NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
JESIEŃ
Tu Luke. Zostaw wiadomość.
To ja. Stoję w moim uroczym pokoiku
w wielu odcieniach pomarańczu, brązu i próbek DNA.
Dopóki nie wyjmę ultrafioletu, nic mi nie będzie.
Obok jest maszyna do lodu. Mianowałam się jej kontrolerem.
Dziękuję. Dostanę odznakę i kapelusz.
Słyszę, że ludzie przychodzą po lód i ich przesłuchuję.
Po co wam ten lód? Ile potrzebujecie?
Jaki kształt ma wiadro?
Jestem sama od 12 godzin i dostaję świra.
Pomyślałam, że się zamelduję.
Pakuję się. Jedzenie jest potrzebne na takiej wyprawie?
Sosna nie jest jadalna?
Powinnam się położyć.
Rano wyruszam w trasę.
Wyruszam w trasę. Slang wędrowniczy.
Będę dawać znać.
Cholera.
Nie! Nie wygram!
CHCIWOŚĆ
MORDERSTWO
KOBIETY, KTÓRE ZABIJAJĄ
Po co ci ten lód?
Stopy. Tyle stóp.
Cholera.
Brakuje tylko kaliope w tle.
Nikomu się nie upiecze.
- Na co czekamy? - Nie wiem.
- Nałożę jeszcze raz. - Dopiero co nałożyłaś.
Daj trochę.
Mam dodatkową parę butów do wyrzucenia.
- Jak Reese. - Jak Reese.
- Książka czy film? - Słucham?
Trasa z książki czy z filmu? One z filmu.
- Z książki. - My też.
- Kremu z filtrem? - Nie, dzięki.
- Dopiero zaczynasz? - Tak.
Ja też. Ekscytujące.
Planowałam to od roku. Od rozwodu.
Ja od śmierci mamy. I rozwodu. A ty?
Książka czy film?
Książka.
- Przepraszam. Książka czy film? - Film!
Ja też!
A ta co? Off-Broadway?
To wędrowniczka.
Chce przejść cały szlak. Całe 4265 kilometrów.
- Cholercia. - Zajmie to ponad pół roku.
- W tym stroju? - Tak.
Próbowałam z nią wczoraj rozmawiać.
Tylko patrzy w przestrzeń.
To podobno świrnięta dziedziczka, którą interesują tylko góry.
Ja słyszałam, że straciła dwa palce podczas zamieci.
Czy mogę prosić o uwagę fanki Dzikiej drogi?
- Książki czy filmu? - Bez znaczenia.
Nie dla nas.
Zapowiadają dziś burzę. Warunki będą ciężkie.
Wszystkie macie zezwolenia i ładne plecaki,
możecie ruszać w drogę, ale to będzie ciężki pierwszy dzień.
Widoczność do rzucania butami będzie słaba,
więc możecie wyruszyć jutro.
Te z was, które przeżyją
pierwsze 20 minut zetknięcia z żywiołami,
niech przygotują sobie zestawy przeciwdeszczowe.
I miłego wędrowania!
Teraz to już bez znaczenia.
- Chyba zaczekam. - Ja też. A ty?
Chyba. Ale boję się, że z tym jest jak z butami.
Zdejmiesz, napuchniesz i już nie założysz.
W książce nie wyrzuca butów. Szanuj książkę.
- Niezawiązane sznurowadła. - Cholera.
Świetnie sobie poradzisz.
Nie musicie zamykać wszystkich zamków, kiedy tu jesteście.
To nie zebranie mafii.
Bernie kazał zamykać.
Berniego tu nie ma.
- Gdybyś pozwoliła nam się uzbroić. - Żadnej broni!
W następnym numerze wydrukujemy wiersz...
- Wiersz jesienny? - Tak. Wiersz jesienny.
Mówiłam: ludzie lubią wiersze.
Tak. Jest wspaniały. A więc...
Wróćcie do swoich zajęć.
PRZYGOTUJ SIĘ
Charlie?
Znów usnąłeś w trakcie pisania maila?
Nie, piłem dziś kawę.
- Esther? - Układam.
Stałam przy szafce z aktami. Wiesz, co to znaczy.
Tak, ale...
ZRÓB AFERĘ
Widzieliście to?
- Co? - Próbuję poukładać te akta.
Na świni była wiadomość.
Na świni?
Mam podejść?
Nie. Nieważne.
Serio, Luke!
Jesteś tam?
Jezu. Cześć.
Mąka. Caesar, mąka pękła. Worek... Worek z mąką pękł.
Cześć, Jess. Już czwarta? Już czwarta.
Już czwarta.
- Co dalej? Lucy Ricardo? - Przedziurawiłem worek z mąką. Rusza się.
Tak. Mąka się rusza.
- Co tu się dzieje? - Gdzie?
Bufet zombie.
Jakiś kretyn poprosił mnie o hasło do Wi-Fi,
a drugi kretyn mu je dał.
Nie podałeś mi go nawet, gdy tu mieszkałem.
Nie trafiłeś na Dzień Kretyna.
Luke, odbieraj!
Odbierać.
- Co? - Nie w tę stronę.
Poradzę sobie.
- W porządku? - Tak.
- Na pewno? - Tak, jasne.
- Co to? - Bajgiel podzielony na cztery.
Jezu. Jak ja nienawidzę ludzi z laptopami.
- Wyrzuć ich. - Kiedyś nie musiałem.
Miałem idealne rozwiązanie. Brak hasła. Sami wychodzili.
Teraz siedzą tu godzinami i oglądają stare odcinki Doktora Who.
Widzimy się za godzinę.
- Nie musimy dzisiaj tam iść. - Gdzie?
Mieliśmy wyciągać Liz i T.J.'a z sekty warzywnej.
Sekciarze uznali, że są dziwni i sami ich wyrzucili.
- Trochę ich rozumiem. - Wciąż możemy skoczyć coś zjeść,
- o ile nie walczysz później z sodą. - Przezabawne.
Wpadnę koło 20?
Super. A potem do Liz i T.J.'a?
Co się dzieje?
Nic. Jestem trochę zmęczony.
Muszę się wyspać. Tyle.
- W domu wszystko OK? - Dobrze.
- Dobrze? - Tak.
Dobrze.
Nie. Tak, dobrze.
Co robisz?
Hej. Muszę pracować.
Jesteś szefem. Zrób sobie przerwę.
Chodź. Siadaj.
Chcesz porozmawiać o tym, co się z tobą dzieje?
Nie.
Dobrze.
Lorelai poszła Dziką drogą.
Trasą z książki czy z filmu? Znacznie się różnią.
- Z książki. - Purystka.
Mów.
Ona...
Poszła Dziką drogą.
Pojechała. Wsiadła w samolot, poleciała do Kalifornii
- i kupiła trekkingi. - Ładne?
Nie, prawdziwe trekkingi do chodzenia po górach.
A to wszystko po... Mieliśmy małe...
Były między nami...
Problemy z komunikacją?
- Właśnie. - Sam nigdy ich nie miałem.
Może chce odpocząć?
- Tak, ode mnie. Od nas. - Nie.
Ukrywała przede mną różne rzeczy.
- Facetów? - Nie. Inne rzeczy.
Ona...
chodziła do terapeuty. I nie mów: „Najwyższa pora”.
Nie powiedziałem. Pomyślałem, ale mój umysł tak po prostu działa.
Kłóciliśmy się. Dogryzaliśmy.
A my nigdy tego nie robimy.
Nigdy nie dogryzaliśmy sobie przy innych,
nie obrażaliśmy się, ludzie nie gapili się na nas z myślą:
„Ups. Co z nimi?”
- Nie lubię, gdy używasz słowa „ups”. - A ja nie lubię go używać.
Nigdy go nie używałem.
A teraz dogryzam swojej dziewczynie i mówię „ups”.
Kiedy wraca?
Za trzy tygodnie. Odkąd jesteśmy razem, nie spędziliśmy osobno tyle czasu.
Może się mylisz.
- Tak uważasz? - Nie znam szczegółów.
Lorelai Gilmore chce przejść szlak Pacific Crest Trail,
by przemyśleć parę rzeczy. Jak ci to brzmi?
- Jakby chciała odejść. - Właśnie.
Właśnie.
Muszę wracać do pracy.
Mogę prosić kawę?
- Tak. Coś do jedzenia? - Nie, tylko kawa.
- Dość tego. - Tylko kawa.
Tylko kawa.
Wesołych świąt.
Cholera.
Kiedy zrobią nam Starbucksa?
Błagam. W tej wyprawie musi być coś fajnego.
Przykleja się do podniebienia.
Drogi Paulu,
obudziłam się rano i napisałam na piasku twoje imię.
Hej. Dołącz do nas.
Co słychać?
W pokoju jest tak nudno.
W telewizji nie ma nic dobrego.
- I zasłony dziwnie pachną. - I boję się mojego plecaka.
Że w nocy ożyje i mnie zabije.
Trzeba było dopłacić i kupić ten niezabójczy.
Dodawali do niego latarkę.
Nie będziemy miały z kim rozmawiać przez kilka tygodni, więc robimy to teraz.
- Wino z kartonu? - Jasne.
- Z Trader Joe's. Trzy za dychę. - Okazja.
Pomyślałam, że karton jest lżejszy od butelki.
Nie można brać butelek.
A twoja kontrabanda? Co wzięłaś z rzeczy, których nie powinnaś?
Ja lusterko i lakier do paznokci.
A ja szynkę.
Ja wzięłam klucz do magazynu.
Jak Michelowi skończy się toner, będzie musiał iść do sklepu.
Cieszę się, że się zdecydowałam.
Wolałabym Jedz, módl się, kochaj, ale za drogo.
Więc oto jestem.
Mrożonki gotowe. Zjedzmy.
Przyniosłam ciastka na deser.
Przygotowałyście się.
Nie do trasy, co prawda.
Jaka jest twoja historia?
Nie ma historii. Jest tylko puenta.
Kim jesteś? I skąd?
Nazywam się Lorelai Gilmore, przyjechałam z małego miasteczka w Connecticut.
- Masz męża? - Nie.
