Dzień dobry, panie Júlio Césarze.
Panie Julio!
Witam pana.
Dobrze pana widzieć.
Dzień dobry.
GIEŁDY ŚWIATOWE
AMERYKAŃSKI DRON ZABIŁ W CZASIE ATAKU WICESZEFA PAKISTAŃSKICH TALIBÓW
ZAKUP AKCJI W DOLARACH
Proszę pana.
- Doktorze, sukces? - Próbowałem wszystkiego.
Poddaje się pan?
Zrobiłem, co mogłem. Próbujemy od kilku godzin.
Psycholog i nie może go odwieść od skoku?
Też jest psychologiem. I to cenionym.
Przepraszam.
Wejdziesz tam?
Co?
Zakład, że zginie?
- Dziękuję, przyjacielu. - Szefie!
Odejdź ode mnie.
Skoczę.
- Zabiję się. - Hej!
Próbuję jeść.
Możesz mi nie przeszkadzać?
Przepraszam. Chcesz gryza?
Zwariowałeś?
Wszystko dobrze. Dam znać, jeśli skoczy. Przysięgam.
Zajmę się tym.
Pozbyłem się ich. Reszta w twoich rękach.
Skacz! Nie tego chcesz?
Nie myśl za dużo.
Zaufaj mi. Jeśli chcesz się roztrzaskać, skacz.
- Tam. - Dobra, słyszę.
Nadajemy na żywo sprzed budynku San Pablo,
gdzie mężczyzna chce skoczyć z 21. piętra.
Wiesz, że co cztery sekundy ktoś próbuje popełnić samobójstwo?
O, znów!
Co ciekawe, osoba z samobójczymi skłonnościami
jest zabójcą.
Jak mnie nazwałeś?
Zabójcą.
Najpierw zabija siebie,
a w rezultacie też wszystkich pozostałych przy życiu.
Swoją rodzinę…
- Dzieci… - Zamknij się.
- To twój syn? - Miałeś milczeć!
Czemu jesteś taki wnerwiony?
Ponoć jestem wariatem.
- Czy to ważne, co mówię? - Proszę,
- odejdź, pozwól mi… - Zrobić to, czego nie chcesz.
Jakie są twoje poglądy filozoficzne, religijne i naukowe,
żeby bronić teorii, że śmierć to koniec istnienia?
Jeśli chcesz skoczyć, lepiej bądź pewny.
Skąd to wiesz?
Z Google’a?
Dbaj o czystość miasta.
Podoba ci się?
Możesz pożyczyć.
Ale nie, jeśli zamierzasz skoczyć.
Może się poplamić.
Oceniasz mnie po wyglądzie?
Czy na podstawie moich pomysłów?
No proszę.
Jesteś uwięziony w emocjonalnej klatce.
Nieświadomy losów gorszych od własnych.
Kto ci powiedział, że nie zniesiesz brzemienia strat?
Nie wiesz, co straciłem.
A ty nie wiesz, co ja.
Szanuję twój ból.
Jest twój na wyłączność i teraz ów ból jest wszystkim.
Podziwiam twoją odwagę.
- Odwagę? - Pewnie!
Wyobraź sobie skok z tej wysokości i zmiażdżone ciało.
A w nagrodę uzyskasz spokój samotności w grobie.
To wymaga odwagi.
Czujesz bicie swojego serca?
Jakby chciało wyskoczyć z klatki piersiowej.
Krzyczy, żebyś nie był taki egocentryczny.
Czegokolwiek szukasz tam na dole…
nie rozproszy to twoich wątpliwości tu na górze.
Nie mam wątpliwości.
Czego naprawdę chcesz?
Śmierci.
Samobójcy nie chcą się zabić.
Chcą zabić swój ból.
Ale śmiało, jeśli naprawdę tego chcesz.
Decyzja należy tylko do ciebie.
Kim jesteś?
Psychologiem?
Nie.
Psychiatrą? Jakimś duchownym?
Księdzem? Pastorem?
Czy po prostu wariatem?
Chyba trafiłeś.
Trzymam z wariatami.
