NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Tato? Poszedł na dno!
Na pomoc!
Widzę was.
To ty, Turbish?
Zostawcie to mnie.
Żegnaj, Turbish, ty tchórzu.
Ocalę cię, panie!
Panie?
Bean, żyjesz?
Wierzgnij, jeśli żyjesz.
Ptak mnie dziobie.
Ciosam ile wlezie.
Dekada w kopalni karmelu na coś się przydała.
Serio?
- Luci, pomóż mi! - To się przyda.
Ani drgnie.
Trochę tu posiedzi.
Zaraz. Czemu spadam? Mam skrzydła.
Puszczajcie, wieloryby. Nie udźwignę was.
Albo wszyscy przeżyjemy, albo żadne z nas.
- Mamy umowę. - Nieprawda.
- Tak się umawialiśmy. - Nie.
Właśnie że tak.
Podpisałem tajną intercyzę.
Że co? Że zrywamy?
Nie wiem. Nie umiem czytać.
Luci…
Zamknij się, Elfo!
Uważajcie.
Mój tata zniknął właśnie tutaj.
Spokojnie. Jesteśmy z dala od krabów.
Moje życzenie się spełniło.
A twoje?
Bardzo śmieszne. Dość wygłupów.
ROZDZIAŁ XXXVI W OCZEKIWANIU NA PASOŻYTY
Gdzie ja jestem?
Oby mieli tu ręczniki.
Przypomina mi miniaturowy zamek, który tata kazał wybudować służącym
dla ich dzieci, żebym mogła się wprawiać w komenderowaniu.
No. Tato?
Luci?
Elfo!
O nie!
Co ci zrobili, mój biedny, kochany, dzielny, piękny Elfo?
Kontynuuj.
Byle cicho.
No masz… Co ci mówiłem?
Elfo, co u licha?
Rany, naucz się słuchać poleceń!
Ukrywam się przed wrogiem.
Tam masz wolny piedestał.
Wejdź na niego i udawaj posąg.
Nie mam zamiaru.
Wyglądasz jak debil. Chodź.
Wywal tę tacę.
Opłakując mnie, byłaś milsza.
Co się stało? Co cię wciągnęło pod wodę?
Nie pamiętam.
Zemdlałem. Z nadmiaru odwagi.
Znajdźmy Zøga i Luciego, bo sama tego nie zdzierżę.
Tato? Luci? Tato?
- Luci? - Luci?
- Luci! - Luci!
Luci!
- Luci! - Nie martw się.
Zachowałeś najlepszą część ciała. Ten gigantyczny nochal.
Dokopię ci za to.
- Widziałaś Luciego? - Ty nim jesteś.
Moje ciało, głupolu.
Dolna część, która realizuje intrygi górnej części.
O, widzę cię.
Prosty. Prawy.
- Prosty! Sierpowy! - Chybiłeś.
Lewy!
Teraz kopa w wisienki.
Nie są aż takie tycie.
Dobra, w węgierki.
Tak już lepiej. Dziękuję.
Moje wisienki.
Dość tego.
Zbyt długo nie reagowałam.
Przez chwilę tęskniłam, ale już wszystko wróciło do normy.
Co was tu wciągnęło?
Ohydne morskie ślimaki z kłami jak pazury,
pazurami jak szpony i szponami jak kły.
Ledwo uszedłem z życiem.
A co z tatą? Dokąd go zabrały?
Rozdzieliliśmy się, gdy dałem nogę.
Musimy go odnaleźć.
Serio? A co Zøg dla mnie zrobił?
Wciąż bierze mnie za kota.
Wypraszam sobie. Jestem demonicznym krzewicielem chaosu,
który przypadkiem lubi smeranie.
Bean, nie kłam, też to lubisz.
- Tak czy nie? - Tak.
Dobra, ten jeden raz.
- Nie każ mi żałować. - Ale rozkosz.
Dobra, nie zapędzaj się.
- Wiszę ci. - Dobra.
Szukajmy taty.
Boże… Wszystko tu jest urocze i zamulone.
To chyba elfi zamek.
Zamek na dnie morza?
Elfy nawet nie lubią się kąpać.
Hej, głąby, nie zawsze był pod wodą.
Stanowił część zamku Dreamland.
O nie. Tata! Mordują go!
Super. Spóźniliśmy się.
Ratujemy własną skórę?
Do jasnej ciasnej. Niech to szlag.
Tato, nie!
Precz, obleśne stwory, albo zmiażdżę wam bebechy.
Bean, co cię napadło?
Nie chciały cię zabić?
- Krzyczałeś. - Owszem. Z radości!
