NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
DREAMLAND PRZESTAŃ SIĘ SZCZERZYĆ
Wasza Wysokość.
Co tu się odstawia?
To kolejka do królowej Bean.
Co za zbiegła liczność.
Też chcemy ją zobaczyć.
To ustawcie się w kolejce.
W lesie nie ma kolejek.
To właśnie odróżnia nas od zwierząt… Czekanie.
- Jaka długa ta kolejka? - Jakieś tysiąc osób.
Rzygam przez twoją obowiązkowość.
No dobrze, rozwiążmy więcej problemów.
Byle szybko, już jest południe.
- Co na lunch? - Nie wiem. Zapiekanka?
Wciągnąłbym sałatkę jajeczną.
A ja trzymetrową nitkę makaronu.
Zmarnowaliśmy dość czasu na te wasze przygody.
Możemy skupić się na sprawach królestwa i odpuścić fanaberie?
Mam pytanko, Oddie.
Jak się wnerwisz, przewracasz trzema oczami?
Nie baw się oczami Odvala.
- Każde ma imię. - Nieprawda.
Prawda. Ślipko, Łypko i Porywacz Dusz.
Złodziej Dusz.
Elfo, Luci, nie drażnijcie Odvala.
To zbyt łatwy cel.
Następny utyskiwacz!
Już tu jesteśmy.
Wasza Wysokość, to ja, król Królo.
W Uliczce Elfów zawitał kryzys.
Jest nam, że tak powiem, ciasno, a przy naszych gabarytach,
kiedy mówię, że jest nam ciasno, to… o mamuniu, nie żartuję.
- No i? - Mamy skromną prośbę.
Śmiało.
Oddajcie nam zamek.
- Co? - Co?
Że co?
Elfo, Luci, narada.
Wiedzą, że to był ich zamek?
Nieważne. Ucisk to ubaw, głupolu.
Bean, masz szansę postąpić szlachetnie.
Zasłyniesz jako królowa, która zrzekła się Dreamland.
Odpowiedź brzmi… nie.
Popełniasz wielki błąd.
Szoczko i Piąstko złożą ci wizytę.
Wynośmy się stąd.
Zapiekanka gotowa.
Dziewko od Mopa, ogarnij to.
Masz na myśli zapiekankę czy fiasko dyplomatyczne?
ROZDZIAŁ XXXVIII SZPIEG KONTRA SZPIEG KONTRA SZPIEG
Dzięki, że czekacie!
Doceniamy waszą głupotę!
Dzięki, że czekacie!
Doceniamy waszą głupotę!
Rany. Tylko nie to.
Co jest, Sam Buca?
- Denise odeszła i zabrała kufle. - A to czemu?
Twierdzi, że mnie podrywałaś.
- Jak to? - Tak to.
Wcale cię nie podrywałam.
Właśnie to robisz.
Aleś ty wkurzający.
Denise rzuciła to samo na odchodne.
- Narka. - Też to powiedziała.
- Co? - Że woli Marka.
- Hej, Sam Buca, co u Denise? - Nie wiem.
- Co u Oony? - Touché.
Beanie, maleńka, wróciłem.
Od rana siedzę na tronie i padam na twarz.
Możesz mnie zmienić?
Nie trzeba ci zmiennika. Rządzisz.
Słuchaj, chcę ci kogoś przedstawić. Gdzie się podział?
Uroczy niedźwiadek.
Co z nim zrobić? Wypchać, zarżnąć czy poślubić?
Nic z tych rzeczy.
To twój pół niedźwiedź, pół brat. Nie widzisz podobieństwa?
No może.
Cześć, misiaczku. Witaj w rodzinie.
Dwa fakty na mój temat. Po pierwsze jestem fajną kumpelą.
Po drugie nie mam teraz dla ciebie czasu. Po trzecie nie lubię łatek.
Możesz mi mówić królowo Bean, starsza siostro Bean
albo Wasza Siostrość. Pytania?
Jesteś olbrzymią wiewiórką?
Zabierz go, tato, zanim mnie wpieni.
Następny!
Co ty wyprawiasz?
To jest łóżko.
Kładę cię spać.
Ludzie zapadają w sen zimowy co noc.
Co za głupota.
- Tęsknię za mamą. - Ja też.
Ale mamy okazję się zbliżyć, a ja mogę stać się lepszym tatą.
- Wreszcie. - Przymknij się, Derek!
Próbuję być lepszym tatą!
Gdzie ty się wychowałeś, w jaskini?
- Widocznie nie. - To moje łóżko.
Niech cię ćmy żrą na podłodze w podupadłej palarni cygar.
A ty żryj muchy w terrarium.