Jestem sprzedawcą marzeń.
Sprzedaję to, czego nie da się kupić.
Odwagę dla wątpiących.
Pewność siebie dla tych z fobią.
Zdrowy rozsądek dla nierozważnych.
Jeśli to cię zestresowało, wyobraź sobie, gdybyś skoczył.
A co z samobójcami?
Co im sprzedajesz?
Przecinek.
Mały przecinek.
Żeby mogli dalej pisać swoją opowieść.
Choćby cały świat wokół nich się walił.
Proszę pana.
Wszystko dobrze?
Dobrze?
Nie, Juremo.
Świat się wali wokół nas.
Nie widzisz?
Wezwij Rogera.
Słyszeliśmy, że właśnie wychodzi.
Spróbujemy nadawać na żywo.
Dlaczego chciał pan skoczyć?
A pan, dlaczego go uratował?
Jest pan krewnym?
Powodzenia, przyjacielu.
Zaczekaj na mnie!
Zaczekaj!
Zaliczyłem już normę treningową na cały tydzień.
Dziękuję.
Spokojnie.
Wszystko dobrze. Już po wszystkim.
Słuchaj…
Mam skromny dom, ale nic więcej nie mogę zaoferować.
Dziękuję.
Dokąd pójdziesz?
Do domu?
Tylko na jedną noc.
Odpoczniesz sobie, a jutro zrobisz, co zechcesz.
To daleko?
Dotarliśmy.
Gdzie?
Co?
Twój dom.
Gdzie jest?
Mówisz poważnie?
Tak.
Tutaj?
Tutaj.
Mieliśmy pójść do twojego domu.
Czyli gdzie?
Świat jest moim domem.
Tu zapraszam. Chodź.
Zapraszam.
Nie.
- To twoje łóżko, nie mogę… - Tej nocy należy do ciebie.
Proszę, nie gardź moją ofertą.
Dziękuję.
Nie znam twojego imienia.
Júlio César.
- Miło cię poznać, Júlio Césarze. - I wzajemnie.
A twoje?
Szefie!
Pewnie jesteś spragniony.
Coś nie tak z wodą?
Wezwij Heitora.
Spokojnie, Mellonie. Przyszliśmy wcześniej.
To nieistotne.
Czy to on?
Nie.
Mellonie, przyjacielu! Co za niespodzianka!
Co na to poradzić?
Cele były zbyt optymistyczne i mamy kryzys.
To żadna wymówka.
Obiecałeś osiągnąć te cele.
Dolar i sześćdziesiąt centów za akcję.
Mamy tylko dziesięć centów mniej za akcję.
Celem był dolar i sześćdziesiąt.
Mellonie, co się dzieje?
Te centy kosztują mnie miliony, Heitorze.
Bez zysku rynek zje nas żywcem.
Osiągniemy ten cel,
ale potrzebuję czasu…
Nie obniżyłeś wydatków ani nie zwiększyłeś przychodów.
Czego oczekujesz?
Mellonie, jaki masz plan?
Zatrzymać produkcję i zwolnić pracowników?
Nie możesz tego zrobić, chodzi o 1500 rodzin.
Mellonie,
jesteśmy przyjaciółmi.
Tak.
Moi przyjaciele są słabi.
Wypadasz z gry.
Dzień dobry, Júlio Césarze.
Dobrze spałeś?
Chyba tak.
Sam nie wiem.
Wczoraj minęło.
Mamy przed sobą dzisiaj. Wykorzystaj go, jak tylko chcesz.
Jestem głodny.
Ja też.
Znam świetne miejsce.
Miło cię poznać, Superego.
Bartolomeu.
Ale możesz mi mówić Miodousty, bo lubię pić.
- Że co? - Miodousty.
A co za miód pijesz?
Pitny.
O której, szefie?
- Wkrótce, Bartolomeu. - Gdzie to jest?
No? Jestem głodny.
Spokojnie, Bartolomeu. Spokojnie.
Jesteś sławny, Superego.