Patrz! Te maszkary siedzą na istnej kopalni klejnotów
i złota.
Uwierzysz? Jesteśmy bogaci!
Jak to „jesteśmy”?
To nie ich skarby?
Chciała powiedzieć, że liczy się wewnętrzne bogactwo.
Jak możesz być taki zachłanny?
Czemu chichoczesz?
Rubiny łaskoczą mi sutki.
Chodźmy już. Dziwnie mi się przygląda.
Witajcie.
Oto siedziba morskich Trøgów.
Jestem król Ciurko.
No, super.
Skąd wzięliście to całe złoto, skarby, ozdóbki i łupy?
O czym ty mówisz?
Te wszystkie błyskotki pochodzą z zatopionych wraków.
To dary morza.
Dzięki, morze!
- A ten zamek? - To nasza siedziba.
Zamieszkaliśmy tu wieki temu.
Bez zaliczki.
Po co nas tu ściągnęliście?
Myśleliśmy, że upolowaliśmy pysznego morsa.
Ale zorientowaliśmy się, że jego twarz jest na monetach.
Jesteś tu sławny.
Pan z monety, pan z monety.
Gwałtu, rety, pan z monety!
Zapraszamy cię jako gościa honorowego na specjalny podwieczorek.
Miło z waszej strony, ale nie możemy, mamy…
Mnóstwo wolnego czasu.
Jasne, że zostaniemy.
Niegrzecznie byłoby nie wykorzystać ich łatwowierności.
- Łatwowierności? - Łatwowierności?
Wybaczcie. Tata nie chciał nikogo urazić.
Nic nie szkodzi.
Nie mamy pomyślunku. To sam śluz.
Jasne.
Hej, Ciurko, skoro tu zacumujemy,
może oprowadzisz mnie po zamku?
Po podziemiach. Gdzie trzymacie taczki.
Dobrze, ale uważaj pod nogi.
Mamy tu plagę szmaragdów.
Bean, Elfo, wiecie, co robić.
Zamierzasz ślepo spełniać rozkazy Zøga?
Jestem świadom konsekwencji moralnych,
ale będę się tym martwił,
tarzając się w rubinach.
Tato, przestań kraść.
Przynosisz wstyd mnie, całemu Dreamland i ludzkości.
Ja? A Elfo?
Nie jest człowiekiem.
Moje rodzynki.
Nic do niego nie dociera. Elfo się zelfił.
Jestem też orzeczeniem.
Co to?
Sól morska, imbir i sok z cytryny na lekko podsmażonym kuzynie Rogerze.
Nie polecam tylko woreczka jadowego.
Smacznego!
Podajcie kuzyna Rogera i coleslaw.
Przywidziało mi się czy jedzenie puściło do mnie oczko?
Jeszcze żyję.
Przeszmugluj mnie stąd w jelicie.
Dzięki.
To mi się kojarzy z pewną starą gawędą.
- Pamiętasz ją, Beanie? - Co? Nie.
No wiesz… o tym, jak wykradliśmy elfom Dreamland.
To była moja ulubiona bajka na dobranoc.
- Co u diaska? - Elfo, proszę cię.
- Co u diaska? - Puszysty faszysta!
Zawsze myślałem, że to tylko bajka,
którą tatuś król opowiada małemu przyszłemu królowi.
Choć dziwiłem się, że to miała być tajemnica
i grożono mi śmiercią, gdybym się komuś wygadał.
Co? Miałam nas za ród bohaterów.
A jesteśmy rodem drani?
Po deserze wypowiem wam wojnę.
To dawne dzieje.
Sztama, Elfo?
Wydziabię ci oczy tym widelczykiem.
Dla Elfo to jak zwykły widelec.
Doceniam tę pogróżkę.
A teraz podaj tę srebrną sosjerkę i spadajmy.
To jakiś obłęd.
Chcę panować pod hasłem życzliwości i zgody,
a zarazem być fajową królową.
Spoko, maleńka.
Musimy naprawić błędy naszych przodków.
Zatem nie będziemy brać, co do nas nie należy.
Do licha!
Czemu nadarzyła mi się córka z pomyślunkiem?
Chodźmy stąd.
Ależ zostańcie.
Zaraz zacznie się rytuał godowy.
Obejdzie się.
Kto by chciał oglądać ślimaczące się ślimaki?
- To ohydne. - Wcale nie. Mam nadzieję.
Byli tu przed nami.
Poczęstowali nas kuzynem Robbiem.
- Rogerem. - No tak.
Okażemy szacunek ich obyczajom,
oglądając ten obmierzły rytuał godowy.
