NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Szybciej! I przestań macać głowę!
Mam guza. Boli, jak go macam.
Zakręć śmigłem, Cloyd.
Ciąg mnie powalił!
Lornetka.
Dranie ukradli kapsułę, którą ukradliśmy.
Chodźmy wyżej.
Wyżej.
Idealnie.
Przypal, Luci.
Lubicie, jak ludzie wrzeszczą, spadając do oceanu,
i zostaje po nich kula ognia? Bo ja tak.
ROZDZIAŁ XXXV TUPOT MAŁYCH STÓP
Kwadrans do siódmej i w Dreamland wreszcie wszystko cacy!
Póki co!
Beanie, tak wcześnie wstałaś?
Przed południem?
Zmieniłam się, tatku.
Śniadanie, Wasza Wysokość.
Oboje się zmieniliśmy.
Odnalazłem swój wewnętrzny głos.
I swój ponętny głos.
Witaj, seksowny troniku.
- Och… - Wybacz.
- Myślałam… - Myślałem… Jesteś królową.
- Jesteś królem. - Na litość boską.
Nie możecie oboje rządzić.
- Świetny pomysł, trójoki. - Będziemy rządzić wspólnie.
To tylko wywoła zamieszanie.
W czyje wkradać się łaski, komu się podlizywać,
komu tyłek całować?
Wszystkim.
Możesz zaszaleć, Odval.
Co ty na to, moja Beanie, pół na pół?
Przyłóż!
I niech nic nas nie poróżni.
Piegusek! Tęskniłem, koleżko.
Tylko ty jeden byłeś przy mnie
podczas mojego ataku psychozy, gdy mogłem tylko…
Tato, to tylko kukiełka.
Tak, wiem, że Piegusek nie jest prawdziwy.
Choć czasem mam wrażenie, jakby był żywy.
Ale oboje wiemy, że to tylko bezużyteczny drewniany pajac.
Jedyny bezużyteczny pajac to ten fuszer Sorcerio.
Podstępny szachraj.
Nie to co mój Piegusek.
Gdybyś tylko był prawdziwy.
Doskonale, Wasza Półwysokość.
Pozbądź się tego czorta. Przy okazji uprzątnij laboratorium.
Cuchnie trupem i żelkami.
Niełatwo pozbyć się zapachu żelków.
Zróbmy tak. Dziś ty zasiadaj na tronie.
Co u… Kto tak podziurawił tron?
Myślałam, że mama tu siedzi.
Nic nie mów.
Zabiłam Cloyda i Becky.
To dobrze.
Nie wrzucaj Pieguska do zsypu.
- Kto to powiedział? - Ja, twoje sumienie.
Tak lepiej.
Skoro tak, to co mnie najbardziej przygnębia?
Że nikt cię nie pokocha.
Gdybym ożywił Pieguska, wszyscy by mnie pokochali.
Ruszyłeś łepetyną.
Geniusz ze mnie.
Bez przesady.
Sprawdźmy. „Klątwy, kremacje, kisiel”.
Mam. „Kukiełki. Ożywianie”…
Mam pytanie. Kiedy wypłata?
Jesteś na praktykach!
Przynajmniej cię nie chłoszczemy.
Ty mnie chłoszczesz.
Nieprawda. Później cię wychłoszczę.
- Nie sądzę. - Dwie chłosty.
- Nie ma mowy. - Trzy chłosty.
- Zapomnisz. - Cztery chłosty.
Przestańcie mówić o chłostach.
Idę po witkę do chłostania.
- Pięć chłost. - Dobra.
Spójrz na niego.
Patrz, jak leży sobie na desce.
Drewniana kłoda bez życia.
Ale dziś to się zmieni.
Jerry, zakręć korbą.
Zardzewiała.
Szykuj się, Jerry.
Podaj mi dłoń.
Dobrze. Ale moja jest spocona.
Ożył!
Niech cię diabli, Sorcerio!
Ożył!
A masz, draniu!
W sumie zasłużyłeś sobie na to.
Dobra. Kto następny?
To ty, Piegusku?
No raczej, tłuściochu.
Spełniło się twoje marzenie.
Oklaskujcie moje zajebiste wejście.
Piegusku, spełniły się moje najśmielsze marzenia.
Na trzeźwo i po pijaku.
Sprawił to ten pocieszny czarodziej.
Dopiero co byłem bezwładny,
a wtem bzzt-trach-bum!
Ożyłem!
Chwileczkę. Sorcerio cię ożywił?
To żaden czarodziej, tylko przerośnięta rodzynka.
Udało mi się. Jerry to widział.
Teraz też widzę.
W świetle tego dokonania, czyż nie zasługuje, by wybaczyć mu
lata dyletanctwa i szarlatanerii?