TAJEMNICZY MĘŻCZYZNA ODWODZI OD SKOKU SŁYNNEGO PSYCHOLOGA JÚLIO CÉSARA
Już po mnie.
Mój przyjacielu,
jeśli nie potrafimy się cieszyć, gdy życie nie jest idealne,
jesteśmy niewolnikami losu.
Już po mnie.
- Nie przesadzaj. - Przesadzam?
Jestem renomowanym psychologiem. Kto umówi się do takiego,
który chciał skoczyć z 20. piętra budynku?
Umówiłbyś się?
Z dwudziestego pierwszego.
Nieważne.
Nie żyję.
Mogło być gorzej.
Wolisz być na jego miejscu?
Biedak…
Straszne stracić ojca w ten sposób.
Dlaczego jesteście zrozpaczeni?
Po co ta rozpacz?
Tak nie oddaje się czci zmarłym.
Ten człowiek, jak my wszyscy,
przeżył wspaniałe chwile.
Płakał, kochał, odnosił porażki, bywał zagubiony,
osiągał sukcesy.
Co on wyprawia?
Smuci was jego nieobecność,
bo pozwalacie mu umrzeć tam, gdzie powinien żyć dalej.
W waszych sercach.
Co ze śladami?
Jaki ślad zostawił w waszych sercach?
Jak wpłynął
na wasze wybory?
Jak ślad na waszym życiu odcisnęły jego działania?
Stypa może być miejscem łez.
Ale przede wszystkim powinna być miejscem pochwał, wspomnień.
Winna być hołdem dla tego, który odszedł.
Moje pytanie do was brzmi…
Powiedzcie mi…
Kim był dla was ten mężczyzna?
Co dla was znaczył?
Był dobrym człowiekiem.
Czasem był oschły, ale bywał też wrażliwy.
Był lojalny.
Nikt nie potrafił tak odbijać się od dna jak on.
Wiele razy upadał, ale zawsze stawał znów na nogi.
Był moim…
najlepszym przyjacielem.
Zatem oddaj cześć ojcu.
Oddaj ojcu cześć i staw czoła swoim lękom.
Bądź szczodry,
kreatywny, uczciwy.
Żyj mądrze.
Gdyby mógł, twój tata powiedziałby:
„Nie rezygnuj z marzeń, synu.
Nie bój się ścieżki,
bój się tego, że staniesz w miejscu”.
Wybacz mi, przyjacielu.
A twój syn?
- Masz syna, prawda? - Myślałem, że coś zjemy.
- Już jadłem. - Tak, widziałem.
Głodousty.
Kim jesteś?
- Ja? - Tak.
Co? Nie wiesz?
Szef jest geniuszem…
- Hipnotyzuje ludzi. - Nikogo nie hipnotyzuje.
Czy to metoda sokratyczna?
Filozoficzna technika śledcza,
która przeprowadza człowieka
przez proces refleksji i odkrywania własnych wartości?
Dzięki licznym pytaniom ujawniają się sprzeczności
w myśleniu danego człowieka.
Kim jesteś?
Tak naprawdę.
Może lepiej sam się zastanów, kim jesteś, Júlio Césarze.
Chodź może z nami.
Rozwikłajmy to razem.
Stój, dzieciaku!
Dzieciaku!
Łapcie go!
Szefie?
Zaczekaj, dzieciaku. Dalej, uspokój się.
Spokojnie, dzieciaku.
- Przestań. - Puść mnie!
- Uspokój się.
Dzięki. Oddaj mi go.
Chwileczkę, proszę.
Jest pani pewna?
Ukradł mi torebkę.
Wypuść chłopca. A może pana też mam aresztować?
Jesteśmy więźniami systemu społecznego.
- Słucham? - Szefie?
Więzienie nie jest fajne. Zaufaj mi.
Puść go.
Pierwszy skorzysta z przebaczenia ten,
który wybacza.
Nie ten, któremu wybaczono.
Mógłby być pani wnukiem.
Nieważne.
Słucham?
Przepraszam.
Dziękuję.
Da się pani na to nabrać?
To złodziej, przestępca.
A ten gość z brodą?
Wygląda na wariata.
