, estás de broma? - Os dous ao mesmo tempo.
Un número na corda frouxa. Estrela, raíña.
Viches a Lenny?
Queres que o busque?
Non, tranquila.
É o que digo, necesitaba o colo volto.
Precisábao, entendes o que digo?
A ver... Para romper este muro do demo.
- Como imos resolvelo? - Non sei que facer.
Estou preocupado. Hai que solucionalo.
A ver, os oíntes saben como es?
Estás na radio, tes que ir á televisión.
- Para. - Es precioso. Podo?
Amor, este é Tommy.
- Vai todo ben? - Si.
Meu amor.
Ven por aquí. Tranquilo.
- Amor. - Non.
Síntoo.
Peitéate. Estás todo desaliñado.
Mira, gústeche ou non, todo o mundo está encantado
e incluso obsesionado con todo o relacionado contigo.
E todo desde aquela chamada que te fixo debutar no Carnegie Hall.
E non os decepcionaches, meu rei.
Quince anos na televisión ensinándonos a maxia da música clásica,
Young People's Concerts e Omnibus
chegaron a millóns de persoas en todo o mundo,
dez anos na Filharmónica de Nova York
e logo o que compoñías.
West Side Story redefiniu os musicais.
- Por Deus. - E Candide e On the Town.
Se miras o conxunto, non creei tantas cousas.
A música é... Eu non...
Sei que vai soar raro, era o máis importante que podía facer
e desgústame bastante non ter...
creado moito.
Mira, se o sumas todo, non é unha lista moi longa.
Ben...
O que vexo...
Esta é unha oportunidade para que o mundo coñeza outra faceta túa.
Este libro é para entender que pensas na túa intimidade.
O que pensas realmente da vida tal como a coñeces.
Creo que o mundo está a piques de colapsar.
Así me sinto.
Falo en serio.
- Xa. - A falta de creatividade
está nun punto morto.
A ver, cientificamente non. Aí disparouse.
Pero aquí sentados, cústame moito...
pensar que...
xa sexa director ou compositor,
o que sexa, teña algunha relevancia.
Ou que paga a pena falar de min nese libro.
Non, estou de acordo.
Isto marcou moitos artistas, pódese ver na súa obra.
Seica penetra no seu subconsciente
- e dá lugar a unha enorme depresión... - Pero sei que Felicia...
Dáse ben de conta.
É omnipresente.
É coma se xa non puidese gozar de nada.
Xa.
- Que triste. - Un pícnic...
a auga, xantar...
estar sentados xuntos.
Que é iso?
Ten un sentido da futilidade moi agudo.
A min tamén me parece.
Non o sabía, porque a miña primeira impresión dela
foi que era, e é, incrible, animada,
sempre atenta, entendida
e unha persoa feliz,
pero agora parece abatida.
O mes pasado en Viena díxome:
"Quero baixar, quero parar o autobús e baixar."
E que che parece?
Teño dúas reflexións. A primeira é que me gusta a xente
e a música. Gústame tanto a música que me aferra á vida
mesmo cando estou deprimido.
E deprímome moito.
Pero teño ética laboral que me mantén á tona.
A outra é que me gusta tanto a xente...
que é difícil estar só.
E como compositor, é complicado.
Xa.
Es a única persoa
que deixa a porta do baño aberta por medo a estar só.
Hai quen cre que en realidade...
o home é un animal
encerrado.
É unha vítima da súa cobiza e das tolerías e...
Un pode crer ou non no elemento divino.
E mentres crea nel,
que debe ser polo que quero tanto a xente,
teño que crer
que nalgún recanto remoto da miña alma hai unha saída.
Vale, sopranos...
estades no punto de mira.
Compás 44, ao final de "Que creza o xardín,
que creza o xardín", e seguimos a capela.
E sopranos, asegurádevos...
de coller aire para poder elevar as notas altas.
- Significa... - É: "Estou a morrer
e estame saíndo unha hernia."
É unha antiga expresión chilena.
Non daba atopado o ritmo, non podía.
- Esperteina... - Túa nai era de Rovno Gubernia.
Na metade da noite, desesperado.
Ocorréuselle unha expresión chilena.