Mało tego.
Daj mu kolejną gwiazdkę, Dziewko od Mopa.
Dziewko od Miotły.
Wasza Wysokość raczy wybaczyć.
Sorcerio, uroczyście mianuję cię
Wielkim Czarodziejem Dreamland.
Może by tak niewielką podwyżkę?
Może bym tak uciął ci łeb?
Co to za jeden? Lubię go.
A ja lubię parady.
Tak jest! Urządźmy głupią paradę na cześć tego wszystkiego.
Jutro rano.
Elfo, skocz do centrum i zaproś resztę elfów.
Znacie się wszyscy, nie?
Mówisz jak typowy rasista,
ale tak, znamy się wszyscy nawzajem.
Tak czy siak, elfy mają dziś supertajne zebranie do późna,
więc rano będą odsypiać.
Obędzie się bez nich, Zøg.
Mają strasznie denerwujące głosiki.
POSIEDZENIE ELFIEJ RADY
Spokój! Przymknijcie jadaczki.
Jak wiemy, zamek należy do nas.
To, co pod zamkiem, też.
To na co czekamy, bracia elfy?
Odzyskajmy, co nasze.
Nie możemy. Przez klątwę.
Dopiero gdy wygaśnie królewski ród Øgów
i klątwa zostanie zdjęta,
temu, komu przypadnie tron, przypadnie też reszta wspaniałości.
Skoro tak mówicie.
By rozdzielić Zøga i Bean,
zakradnę się do ich snów jak jakiś, kurna, dżinn.
Ale ze mnie glista.
PARADA POKRYZYSOWA
Jeny, wszyscy są tacy radośni.
Miejscowe przymuły, królewskie przymuły, ja.
Tylko nie Bean. Siedzi wściekła i samotna.
Zamknij się, Piegus!
Jasna makrela! Ale z ciebie flądra.
Twoje życie miłosne legło na dnie oceanu.
Zarzucasz sieć nie na tym łowisku.
Nie mam pojęcia, o czym mówisz,
ale przy tobie nie sposób się nudzić.
Tato, przestań. Podsuniesz mu pomysły.
To podsuwa mi pewien pomysł.
Przestańmy użalać się nad Bean
i przypieczmy Zøga.
Co masz na myśli?
Ja wiem! Takie dowcipne dopiekanie.
Najbardziej cięte dowcipy rzucane pod moim adresem.
Zwykle wrzucasz gościa do dołu i obrzucasz go kamieniami.
Zamiast kamieniami rzucasz mu dowcipami.
Zamiast krzyków słyszysz śmiech.
Nie znosisz, jak ktoś ci dopieka.
Ostatnio wrzuciłeś za to gościa do dołu.
A potem zarzuciłeś go kamieniami.
Już tak nie robię.
Zamiast ciskać kamieniami, rozsiewam pokój.
To po co ci te kamienie?
Nie twój interes.
ROAST ZØGA ZØG NA SALI
Witajcie, ciury i szlachciury.
Jesteśmy tu, by ponabijać się z króla Zøga.
Na początek podziękuję mu za to, że ułatwia nam zadanie.
Powiedzmy sobie szczerze. Wiemy, czemu został królem.
Ktoś inny robił za wsiowego głupka.
Oto pierwszy artysta, któremu nieobca jest sztuka szyderstwa.
Elf Elfo.
No dobrze. To dla mnie coś nowego, więc…
- No nie… - Pożegnajmy go brawami.
Nawet nie zacząłem.
- Tak więc Zøg… - Nie… Tylko beknąłeś.
To nie fair.
- Miałeś swoją kolej. - Nie miałem.
Miałeś. Powiedziałeś dowcip i wszyscy brechtali.
- Nie… - Zatem Zøg!
- Nie… - Ziomal!
Przepraszam. Proszę o uwagę.
Jestem w trakcie występu, a ty mi przerywasz.
To… Dobra. Cześć, jestem Elfo.
- Liczyłem na lepszą reakcję… - Dobra. To był Elfo.
Nie, to nie…
To nie dobranocka, tylko seans nocny.
- To… - Obudźcie się.
Mam tylko 50 minut, więc…
- Czas… - Wporzo. Nadrobisz potem.
- No dobra. - Nie.
- Nie jadąc po pijaku… - Przepraszam!
Daj mi dokończyć!
Dobra.
Zacznę od początku.
Cześć, jestem Elfo.
Myślałem, że za drugim razem, no wiecie…
- Dobra… - Zatem Zøg, tak?
Gościu nic tylko…
Nie brzmi, jakby tonął albo dławił się zupą?
- Buu! - A to za co?
- Nie wiem. - Przecież wymiatam.
- Buu! - Nie masz podstaw.