Powodzenia, synu.
Sami wariaci.
Marzenie o szczerości.
Jesteś głodny, dzieciaku?
Ja stawiam.
Hej,
przestań się gapić.
Dziękuję.
Więc tak żyjesz?
Żebrząc?
Czasami.
No tak.
Mogę ci pomóc.
Ty?
Pomożesz mi spełnić marzenie o samoświadomości? Nie.
Nie wydaje mi się.
Uznaj to za najintensywniejszą teorię psychologiczną twojego życia.
Co masz do stracenia?
Każdy zasługuje na drugą szansę, Júlio Césarze.
Biegiem!
Szybko!
Co to było?
- Znam… - Co takiego?
Znam pewnych ludzi.
- Jakich? - Mogą pomóc. Mieszkają niedaleko.
Mówisz o płatnych zabójcach, szefie?
Chodź.
Kim byli ci ludzie?
Długo by opowiadać.
Możemy już iść?
Dzień dobry. Co u ciebie?
Dzień dobry.
Panie i panowie…
Wielki muzyk, Júlio César.
Pozwolę wam zaimprowizować dla nich piosenkę.
Chwila… Co?
Rób, co mówię, Júlio Césarze. Zaimprowizuj piosenkę.
Powodzenia. Śmiało.
Co teraz robimy?
Teraz? On tak na serio?
Cóż…
Raz, dwa, trzy i…!
Witaj, przyjaciółko.
Przyprowadziłem przyjaciół.
Rozweselają wszystkich. Słyszysz ich?
Okropne, prawda?
Dzień po dniu, przyjaciółko.
Krok po kroku…
Hej!
Posłuchaj, Juremo.
Słyszysz?
Wiedziałeś, że tak się to skończy, prawda?
Człowiek nie umiera, gdy serce przestaje bić.
Umiera, gdy…
przestaje czuć się ważny.
Każde okno to rodzina.
Porażki…
sny, marzenia…
Które okno jest twoje, Júlio Césarze?
Moje?
Dlaczego nie wracasz do domu?
A ty do swojego?
Do swojej rodziny?
Miałem rodzinę.
Codziennie o niej myślę.
Ale możesz wrócić, prawda?
Nie mogę.
Ja mógłbym, ale wolałbym nie.
Zabiliby mnie.
A ty, dzieciaku?
Dlaczego wylazłeś przez to okno na 21. piętrze?
Nie wiem, co zrobić.
Júlio?
Co mi zrobiłeś?
Nic. To zawsze było częścią ciebie.
João.
João to imię mojego syna.
- João. - Tak.
Zawsze wierzyłem…
Zawsze chciałem, żeby był najlepszy.
Wiesz, o czym mówię?
W szkole, w piłce nożnej…
We wszystkim.
Najlepszy.
Próbował, jak tylko mógł.
Ale to było za mało…
dla mnie.
Zawsze oczekiwałem więcej.
Mój syn tego nie rozumiał.
Był dzieckiem. Nie mógł zrozumieć.
Teraz jest dorosły
i mnie opuścił.
A może ja jego. Nie mam pewności.
Opuściliśmy siebie nawzajem.
Nie wiem już, kim jest mój syn.
Oczywiście, że wiesz.
Nic już nie wiem.
Ale to świetny punkt wyjścia, przyjacielu.
Zgoda.
To możliwe.
Więc…
Nigdy mu nie mówiłem, co czuję.
- A czemu tego nie powiesz? - Właśnie to robię.
Ale jemu.
Nie jestem gotowy.
Nie szkodzi.
Przed nami długa podróż.
Kraj jest chory.
Neurotyczna żądza władzy zaraziła całą klasę polityczną.
Nagrano to na evencie, który sponsorowaliśmy.
Godni władzy są tylko ci,
którzy jej nie chcą.
Spójrz na ostatnie relacje.
Okazuje się, że to nie jednorazowe zjawisko,
tylko niewiarygodna nowa siła.
Zwykły bezdomny, którego światopogląd
przyciąga tysiące zwolenników.
