‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎ตอนแรกฝนตก ตอนนี้ก็มีคนมาเคาะประตู
‎นี่มันน่าตื่นเต้นเกินไปสำหรับชาวบ้านอย่างเรา
‎ไปดูซิใครมา
‎บอกไปว่าเราไม่คู่ควร
‎สัตว์ประหลาดน่ะ
‎เข้ามาสิ เข้ามา
‎กินข้าวบดจืดๆ สักชามสิ
‎- ขอโทษด้วยที่เรากรีดร้อง ‎- ไม่เอาเก้าอี้
‎ให้ตายสิ อูน่า ท่านทำข้าตกใจ
‎อืม มีคนบอกข้าแบบนั้นบ่อย
‎เทอร์บิช เจ้าทำให้ข้าตกใจ
‎อืม มีคนบอกข้าแบบนั้นบ่อย
‎ข้ายังทำใจกับปาร์ตี้เซ็กซ์เมื่อคืนอยู่เลย
‎มีหลายอย่างที่เหี่ยวและห้อยต่องแต่ง
‎เจ้าพลาดอุบัติเหตุฟันดาบที่น่าตื่นเต้นนะ
‎มันเกิดขึ้นจริงๆ ใช่ไหม ‎ทุกคนเปลือยหมด
‎รวมทั้งข้า กับท่าน…
‎ตายแล้ว เจ้าก็ด้วย เทอร์บิช
‎สนุกออก
‎ไปให้พ้นเลย
‎ท่านพ่อเห็นทุกอย่าง ‎เราทำให้เขาบ้า
‎ข้ารู้สึกละอายกว่าเมื่อคืนอีก
‎ไม่ต้องอายหรอก แก้มก้นเจ้าสวย
‎หยุดเลย
‎แถมเจ้าโชคดีที่ไม่ได้ยีนขนสีแดงฟูจากพ่อเจ้า
‎นางพูดถูกนะ
‎เทอร์บิช ไปเลย
‎ดรีมแลนด์ตกอยู่ในอันตราย ‎เราต้องทำอะไรสักอย่าง…
‎เทอร์บิช ข้าได้ยินเสียงเจ้าหายใจ
‎โอเค หยุดหายใจก็ได้
‎ยากไปน่ะ
‎ไปจากที่นี่เลย
‎ข้าไปล่ะ บาย
‎- บาย ‎- บาย
‎ฟังสิ
‎ดีแล้ว เขาร้องเสียงห่าน ดีกว่ากรีดร้องนะ
‎(ห้ามส่งเสียงดัง)
‎ขอใช้เสียงเบาประกาศการมา
‎ของราชินีโจรสลัดอูน่า ‎และเจ้าหญิงทิอาบีนนี่
‎เพื่อจะได้ไม่รบกวนอารมณ์อ่อนไหวของกษัตริย์
‎อะไรเหรอ
‎ข้าบอกว่าอูน่า เมียเก่าเซ็กซี่ ‎กับบีน ลูกสาวเจ้าปัญหาของท่านมา
‎ซ็อกที่น่าสงสาร
‎ท่านถูกมัดเหมือนเนื้ออบก้อนโตเลย
‎เสิร์ฟพร้อมมันทอดจิ๋ว
‎แล้วก็ถั่วแขกด้วยนะ
‎ตายแล้ว ‎อย่างน้อยก็ให้เกียรติพ่อข้าหน่อยสิ
‎เขาเป็นกษัตริย์ของเรานะ
‎ได้ แน่นอน เจ้าหญิง ‎เราจะดูแลให้เกียรติซ็อกเป็นที่สุด
‎จนกว่าจะไม่จำเป็นอีกต่อไป
‎หมายความว่ายังไง
‎เปล่า ไม่มีอะไร
‎ที่เจ้าจะต้องกังวล
‎หมายความว่าไง
‎ขอที ทิอาบีนนี่ เจ้าเชื่อใจเราได้
‎ขยิบตา
‎นี่ อูน่า ข้าควรต่อยใครก่อนดี
‎ใจเย็น บีน ‎สิ่งที่ดรีมแลนด์ต้องการตอนนี้คือคนที่มั่นคง
‎- และกองทัพใหม่ ‎- อะไรนะ
‎เอลโฟทำพวกทหารเกณฑ์ใหม่กลัวหัวหด
‎ด้วยท่าตบก้นดึ๋งๆ เย้ยจันทร์เมื่อคืน