A potem zaprosimy ich, by obejrzeli sobie nasz.
Mamy perwersyjne stowarzyszenie, które może wam się spodobać.
Nic z tego. Nigdy się nie wynurzamy.
Słońce natychmiast nas wysusza.
Jak to pomarszczone truchło?
To moja trzecia żona, Rashi. Ale zgadza się.
Rozpocznijmy tarło.
Do dzieła!
Milusio.
Proszę, święta perła do…
Ludzie. Kradną nasze słodycze, zamki, a teraz jeszcze klejnoty.
A jak już wszystko z nas wyssą, wrzucają nas do oceanu.
Ludzie już tak mają.
- Tato, nie. - Niech sobie weźmie.
Perły nie pasują do twojego stylu chłopczycy.
Nie. Oddawaj!
No ładnie. Patrz, co zrobiłeś. Skandal dyplomatyczny.
Nie!
Psiakrew.
Tak!
Nie!
No weźcie.
Co u licha?
BOHATER MISTRZ ELFÓW I KANAPEK
Stryker? Co ty tu robisz?
Mów. Jesteś tam?
Powiedz Turbishowi… że… go nienawidzę.
Hej, to księżniczka jak-jej-tam z Dreamland!
Sven?
Wiking z mam-to-gdzieś?
- Hej, laska. - Odpuść sobie.
Bosko dziś wyglądasz.
Co wam się przytrafiło?
Sporo od czasu, gdy zwiodłaś nas ku zapadni.
No tak. Ups. Sorki.
Spoko.
Nie mam pretensji.
Tylko larwy.
Słuchaj, Sven, opowiedz, jak do tego doszło,
w jak najmniej obleśny sposób.
Nie będzie łatwo.
W gardle wiją mi się robale.
Ale było to tak. Zaprosili nas na rytuał godowy.
Rytuał godowy?
O nie! Muszę lecieć.
Ukrócić twojemu cierpieniu?
Nie kłopocz się.
Lubię ojcować.
Cześć wam.
Nie mam czasu wyjaśniać. Zatkajcie otwory i spadamy.
Nigdzie nie idziemy.
Nie chcesz oglądać rytuału godowego i zwrócić skradzionych rzeczy,
za co łaskawie obiecali nas nie zabić?
Szanujemy ich obyczaje, Bean.
- Szanujemy ich obyczaje. - Szanujemy ich obyczaje.
Dalej, Bean. Nie chcesz być równiachą?
Przyłącz się.
Nie muszę już mrugać. Przyłącz się.
- Przyłącz się. - Przyłącz się.
O Boże.
To nie sekta, to religia.
- Przyłącz się. - Przeczytaj ulotki.
Nie jęcz, Derek. Dostrzegłam coś.
Nie jęczę. Mam szkorbut.
Co u…
- Spodoba ci się. - Tak jest dużo lepiej.
Kiedyś mówiłem: „Zrób to, zrób to”.
A teraz: „Albo nie”.
Dawniej miałem kompleksy na punkcie pupci,
a teraz mówię: „Co mi tam, klepta, jeśli chceta”.
Po co komu skarby? Nie ma to jak robale w odbycie.
Widzisz, kochana? To nic strasznego.
Jesteśmy postępowi.
Nawet kobiety mogą rodzić robale.
A ci ludzie w podziemiach?
Zrobiliście z nich trupie wylęgarnie.
Widziałaś Padlinową Pieczarę?
Znaczy się Żywą Wylęgarnię?
Znaczy się Żłobek Śpiochów?
Serio, Bean. Nie jest aż tak źle.
To potrwa sekundkę.
Patrz, wsadzę sobie kolejnego.
Widzisz? Do środeczka.
Łaskocze. Strasznie łaskocze.
Widzisz?
To pestka.
Jeszcze jednego?
Lubię robaczki, ale niedobrze się przez nie czuję.
Obróćcie jej głowę.
Ratunek, czyż nie?
- Czyż tak, błękitna bogini. - Wskakujcie.
Sygnał!
Elfo!
Fuj!
Jestem teraz żądnym krwi piratem, więc mam wszystko gdzieś.
Ale gdzie jest Bean?
Na pomoc!
Zamknij się, jeszcze nie.
Niech mi ktoś pomoże!
Boże! Szatanie! Błagam!
Tatusiu…
Mamusiu!
Przepraszam. Kocham was…
Otwierać!
Spokojnie. Bean zawsze wychodzi z opresji.
No, zawsze.
A niech to.
Muszę zmykać.
Napisy: Ewa Nowicka