Ostatni film, atakujący konsumeryzm
i świat korporacji, stał się hitem w sieci
i inspiruje do zmiany myślenia.
Przed ekranami ludzie zrywają ograniczające ich więzy.
Ale nie czynią tego przed prawdziwymi ludźmi.
Milion odsłon w dwa dni.
To nie wszystko.
Świat mody nie powstał po to, żeby promować
dobrobyt społeczny.
Wczorajsza premiera naszego magazynu urody.
Dlaczego celuje w niszczenie kobiecej samooceny?
Dlaczego na pokazach nie ma kobiet przy kości?
Z wielkimi nosami?
Traktujecie to poważnie?
- Nie chodzi o… - Jak to?
Zobacz, co ten wariat robi z naszą firmą.
Chce nas dopaść.
Sprawa jest chyba osobista.
Jesteśmy największym konglomeratem w Ameryce Łacińskiej.
Największym na świecie.
Myśli tego łachmyty na temat ludzkiej niedoli
nie mają na nas wpływu.
Jest bardzo popularny, Rogerze.
Szkoły powinny kształcić myślicieli,
a nie naśladowców.
Musimy spełnić marzenie o odwadze.
Nie tylko w sieci. Przeczytaj sobie.
Roger, to nie zniknie za tydzień.
Cała prasa chce dopaść tego włóczęgę.
Marzą o wywiadzie.
Nazywają go…
Sprzedawcą Marzeń.
Sprzedawca Marzeń.
SPRZEDAJEMY MARZENIA
W demokracji nikt nie powinien być niewolnikiem.
- Nikt. - Doceniam troskę.
Już się tym zajmuję.
To tylko kwestia czasu.
Problem w tym, że ludzie chcą go słuchać.
Ludzie?
Jacy ludzie?
Przeróżni.
Co z wykładem Sprzedawcy?
Gdzie audytorium?
Co to za miejsce?
- Jesteśmy. - Tutaj?
Ale to cmentarz.
Proszę za mną.
Mam pytanie. Który z was…
będzie najbogatszym człowiekiem na cmentarzu?
Na cmentarzu?
O czym ty mówisz?
Co masz na myśli?
Nie obawiajcie się.
Wielu z was na pewno przyszło tutaj
szukać oświecenia, by wspomóc wasze biznesy.
Zgadza się?
Nowe metody przywódcze.
Mam podarunek dla każdego z was.
Znajdują się między wami.
Nagrobki.
Możecie zacząć.
Sam zacznę.
Dla mojego kochanego i uroczego męża.
Dla mojego ojca.
Dla nieodżałowanego brata.
Patrzcie uważnie,
a znajdziecie instruktaż najlepszego przywódcy.
System niszczy firmy, które nie są dość wydajne.
Prawda?
Są nieistotne.
Dość tego.
System nie niszczy firm.
Niszczy ich przywódców.
Wiem, ile kosztuje sukces w biznesie.
Może sam kiedyś byłem przedsiębiorcą.
Może podobnie jak wielu z was
miałem ferrari.
Szef ma ferrari.
Z rozwagą wybrałem was na ten wykład.
Chciałem najlepszych.
Z największymi sukcesami,
najpotężniejszych.
I oto jesteście.
Nietrudno zidentyfikować cechy biznesmena, który odnosi sukcesy.
Kto ma bóle głowy?
Ręka w górę!
Bóle mięśni?
Kto budzi się wyczerpany? Kto cierpi z powodu przyszłych problemów?
Kto z trudem znosi
powolnych ludzi?
Kto wścieka się przez małe problemy?
Po waszych minach widzę, że odnosicie sukcesy.
Jesteście przecież elitą społeczną.
Zatem dlaczego wasze życie jest tak okropne?
Gdzie jest szczęście, które obiecał wam system za to,
że wspięliście się na szczyt kapitalizmu?
Sekretem sukcesu…
jest osiągnięcie tego, czego nie da się kupić.
Zwariowałeś?
Wiesz, ile byśmy zarobili na tym przetargu?
Zawsze o krok do przodu, Mellonie.
O krok do przodu. Wiesz o tym.