Zamknijcie jadaczki. Brak snu szkodzi urodzie.
Wróbel nie będzie mi rozkazywał.
Nie obrażaj mojej minidziewczyny.
- Zamknij się! - Ty się zamknij.
Obaj się zamknijcie, jasne?
Mam na imię Derek, tak w ogóle.
Nie teraz, dziecko. Ogarnij atmosferę.
No już, wynocha.
W końcu jestem sama.
Nareszcie mogę się wyspać.
Bean!
Natychmiast otwieraj te cholerne drzwi!
Już idę.
Pospiesz się! Bo zacznę szarpać gałkę!
Jak się masz, Bean?
- Wiesz, czego chcemy. - Wiesz, czego chcemy.
Byle nie porad w sprawie mody.
Wynoście się z mojego zamku!
Dobrze wiesz, że to nasz zamek. Sama się wynoś!
- Błazenko. - O tak!
To nasz ocean. Wynoś się!
Uważaj.
- Mora? - Bean, obudź się!
Tym razem wystarczyło jedno wiaderko.
To nie jest uniwersalne rozwiązanie.
Co?
Przepraszam. Proszę zrobić przejście. Także witam. Przepraszam.
Nie chciałam nadepnąć.
Narada dworska. Natychmiast.
Dobrze. Gdzie?
W twojej koszuli, jak kiedyś?
Może być za tronem.
Śniło mi się, że wszyscy, którym podpadłam, chcieli mnie dopaść.
Wszyscy byli w zamku i elfy mnie wyrzuciły.
- Elfo… - No co?
To mi wygląda na typowy objaw stresu i paranoicznych złudzeń
opętanej władzą tyranki.
Gratuluję, debilko.
- Najbardziej stresujące były elfy. - Przeklęte elfy.
Wiem, że nadal się dąsasz
z powodu tych milusich elfich szkielecików pod zamkiem.
Mógłbyś ukradkiem rozeznać się, co elfy wiedzą o swoich przodkach?
Mam szpiegować?
Zdradzić swoich rodaków, służąc królestwu,
które okazało wrogość wobec elfów i ogrów?
- Mogę się przebrać? - Tak.
To spoko.
Umieram z głodu. Gdzie znajdę tu jakieś odpadki?
Tam, gdzie stoisz.
Brawo, Derek. Twój pierwszy dowcip.
To może pożrę twoją dziewczynę.
Tylko spróbuj.
Za późno.
Nie połknął mnie.
Działaj, Derek. Przecież uczyłam cię, jak być twardzielem.
Szykuj się na nieskoordynowany łomot.
NARADA BEZ SMRODKO
Co jest, Królo?
Mów! Odzyskałeś zamek czy poległeś w trakcie?
Następny, który zada głupie pytanie, zarobi moim berłem.
Tą kulką na patyku?
Powiem wprost.
Próbowaliśmy po dobroci.
A potem gniewnie stamtąd wyparowaliśmy.
Ale królowa Beanie była niewzruszona.
Pora podjąć kroki.
Czyli co? Jesteśmy tylko elfami.
Co masz na myśli, Zwiewko?
Odbijemy go siłą, choćby kosztem wielu ofiar.
Mam pytanie.
Czemu aż tak zależy nam na zamku?
Ty, baryton. Nie wiem, jak się nazywasz.
Mów mi Wąsaczo.
Cóż, Wąsaczo, nie chodzi o sam zamek,
tylko o to, co jest pod nim.
- Czyli piwnica? - Nie.
- Czyli parking? - Nie.
Czyli…
Chodzi o właśnie to coś.
Ale chronią tego najpaskudniejsze kreatury,
jakie ślimaczyły się po jaskiniach. Trøgi!
Na co czekasz?
Chyba nie musimy ich wszystkich zabijać, prawda?
Bean ma dobre serduszko.
- Nie to co ten zdrajca Elfo! - Co?
Wszędzie węszy i wścibia nos w nie swoje sprawy.
I nie przestaje mówić o swojej pupci.
Może to trauma z dzieciństwa.
Coś ty za jeden? Miłośnik Elfo?
Gorzej! Sam nim jesteś!
Nie zabijaj mnie, proszę. Zabijesz mnie?
Mam pomysł.
Elfo, będziesz naszym szpiegiem.
Udasz się do Trøgtown przebrany za ohydnego Trøga
i wybadasz, co wiedzą.
Ile mogę wydać na kostium?
Nic. Ruszaj!
Tylko nie miej pretensji.
Za tyle to nawet peruki nie skombinuję. Jak sobie chcesz.
Bez sensu…
Spływać, pluskwy. Moja kolej.
Kim jesteś?
Czemu się śmiejesz?