Od razu mówiłam, że jesteś rozwódką.
Nie jestem.
Jestem, ale nie z moim obecnym partnerem. Po prostu...
Razem mieszkamy.
- Zdradza. - Nie.
- Ty jego. - Nie.
Jest głupi, pije i śmierdzi.
Mam szczęście.
- A więc? - Nic takiego. To świetny facet.
- Masz okropne dzieci? - Nie wiemy, czy je ma.
Mam córkę. Jest wspaniała.
- Jesteś uzależniona od Vicodinu. - Nie.
Heroina? Gospodynie domowe ponoć ją lubią.
Skąd miałabyś wziąć heroinę?
Sprzedają ją za Olive Garden.
Zrobię zapiekanki.
- Chętni? - Jasne.
Ja!
Mam nadzieję, że się uda. Potrzebuję nowego życia.
Ja też.
Nie mogę dłużej budzić się w tym stanie. Muszę sobie rozjaśnić pewne rzeczy.
Spojrzeć w głąb.
Całe życie na to czekałam.
Mnie zawsze wydawało się, że patrzę w głąb.
Dokładnie wiedziałam, czego chcę, dokąd zmierzam,
co robię i po co.
Byłam pewna.
Ale ostatnio wszystko widzę jak przez mgłę.
Doszedł do tego tykający zegar, nadchodzące przełomy i Luke.
Nagle poczułam, że stoję w miejscu.
Jakby cały świat się kręcił, a ja stałabym w miejscu.
Przyda nam się jeszcze jeden karton.
KWIATY
DZISIAJ
„Kciuk mnie swędzi, wniosek z tego, że coś idzie szkaradnego”.
Przygotuj się, Rory.
Co do...
Halo?
Jest tu kto?
Halo?
In omnia paratus.
- Co? - Dobrze powiedziałam?
Tak. Zgadza się.
A niech mnie.
Panowie się zgubili?
- Panowie? Słyszeliście? - Czuję się urażony.
Pozwolimy jej nazywać nas panami?
Zdejmijcie maski.
Moja droga panno, nie proś mężczyzny, by się odsłonił.
Nie bez 20 dolców w dłoni.
- Co tu robicie? - Mówi, jakby nas znała.
Jakby coś o nas wiedziała.
Jak operacja kolana, Colin?
Sami pielęgniarze. Kiedy to się stało?
Przyjrzyjmy się.
- Blada jakaś. - Jak zawsze.
- I odzienie takie smutne jak na pole. - Albo włóczęgę.
A może chce uchodzić za chłopca.
- Jak Yentl. - Powiedz, jesteś Yentlem?
Jest piątek, więc...
Przybyliśmy w samą porę.
- Na co? - „Na co?” zapytuje.
Te kobiety. Tyle pytań.
Odbyło się spotkanie, moja droga.
- Spotkanie? - Zebranie.
- Konsylium. - Posiedzenie.
- Narada. - Wieczór panieński.
Była szkocka.
Po przedyskutowaniu ostatniego spotkania
i czasu, który zajęła nam dyskusja na temat ostatniego spotkania...
- Dużo szkockiej. - Głosowaliśmy.
I zdecydowaliśmy...
że musimy cię gdzieś wyciągnąć.
To zła wróżba.
Płatku, nie!
- Świetne! - Zaginiony klasyk.
- Kolejne Słodkie życie. - Robią remake z Goslingiem.
Najpierw Arthur, teraz to. Nie nauczą się.
Zdrówko!
- Która godzina? - Czas to pojęcie względne.
- 22.15. - Pora ruszyć w drogę.
- Spróbujesz? - Nie.
Cygara, cygaretki, e-papierosy.
Jeszcze jedną butelkę.
Matka nauczyła mnie pić tylko drogiego szampana.
Zabawne. Mnie też nauczyła tego twoja matka.
Grają tu inną muzykę?
W klubie tango? Nie. Raczej trzymają się nazwy.
- Denerwujące. - Musisz nauczyć się cieszyć życiem.
Czemu kelnerka siedzi?
To nie kelnerka. To moja nowa narzeczona.
- Jak ci na imię, skarbie? - Doris.
Naprawimy to.
Miło mi cię poznać, Doris. Sprawdź portfel, zanim wyjdziesz.
Nudzi mi się. Chyba kupię ten klub.
Martini, skarbie.
Dwie oliwki. I pospiesz się, na miłość boską.
- Finn, czy to nie facet? - Tylko do wtorku.
Jak stopa?
- Raczej nie jest złamana. - Dobrze.
- Marna z ciebie tancerka. - To prawda.
Ale jesteś piękna.
- Daruj sobie, Huntzberger. - Ale to prawda.
- Nie dorzucę się. - Cholera.
- Cieszysz się, że przyjechałem? - Dlaczego?
- Musiałem wyprowadzić Finna. - Jasne.
- Nie podoba mi się, jak to zakończyliśmy. - Mnie też nie.
Powinienem był ci powiedzieć o Odette.
- Nie. Nie tak się umawialiśmy. - Wiem.
Nie byłeś mi nic winien.
- Formalnie nie, ale... - Bez zobowiązań.
Jesteśmy razem to jesteśmy, a jak nie to nie.
- To co u ciebie? - Wszystko dobrze.
Pogodziłaś się z Lorelai?
Jeszcze nie. Mieszkam u Lane.
- Żadnej wiadomości? - Nie.
- Która godzina? - A co? Nudzisz się?
Szczerze? Z tobą nigdy się nie nudzę.
Dobraliśmy się.
Mam coś dla ciebie.
Co to?
- Klucz. - Do?
Do mojego domu w Maine.
To świetne miejsce. Prywatne jeziorko. Stoi pusty. Nikt go nie używa.
Tata go kupił, bo Martha Stewart go chciała.
Biznes im nie wyszedł i się wkurzył.
Życie twojej rodziny jest inne.
Jest twój.
Dajesz mi dom?
Do używania.
- Żebyś napisała tę książkę. - Co?
Jedź tam. Zostań, ile chcesz. Pracuj.
Jest tam dozorca. Zajmie się tobą.
Gosposia przychodzi dwa razy w tygodniu. Będzie ci gotować i robić zakupy.
- Nie mogę. - Możesz.
Musisz. Napisz tę książkę.
Już czas.
Proszę. Weź ten klucz.
Naprawdę ożenisz się z Odette?
To plan rodowy.
Nadchodzę. Z drogi. Zwiewajcie.
Panie i panowie, kupiłem ten klub
i jako właściciel zdecydowałem, że będziemy grać tylko to.
Tak! Bez przerwy tylko Rosemary Clooney. Spróbujcie zatańczyć tango do tego!
Pieniądze są super.
Panowie, to nalot.
Odeślijcie kobiety, dzieci, psy i konie.
Gdy chodzi o konie i psy, nie dam się uciszać.
Mogłoby tu być bardziej brytyjsko?
W szafie chowa się Hugh Grant.
Oby mieli pokoje. Ktoś tu pracuje?
O Boże. Księżna Diana. Oczywiście.
- Wasza wysokość. - Może chodźmy gdzie indziej.
- Gdzie jesteśmy? - W New Hampshire.
Jak się tu znaleźliśmy?
Skręciliśmy w prawo w Vermont. Jeść!
- Chyba zamknięte. - Nie. Wykupiliśmy tę ruderę.
- Co? - Jesteśmy tu tylko my.
I ten wspaniały alkohol.
Witaj, skarbie. Jak ci na imię?
- Oficjalnie pomyślałeś o wszystkim. - Oprócz jedzenia.
- Kochanie, gdzie reszta twego ciała? - Nie drwij z głów.
- Jest kuchnia? - Spróbuj z tyłu.
- Idziesz, Finn? - Za tobą.
Gdzieś tu musi być zdjęcie Jasia Fasoli.
- Proszę. - Kolejny klucz.
Masz własny pokój.
- A gdzie jest twój? - Naprzeciwko twojego.
Pokaż.
Znalazłem.
Ciekawe ile to kosztuje.
Dobra.
Ja wam pokażę zew natury.
Tak jest.
- Dzięki za taśmę, Allie. - Nie ma za co.
Długo tak siedzisz?
Patrzę na wschód słońca.
Wracaj do łóżka.
Kiedy musisz wracać?
Mam czas.
- Ile? - Wystarczająco.
Mam samolot o 12.
Nie licz.
Ktoś musi.
Na końcu ulicy jest świetny bufet.
Nie jest to twój ukochany U Luke'a, ale mają pyszne śniadania.
Ładnie tu.
- Chciałem, żeby było wyjątkowo. - Było.
To była wspaniała noc.
Hej, Asie?
O czym myślisz?
Proszę.
Nie. Powiedziałem ci.
Jest twój. Pracuj tam.
Nie potrzebuję go. Wiem, gdzie będę pisać.
W porządku.
Śniadanie brzmi świetnie.
- Hej... - Chodźmy.
Musimy cię odstawić do domu.
Tu są. Śniadaniowe martini?
- Dzięki, Finn. - Może wam pomóc.
Ja się napiję.
- Co ci się stało? - Jego zapytaj.
- Uderzyłeś Roberta? - Nie mam pojęcia.
- Ma doskonałe pojęcie. - Właściwie to tak.
Moja pięść wskazuje, iż mógł zaistnieć spór,
jednak pamięć o tym zdarzeniu gdzieś uleciała.
Mówiłem, że jest z Nowej Zelandii.
Tylko człowiek bez serca by tak powiedział.
Czy zeszłej nocy kupiłem klub tanga i Dodge'a Colta z 1983 r.?
- O Colcie nie słyszałem. - To już czwarty w tym miesiącu.
- Matka nas ocenia. - Wcale nie.
Owszem. Pokaż oko.
- Wygląda w porządku. - To dobrze.
- Poproszę średnio wysmażony. - Sam sobie usmaż.
Mój samochód jest prawie na miejscu.
- Co? - Mamy samochód.
- Dwa, jeśli Colt działa. - Mam własny.
Muszę wracać i zaczynać.
Nie. Zaplanowaliśmy cały poranek.