Espertáchesme, estaba durmindo.
É xusto a peza musical.
Todo o que está en español é de Felicia.
É unha sorte que estea aquí para axudar coa pronuncia.
Exacto. Perdoade, estiven...
Revisei a obra de Voltaire e non atopei Rovno Gubernia.
Porque o inventei, rapaz.
A ver que che parece.
- A ver que opinas. - Precioso.
A que é bonito?
- Podes baixar. - Grazas.
Veña, vamos.
Lenny, que collo?
Podes coller o saco grande de penso.
Meu Deus, grazas.
É Jamie.
Quero beber algo.
Papá!
Ola, ruliña.
Logo vai aí e colle o que queiras.
Foi todo idea de Felicia?
Cousa miña non. Son os seus cadros.
- Que bonitos. - Lenny.
- Que pasa, amor? - Viches a Jamie?
- Non vin a Jamie. - Non a viches?
Non.
- Por que? Está aquí? - Está, si.
Está moi anoxada, amor.
E por que?
Escoitou rexoubar.
- Como? - Rexoubar.
- Sobre que? - Sobre ti, querido.
Que pasa comigo?
Non sei. Leva todo o verán en Tanglewood.
Non sei que puido escoitar.
E que lle dixeches?
Amor, non llo teño que dicir eu. Díxenlle que falase contigo.
Xa ten unha idade, non cres?
Tanto me ten cantos anos teña, quero que sexas discreto.
Está nunha idade na que necesita e merece sabelo.
A ver, amor, ela non pediu nada disto.
- Foi a miña decisión. - Non, é a nosa decisión.
Non é só túa.
Non lle digas a verdade.
Jamie, ruliña.
- Benvido. - Mírate.
Ola.
- Ola. - Ola.
Non é o que esperaba.
Escribiches unha canción?
Estaba lendo o xornal. Que tal a viaxe?
- Viches a Tommy? - Si, saudoume.
Pensei que te alegraría, vai quedar a fin de semana.
Xenial.
É máis listo ca un allo. Faime traballar.
A ver que tal xoga ao anagrama.
É moi doce.
Túa nai díxome que...
estás anoxada porque escoitaches rumores
en Tanglewood sobre min este verán.
Prefería que non che dixese nada.
- Jamie. - Non é para tanto.
- Si que é, estás anoxada. - Non o estaba.
Falémolo.
Túa nai mais eu falámolo e...
díxenlle que ía vir aquí falar contigo.
- Eu... - Para aclarar as cousas
e que entendas o que puido pasar.
- "Celos" é a palabra que usaría. - Que?
Celos.
Cando...
estudaba en Curtis, había un rapaz...
Parecía bo. Levou unha pistola ó colexio e intentou matarme
porque estaba celoso do meu talento...
- musical. - O teu talento musical.
Estivo a piques de asasinar por culpa diso.
Artur Rodziński era o director musical da Filharmónica de Nova York.
Deus díxolle que me contratase.
Intentou esganarme durante un ensaio.
Porque estaba celoso.
Non sei que pasou nin quen dixo o que nin onde,
pero imaxino que foi provocado polos celos, ruliña.
Celos por...
Polo que sexa que fago
que me agoniou toda a vida, e sinto que te agoníe a ti.
Espero que axude.
Os rumores non son certos?
Non, ruliña.
Grazas...
por vir falar comigo.
Síntome aliviada.
- Vamos dentro. - Que...?
Que cor?
Aquí temos...
Son tres tons do mesmo vermello.
Non é o mesmo vermello.
Polo visto este é azul.
- Vou intentar... - Azul.
Así que xa deixades os anagramas?
Vas crear un deseño.
- Estamos coa manicura. - Que artista.
Mira, son damas en pequeno.
Pensei que era boa idea que viñese a fin de semana.
Sei canto lle gusta a Jamie estar con el.
- Jamie? - A ti tamén che cae ben, non?
Cae, si.
Amor, se fixen
- algo mal, dimo. - Non.
Non, non sei por que a Jamie lle interesaba...
Non sei por que dixeches que lle interesaba especialmente...
Tommy é moi tenro, e é moi intelixente,
como a nosa filla.