Nie miałeś prawa zrezygnować z przetargu
bez konsultacji ze mną.
Grupa może należy do ciebie, ale to ja kieruję firmą.
- Bez konsultacji z tobą? - Tak.
Nie miałeś prawa.
Za kogo się uważasz?
Słucham?
Zawierasz umowy, żeby defraudować środki firmowe.
Układasz się z politykami.
Chcesz mnie oszukać?
Masz mnie za idiotę?
Zdradzić jedynego człowieka, który dał ci szansę i zaufał?
Cudownie.
Traktuj mnie jak głupka. Zdradzaj.
Ale rób to porządnie.
Zwariowałeś?
Tylko ja w tej firmie wciąż ci ufam.
Widziałem operacje.
I ukryte konta.
Jakie konta?
To fałszywki, Mellonie.
Fałszywki.
- Na litość boską, wystarczy spojrzeć… - Naprawa tego zajmie wiele miesięcy.
Niczego nie rozumiesz…
Miałem ci powiedzieć o kontach, ale…
Przepraszam.
Juremo.
Przybyli.
Dziękuję, przyjaciółko.
Biegłym też zamierzałeś powiedzieć?
Chyba już wiedzą.
Zawsze o krok do przodu, prawda?
Przygłup.
JUŻ SIĘ ZACZĘŁO. PRZYJEDZIESZ?
Spróbuję to wyprostować.
Dziękuję, Mellonie.
Potem koniec z tobą.
Dzień dobry.
ODDANY OJCIEC I MĄŻ
Mamo?
Idź spać, kochanie.
Idź spać.
Tato?
Przegapiłeś wszystko, tato.
Tata był zajęty.
Czekałam na ciebie.
Wiem, Julieto.
- Tata obiecuje… - Zawsze obiecujesz.
Dasz tacie jeszcze jedną szansę?
Hej, mistrzu.
Mistrzu.
Czasem budzę się zmęczony,
boli mnie głowa.
- Do tego widzę, że łysieję. - Jasne.
Też dostanę ferrari?
Tak?
- Uciekamy! - Szybko!
Mistrzu, wszystko dobrze?
Dimasie?
Halo? Tak?
Świetnie.
I jak?
Co z nim?
Kiepsko.
Zajmują się nim.
A co z tobą?
Idź do domu, Júlio Césarze.
Twoja żona cię potrzebuje.
O czym ty mówisz?
Nic nie wiesz o moim życiu.
A ty nic o moim.
Dasz radę?
Uciekać przed sobą do końca życia?
Spójrz tylko w lustro.
Nie dasz rady.
Wiem o tym.
Wracaj do domu.
- Co tutaj robisz? - To mój dom.
- Bez żartów. - Gdzie João?
- Wynoś się! - Muszę tylko…
Chcę tylko porozmawiać z João.
- Tu go nie ma. - Nie kłam.
Nie ma go tu, Júlio Césarze.
Coś się stało João?
Czy coś się stało mojemu synowi?
Trzeba było skoczyć.
Trzeba było skoczyć, draniu.
Chcę tylko porozmawiać z synem.
Gdzie jest?
Twój syn zniknął.
Są dowody sugerujące, że chłopiec został ranny podczas próby zabójstwa.
Nie on był jednak celem,
a nowa gwiazda internetu,
nazywana przez wielu Sprzedawcą Marzeń.
Nagranie z monitoringu na stacji benzynowej
pokazuje zdjęcia napastnika na kilka godzin przed atakiem.
Policja nie wyklucza spisku.
Hej.
Hej!
Hej tam.
Hej!
Kim jesteś?
Czego chcesz?
Mam ofertę dla człowieka, za którym podążasz.
Sprzedawcy Marzeń.
Nic nie wiem.
Podobno tu mieszka.
Jeśli chce pani wykładu,
seminarium czy warsztatu, on już tego nie robi.
Nie chce już być guru biznesmenów.
Nie o to chodzi.
Poświęć mi minutę.
- Nie ma mowy. - Czemu nie? To hołd.
- Hołd? - Coś w ten deseń.