Wszyscy są ubrani. Nie możesz tak wyjść.
Loganie, powiedz jej!
Chyba już mnie nie słucha.
Kiedy znów cię zobaczymy?
- Nie wiem. - To wszystko?
Tak się żegnasz? Nie.
- Kochamy cię, Rory. - Ja was też.
Nie płacz, Robercie.
Oko ci spuchnie. Przyłóż sobie stek.
Teraz wiem, że mam serce...
bo właśnie je łamiesz.
Do widzenia, Colinie.
Będzie mi brakowało twojego upijania się
i kupowania niepotrzebnych rzeczy, klubów, samochodów...
I pensjonatów?
Ciebie najbardziej będzie mi brak.
- Słyszeliśmy to. - Wielkie dzięki.
Błagam cię, bądź zawsze tak fotogeniczna.
- Spotkamy się w bufecie. - Logan ma kluczyki.
- To pójdziemy na piechotę. - Tak?
Jak oryginalnie.
A więc tak się chodzi? Nie tak źle.
- Na pewno nie chcesz śniadania? - Nie.
- Chciałbym cię odwieźć. - Wiem.
- Zaciągnąłem cię tu... - Nie zaciągnąłeś.
To była przejażdżka własną kolejką.
Kto może się tym pochwalić?
- Ale nie wystarczyło, co? - Każda przejażdżka kiedyś się kończy.
Dobrze.
A zatem...
zróbmy to.
W razie gdybyś zmieniła zdanie, dom jest twój.
Bez zobowiązań.
To chyba koniec ratowania mnie.
Nigdy nie potrzebowałaś ratunku. Wiesz o tym.
Teraz tak.
Doskonale.
- Podobno nie spała od Oregonu. - I nikt nigdy nie widział, żeby jadła.
Ponoć walnęła niedźwiedzia.
Jem. Śpię. Mam na imię Carol. Jestem prawnikiem.
Mam dwoje dorosłych dzieci. Mam wszystkie palce.
I nie walnęłam niedźwiedzia. To był opos i zasłużył sobie.
Dzień dobry wszystkim. Piękna dziś pogoda.
Nie powinnyście mieć dziś problemów.
Wciąż istnieje wysokie prawdopodobieństwo,
że tego typu aktywność spowodowana obejrzeniem filmu...
zakończy się hospitalizacją.
Tylko ostrzegam.
Walić go. Ja idę trasą z książki!
- Masz krem z filtrem? - Tak.
Ale będę chuda, jak skończę!
- Allie, czekaj! - Nie stać mnie na to. Pa, Lorelai!
Pa, Tracey! Pa, Allie!
Wyślij mi foty tego swojego miasteczka!
Wyślę!
- Cześć. - Proszę o zezwolenie.
Sekunda.
Miałam w kieszeni.
Zazwyczaj. To znaczy zazwyczaj czegoś takiego nie robię.
A kto robi? Chyba uciekinierzy. Ja nie uciekam.
Mam zezwolenie.
- Pokazywałam pana koledze. - Któremu?
- Stał tu wczoraj i był ubrany jak pan. - To nie mój kolega.
A kto? Rywal, który buchnął panu spodnie?
Nie buchnął mi spodni. Ma własne.
Wszyscy nosimy takie same.
- Zna go pan. - Nie.
Brunet, wyniosły ton?
- Na pewno pan go widział w szatni. - Nie mamy szatni.
Macie mundury. Powinniście mieć szatnię.
- Zezwolenie? - A jest lista?
- Będę na liście. - Nie ma.
To skąd wiecie, kto wchodzi na szlak?
- Sprawdzamy zezwolenia. - Mam zezwolenie.
Pokazywałam je wczoraj pana koledze. Mogę udowodnić.
Stał tu i wygłaszał kazanie,
że wszystkie zginiemy przez złą pogodę,
i powiedział: „Wszystkie macie zezwolenia, więc możecie iść.
- Ale nie idźcie”. - Brawo.
Jeśli wtedy tu byłam, to widział moje zezwolenie,
bo powiedział: „Wszystkie macie zezwolenia”, w tym ja.
- Jestem we „wszystkich”. - Świetnie.
- Mogę iść? - Jak pokaże pani zezwolenie.
Mam je. Nie w płaszczu i nie w kieszeni,
co oznacza, że pewnie jest zapakowane w plecaku.
A jeśli tam jest, to naprawdę głęboko.
Jak otworzę, nikt nie przeżyje. Jak W pułapce wojny.
Bez zezwolenia nie puszczę.
Proszę.
O Boże.
Jeśli to otworzę, nigdy się nie zapakuję.
- A co by pani zrobiła na szlaku? - Umarła, racja?
- Cóż mogę powiedzieć. - „Proszę iść”.
Jak się pan nazywa?
- Strażnik Parku. - Dobrze, panie Strażniku.
Przyjechałam tu aż z Connecticut
tylko po to, by zobaczyć dzicz,
popatrzeć na piękne drzewa, wykąpać się z kryształowym jeziorze
i zagłębić się w myślach.
Taki przystojny chłop na schwał jak pan
na pewno rozumie tę pierwotną potrzebę kontaktu ze świstakami i...
proszę sobie wyobrazić, że pod tymi ciuchami gorąca ze mnie laska.
Jestem strażnikiem, proszę pani.
- Nie wiem, co to znaczy. - Że bez zezwolenia pani nie wpuszczę.
- Może łapówka? - Jasne.
- Portfel mam w plecaku. - Do zobaczenia jutro.
Dobra, do zobaczenia jutro.
Dam sobie radę.
To... Może pan sobie wziąć.
No błagam.
Nienawidzę natury.
- Halo? - Miałam 13 lat.
Były moje urodziny.
A Royston Sinclair III publicznie złamał mi serce.
Tego ranka podkradłam ci z szafy zieloną, wyszywaną koralikami bluzkę,
która należała do twojej matki,
a którą trzymałaś owiniętą papierem w cedrowej szafie.
Nie miałam jej dotykać.
Ale wzięłam ją i założyłam do szkoły z dżinsami Chemin de Fer,
wydawało mi się, że nikt nie był tak stylowy jak ja.
A Royston się ze mnie śmiał. Powiedział, że wyglądam tanio.
I że chodził ze mną tylko dlatego,
że był wściekły na Angie Morgan i już mu przeszło.
Nazwał mnie rozdartą dziwaczką
i powiedział, że chodzą plotki, że nie jestem prawdziwą Gilmore.
Że jestem córką ogrodnika
i że kupiłaś mnie, bo nie mogłaś mieć własnych dzieci.
Byłam zrozpaczona.
Wybiegłam z klasy i ze szkoły,
i pobiegłam do galerii.
Siedziałam w części gastronomicznej
i marzyłam o tym, by kupić sobie precla, bo umierałam z głodu,
podniosłam głowę i zobaczyłam tatę.
Stał przede mną. W galerii.
Nigdy tam nie chodził. A tego dnia poszedł.
Był wściekły. Zapytał: „Czemu nie jesteś w szkole?”
„Opowiedz, Lorelai. Czemu nie jesteś w szkole?”
Próbowałam coś wymyślić,
jakieś sensowne kłamstwo, ale nie potrafiłam.
Myślałam tylko o tym, że wczoraj
miałam chłopaka, który mnie kochał, a dziś już nie mam.
Rozpłakałam się. Siedziałam tam jak idiotka i wyłam.
I w końcu...
po nie wiem jak długim czasie,
udało mi się wziąć w garść i uspokoić.
I czekałam.
Czekałam, aż na mnie nakrzyczy, jakoś mnie ukarze, da mi wieczny szlaban.
Da mi do zrozumienia, jak go zawiodłam.
Ale tego nie zrobił.
W końcu odważyłam się...
spojrzeć na niego, a on tam stał...
trzymając precla.
Wielkiego precla z musztardą...
dał mi go i powiedział: „Chodźmy”.
Zabrał mnie do kina.
Obejrzeliśmy Grease i Niezamężną kobietę.
Coś dla mnie i coś dla niego.
Kupił mi popcorn i cukierki.
Siedzieliśmy w ciemności i oglądaliśmy.
Potem zabrał mnie do domu
i dał mi swój sweter, żebym ukryła podkradzioną bluzkę
i powiedział ci, że odebrał mnie ze szkoły
i zabrał do klubu.
I tyle. Nigdy więcej o tym nie rozmawialiśmy.
To były moje najlepsze urodziny.
Uznałam, że powinnaś wiedzieć.
Dziękuję, Lorelai.
Pa, mamo.
ZA DARMO
Nie siedź tu i się tak na mnie nie gap.
Nie dostaniesz, póki nie wystygnie.
Dość głupie jest kupowanie ci steku.
Jeszcze głupsze jest to, że ci go gotuję.
Nie będę ci na niego dmuchał.
To działa tylko na Lorelai, więc nawet nie próbuj...
Powiesz o tym komuś, a kupujemy kota.
- Co robisz w domu? - Nie podchodź.
Dlaczego?
Bo śmierdzę. Od stóp do głów.
Nawet nie weszłam na szlak, a śmierdzę.
Wzięłam prysznic i wróciłam samolotem.
W ciągu ostatniej doby nie widziałam kaktusów.
Wystarczy pomyśleć o tym szlaku i już się śmierdzi.
- Nie weszłaś? - Nie wpuścili mnie.
- Czemu? - Czegoś zapomniałam,
przykleiłam sobie gulasz do plecaka...
Nie weszłam na ten szlak. Ale wcale nie chciałam wędrować.
To znaczy chciałam, ale tylko po to, by coś przemyśleć,
ale przemyślałam to bez wędrowania. I super, bo Carol wędrowniczka
wyglądała jak Christian Bale w Mechaniku.
Umiała zapakować ten szajs do plecaka.
- Lorelai... - Chciałam kupić kawę...
Powinnam była się domyślić, że to ma związek z kawą.
Wszystko w moim życiu jest związane z kawą.
W poprzednim życiu byłam kawą.
Ale było zamknięte.
Musiałam czekać, więc poszłam na tyły, a tam było wzgórze.