- Vale. - E...
- Non, eu digo... - Non, tamén me interesa
pasar tempo con el.
Non intento finxir que o trouxen aquí por ela.
- Para nada. - Non, claro que non.
Só digo que hai outra razón.
- Podo dicirlle que non veña. - Non.
Non o pensei ben.
- Non. - Non o pensei ben.
A ver, non é iso, é que...
- Que é? - Non, nada.
Vale, moi ben.
Logo todo ben?
Si?
- Si. - Vale, meu amor.
Xa o fago eu. Vale.
- Que? - Nada...
Nada. Pensei que era unha conversa.
- Era. - Non.
- Perdoa, pensei que acabaramos. - Sei que estás ocupado.
Non estou ocupado, é que preciso acabala.
Pois acaba, meu ben. Non te deteño. Faino.
Onde están todos? Ah, aquí.
Ola a todos, teño unha noticia que dar.
Rematei "Mass".
Moi ben, papá.
A onde vai mamá?
Julia, quen deixou o Snoopy no vestíbulo?
Ola, Brian. Alex.
Quen abandonou a Snoopy no vestíbulo?
- Quen o abandonou? - Fun eu, perdoa.
É o seu día.
- Empezou a comelo... - Papá, mírame.
- Cantos? - Para.
- Por que segues con iso? - Cantos?
- Síntoo. - Había unha muller...
Chegas un día tarde a Acción de Grazas.
Xa. Harry fíxome revisar todo. Tiven que...
Nina estaba molesta.
Non creo... A min non me parece molesta.
Escoitáchela berrar por non sei que muller?
Conseguiches que viñese.
- É unha sorpresa. - Papá!
Claro. Grazas, Julia.
Non está molesta pola muller,
senón porque case perdes Acción de Grazas.
- Non sabiamos se viñas. - Feliz Acción de Grazas.
- Mike, queda. - Grazas.
- Teño que baixar. - Jamie, acompáñao.
- Si, ven, Mike. - Grazas.
- Quere algún refrixerio? - Non, estou ben.
Feliz Acción de Grazas.
Meu amor?
Por un momento pensei...
- Armáchela ben. - Que?
- Que a armaches ben. - De que falas?
Deixaches fóra a almofada, as zapatillas
a pasta de dentes e o cepillo de dentes e aínda non te vin.
Entendo que esteas anoxada, pero por Deus...
sexamos sensatos.
En Chile hai un dito
que fala de non poñerte debaixo dun paxaro que vai cagar.
E levo vivindo
baixo ese puto paxaro
tanto tempo, que ata é gracioso.
A ver, creo...
- que deixas que a tristeza... - Para!
- Déixame acabar... - Non ten que ver comigo.
- ...o que estaba dicindo. - Non.
Deixas que a tristeza se apodere de ti.
É por culpa túa, estarás encantado.
Queres estar sen durmir, deprimido e enfermo
para non cumprir coas túas obrigas.
- Que obrigas? - Co que podes facer.
O don que che deron.
- Veña. - Meu Deus.
O don trae cargas. Nin idea tes.
- A carga de finxir honestidade e amor. - É a verdade.
Por riba de todo, amas a xente, e dese manancial de amor
xorden as complicacións.
- É certo. - Espera! Quita as lentes.
Tes odio no teu corazón. Tes odio e ira no teu corazón.
Hai moitas cousas, custa contalas.
A ira profunda é o que te domina.
Cando estás nese podio non nos permites vivir a música
como se debe. Refrégasnolo polos fociños.
- Como te atreves? - Nunca seremos capaces
de entendela, e presenciamos como ti o fas sen esforzo ningún.
Esperas que no fondo saibamos perfectamente
- que somos menos ca ti. - É o teu problema.
- É a túa soberbia. - Vai cos demais.
Alardeas dos teus mozos inxenuos que che consegue Harry
coa escusa de que teñen algo intelectual que ofrecerche
- mentres os "aprendes". - Sequera abro o meu corazón.
E tes o descaro de dicilo!
Esqueciches os catro anos
nos que non sabías se querías casar comigo?
- Iso creo. - E pensar que ti...