Możecie nie robić tego na scenie?
Lepiej już skończcie.
Robi się obciach.
Polewamy z siebie.
- O to chodzi. - Tak.
Ale takie słowne przepychanki lepiej róbcie na boku.
Tu miało być śmiesznie.
Komuś nie udał się występ.
Nie przyszłam tu występować.
Pójdę już, bo nie muszę
udowadniać swojej męskości.
Królowa komedii chce się popisać, bo sama niby to ogarnia.
Znasz jakieś gry językowe?
- Nie znam. - Zatem Bean.
Czyli co? Po naszemu to warzywo?
- W punkt. - Fasola.
Co to ma być? Hipsterska komedia ironiczna?
Zapodajcie żart o grubasach.
Sorki. To tylko takie wprawki przed gwoździem programu.
Chorobcia! Spotkajmy się o północy.
Najpierw się skurczcie.
Nie chcę niczego sugerować,
ale na twoim miejscu nie ufałbym Bean.
Nie rzucaj w nas tym głazem.
PACYNKI DLA BRZUCHOMÓWCÓW NAWIEDZONE! - UPIORNE! - NIEPRZYJEMNE!
Nie taką zmianę wizerunku sobie planowałem.
Bean jest taka przewidywalna.
Po pierwsze, podejdzie tu.
Po drugie, powie: „Zamknij się, Piegus”.
Po trzecie, stwierdzi, że oszalałeś.
A po czwarte, powie, żebyś nie rzucał głazem.
- Hej, tato. - Jeden.
- Zamknij się, Piegus! - Dwa.
- Szalona noc, co? - Trzy.
- Tato, odłóż ten głaz. - Cztery!
Dziękuję państwu z głębi serca.
To mój jedyny występ, jaki dociągnąłem do końca.
O nie!
- No to pozbyłem się Beanie. - Co?
Mówię, że nie będzie cię już męczyć.
Prześledźmy twoją przeszłość, by znaleźć źródło twoich problemów.
No nie wiem.
Ja nie wtrącam się do mózgu, a on do mnie. To moje motto.
Po kiego kombinować?
Bym znalazł, czego szukam.
Znaczy się, bym mógł wydobyć twoje wyparte wspomnienia.
O tak.
Zamknij oczka, Zøguś.
Śpij, mały królu
Złóż stare kości
Choć radziłbym trzymać Ci się na baczności
To, co ukrywasz za dnia W głowie swojej
W twych snach się objawi i wnet będzie
Moje
Nie…
Wyparte wspomnienia!
Piegusek. Dobrze, że mnie obudziłeś.
Śnił mi się koszmar.
Masło się skończyło?
Nie. Coś z mojego dzieciństwa.
Pizza się skończyła?
Nie żartuj. To poważna sprawa.
Chodźmy się przewietrzyć.
Lub, w twoim przypadku, zapowietrzyć.
Śnią ci się koszmary, bo wypierasz wspomnienia,
zamiast zwierzyć się przyjaciołom, choćby mnie,
Pieguskowi, twojemu kumplowi.
Widocznie nie miałem się komu zwierzać
poza starszemu bratu Yøgowi.
Starszy brat Yøg! To ja i Yøg!
Chwileczkę. Wciąż śnię, kurna, co nie?
Bystrzacha z ciebie, profesorku.
Zamknij się i popatrz, czemu utkwiło ci to w zwojach.
Uwaga, biedacy! Jadą rozpuszczone bachory.
Ciekawostka. To przez te wyścigi Stary Dotykalski stracił oczy.
Niech ktoś wynajdzie hamulce!
- Yøg się poturbował. - Yøg!
Yøg.
Martwią się tylko o następcę, nie o zastępcę.
- Nie podoba mi się ten sen. - Mnie też nie.
Przeskoczmy do okresu dojrzewania. Wtedy dopiero się działo.
Zøge Maria
Twój brat Yøg może zostać królem Dreamland,
za to ty, młody Zøgu, wkrótce będziesz królem kastratów.
Tak!
Pora na królewski recital.
Chłopcy, tata ma dla was słowa zachęty.
Yøg, jesteś idealny.
Zøg, spróbuj tym razem mnie nie zawieść.
Postaram się, tatku.
Zøge Maria…
Albo pójdą jego jądra, albo ja.
Uciąć mu!
Nie.
Przestańcie mi psioczyć.
Mam delikatną duszę.
Dobrze, że już się obudziłem.
Chwila. Lewe jajo, prawe jajo.
Koniec ze snami.
Już nigdy nie będę spał.
Dokąd się wybierasz?
Muszę znaleźć Bean.
Nie będę jej traktował, jak tata mnie.
Hej, Bean.
Bean?
Obudziłem cię?
Też nie możesz spać.