I nie wiem dlaczego,
ale weszłam na nie i zobaczyłam piękny widok
i nagle wszystko mi się rozjaśniło.
Przestań!
- Wiem, co robisz. - Tak?
Szykujesz się, by mnie zostawić, ale to duży błąd.
- Czekaj, Luke... - Od dawna widziałem znaki.
- Jakie? - Poprzedzające ucieczkę.
Dystans, terapia, nagła chęć pójścia Dziką drogą?
Chciałaś sama przejść szlak bez żadnego celu?
Nie w drodze na festiwal ani do fotografa. Tylko ty i natura.
Racja, brzmi dziwnie.
Bez względu na to, co mówią, potrzeba przestrzeni nigdy nie jest dobra.
Potrzebowałem przestrzeni w związku z Nicole i się rozwiedliśmy.
To właśnie znaczy „potrzeba przestrzeni”.
To potrzeba przestrzeni i prawnika.
Zbyt wiele razem przeszliśmy.
Wiem, że nie zawsze było idealnie, że mieliśmy problemy.
Ty ukrywałaś coś przede mną, ja przed tobą.
Miałem spać z tymi kobietami...
Wyjaśnijmy sobie, co robi surogatka.
Nie jestem nieszczęśliwy ani niezadowolony.
Myślisz tak i nie potrafię cię przekonać, że tak nie jest!
To wszystko, czego pragnę.
W najskrytszych snach o tym nie śniłem.
Że ty i ja... że to nam się zdarzy. Ale się zdarzyło.
Wiem, że nie jestem najłatwiejszym współtowarzyszem życia
ani współlokatorem,
ale nikt nie poświęci dla ciebie tyle, co ja.
Nigdy cię nie zostawię. Nigdy nawet o tym nie pomyślę.
Zrobię wszystko, by to naprawić.
Pójdę do tej terapeutki.
Jeśli chcesz, otworzę franczyzę,
będę prowadził kuchnię w Ważce.
Oddam ci swoją połowę szafy.
Zająłem ją, bo nalegałaś.
I tak założyłem, że w końcu ją odbierzesz.
Już zaczęłam. Zauważyłeś.
- Zrobiła się różowa. - I błyszcząca.
- Jest twoja. - Nie chcę.
- Weź. - Nie potrzebuję.
Potrzebujesz!
Ty potrzebujesz przestrzeni, a ja ciebie. Cholera, Lorelai!
Tyle razem przeszliśmy. Tyle...
Widzieliśmy się z innymi.
Z Rachel, Maxem, Christopherem!
Byłem na waszym ślubie! Ca za koszmar.
Ale doszliśmy aż tu. Przeszliśmy przez to wszystko.
Nie możesz odejść.
Nie możesz...
Powinniśmy się pobrać.
Co?
- Za długo czekaliśmy. - Ale myślałem...
Już wybrałam datę. W tym miesiącu.
W niedzielę, bo wiem, że wtedy wcześniej zamykasz.
To nie ma znaczenia.
Już ustalone.
Ustalone?
Ustalone.
Dokładnie takiej reakcji oczekiwałam.
Pewnie powinienem kupić nowy.
Nawet się nie waż.
Zanim to zrobimy, muszę cię ostrzec,
że droga powrotna prowadzi przez kostnicę.
Już nie musimy pisać przysięgi.
- Dwie limonki, jak chciałaś. - Dziękuję, Jack.
Em, mam złe wieści.
Może być homar.
- Co? - Co?
- Mówiłem o wieściach. - Jakich wieściach?
Muszę wrócić do miasta.
- Dziś? - Tak.
Szkoda. Berta!
Źle się z tym czuję. Mieliśmy iść do Muzeum Wielorybnictwa.
Następnym razem.
Pan Smith wraca do Hartford. Przynieś jego...
Pana Smitha... torbę.
Jedzie sobie, pa pa.
Powinnaś znaleźć kogoś, kogo rozumiesz.
Pracuję nad tym.
Jedź ostrożnie.
Dziękuję, Berta.
- Tak. Gracias, Berta. - Pa pa.
Zadzwonię sprawdzić co u ciebie, w porządku?
Szkoda, że moje trzy pierwsze żony nie były tak wyrozumiałe.
- To byłoby ułatwienie. - Będę tęsknił.
Pewnie, że będziesz.
Produkcję świec ze spermacetu
rozpoczęto w Ameryce w 1748 roku.
Christopher Hussey z Nantucket zabił pierwszego kaszalota w 1712 roku.
Od tamtej pory kaszaloty spermacetowe stały się domeną lokalnych wielorybników.
Były one bardzo ważne dla mieszkańców Nantucket.
Oprócz oleju do kaganków, z kaszalotów produkowano żywność,
a z ich kości obręcze pod krynoliny, parasole, sprężyny do mebli...
- To kaszalot? - Tak, to kaszalot.
Wielki.
- Bardzo. - Jest martwy?
Nie wiem. O czym mówiłem?
Parasole, sprężyny do mebli...
Właśnie. Parasole, sprężyny do mebli,
baty, zabawki, kołnierzyki, sprężyny do maszyn do pisania,
chwosty do zasłon, obroże dla psów oraz drapaczki do pleców,
szprychy do rowerów, wsuwki do włosów, wykałaczki, maszty do flag...
Rory, tu babcia.
Przepraszam, że nie odebrałam. Tak, jestem w Nantucket
i tak, dom jest pusty, i tak, jest twój.
Berta i jej rodzina są ze mną,
ale w pokoju gościnnym założona jest świeża pościel,
a w zamrażarce masz jedzenie.
Nie mam pojęcia, jakie to jedzenie i co w nim jest,
ale robiła je Berta i jest pyszne. Dzwoń, gdybyś czegoś potrzebowała.
...z Lorelai i Rory?
Wie, kiedy jemy. Czemu jecie tak...
- ...szybko? - Nie jemy szybko.
Długo rozmawiałaś.
Pewnie ci się wydaje.
- Kto to może być? - Emily.
Czyż nie jesteśmy popularni?
Richardzie, zajmij się tym,
a ja znowu omówię z twoją mamą, czym się różni prześcieradło kąpielowe od ręcznika.
EMILY, BŁAGAM CIĘ, SER! RICHARD
Uda mi się.
- Nie mówisz poważnie. - To nie wygląda jak kolacja.
Zgadzam się. Rory, to się je na festynie albo w tureckim więzieniu.
Obiecuję, że wam posmakuje.
- Ale... - Zostawcie to mnie.
Wracajcie do salonu, zawołam was, jak będzie gotowe.
PENSJONAT WAŻKA
Bardzo imponujące CV, Damonie.
To moje referencje, jeśli się przydadzą.
Przydadzą się.
Referencje od Iana Schragera?
- Zwerbował mnie zaraz po studiach. - Ciekawe.
Dlaczego nie został pan u Iana Schragera?
Czego pan szuka w pensjonacie?
Jakieś tajemnice?
Narkotyki? Skandale?
Przesadziłeś z odgrywaniem Rolfe'a w Dźwiękach muzyki?
Chciałem poznać inne sposoby zarządzania.
To się chwali.
Tak. Dostajesz odznakę.
Musimy spotkać się jeszcze z innymi kandydatami, ale bierzemy pana pod uwagę.
- Dziękujemy za rozmowę, Damonie. - Miło było państwa poznać.
Do widzenia, żegnaj Auf Wiedersehen, dobranoc
- Wiem. Byłem niegrzeczny. - I fałszujesz. Mam to gdzieś.
Nie podoba mi się, że ktoś inny będzie tu pracował.
- Mnie też nie. - Mały Ian Schrager
rozwiesi aksamitne liny.
Następna: Molly Daniel.
Jej nazwisko jest też imieniem. Nie znoszę tego.
- Byłem kiedyś tak młody? - Nie.
- Hydraulik. - Idź. Ja to załatwię.
Powiedz, że nie zapłacimy za nowe krany. Są paskudne!
Dobra. Cześć, Ed. Zaczekasz chwilę?
Molly, na początek porozmawiaj z Michelem.
Dobrze. Dzień dobry.
- Masz chusteczki? - Tak.
To wyciągnij.
Masz na imię Molly.
Dlaczego?
PIĘKNE ŁĄKI
Halo?
- Podnoszę o pięć. - Sprawdzam.
- Trzy dwójki. - Motyla noga!
Przepraszam panie, zakonnice, siostry. Czy jest tu gdzieś Whoopi Goldberg?
Gdybym dostawała grosz, gdy to słyszę...
Przepraszam. Przenosicie się?
Pan Porter zmarł w czwartek.
Jako ostatni, pokój jego duszy.
A co z budynkiem?
- Jest na sprzedaż. - Naprawdę?
Czemu pytasz? Chcesz kupić?
Może. Tkwi w nim potencjał.
A na strychu mieszka rodzina borsuków.
Siostro Beatrice,
pośredniczka zakazała udzielać takich informacji potencjalnym kupcom.
Nie mówiłam przecież o potrójnym morderstwie.
Przepraszam. To stary budynek,
ale solidnie zbudowany. I ma nowy dach.
- Naprawdę? - Ale proszę się spieszyć.
Katy Perry tu dziś węszyła.
Ubiera się jak ladacznica, ale płaci gotówką.
Na pewno wolałybyście, by został w rękach kogoś ze Stars Hollow.
Szczerze, sprzedałabym go Belzebubowi, gdyby dobrze zapłacił.
Mamy piękny, nowy budynek w Pebble Beach.
Reszta sióstr już tam jest. Raz nawet przejeżdżał tamtędy papież.
- Dobrze. Pospieszę się. - Proszę wziąć ulotkę.
- Gra pani w pokera? - Nie bardzo.
A Katy gra.
Dziękuję.
Hej, mały. Co robisz?
- Kawa? - Lody?
- Dostałaś mojego maila? - Owszem.
Dzięki. Pisałam do ciebie.
Wiem, dostałam. I notkę też. Dzięki.
- Czyli wreszcie to zrobicie. - Wreszcie.
Pierwszego dnia Dożynek.
- Bo jest budka z hot dogami? - Właśnie.
Będą darmowe, czy każdy będzie musiał sobie kupić?