No filme de Chamberlain que vimos
dicía: "Como compito co home que cres que son?"
Sequera coñecín a Dick para sobrevivir á túa indecisión.
- Dick Hart. Richard Hart. - Si.
- Que morreu, hostia. - Queríame.
- Morreu. - Queríame.
Agora é un cadáver e eu fun o parvo
que esperaba por ti fóra do hospital coma un pasmón.
O que cres non é a realidade, hostia!
Extrae a enerxía do cuarto e non nos dá ningunha oportunidade
de vivir ou respirar por nós sós.
O que cres faite valente e forte
e quítanos ao resto toda valentía e forza.
É esgotador, Lenny.
É esgotador querer e aceptar a alguén
que nin se quere nin se acepta.
É o único que sei certo de ti.
Se non tes coidado, vas morrer coma un vello maricas solitario.
Mamá, papá!
- Papá! - Mamá!
- Chegou Snoopy, bulide! - Veña.
Mamá! Está pasando Snoopy.
Que facedes aí?
- É xigante. - Levades moito aí.
- Papá! - Si.
Vinde.
Xa vou eu.
Boas.
Ola. Como estades?
Ola. Ola. Que tal?
Que marabilla. Ola. Ola.
O que me encanta
destes ensaios do xoves
é que podo falar convosco do que opinades sobre a música.
Grazas por vir e boa tarde.
Hoxe imos estudar a Sinfonía 14 opus 135 de Shostakovich.
Con esta peza deime conta...
Podería ser mórbida, pero intento pensar que non.
É coma...
se a morte se achegase.
Coido que un artista
debe desfacerse de todo o que o free.
E un artista
debe estar decidido a crear o tempo que lle quede
en total liberdade.
E por iso...
teño que facer isto por min mesmo,
teño que vivir...
o resto da miña vida, xa sexa longa ou curta,
xustamente como quero.
Hoxe en día cada vez somos máis.
Cando sir Belcebú pediu a súa sobremesa
no hotel do inferno,
onde Proserpina caeu primeiro.
Azul coma a xendarmería eran as ondas do mar.
Abalando e sorprendendo a camareira.
Coma Balaclava, descendía a lava
do tellado, mentres a azulada
e ríxida xendarmería...
Retenos namentres Belcebú polo seu ron ruxía.
Ningún deles vén!
E corten. Grazas. Esa é a escena.
Meu Deus, nunca movín a boca tan rápido.
- Es un amor, Colin. - Toma, Felicia.
Quero facelo de novo.
- Si, claro. - Se non vos importa.
Lembra, se mantés as notas máis baixas, consegues máis enerxía.
Facía o contrario.
Gustaríame empezar no compás 44.
E a percusión un pouco máis baixa.
- Que tal a cabeza? - Ben.
- Cynthia. - Saben
que é cuestión de tempo que sexas a directora?
Xa o é. Onte a alfombra era doutra cor.
- Dixeches que che gustaba. - Certo.
Esquecín canto me gusta traballar.
- Case rematamos. - A reserva pode esperar.
- Isto é cousa do demo. - Espera.
Pensei que hoxe ía cear eu contigo.
Deixade de preocuparvos por min, estou ben.
- Máis ocupada ca nunca. - Estás mellor.
Pero é certo, non? A ver...
non se estrea Poor Murderer a semana que vén?
Non mo lembres.
Quen falou de preocuparse?
É só que quero estar contigo todo o que poida.
Son toda túa.
De que falabades?
Falaba de como...
- De que falaba? - Non me lembro.
Se cadra do guapos que están todos hoxe.
Hai moitos homes. A varrer.
Maricas? Así os chamamos.
Cos maricas todo ben.
Gústanche os maricas.
- Gústanme. - Xa o sei.
- Harry, queres...? - Si.
- Pódelo facer aí. - Vale.
- Acabaches? - É un profesional.
Chóveme enriba pola túa puta napia.
Non pasa nada, xusto aquí.
Toma. Xa vos sirvo eu a todos.
- Lenny... - Estou ben, grazas.
- Perdoa... - Tranquilo, todo ben.
Jerry Robbins tiña razón, non podes manter unha relación
se vives en varios hoteis.