To program telewizyjny. Bez cenzury czy scenariusza.
Mówisz, co chcesz.
- Odmówiłem. - Miliony ludzi by cię usłyszały.
Dimas mógł umrzeć przeze mnie.
Nie rozumiesz tego?
Rozumiem. Dlaczego ich nie zgłosisz?
Wtedy dadzą ci spokój.
Polepszyło się mu?
Wyliże się z tego.
Silny z niego chłopak.
Słuchałem cię.
A ty możesz mnie choć raz posłuchać?
Odmówiłem.
Wiele osób by na tym skorzystało.
Nawet setki, tysięcy ludzi.
Ludzie z depresją, lękami,
z samobójczymi myślami.
Mój syn.
Wiesz, dlaczego byłem na tym gzymsie?
Bo zawiodłem.
Specjalista od zdrowia psychicznego.
Przez moją arogancję,
egotyzm,
nie potrafiłem ocalić syna.
Ja.
Ale ty…
Ty możesz, swoimi słowami…
Możesz…
Możesz tego dokonać.
Musisz to zrobić.
To wielki zaszczyt.
Za piętnaście minut nagranie na żywo
w ogólnokrajowej telewizji.
Zaufaj mi.
Powiedz po prostu, co trzeba.
O krok do przodu, przyjacielu.
Zawsze o krok do przodu.
Jak się masz, Rogerze?
Znacie się?
Panowie, zapraszam.
Panie i panowie, dobry wieczór.
Dobry wieczór.
Z wielką przyjemnością
zapraszamy na scenę
najbardziej złożoną i innowacyjną osobę,
która objawiła się w naszym społeczeństwie od dekad.
Człowiek, który bez karty kredytowej,
bez ekipy marketingowej,
bez pieniędzy i tytułów,
uzyskał taki prestiż,
o którym tylko marzą politycy ze swoimi wielkimi zapleczami.
Sławy zazdroszczą mu najbardziej znani celebryci.
Oto sensacja internetu.
Superego, szef zasłużył sobie na to.
Panie i panowie,
przedstawiam wam…
Sprzedawcę Marzeń.
Wielu…
kłania się przed królami
ze względu na ich potęgę.
Inni…
kłaniają się przed milionerami
ze względu na ich pieniądze.
Jeszcze inni…
kłaniają się przed celebrytami
ze względu na ich sławę.
Ja…
z wielką pokorą
kłaniam się przed wami.
Nie zasługuję na ten hołd.
Dlaczego mówisz, że nie zasługujesz?
Oczywiście, że zasługujesz
na taki hołd.
Duży ekran.
Czas na hołd.
Co to jest?
Potwierdzi pan, że to pan jest na nagraniu?
Mistrzu.
Mistrz manipulacji, panie i panowie.
Ma ponad dziesięć milionów zwolenników.
Ten niemoralny człowiek
odniósł sukces i stał się sławny w tak krótkim czasie,
bo był…
psychicznie chory.
Bardzo dobre.
Teraz mów o jego zwolennikach.
A twoi zwolennicy?
Chcecie coś powiedzieć?
Słynny psycholog Júlio César Lambert.
Panie i panowie,
profesor na uniwersytecie.
Bądź szczery, doktorze.
Co powiedzieliby pana studenci, gdyby wiedzieli, że błąka się pan
ze schizofrenikiem?
Nadal będzie pan robił z siebie głupca?
Przepraszam, nie słyszę. To jak?
Oczywiście, że nie.
Powiedz coś, mistrzu.
Mów.
Mam psychozę.
Jestem wariatem.
Niezrównoważony.
Bardzo możliwe.
Możliwe, że jestem tym wszystkim.
Tym wszystkim i nie tylko.
Ale każdy z nas jest trochę szalony.
Jestem psychotykiem, który oskarża system społeczny o chorobę.
Bo tworzy chorych ludzi
dla chorego społeczeństwa.
Wielkim ryzykiem sukcesu…
jest zapominanie o małych rzeczach.
O krótkich chwilach.
O momentach.
O obietnicach.
Nie.