Przepraszam, jestem córką Emily Gilmore.
Darmowe hot dogi przez całą noc.
Czyli wesele z klasą.
- Będzie idealnie. - Tak.
- To się wreszcie stanie! - Tak!
Więc...
Mój e-mail był długi i pełen informacji.
A ty odpisałaś tylko „Czaję”.
- Napisałam więcej. - Ledwo.
Potrzebuję więcej szczegółów.
Co robiłaś?
Cóż...
Esej na zaliczenie?
Przejrzyj.
UKOCHANE KŁOPOTY
To trzy pierwsze rozdziały.
Lekka. Musiałaś pominąć babcię.
Usiadłam i samo wyszło.
Ta historia siedziała w mojej głowie od lat
- i zajmowała miejsce. - Jak tekst „My Sharona”.
Dokładnie. Nie. Siedziała tam i czekała, aż przeleję ją na papier.
Niczego w życiu nie pisało mi się tak lekko.
Rozumiem twoje odczucia, naprawdę. Więc zróbmy tak.
Chcę, byś ją przeczytała. Po prostu przeczytaj.
Jeśli nadal będziesz uważała, że to zły pomysł,
że narusza twoją prywatność, nie skończę jej. Obiecuję.
Wyrzucę ją. I tyle. Nie będzie problemu.
Umowa stoi?
Obiecuję. Nie będzie problemu.
- Przestaniesz mnie lubić. - Nie.
- Będę twoją Candy Spelling. - Nie będziesz.
Dobrze.
Dziękuję.
Porozmawiamy teraz o sukienkach druhen?
Tak. Pozwolę ci wybrać.
Priscilla, królowa pustyni czy bodypainting?
Będę potrzebowała do tego pączków.
A zatem, Sereno. Dobrze wymawiam?
Tak.
- Nie Serenna? Jak „henna”? - Nie. Serena.
Tak jak ta tenisistka? Serena?
To imię bohaterki serialu Ożeniłem się z czarownicą.
Zabawna historia.
A więc, Sereno,
gratulacje z okazji ślubu.
Odkąd się pobraliście, Renford to nowy człowiek.
Dziękuję. Myślę, że to dieta sokowa.
Chcesz zostać członkinią Cór Rewolucji.
Tak. Kocham historię. Była moim ulubionym przedmiotem w szkole.
- Gdzie chodziłaś do szkoły? - W Santa Cruz.
- W Kalifornii. - Słonecznie!
Nie ukończyłam jej. Wcześnie zainteresowałam się fitnessem.
Przez chwilę pracowałam w Crunch i SoulCycle,
i u Tracy Anderson w Brentwood.
Potem pojechałam na wschód i zatrudniłam w Equinox.
Tam poznałam Renforda.
O rany. Co za opowieść!
Powinnaś mieć show.
Wiesz coś o naszej organizacji?
Tak. Chodziłam na wasze przyjęcia.
Masz wspaniałe referencje.
Znajomi Renniego mnie polubili.
Miałabyś czas dla klubu?
Z twoimi ćwiczeniami?
Tak. Klub byłby na pierwszym miejscu.
- Spotkania są obowiązkowe, wiesz o tym? - Wiem.
Obowiązuje też odpowiedni strój. Masz rękawiczki?
- Nie. Ale jestem świetna w zakupach. - Bez wątpienia.
Kruszysz, kochana.
Wszystko wydaje się być w porządku.
Daj nam parę dni na zastanowienie. Odezwiemy się.
Muszę przyznać,
że urocza z ciebie młoda dama, miło było nam cię poznać.
- Bzdura! - Emily!
Nie przyjmiemy cię, złotko.
- To nie twoja decyzja... - Nigdy.
Spotkałyśmy się z tobą z uprzejmości, bo Renford jest tu ważny
i bogatszy od samego Boga,
choć spłaca trzy poprzednie żony.
Nie wiesz, co mówisz, Emily.
Dajcie spokój. Zawsze jest tak samo.
Przychodzi żonka-trofeum, czyli ty...
Wchodzi tu z bujną fryzurą i wielkimi cyckami,
siada tam, my się uśmiechamy
i prawimy delikatne złośliwości o jej imieniu i rodzinie,
których zwykle i tak nie rozumie. Mam rację?
A potem mówimy:
„Miło było cię poznać”, odsyłamy ją i wyśmiewamy,
pijemy herbatę i kupujemy fotel bujany, który mógł lub nie
należeć do proktologa kuzyna fryzjera Benjamina Franklina,
klepiemy się po plecach za dobrze wykonaną robotę,
idziemy do domu i o niej zapominamy.
To jedna wielka bzdura.
Skąd ten język, Emily?
Sereno, jesteś żoną numer cztery.
Czasem, o ile mężczyzna jest dość stary, to dobre położenie,
bo będzie zbyt zmęczony, żeby szukać numeru pięć.
Możesz doczekać aż umrze.
Jak Barbara Sinatra. Ona doczekała.
Ale Renford jest w pełni sił,
i w momencie, w którym znajdzie sobie kolejny klub,
ty wrócisz do Tracy Anderson, o czym powinnaś pomyśleć,
zanim podpisałaś tę absurdalną intercyzę.
Tak, wiemy o niej. Wszystkie ją czytałyśmy.
Popijając herbatkę, podawałyśmy ją sobie i się z niej śmiałyśmy,
a potem kupiłyśmy drogi irygator z okresu przedkolonialnego
i poklepałyśmy się po plecach,
a potem wyrzuciłyśmy podanie poprzedniej żonki.
Chyba miała na imię Pammy.
Sereno, mogłabyś poczekać na zewnątrz?
Ta sukienka nie pomogła!
Co się, do cholery, dzieje?
- Dłużej nie mogę. - Czego?
Tracić czasu i energii na te bzdury.
Od kiedy tak uwielbiasz to słowo?
- Nie dostanie się, prawda? - Oczywiście, że nie!
Ale nie w ten sposób.
Mamy system, Emily. Wiesz o tym.
Spotykamy się, mówimy, że to przemyślimy, ale tego nie robimy i tyle!
- W taki sposób się nie dostają! - Cóż, to...
Tylko nie mów, że to „bzdura”!
- Dobra. - Emily,
jesteś członkinią Cór od wielu lat
i wiele ci zawdzięczamy.
Wiemy, że nie radzisz sobie z odejściem Richarda.
Powinnaś dać sobie czas. Odpocznij, poukładaj sobie wszystko
i wróć, kiedy będziesz gotowa znów do nas dołączyć.
Będziemy na ciebie czekać.
- Czyli generalnie mnie wywalacie. - Generalnie tak.
Ale nie mówimy tego. Po prostu już do nas nie należysz.
Dla mnie to i tak jest już martwe. Umarło wraz z Richardem.
- Dokończ listę gości! - Muszę wracać do bufetu!
Bufetowi nic nie będzie. Dzwoniłam. Obsługuje klientów w majtkach.
Nieważne, kto przyjdzie.
- Chociaż spójrz. - Patrzyłem.
Z mojej strony mam wszystkich.
Całe miasto, przyjaciół Rory, moją matkę i jej przyjaciół.
Z twojej: Caesara.
- Nie może. Musi pracować. - Czemu?
Nie dasz mu wolnego?
- Nie. - Dlaczego?
- Bo bym musiał pracować. - Zamknij.
Nie muszę. Mam pracowników, dzięki którym mogę zostawić otwarte.
Bez Caesara zostają ci Liz i T.J.,
- kuzyn Billy i wujek Brago. - Jaki kuzyn Billy?
- Twój. - Nie mam takiego kuzyna.
- Masz. Przyjdzie. - Nie może.
- Czemu? - Bo nie mam kuzyna.
- Już kupił bilet. - Ale nie mam... Dobra.
- Usiądzie z Caesarem. - Dzięki.
Lorelai, muszę dokończyć tę sukienkę.
Nie chcemy,
by wszyscy zobaczyli twój biust, gdy się pochylisz.
- Chwila, panno Celine. - Lucas!
Jesteś następny.
Upewnimy się, że ten garnitur opina tylko to, co ma opinać.
Kirk Douglas mnie tego nauczył. Tego i hory.
Garnitur jest w porządku, panno Celine.
Stąd wyglądasz trochę jak Eli Wallach.
Poznałam go na planie Laleczki.
Ubóstwiał metodę.
Mówił: „Nie patrz na mnie.
Muszę zachować erotyczną energię dla Carroll.
Kazan chce, Kazan dostanie”.
A byłam wtedy bardzo atrakcyjna. Spytajcie Kazana.
Ile lat ma ta kobieta?
Dobrze wybrałaś, Lorelai.
Będzie pasował na kartkę świąteczną.
- Dziękuję, panno Celine. - Dobra, ruchy!
Jesteś następny, Eli.
- A znajomi? - Jacy?
- Musisz jakichś mieć. - Mamy tych samych znajomych.
To twój wielki dzień. Najważniejszy w życiu.
To jest szczyt. Nic lepszego cię już nie spotka.
Świadomość, że czekają cię tylko odciski i śmierć
nie podsuwa ci na myśl osób, które zaprosiłbyś na ślub?
Jest ktoś, kogo chciałbym zaprosić. Stary znajomy.
Jeden stary znajomy! Świetnie. Mamy miejsce przy stoliku szóstym.
Może mieć gościa lub poderwać Patty. Nazwisko?
- Nazwisko: Sutherland. - Sutherland.
- Imię: Kiefer. - Serio? Tak się nazywa?
- Tak. - Tak samo pisane?
- Jak co? - Jak prawdziwego Kiefera?
- To jest prawdziwy Kiefer. - Nie, prawdziwego Kiefera Sutherlanda.
„Chloe, są już uzbrojone! Cholera!”
Tak, to ten.
„Rosjanie podłożyli bombę w ciężarówce! Cholera!”
Kiefer Sutherland.
„Podali mi wąglika. Lek mam w innych spodniach! Cholera!”
Znamy się z obozu baseballowego.
Obaj byliśmy do bani. Teraz jeździmy na ryby.