- Vasme anoxar. - Escoita.
Non, ruliña, non, quería...
Quería preguntarche que tes pensado facer a fin de semana.
Nuns días estaremos na casa.
Poderiamos ir todos xuntos a Fairfield. Tes que convencer a mamá.
"Estaremos", papá?
Non, eu...
A ver, non é un monstro.
É un tipo incrible
e absolutamente encantador. É un trasniño e un xenio. Nin é o meu tipo.
Papá, non, por favor.
Papá, non fales disto comigo.
Ruliña...
Admírote.
Quérote moito, Jamie, quérote.
Xa o sei.
Falarei con mamá outra vez.
Vale, papá.
Non sei se o viches,
pero falaron moi ben de ti no artigo do New York Times.
- De veras? - Gardeino. Pensei que...
Non quero velo.
Non, faime sentir incómoda.
Pero é un detalle. Grazas.
Vale.
Que tal a noite do luns?
O luns... Non, creo que...
- non quero falar diso. - Espera.
- Que pasou o luns? - Nada.
- Túa nai ten un pretendente. - Non.
En serio? Por favor, quero sabelo.
Creo que xa che abonda con saber as aventuras de teu pai.
Non é necesario.
Pero, falando de teu pai,
teño dúas actuacións en Acción de Grazas, así que...
vou quedar no teatro e xantaredes con el
no piso con Nina e Alex.
Polo ben de Nina intentade aparentar normalidade.
- Non é nada normal. - A ver, eu...
Non sei que dicir.
- Chego tarde xunta de Alexander. - Veña.
De verdade. Tedes cousas das que falar.
- Non fagas iso. - Non, vouvos dar espazo
- para que o faledes. - Non te comportes así.
Os adultos non fan iso.
- Quedei con Alexander... - Non. Rula.
Non vas marchar así. Mírame aos ollos.
Sei que estás anoxada, e non vas marchar así.
- Non estou anoxada contigo. - Non te creo.
Espera.
Non estou enfadada contigo, mamá.
Mentes fatal.
- Sabes que te podes fiar de min. - Certo.
- Vou marchar. - Non.
- Teño que burlarme del... - Quérote.
...por non virte ver. Gaba moito da túa actuación.
Sería marabilloso.
Agora fálame do pretendente.
Ah, si, o pretendente...
Pois...
estaba moi emocionada, xa sabes.
- Estaba emocionada. - Xa.
- Fomos xantar, non cear. - A onde?
Café Carlyle, normaliño.
Estaba algo nerviosa, hei de admitilo, e el tamén.
E na metade da comida achégase a min
e pregúntame se me pode contar un segredo.
- Está namorado. - En efecto.
Eu sorrín, ruboriceime un pouco e díxenlle que mo contase.
Está namorado de Mendy
e quere que eu os presente.
- Mendy Wager? - Mendy.
Non te sorprendas. Mendy é moi guapo.
- Felicia... - Alí estaba eu...
ruborizada, con bolboretas no estómago e...
Ben,
atráenme ese tipo de homes.
Escoita...
Xa sabes que Lenny te quere, de verdade.
É simplemente... un home. Un home que vai vello
que non pode ser unicamente unha cousa.
Está... perdido.
Sempre souben quen é.
Chamoume.
E?
Quere que vaiamos a Fairfield dúas semanas.
- Parecía distinto. - Felicia...
Non...
Non poño escusas. El non me fallou.
- Felicia... - Non, é que...
Son unha arrogante
ao pensar que podería vivir co que el me daba.
Que ironía. Miraba ata os meus fillos
con pena porque devecían pola súa atención.
Era coma un cartel que levaba con orgullo.
"Non o necesito."
E...
mírame agora.
Quen non foi sincero?
Estraño...
esa criaturiña.
Preguntas?
Bravo!
- Foi incrible. - Por que viñeches?
Non tes odio... No teu corazón non existe o odio.
- Señor Bernstein, pode pasar. - Estupendo.
- Queres sentar? - Si.
Queres que che miren a tensión?
Non, estou ben.
Betty vén cear esta noite.
- Non o sabía. - Pois si.
E Mendy, será xenial.