Obietnice należy dotrzymywać.
- Muszę odebrać. - Nie.
Nie musisz.
- Musisz za to… - Chwileczkę.
O co chodzi?
Nie.
Nie ma mowy.
Mamo…
- Skarbie… - Umów spotkanie.
Tak, teraz.
Jasne.
Na razie.
Tato, ja i mama wolimy na ciebie zaczekać.
Nie ma mowy.
- Ale tato… - Lećcie.
Miłej podróży.
Zadręcza mnie moja przeszłość.
Nie ma już dla mnie powrotu.
Wszyscy jesteśmy zdrajcami.
Zdradzamy nasze marzenia.
Nasze weekendy.
Wakacje.
A co najważniejsze…
zdradzamy czas, który utraciliśmy.
Czas, który należało spędzić z ukochanymi.
W sercu kłębią się te wszystkie pocałunki i uściski,
których nie dałem.
Rozmowy, na które nie miałem czasu.
Tamtego dnia…
umarł człowiek, który cenił rzeczy błahe…
i gardził tym, co najważniejsze.
Tamtego dnia umarł Mellon Lincoln.
Nie cofnę już czasu.
Ale mogę zacząć od nowa.
Mistrzu.
Nie miałem pojęcia.
Przykro mi.
Zdradziłem cię.
Zignorowałem.
Nie zdradziłeś mnie, Júlio Césarze.
Zdradziłeś siebie.
Przed domniemaną śmiercią
Mellon Lincoln miał majątek szacowany na 50 miliardów dolarów.
Był trzecim najbogatszym człowiekiem
na liście Forbesa w 2013 roku.
Był właścicielem ponad 200 firm z branży lotniczej,
bankowej, modowej, informatycznej i budowlanej.
Mamy godzinę 14,53.
W innej części miasta rozgrywa się dramat.
Nadajemy na żywo.
Nie zbliżaj się do mnie.
Tato?
Wynoś się! Odejdź!
Wiem, co czujesz. Nie rób tego, synu.
Nie mów tak do mnie.
Rozumiesz, jak się czuję?
Tutaj? W tej chwili?
Naprawdę?
Nie!
Myślisz, że brak mi odwagi?
Podaj mi rękę.
Nie obchodzi mnie, co myślisz.
Nic a nic. Chcę odejść.
Chcę odejść.
Chcę zniknąć.
Podaj mi rękę, synu.
Proszę.
Nie dam ci ręki, nic ci nie dam.
Nie będę już dla was ciężarem.
- Nigdy nie byłeś. - Nie chciałeś skoczyć?
Nie chciałeś skoczyć?
Nie.
Nie chciałeś.
Jesteś idealny.
Idealny człowiek nie pozwoliłby sobie na porażkę…
tak groteskową.
Tym jestem dla ciebie.
Porażką.
Błędem.
Nigdy nie uważałem cię za błąd.
Nigdy.
Ja jestem błędem, nie ty. Nigdy nie zrobiłeś nic złego, synu.
- Zejdź. - Nigdy nie zrobiłem nic złego.
João, chodź tu!
Zawsze byłem dla ciebie zawodem, tato.
Spokojnie, tym razem będzie tak samo.
Nie mów tak. Wybacz mi.
Wybacz mi, synu. Daj mi szansę.
Nie ma już szans.
- Nie mów tak, nie możesz… - Nic nie zostało.
João.
Spójrz na mnie. João.
Daj mi rękę, zejdźmy stąd.
João, chodź, synu.
João.
Skoczę pierwszy.
- Co powiedziałeś? - Że skoczę pierwszy.
Nie będę umiał żyć bez ciebie.
Nie bądź głupi.
Zaczekaj!
Potrzebujemy tylko czasu, synu.
Pozwól, że ci pomogę.
- Nie możesz nic dla mnie zrobić. - Ależ mogę.
Przecinek.
Mogę ci sprzedać przecinek,
żebyś mógł dalej pisać swoją historię.
Choćby cały świat się walił wokół ciebie.
Kupiłem przecinek.
Napisy: Przemysław Stępień