- I nigdy mi o tym nie powiedziałeś? - A niby kiedy?
Dobra, przenosimy mamę do stolika Patty, bo nie ma szans,
żebym nie siedziała obok Kiefera Sutherlanda.
W porządku. O trzeciej.
Pa.
- Zaraz wracam. - Zna Kiefera Sutherlanda!
- Prawdziwego? - Innego nie ma!
„Jack Bauer. To najdłuższy dzień mojego życia.
Moja żona i kochanka mają tę samą twarz i fryzurę”.
- Tego? - Tak. „Cholera!”
- Musi siedzieć z nami. - Już załatwione.
Kupisz lody?
- Skończyły się. - Robi się.
- Ej! - Co?
- Torebka. - Jasne.
- Wszystko OK? - Tak. Jestem zajęta.
- Z piankami. - Nie ma sprawy.
- Co robisz? - Chcę się zmieścić w suknię.
- Ślub jest za trzy dni. - Sam widzisz.
Odpuść lody.
- Wynocha. - Pa.
Tylko ty mnie rozumiesz.
Idę, panno Celine!
Jeden, dwa, trzy i cztery i pięć!
Mają tu niedobrą kawę. Musiałem iść trzy ulice dalej.
Największa jaką mieli?
- Dobrze cię widzieć. - Dzięki, że znalazłeś dla mnie czas.
Dla ciebie zawsze znajdę.
Nowe biuro...
- Tak, gniazdo. - Gniazdo?
Nazywam je tak, bo to firma rodzinna. Nie udało mi się opuścić gniazda.
Pasuje ci to. Nowy garnitur, to biurko...
Nóż w serce, kochana.
- Co u Georgii? - Zamienia się w Paryżankę.
Z bagietką i ze wszystkim.
- Pozdrów ją. - Oczywiście.
A jak Lana? Jesteście wciąż razem?
Czemu nie?
- A co u ciebie? - U mnie? Pięć na pięć.
- Co? - Przepraszam, to...
Zrobiłam sobie maraton Buffy i utknęło mi to w pamięci.
- Wszystko gra? - Nie mogę już odwiedzić ojca?
Zawsze możesz, ale trochę to oficjalne.
Jakbyś chciała mi wręczyć jakieś papiery.
Mama i Luke biorą ślub. Mówiła ci?
Nie mam w zwyczaju sprawdzać maila. Więc może.
W miasteczku to wydarzenie, uznałam, że powinieneś wiedzieć,
- ale mam nadzieję, że... - Nie przyjdę?
Nie przyjdę. Potrafię uznać własną porażkę.
Życzę jej szczęścia.
- Zrobiła listę? - Jaką?
Prezentów. Mam ogromny budżet firmowy.
Mogę kupić wszystko. Ma jednorożca?
- Wczoraj kupiła. - Wymyślę coś innego.
To jest ta wielka nowina? Ślub?
Zmieniam ścieżkę kariery.
Z dziennikarstwem nie wyszło tak, jakbym chciała.
Przykro mi. Potrzebujesz pieniędzy?
- Nie. - Na pewno? Bo trochę ich mam.
Nie mam co z nimi robić.
Kupiłem garnitur i słuchawki we wszystkich kolorach.
- Piszę książkę. - Książkę?
O mnie i o mamie.
Naprawdę? Lorelai wie?
- Tak. - Nie sprzeciwia się?
- To się okaże. - Jestem w niej?
- Ciężko byłoby cię pominąć. - Pojawiam się w oparach siarki?
Jeszcze nie zdecydowałam.
No cóż, uważam, że to świetny pomysł.
Postaraj się tylko nie robić ze mnie czarnego charakteru.
Byłem głupi, ale kochałem ją. I ciebie.
- Mogę cię o coś spytać? - O wszystko.
Co sądziłeś o tym, że mama wychowuje mnie sama?
Zabił mi pan ćwieka, panie Bernstein.
Przepraszam, ale muszę wiedzieć.
Co tym o sądziłeś? Jak się czułeś?
Twoja mama zrobiła, jak chciała. Nie pytała mnie o zdanie.
Wiem, ale pozwoliłeś jej na to.
Owszem, pozwoliłem.
Więc teraz, lata później, co o tym sądzisz?
Widocznie tak miało być.
Od kiedy zobaczyłem ciebie i Lorelai razem,
wiedziałem, że nikt was nie rozdzieli.
Może dlatego wychodzi za mąż.
Jesteś dorosła. Zrobiła swoje. Może wpuścić do życia kogoś innego.
- Ciebie nie wpuściła? - Tego nie powiedziałem.
Dlatego odszedłeś?
Ona podjęła decyzję i cię odepchnęła?
Nie. Byliśmy tacy młodzi. Ja byłem młody,
a Lorelai, podobnie jak ty, była jak huragan.
Poza kontrolą. Pewna swoich racji.
Nie mogłem z tym rywalizować. Więc nie próbowałem.
Ale mogłeś z tym walczyć. Jakoś ją przekonać.
Próbowałaś ją już do czegoś przekonać?
Uważasz, że to była słuszna decyzja, by wychowała mnie sama?
Uważam, że tak miało być.
Lorelai się ze mną zgodzi.
Też tak uważam.
Wiesz, że cię kocham, prawda?
Wiem.
Zaczekaj.
- Pracujesz. Powinnam... - Nie, ja...
- Przepraszam. - W porządku.
Chodźmy w przyszłym tygodniu na kolację. Opowiesz mi o tej książce.
Dzięki za kawę.
A biuro mi się podoba.
NIERUCHOMOŚCI SOTHEBY'S
Mamo!
- Co z... - O Boże! Odwołałaś!
- Co? - Ślub. Wiedziałam, że tak będzie.
Nie powinnam była kupować sukienki tak wcześnie.
Nie odwołałam. Dlaczego tak sądzisz?
- Przyszłaś. - Porozmawiać.
- O odwołaniu ślubu? - Nie.
Mnie możesz powiedzieć. Nie stracę zaliczki.
Dlatego nikomu jeszcze nie mówiłam, że wychodzisz za mąż.
- Przezornie. - Nie tłumaczę się.
- Cieszę się. - Nie zainwestowałam w to ani grosza.
- Wychodzę za mąż. - Za Luke'a?
- Sprzedajesz dom? - Co? Tak.
- Żartujesz sobie? - Nie. Czemu? Chcesz go?
Nie! Boże, nie!
- Czyli nie? - Przykro mi, ale nie.
Skoro ty go nie chcesz, ani ja go nie chcę,
- sprzedam go komuś, kto go chce. - Ale...
Albo komuś, kto dużo mi zapłaci za wyburzenie go. Też mi to odpowiada.
„Pokaż mi pieniądze!” Widziałaś Jerry'ego Maguire'a?
Wczoraj leciał na Starz. Wspaniały.
Przestań, mamo. Dlaczego nie chcesz domu?
Bo już nie jest domem.
Nie jest nim, odkąd zmarł twój ojciec.
Próbowałam coś zmienić, dostosować,
przemeblowałam go, ale nic to nie dało.
- Co przemeblowałaś? - O czym ty mówisz?
- Wygląda dokładnie tak samo. - Wcale nie.
Poza tym telewizorem, wszystko jest tak samo, jak było.
- Ślepa jesteś? - Nic się tu nie zmieniło.
Na litość boską, czemu...
To było tam. Poduszki były na górze.
Wysokie szklanki były na górnej półce.
W wiaderku do lodu nie ma szczypiec.
Miałam paprocie. Teraz mam fikusy.
Racja. Nie ma szczypiec. Co to za miejsce?
Idź już, Lorelai.
Zaraz przychodzi pośredniczka, przedyskutujemy jak sfotografować dom.
- Nie mam czasu się z tobą kłócić. - Gdzie będziesz mieszkać?
- W Nantucket. - Co proszę?
Czemu dramatyzujesz? Podoba mi się tam.
Tu jest cały twój świat. Znajomi, klub, Córy Rewolucji...
- Stare prukwy! - Co?
- Ludzie się przenoszą. - Nie ty.
Ty się nie zmieniasz! Dorian Gray chce się sądzić
o prawa autorskie do twojego portretu ze strychu.
Czasami życie nas do czegoś zmusza.
Pamiętasz dom, który wynajmowaliśmy z ojcem co lato?
- Oczywiście. - Kupiłam go.
A nawet nie był na sprzedaż.
Poszłam tam jak Bugsy Siegel
i złożyłam ofertę nie do odrzucenia.
Pomyliłaś gangsterów, ale doceniam próbę.
- Zapłaciłam gotówką. - Jak Katy Perry.
Sprawdziłam cenę domu naprzeciwko i zaoferowałam dwa razy tyle.
Nie umiesz robić interesów.
Zgodzili się od razu i zostawili meble na werandzie.
- Brawa dla ciebie. - To było nawet ekscytujące.
Nigdy nie kupiłam nic dużego.
Twój ojciec kupił ten dom i samochody.
Wszystkie moje karty są na jego nazwisko.
Ale Zamek z Piasku?
Jego właścicielką jest Emily Gilmore.
Zamek z Piasku?
Poprzedni właściciele nazywali go Małżową Budą.
Chyba Dom Pochwy było zajęte.
Zamek z Piasku, ładnie.
Mam na oku dom obok.
Chcę go kupić i wykurzyć sąsiadów.
Kiedy zaczęłaś zachowywać się jak w sztuce Mameta?
Każdego popołudnia piję sherry.
Możesz się przyłączyć, jeśli chcesz.
Mamo? Usiądź.
- Dlaczego? Coś jeszcze? - Usiądź, proszę.
Czego potrzebujesz, Lorelai?
Chcę powiększyć Ważkę.
Nie mogę, bo z jednej strony mam mokradła, pokręcone zarządzenia
i dziwaczne jaszczurki, które wykluwają się tam raz na 50 lat.
Nie rozwinę biznesu i nie zatrzymam Michela,
póki nie znajdę nowego miejsca i właśnie je znalazłam.
To były dom starców, sprzedają go.
I potrzebujesz pieniędzy.
- To idealna szansa. - Potrzebujesz pieniędzy.