E Julia foi buscar fiúncho, a Betty encántalle.
Pase.
- Ola. - Como está?
Parece que ten un tumor no lado dereito do peito esquerdo
e puido causar metástase no pulmón.
Tendo en conta o tamaño do tumor,
eu recomendo quitar o peito,
os músculos subxacentes e os ganglios linfáticos adxacentes,
e facer unha biopsia do pulmón
para que nos confirme se se estendeu ou non.
Poderiamos facelo a semana que vén se quere.
Si.
Pero... Amor...
- Empezo unha obra en setembro. - Tranquila.
- Pero debería avisalos... - Avísoos eu.
A recuperación será máis rápida do que cre
e poderá estar como nova nunha ou dúas semanas.
- Que boa nova. - Poderá facer o que queira.
E como nos aseguramos de que extirpan o cáncer?
- A ver... - Todo o cáncer.
Non imos poñer iso en risco pola obra...
Cando extirpemos o peito, esa zona quedará libre.
Temos que examinar o pulmón.
Canto leva facer a biopsia?
A biopsia son uns minutos, e estará durmida pola outra intervención.
Logo fan...
as dúas cousas á vez?
Si, quitamos o peito e de paso facemos a biopsia do pulmón.
Grazas. Grazas por todo.
- Xa... - Xa.
- Que absurdo.
Non, tranquila.
Que estúpida.
Non pasa nada, amor.
Non, non o creo, amor.
- Meu amor. - Grazas.
- Amor, imos pasear polo parque? - Agora?
Si.
Si, tomemos o aire.
Vale.
- Meu Deus. - Estás ben?
Estou, si.
- É o xeonllo. - Teño unha idea.
Ai, non.
É un chisqueiro, amor?
Atende ao teu.
Estou pensando nun número.
- Non sei. Nove. - Non.
- Cinco. - Non, tes que pensar.
Iso intento.
- É o dous, amor. - Dous.
É o dous.
Coma nós.
Coma nós, unha parella.
Dous parrulos nun estanque.
Apóiate ben en min, amor.
Iso é. Pon o teu peso sobre min. Así.
Apoia a cabeza. Así.
Mírate, parrula.
Ola, corazóns.
Ola.
Guapísima.
Estrañeite.
Estrañeivos moito.
Mamá, estás ben?
Estou ben, si.
Custouvos moito chegar?
Si, conducía el.
- Non. - Non poderiamos
- vir máis rápido nin querendo. - Odio conducir.
Oxalá vir antes. Necesitas...
Necesitas algo?
Fago algo por ti?
Non fagas a permanente.
Iso lle dixen eu.
Ramone dixo que era un logro.
Un logro enorme.
E Lenny?
Non sei, estará durmindo.
Lembras aquel...
bar mitzvah ao que me levaches
dun amigo de Alexander?
- O pequeno... Si. - Lembro.
Con...
Ai, como se chamaba?
- Feldman. Si. - Si!
Pois fomos alí e eu estaba sentada ao lado de Felicia.
Ela impresionante, coma sempre. Pobre de min.
E Lenny pesaba 11 quilos menos.
Estaba moito máis moreno e ía vestido de pés a cabeza de branco,
ata levaba uns zapatos brancos de charón sen calcetíns.
Estaba moi de moda.
Mentira.
Nun momento, Lenny
levántase, con esa vestimenta toda branca
e diríxese cara ao atril.
Si.
Non, sigue. O...
- Lenny co traxe branco. - Si.
Vai todo de branco e...
vai...
Diríxese cara a o atril e...
- Creo que non lle pediron que falase. - Non.
Pero...
levoulle 20 minutos chegar da nosa mesa ao atril.
Paraba en cada mesa para contar uns contos,
e por fin chega xunta do rapaz asustado.
Felicia inclínase cara a min
sen inmutarse e di:
"Agora xa temos a noiva."
Espertou.
- Meu Deus. - Unha presentación.
Coidado, Jamie.
Vémonos.
Moi ben, abur. Deica logo.
Quérote.
Non quero máis visitas.
Non máis. Quero ir á cama.
Si, vale.
Si. Non, vas ter que cancelalo. Si.