O co chodzi, tato?
Znów miałem koszmar,
ale nie ten, w którym topią mnie ryboludki z wytrzeszczem.
To inny rodzaj snu, w którym wydaje mi się, że nie śpię,
ale śpię.
Wiem, o czym mówisz.
Boisz się zmrużyć oczy, prawda?
Tak.
- Chcesz, bym z tobą czuwała? - Mogłabyś?
Piegusku, skąd wiesz, kiedy śni mi się coś złego?
Nie wiem.
Może przez tę unikalną kakofonię chrapania i wrzasków.
To przez ten zamek. Coś pobudza moje sny.
A mnie lepiej nie pobudzać.
To lepiej pójdźmy gdzie indziej.
To bezpieczne?
Wywiódłbym cię na manowce?
Hej, widzę siebie.
No, ja niestety też.
Nikt mnie nie kocha. Kochają tylko Yøga.
Wybacz, koleżko.
Nie chciałem kopnąć leżącego.
Uwierz, znam to uczucie.
Proszę, jesteś wolny.
No już. Idź! Zmykaj!
Co z tobą? Pomóc ci?
Dzięki, że uwolniłeś mojego przyjaciela. Nie musiałeś go dźwigać.
To zwykły leniuch.
Syrena.
Żem nie wiedzioł, że istnieją.
Z gramatyką jesteś na bakier.
Morska poczwara! Zabić ją!
Tak, zabić!
Ale że co?
Złap mnie za dłoń.
- To Zøg! - Poczwara wciąga go pod wodę.
Zaufaj mi.
Nie mogę. Boję się bąbelków.
Oto one!
Patrzcie, Zøg żyje.
Zgładził morską poczwarę!
Ocalił Dreamland!
Zøg to bohater!
Nie będzie łatwo, ale postawimy mu pomnik!
Od tamtej pory zasłynąłem w Dreamland
jako Zøg, Pogromca Bestii.
W głębi duszy czułem się jak Zøg o Złamanym Sercu.
Nawet postawili mi cholerny pomnik na rynku.
Nie zabiłem morskiej poczwary. Przytuliłem fokę.
Pomnik. No tak!
Chyba nie będziesz o tym rozpowiadał, co?
Mam strzelić sobie w polano?
Brak mi piątej klepki?
Tato, co ty robisz?
Właśnie odpływa w ramiona pierwszej miłości.
Złap mnie za rękę.
Spokojnie, Bean. Uwierz mi, to tylko sen.
Nie, to jawa.
Miło się spało?
A wy coście za jedni?
Ciocia Rebecca i wuj Cloyd.
Myślałaś, że wybuchliśmy, a jednak nie.
„Wybuchliśmy” czy „wybuchnęliśmy”?
Przymknij się.
Rany, ile upiornych kukiełek jest w tym zamku?
Gdybym nie był spętany jak pyszna gęś na świątecznym stole, to bym was zabił.
Wy…
Tak, lepiej zmykajcie. Luci!
Elfo!
Cześć.
Kto to, u licha?
POSZUKIWANA
Dałem ci ten toporek na 16. urodziny.
Dorwiemy te przeklęte pacynki.
Tato, ty pozamykaj bramy i wezwij posiłki.
Byle nie Turbisha i Mertza.
To dziwne.
Sorcerio, ożywiłeś jeszcze dwie kukiełki?
Nie wymagaj, bym cokolwiek pamiętał w margaritowy poniedziałek.
Piegusek?
Szybciej, głąby.
Musi gdzieś tu być.
W dół po drabince.
Kapitanie! Bean ściga jakieś laleczki.
Nie teraz. Mamusia przeciąga kogoś pod kilem.
Kocham cię, Oona!
Za chichotami.
Wchodzimy pod zamek.
Pod fosą.
Ile jeszcze podziemnych poziomów tu odkryjemy?
Lochy, katakumby, izba rozpusty sekretnego stowarzyszenia,
Trøgtown, pralnia zamkowa…
TUNEL KRETOLUDKÓW
…nieużywana siłownia, piwniczka serowa, stary oddział psychiatryczny,
nowy oddział psychiatryczny, womitorium, zbiory królewskich komiksów…
Siemanko, panowie.
Polujemy na pacynki.
Dobra, chłopaki. Trzymajcie się mnie.
Same złote monety. Szukajmy dalej.
Co to, u licha?
To nie mój zamek.
Zaczekajcie!
Jest tam kto? Elfo? Luci?
Ciocia Becky? Ciocia Rebecca?
Utknęłam.
Bean? Gdzie jesteś?
Tato! Pomóż! Nie mogę się uwolnić!
Już idę, Beanie!
Narka, tatulku!
- O nie! - Tato!
Tato?
Napisy: Ewa Nowicka