- Wynocha z mojego zamku. - To nie twój zamek, kochana.
Mama.
„Jak zachować spokój podczas lektury w łóżku”.
„Rozdział pierwszy. Przyznaj, że masz problem”.
Tato?
Znów śnią mi się koszmary.
Nie przejmuj się tym.
Pewnie zjadłaś nieświeże małże.
Nawet świeżych nie jadłam.
Mam tu trochę, jeśli chcesz.
Nie?
Powiedz, to nawracające sny?
- Za każdym razem śni ci się to samo? - Nie.
No to nie masz się czym martwić.
Tylko nawracające sny oznaczają kłopoty.
Nierozwiązane problemy pod sufitem.
Wracaj do łóżka.
- Nie mogę. - Nie?
Mam na to lekarstwo.
Herbatka na dobranoc.
Moja specjalna mieszanka.
Rozgniatam osiem rzadkich przypraw z liśćmi herbaty.
A potem Vip i Vap śpią na tym przez osiem tygodni.
To czuć.
Dodałbym miodu,
ale przez Misiaczka nie mamy zapasów.
Chcę zasnąć jak najprędzej.
Da się to wypić ciurkiem?
Parzy!
A jednak to nawracający sen.
Jak mam to powstrzymać? Zabić cię?
Muszę zniszczyć windę.
KOŁO PRAWDY
Ohydnie tu.
I ciasno.
Wolałem mówić: „Cześć, jestem Elfo”.
To były mniej skomplikowane czasy.
Co u…
Idziesz na bibkę pod księżycem?
Tak, ale najpierw zrzucę skórę.
Nie znam większej ohydy.
Dasz radę. No już. Dobra.
Udawaj, że to rulonik owocowy.
Nie pachnie jak rulonik owocowy.
I gotowe.
W drogę.
No dobra.
Nie jest źle.
Co za pupcia.
Heloł.
Niezłe te nieświeże małże.
Musimy się pozbyć windy do piekła.
Tej, która ucięła mi głowę? Tak!
Pora wyszybować tę windę.
Prawa autorskie ma demon Luci.
Oj! Potrzebuję jej.
Zwrócę ci ją!
Co się szczerzysz?
To tylko dłużej potrwa.
Szykuj się na rąbankę, mamo.
Tak! Uciekliśmy z piekła.
Jaś i Małgosia?
O nie! To ten nawracający sen.
Uciekajmy stąd.
Wciśnij guzik szybkiego zamykania drzwi.
Wiesz, że na nic się to nie zdaje.
Trzeba go wciskać z furią.
- Widzisz? - Same by się zamknęły.
Umknęliśmy tej maniaczce.
Wcale nie!
Witaj, Bobo.
Witaj, Lobo.
Witaj, Flowbo.
Witaj, Gobo.
Zatrzymaj się.
Nie pamiętam twojego imienia.
Jest tu już jakiś Sklobo?
- Nie. - To jestem Sklobo.
Witaj, Sklobo.
Drodzy podziemni,
pochylmy głowy, by oddać hołd walecznym Trøgom,
którzy poświęcili życie podczas naszej świętej, tajnej ceremonii.
Zakręć się!
Halo.
O Boże. Trixy!
Znasz moje imię, a ja twojego nie.
No tak. To może Splobo?
Wiesz, Splobo, nie jesteś jak reszta.
Masz charakter.
I kapelusz jak gość, z którym sypiałam.
- Elfo? - Nadzorko.
Co? Trixy!
Myślałem, że coś nas łączy.
Intruz!
Pojmać go… lub ją.
O Boże, to Elfo!
Mój najmniej ulubiony zbawca.
Szlachetny Elfo. Ty nędzny, cwany kapusiu.
Co mamy z tobą począć?
- Zabić go! - Przecież to zbawca.
Ale mamy w zwyczaju ich zabijać.
- To jak go zabijemy? - Przetoczmy mu głaz po łbie.
Albo kilka mniejszych po całym ciele.
Przywiążmy go do głazu i przetoczmy go po rowie.
No to ustalone. Śmierć z udziałem głazów.
Skończcie z tymi głazami.
Nie zabijajmy go.
Wyślijmy go na przeszpiegi do ludzi.
Nie mogę być waszym szpiegiem.
Najpierw Bean kazała mi szpiegować elfy,
a potem elfy kazały mi szpiegować was.
Nie mogę działać na trzy fronty.
Dość mielenia ozorem.
Rozpłaszczyć go.
Dobra, zrobię to. Ale ostrzegam. Znów mnie zdemaskują.
Głupi but!
Mój pomponik! Odbiło ci?
Napędziłeś mi strachu. Dowiedziałeś się, co elfy planują?