Siostry chcą się go pozbyć. Cieszy się zainteresowaniem.
Nie wiem, czy kto inny da mi szybki kredyt.
Czyli potrzebujesz pieniędzy.
- Tak. - Pójdę po książeczkę.
Chciałabym użyć pieniędzy z funduszu Luke'a.
On ich nie chce. To wbrew niemu.
Luke chce, żeby jego imperium było małe.
Wiem, że tata mu je zostawił, a ja chcę uhonorować jego pamięć,
może w ten sposób też mogę.
Zadzwonię do prawnika.
Naprawdę? Dziękuję.
- Pod jednym warunkiem. - A było tak blisko.
Dwa tygodnie każdego lata spędzicie z Lukiem w Nantucket
i tydzień w święta.
Możecie mieszkać w domu obok.
Żartujesz.
Zgódź się, a rano dostaniesz pieniądze.
Jeśli nie, lepiej pozbądź się jaszczurek.
Za krąg życia.
Wyglądasz na szczęśliwą.
Jestem szczęśliwa. Naprawdę.
To głupie. Świętujemy.
Otwieram Dom Pérignon z '69.
Dobra. Jestem.
Mam dziś milion innych rzeczy do zrobienia.
Jestem. Czego szukać?
Najpierw ser w sprayu.
- Mam. - Przejdź do Red Vines.
Dwie w bok od owsianki i jedna w górę od pasty anchois.
Znajdź mi białe agrafki.
Co białe agrafki miałyby robić obok... Mam.
Odplamiacz w sztyfcie.
Odbieram sukienkę, spotkamy się w hotelu.
To do zobaczenia.
- Przepraszam. - Hej!
Z wszystkich barów na całym świecie.
Dobrze cię widzieć.
- Ciebie też. - Co robisz w Stars Hollow?
Odwiedzam rodziców.
- Fajnie. - Bardzo.
Zwłaszcza że Grady złapał grypę i wszy
- pierwszego dnia szkoły. - O rany.
W ciągu 24 godzin cała trójka się zaraziła. Okropna sprawa.
Jenny kazała mi uciekać, póki mogę.
- Jest święta. - I w ciąży.
- Znowu? - W Scranton jest nudno.
Będziesz miał głośno.
- Wiem. - Świetnie.
- Wiem. - Gratulacje.
Dziewczynka, więc moja siostra będzie mogła kupować ciuszki.
- Co u Clary? - Jest w Berlinie u niejakiego Wolfganga.
- Van Halena? - Chciałbym.
Jest z Buffalo. Wspina się.
Na wyżyny?
Nie. Na mosty i budynki.
Ułożyli stos opon do monster trucków,
a on się po nich wspiął przebrany za stacyjkę.
- Nie wiem, jak się do tego odnieść. - I nazywa ją Ra.
Sam wymyślił tę piękną ksywkę.
- Nienawidzisz go. - Nienawidzę.
Nie przejmuj się. Jest młoda. To jej pierwsza miłość. Pewnie...
Tak, wiem.
- No... - Co u ciebie?
U mnie? W porządku.
Tylko w porządku?
W tej chwili dużo się zmienia.
Cały czas poszukuję. Piszę książkę.
Przeczytałaś wszystkie, więc to oczywiste.
O mnie, mojej mamie i naszym życiu.
- Serio? - Mogę cię w niej umieścić?
Zmienię imiona, by chronić prywatność bohaterów,
ale ty będziesz wiedział.
Nie wiem. A co napiszesz?
Że byłeś najlepszym chłopakiem na świecie.
Że byłeś...
szczodry, opiekuńczy, dobry i silny.
I że żałuję, że nie poznaliśmy się, gdy byłam starsza i dojrzalsza,
i że gdybym cię wtedy nie poznała, nie byłabym tym, kim jestem.
Że nauczyłeś mnie, czym jest bezpieczeństwo.
Że kochałeś Władcę Pierścieni
i że beznadziejnie udawałeś Sméagola.
Wcale nie beznadziejnie.
A nawet bardzo dobrze. Tak samo gestykulowałem.
Wiem, pamiętam. I to bardzo dobrze.
- Powodzenia z książką. - Dziękuję.
Mąka kukurydziana.
Tym razem zapłać.
Michel? Przeszukam kuchnię.
Zawołasz mnie, jak przyjdzie Rory?
Dla takich chwil żyję.
Jak w porno.
- Nie skradaj się tak. - Co? Wołałam cię.
- Kiedy? - Teraz.
- Nie. - Tak.
Słabo słyszę.
Uruchomiłam pułapkę Jacksona na niedźwiedzie
i alarm zawył mi prosto do ucha.
- Co Jacksona? - Pułapkę na niedźwiedzie.
Czytał Marcie Mały domek w Wielkich Lasach.
Doszedł do momentu, gdzie Ma idzie sprawdzić...
Co u koni. Myślała, że krowa...
- Uciekła... - Ale nie.
Uderzyła go w nos,
- a to był niedźwiedź. - Tak.
To niedźwiedź!
Teraz Jackson myśli, że wszystko, co się porusza na zewnątrz to niedźwiedź,
cały dom naszpikował pułapkami,
które grają „Welcome To The Jungle”, kiedy się je uruchomi,
a ja goniłam naszego koguta Cogburna i voilà!
Powtórka z Panamy.
Nawet sąsiedzi usłyszeli. Zadzwonili po policję.
Dopiero jak mnie wypuścili, mogłam mu powiedzieć:
„Pozbądź się tego”.
Wypuścili?
Policja myślała, że włamałam się do własnego domu.
- Dlaczego? - Bo na pytanie
- czy się włamałam, odpowiedziałam „tak”. - Dlaczego?
Myślałam, że pytają, czy mam sok ananasowy. A miałam.
Co sądzisz?
Co to, Sookie?
To twój tort weselny.
Albo to twój tort weselny.
Albo to.
To miał być twój tort weselny, ale potem ten nim został.
Nie mogłam się zdecydować. Ale to twój ślub z Lukiem.
Więc chciałam, żeby tort mówił „Luke”.
Patrz.
- Ten naprawdę mówi: „Luke”. - Niesamowite.
Ten ma kapelusze,
ten stokrotki, a ten małe torty na czubku.
Ten to klasyka, ale...
Mój ulubiony to ten. To jest twój tort milowy.
Patrz, to ty i mała Rory z lukru.
Jak w prawdziwym życiu.
To twój dom i Jeep,
a to szpital, do którego mnie zabrałaś, kiedy się poznałyśmy.
O Boże, to...
Mój opuszek palca.
Zebrałaś go z podłogi i włożyłaś do torebki.
Nowiutkiej, swoją drogą.
Pojechałyśmy do szpitala, gdzie mi go przyszyli.
Dwa dni później znów go odcięłaś.
- Nasza mała tradycja. - Tak.
Michel, patrz, kto tu jest!
- Ty suko! - Nic się nie zmienił.
Dwa lata?
Dwa lata zanim przyszłaś tu przed nami paradować.
- Nie paraduję... - Nie! Teraz ja mówię!
Powinnaś się wstydzić.
- Co zrobiłaś tej ślicznotce. - Dzięki.
Zmieniłaś ją w szlochający, przygnębiony wrak człowieka,
który nie pozwala parkować na twoim miejscu,
mimo że jest obok wejścia.
- Nie... - Mówię!
Kiedy wyruszyłaś w swoją wspaniałą podróż,
zabrałaś swoją magiczną, odtłuszczoną granolę.
Przywiozłam całą pakę. Jest z tyłu.
Naprawdę? Miło cię widzieć.
Pozdrów Jacksona i dzieci. Tam jest?
Michel przesadza. Nie jestem wrakiem.
Może jak po stłuczce.
- Przepraszam. - Za co?
Miałyśmy zrobić to razem.
Zrobiłyśmy. Rozejrzyj się.
- Piękny pensjonat. - Bez wątpienia.
Brakuje mi go. Kocham to, co robię.
To naprawdę fascynujące.
Wiedziałaś, że potrafię określić odczyn gleby,
- próbując jej? - Nie wiedziałam.
Czasem rozglądam się
i widzę tylko grupę ludzi jedzących ziemię i myślę sobie...
„Tak zaczęło się w Jonestown”.
Jeśli zaczną sobie podawać oranżadę,
zawsze możesz wrócić.
Najlepsze przyjaciółki?
Najlepsze przyjaciółki.
- Co to? - Co?
Co to...
Co to? Ten zapach. To uchowiec?
Może.
Nie wierzę, że wpuściłaś Roya Choi do mojej... A to? Ina Garten.
- Nie! - Nie?
Czy to nie limonkowy kurczak w tequili? Nie było mnie raptem chwilę.
- Dwa lata. - Nieważne!
A teraz... Co to?
Kanapki!
Wszędzie kanapki!
Jeśli Rachael Ray poprzestawiała w mojej spiżarni, wybuchnę.
Ej! Najpierw pukaj!
- Jesz moją granolę rękami? - Nie mam łyżki.
- Zjadłeś połowę! - Nie oceniaj mnie, ty wariatko!
- Nie tak szybko. Udławisz się! - Oddawaj to.
- To moje... - Nie!
Witaj, Alejandro.
Berto, czemu nie leżysz w łóżku?
Idź natychmiast. Podgrzeję ci zupę.
O nie.
Gdy pani gotuje, zupa zawsze kipi i nie mogę jej zmyć.
Nie kłóć się ze mną.
Wracaj do łóżka. No już.
Dobrze. To pani kuchenka.
Jak dorosła kobieta żyje,
nie potrafiąc podgrzać zupy, jest niepojęte.
Halo?
Tak, Sidney. Już jadę.
Muszę tylko podgrzać zupę i wychodzę.
Do zobaczenia.
Zanurza swój harpun w ciele wieloryba.
Za pomocą żelaznych grotów
wielokrotnie dźgają zwierzę w kark, by przestało płynąć
i by szybciej wykrwawiło się na śmierć.
Następnie podcinają ścięgna, unieruchamiając zwierzę.