A ver...
Non, non marcho.
Iso é imposible.
Levo 15 anos na orquestra, entenderano.
Non, iso...
Non penso marchar, Harry. Tedes que amañarvos.
Si.
Si, estamos ben.
- Vas ao baño? - Non, non podo.
- Tes que beber auga. - Inténtoo.
Meu Deus, estou entalada todo o día.
Non, non me axudes. Non necesito axuda.
Non a necesito.
Déixame.
Métete na cama, non necesito tanta cousa.
- Están ben as almofadas? - Están, veña.
- Déitate. - Vale.
Perdoa.
Síntoo.
Sabes?
O que un necesita...
Todo o que unha persoa necesita é ter tacto cos demais.
Amabilidade.
Amor, pasan dez minutos de e media. Tomaches a medicina?
- Non, non... - Como levas a dor?
Díxome que non a tomase.
- Quen cho dixo? - Arkell.
Amor...
Non, Arkell non é o noso médico. É Kruger... Bernard.
Arkell foino hai moitos anos.
Xa, non, non sei que...
Deberías tomar a medicina. Tes moita dor?
Non.
- Non tes dor? - Non.
Logo tómala, vale?
- Vale, amor? - Estou concentrada.
Mirade que atopei.
O que?
- Falando de recordos da infancia... - Si.
- Boa idea. - Moito máis interesante.
- Dis ti? - Pono.
Lémbraste desa canción?
- Si? - Credes que nos lembramos?
- Lémbraste do baile? - Non.
- Eras a peor... - Lembras o baile?
Eras a peor con diferenza.
O mono mascou tabaco na liña do tranvía.
A liña rompeu, o mono afogou,
foron todos ao ceo nun bote a remos.
Aplaude! Aplaude!
Aplaude!
A ver esas mans.
Vinde aquí todos.
Vinde.
Ven aquí, Sweet Gene. Ven aquí.
Vamos para a casa.
Onde está a paciente?
Chegou o doutor. Boas, enfermeira.
E...
Quérote.
Cheiras a...
atún...
e cigarros.
Pilláchesme.
É horrible.
- Listo? - Si.
Colle a maleta.
O obxectivo desta peza musical é ser todos un.
Non só os timbais do fondo, tamén os violíns de diante.
Teñen que ser un conxunto.
Cando o sexan, podes partir de aí.
Apóiote, tranquilo.
Vale? Estou aquí. Voute dirixir.
- Vale? Veña. - Vale.
Xente, este é William.
Compás tres once.
Un, dous, tres.
Vale, perdoade.
Perdón.
Agora que deixaches claro
que atrasas a fermata...
Non o teño claro tras...
Ben, vai todo ao compás.
Pero que pasa logo? Que vas facer?
Eles non o saben. Vas ir de golpe
ou vas ir aos poucos? Que vas facer?
Farei iso.
Pouco a pouco. Así é como debe soar.
Fermata.
- Un compás atrás. - Un compás atrás.
Un, dous, tres.
Non, non está claro.
Xa, non o sentín.
Unha vez máis. Perdoade.
Podo...?
Vale, moi ben.
Pero iso aínda é un compás.
Vouche amosar o que creo que querías facer
- e se me equivoco, dimo. - Vale.
Pensa que queres. Onde queres... Tes que...
parar e logo contratempo.
Negras. Creo que é o que querías.
Compás antes da fermata.
- Non? - Si.
Era iso? Que fixen?
Ah, fixen iso.
É por min ou por ti?
Máis.
Máis, máis!
Moi ben. Vale.
Empeza desde aí. Vale, grazas.
Sede bos.
Se o verán non canta en ti, nada canta en ti,
e se nada canta en ti non podes compoñer música.
Díxomo ela
cando estaba moi triste por algo
e recitou este poema de Edna St. Vicent Millay,
e foi unha canción para nós.
Pero o verán aínda canta en min.
Non con tanta intensidade coma antes...
nin tan a miúdo...
pero canta en min.
Se non, hai tempo que me tiraría ao lago.
Algunha pregunta?
PARA JAMIE, ALEXANDER E NINA
Subtítulos: María Suárez Seijas