Coś tam planują. Może jakiś atak.
Nie wiem dokładnie. Przyłapali mnie.
Ale to ma coś wspólnego z Trøgami. Które też mnie przyłapały.
Trøgi? A te co knują?
Mają obsesję na punkcie głazów. Tyle ci powiem.
Dzięki Elfo. Pora spać.
Zastanów się.
Tu jest bezpiecznie.
Mózg!
Mózg. Właśnie.
Muszę ruszyć mózgiem.
Dzięki, pokręcony śnie.
Luci, Dziewko od Mopa, słuchajcie.
Wiem, co robić. Co to za smród?
To Luci i wiaderko ciepłych małży.
Musimy bronić zamku.
Dziewko od Mopa i Luci, zabezpieczcie tunele.
- Jak? - Coś wymyślcie.
Gotowe. Gdzie jeszcze możemy upchać śmiecie?
- W pokoju Elfo? - Wyczuwam bratnią duszę.
Znajdźmy coś dużego i solidnego.
Styknie.
Elfo, bądź dzielny. Powiedz, że nie będziesz już szpiegował.
Nie ulegniesz. Jesteś słodki i uroczy.
Nie celujesz w miłości, ale wielcy tak mają.
I jesteś ogrem.
Niczego się nie boisz.
To już wszystkie. Pójdźmy się upić.
Mam detergenty, od których można oślepnąć.
Coś w sam raz na melanż małży w moim jelicie.
Wiesz co, Mary? Marnujesz się w tej budzie.
Nikt dotąd nie nazwał mnie po imieniu.
Zdradzę ci swój najgłębszy sekret.
- Jestem miły. - Wiem.
Też mam sekret. Nie znam się na mopach.
Wiem.
Czasem godzinami macham w tym samym miejscu
i nikt nic nie mówi.
Cloyd? Becky?
- Zgadza się. - Wracasz do piekła.
Chyżo. Siup to butelki.
Ostrzegam, będę rzygał małżami.
Małżami?
Dzięki. Bardzo mi ulżyło.
Ciałko, tutaj.
Proszę, proszę.
Stanęłaś po złej stronie, Dziewko od Mopa.
Mam na imię Mary.
Udało nam się.
O Boże. Nieźle mnie przeczyściło. Dzięki.
Królowa Bean zatarasowała przejścia.
Jak sto korków w szwajcarskim serze.
Przejrzała nas.
Elfo nas zdradził.
Wiedziałem, że omami go ta niezdarna królowa.
Nie mamy wyjścia.
Atakujemy natychmiast!
Tak, sztyleciki!
Ludzie są więksi, silniejsi i mądrzejsi,
za to my potrafimy przemykać pod stołami.
Atak z zaskoczenia.
Przejdziemy tunelami. Zrobimy im niespodziankę.
Ale nie urodzinową.
Wyruszymy równo o północy.
- Do tunelu! - Tak!
Elfo, kiedy się wreszcie nauczysz?
Nie wtrącaj się do cudzych spraw.
Starczy tego. W końcu jesteście braćmi.
Pamiętajcie, krew nie woda.
Faktycznie coś w tym jest. Krew jest bardziej lepka.
No dobra, chłopaki.
Znajdźcie wspólny język, rozpuszczone bachory.
Zawsze chciałem to zrobić, ale brakowało mi siły.
Wspólnymi siłami możemy zadać innym więcej bólu niż w pojedynkę.
Co za durny śmiałek śmie wkraczać na Rozwidlenie Guano?
Z drogi, wy marne pokurcze!
Jesteśmy tego samego wzrostu co wy.
W tył zwrot i wracajcie, skąd przyszliście.
To bez sensu.
Odwróćmy ich uwagę i przemknijmy się tamtymi drzwiami.
Rozproszko, przeparaduj.
Nie! Nie wchodź tam.
Chyba że chcesz zobaczyć stare słoiki.
Kogo obchodzą stare słoiki? Tylko stare babcie, prawda?
- Tak! - Słusznie prawi.
Trøgom nie wolno ufać.
Skoro nas tam nie chcą, to musimy tam wejść.
Wreszcie. Znalazłem to.
To zakazane!
Wreszcie. Przez całe życie,
poza przerwą na udział w sekcie, tego szukałem.
Nie pij tego.
To święta maź.
- Święta maź! - Święta maź!
Wiem, co to jest, szkarady.
To właśnie jest to.
Nie, głupcze.
Pragnij tego, na co zasługujesz.
Smakuje jak mieszanka słodyczy
z okropnym, metalicznym posmakiem.
Oczekiwałem czegoś bardziej treściwego.
Co?
No co?
Napisy: Ewa Nowicka