W późniejszych czasach wynaleziona zostanie włócznia wybuchowa,
która łączy ostrze włóczni
z ładunkiem wybuchowym, który eksploduje w zwierzęciu.
Ale jak na razie głównie dźgają.
Wieloryb wypluwa hektolitry krwi.
Zostawię was na chwilę.
Gdzie Right Said Fred, kiedy są potrzebni?
Do garnituru dali mi to.
Nie wiem, co to.
Poszetka. Pomyśl chwilę.
Całkiem ładna.
Oto i strój na jutro.
- Komentuj. - Obróć się.
- Jess... - Obróć się.
- A więc? - Przystojny z ciebie mężczyzna.
- W porządku. - Gorący towar.
- Jasne. - Jak Rande Gerber.
- Wystarczy, Jess. - Hej.
- Dobrze wyglądasz. - Tak?
Szczerze mówię tylko raz.
- Jasne. - Luke!
- Wszystko pod kontrolą! - Czemu nie pukasz?
- A gdybyśmy byli nadzy? - Nie mów tak.
- Wszystko pod kontrolą. - Dokąd?
- Zwymiotować. - Na dole jest łazienka.
Wolę na górze.
Nie chcę, żebyś tu wymiotował.
Ale od płytek w dolnej bolą mnie kolana.
- Ma rację. - Wymiotowałem w obu,
więc wiem, o czym mówię.
Kirk, co się dzieje?
- Zniszczyłem twój ślub. Przepraszam. - Zniszczyłeś? Jak?
Dekoracje na rynku.
Lorelai chciała wykorzystać Dożynki,
użyć belek i wózków z jedzeniem,
ja miałem tylko ustawić stół na prezenty i sobie iść
- i naprawdę chciałem. - Ale?
Zabrałem Płatka na spacer.
Trochę dłużej niż zwykle wybierała miejsce.
- Jasne. - I wpadłem na pewien pomysł!
Ja nigdy na nic nie wpadam!
Za chwilę
kupiłem pistolet na brokat i dwustronną taśmę.
Dwie godziny i wszystko wyglądało inaczej!
Kompletnie inaczej. Zrujnowałem twój wielki dzień.
- Wyluzuj, Kirk. - Szkoda, że nie ma tu Płatka.
Zawsze mnie pociesza w stresujących sytuacjach.
Kiedy nie trafię do toalety, pozbywa się wymiocin z podłogi.
Przestań mówić.
Co ty tu robisz?
Mieszkam. Przystojniaczek.
- Jak Rande Gerber. - Dokładnie.
- Miałaś w być w pensjonacie. - Byłam. Nie mamy Pop-Tarts.
Idź stąd. Nie powinienem cię widzieć. Jutro ślub. To przynosi pecha.
Bawimy się w to?
- O co halo? - Co ona tu robi?
- Mieszka? - Mówiłam mu.
Nie powinien jej widzieć.
- Bawimy się w to? - Tak, bawimy.
Zapomniałaś już o naszej rozmowie o tym dniu?
- Tak. - Trochę. Co z Kirkiem?
Odbiło mu i chce wymiotować w łazience na górze.
Od płytek na dole bolą go kolana.
- Ciastko? - Tak.
Nie możesz tu zostać. To przyniesie pecha. Tylko ja to rozumiem?
Dobra, pójdziemy sobie.
Nawet się nie pobraliśmy, a już po miesiącu miodowym.
Dzięki, że jej nie powiedziałeś, że zrujnowałem jej ślub.
- Nie ma problemu. - Dobra, wychodzimy! Pa!
Udajecie, że wychodzicie, a tak naprawdę siedzicie i jecie.
- Nie! - Nie.
Nie wiedziałam, że Luke jest tradycjonalistą.
Wiem. Czego jeszcze się dowiem?
Co?
Proszę.
Przeczytałaś.
Nie.
- Nie... - Nie przeczytam jej.
Dokończ ją. Przeczytam całość.
Jesteś pewna?
Jeśli mi się nie spodoba, pozwę cię.
Doskonała promocja.
- Może i tak mnie pozwiesz? - Nie ma sprawy.
- Dzięki, mamo. - W porządku.
Jedna uwaga.
Niech będą Kochane kłopoty. Tak jest prościej.
Kochane kłopoty.
Zamawiamy pizzę. Jakieś życzenia?
- Idź stąd! - Dodatkowy ser?
Macie tu urwanie głowy,
więc będę się zbierał.
- Nie musisz. - Żaden problem.
Prześpię się u Liz i T.J.'a. Widzimy się jutro.
Liz ma dla ciebie miejsce?
Łóżka nie, ale dużo kanap. Nie wiem czemu.
Będę o dziesiątej?
Jess, patrz. Trzy pierwsze rozdziały!
- O co tu chodziło? - Sprawa między nami.
- Między wami? - Sprawy zawodowe.
Zawodowe? Czyli już ci przeszło?
Dawno temu.
Dobra, widzimy się jutro?
Ciekawe, czy założysz poszetkę.
- Ostatni kawałek. - Proszę.
No weź! Małżeństwa tak robią.
Faszerują się jak cielęcinę?
- Tak, patrzę na ciebie i widzę cielęcinę. - Weź to.
Dobra.
Jeśli kiedyś utkniemy w Donner Pass i będziemy musieli zjeść naszego kierowcę,
dam ci pierwszy kawałek, bo jesteśmy małżeństwem.
- Prawie. - Prawie.
- Dziwnie się czuję. - Wiem.
- Napijemy się? - Tak. Nie. Nie wiem.
- A jeśli będziemy śmierdzieć alkoholem? - Weźmiemy prysznic.
Alkohol wychodzi przez pory, ludzie poczują.
Ile planujesz pić? To nie wodewil.
Wiem. Mam tremę.
- Wahasz się? - Nie, a ty?
Nie. Po prostu mam plany.
- Wiem. - Skąd?
Domyśliłem się. Też je mam.
- Masz plany? - Tak.
Jakie? Żadnych dziwnych przysiąg. Obiecaliśmy sobie.
Nie planuję dziwnej przysięgi.
„Bierzesz sobie ją? A ty jego?” „Tak”. „Tak”.
Tyle! Depczemy po szkle. Jemy.
- Depczemy po szkle? - Nie musimy?
- Nie jesteśmy Żydami. - Nie?
Co ty zaplanowałaś?
- Flash mob. - Żartujesz!
Tydzień przesłuchiwałam dziewczyny Patty.
Będą w koszulkach z twoją twarzą. Koszmar.
- Jaka piosenka? - „Relax, Don't Do It”.
- Frankie Goes to Hollywood. - Ja też flash mob.
- Nie gadaj! Jaka piosenka? - „Hey, Nineteen”.
- „Hey, Nineteen”? - Steely Dan.
Robisz flash mob do Steely Dana?
- Lubię go. - Nie możesz.
- Dlaczego? - To nudy dla staruchów.
Wcale nie.
Co będzie w twoim flash mobie?
Wyskoczą, wyłysieją, poskarżą się na plecy i zasną?
- Mój flash mob, moja piosenka. - Dobra.
Byłem na próbie. Straszna.
Bo nie da się zrobić flash mobu do Steely Dana.
Za duża presja. Ci ludzie się na nas gapią.
Czekają na rozrywkę, której nie dostaną, bo to Steely Dan.
Wykończysz mnie.
Powinniśmy już być małżeństwem.
- Tak. - Prawda?
Z jutrzejszej napompowanej imprezy będą cieszyć się wszyscy poza nami.
Jak tylko powiemy „tak”, będzie dobrze.
Powinniśmy uciec i zorganizować wielkie taneczne wesele.
- Bez presji. - Tak. Steely Dan wciąż byłby do niczego.
Co?
- Dziś wieczór bingo. - To co?
Wielebny Skinner długo siedzi w wieczory bingo.
Hej. Obudź się.
- Jeszcze pizzy? - Nie.
- Chodź. - Dokąd?
Bierzemy ślub.
- Teraz? - Teraz.
- A jutro? - Jutro też.
- A co z nim? - Niech śpi.
SZKOŁA BALETOWA PANNY PATTY
OTWÓRZ MNIE
LORELAI: JEST IDEALNIE!
LORELAI I LUKE 5 LISTOPADA 2016
- Steely Dan? - Wiem.
Kto robi do tego flash moba?
Luke.
Luz. Napisałam do Patty. Zmieni to na „Karma Chameleon”.
- Nie powiesz mu? - Nie.
- Będzie nieźle. - No.
Nie ciekawi cię, jak wygląda flash mob do Steely Dana?
- Nie. - Mnie też nie.
Jak się czujesz?
Czuję się...
właściwie.
Dużo czasu mi to zajęło.
Czasem trzeba odbyć podróż.
Chyba tak.
- Będę w tym dobra. - W byciu żoną?
Nie, w dokończeniu tej butelki.
Nie mam najmniejszych wątpliwości.
Skoro ja wyszłam za mąż, ty też powinnaś.
Doskonały wiek.
Robiłybyśmy to, co zamężne kobiety.
Czyli co?
Nie wiem, farbowały włosy na niebiesko, kupowały kotlety.
- Kręgle? Nie wiem. - Ja też nie.
Będę starą panną, która wiecznie się opiekuje mamusią.
Od tego mam Kirka.
Zobaczmy. Za kogo mogłabym cię wydać?
Wiem!
- Czy Pee-wee Herman ma już żonę? - Jestem prawie pewna, że nie.
Jako dziecko chciałaś za niego wyjść.
I za Edwarda Nożycorękiego i Jerry'ego Orbacha z Prawa i porządku.
Bardzo eklektyczny gust.
„Rory, ponieważ nieustannie się rozmijamy,
uznałem, że powinniśmy zerwać. Trzymaj się. Paul”.
Kto?
Strasznie go potraktowałam. Jestem okropna.
Wcale nie.
Nie pasowaliście do siebie.
A wierz mi: powinniście.
- Kiedyś znajdzie kogoś dla siebie. - Wiem.
Ty też.
Hej. Co się dzieje?
Chcę to zapamiętać.
Każdy szczegół.
Mamo.
Tak?
Jestem w ciąży.
Tłumaczenie: Agnieszka Putek