‎หา เจ้าเห็นเหรอ
‎เออสิ เห็นหมดทุกคนแหละ เอลโฟ
‎และเราจะไม่มีวันลืมเลย
‎เราเหลือลูกธนูแค่ 12 ดอก
‎เราเอาไปยิงนกนางนวลแต่พลาดน่ะ
‎เทอร์บิช
‎บีน ข้าจะดูแลซ็อกกี้ต๊องเอง ‎เจ้าดูแลอาณาจักรเพี้ยนๆ นี่เถอะ
‎ทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย
‎เลิกร้องเสียงห่าน
‎ไม่ๆ เลิกร้อง
‎เสียงห่านจงหายไป บ๊ายบาย เสียงห่าน
‎ไม่ร้องเสียงห่านอีกแล้ว
‎ทีนี้ทุกคนค่อยๆ ย่องออกไป ‎ให้เงียบเหมือนหนูตาย
‎สัตว์ประหลาดจะมาฆ่าเราทุกคน
‎(บทที่ 28 ‎ไง หมูกระเป๋าหนัก)
‎เอาละ เจ้าพวกชาวบ้านธรรมดา
‎เล่าเรื่องสัตว์ประหลาดให้ข้าฟังซิ
‎มันเหยียบข้าวโพดข้าด้วยเท้าใหญ่เบิ้มของมัน
‎มันโยนคุณยายไปอาณาจักรข้างๆ
‎มันทำลายครัวของข้าและอึใส่ทุกอย่าง
‎คุณพระ เปื้อนไปหมด
‎มันขโมยเนยข้าไป
‎นี่ บีน
‎มันไม่แปลกเหรอที่สัตว์ประหลาด ‎กินทุกอย่างที่ขวางหน้า
‎แต่ไม่แตะต้องพวกหมูอ้วนพีนี่เลย
‎บางทีมันคงเป็นพวกยิวไม่กินหมู
‎เมอร์คิเมอร์ เห็นสัตว์ประหลาดแถวนี้ไหม
‎โทษที ข้าไม่ค่อยสังเกตอย่างอื่น ‎นอกจากตัวเอง
‎ทำยังไงกันดี นักสืบทิอาบีนนี่
‎ข้ายังไม่รู้
‎งั้นเราจะจัดการเอง
‎ควักลูกตามันออกมา ทีละข้าง
‎คุณพระ น่าสนุกจัง
‎เอลโฟ ลูซี่ หยุดเลย
‎ก็อยากหยุดนะ แต่เท้าข้าพาไปทางนี้ ‎โทษที บีน
‎มวลชนตัดสินใจแล้ว
‎ไม่นะ ความรุนแรงไม่เคยแก้ไขอะไร
‎ยกเว้นครั้งหนึ่งที่มันแก้ไขทุกอย่าง
‎แต่นั่นแค่ครั้งเดียวเอง
‎ทำไมเจ้ายังอยู่นี่ ม็อบไปทางนั้น
‎ก็ได้ แหม
‎- เจ้าชื่ออะไร ‎- แซม บูก้า
‎- "แซมบูก้า" เหรอ ‎- ไม่ใช่ แซม บูก้า
‎ชื่อต้น "แซม" นามสกุล "บูก้า"
‎- เดี๋ยวนะ ‎- อะไร
‎- เจ้าแต่งงานกับเดนีสเหรอ ‎- ใช่
‎- บูก้า ‎- ใช่
‎- นั่นไงล่ะ ‎- อะไร
‎ข้าไม่อยากพูดหรอกนะ
‎แต่นางขโมยเหยือกที่ผับ
‎เออ เราถึงได้มีเหยือกใช้ไง
‎เจ้าขโมยเหยือกจากร้านค้าไม่ได้
‎- เจ้าไม่ขโมยเหรอ ‎- ไม่
‎- จ้า เจ้าไม่ขโมยเหยือก ‎- ฟังนะ ข้า…
‎ถ้าข้าอยากได้เหยือก ข้าก็จะไปใช้ที่บาร์
‎กลับบ้านไปหาเดนีสไป ‎ข้ามั่นใจว่าพวกเจ้าสามารถ…
‎- ดื่มจากเหยือกเหรอ ‎- ใช่ ที่เจ้าขโมยมา
‎- ไม่… เออ โอเค ก็ได้ ‎- โอเค ตามสบาย
‎- ข้าต้องไปแล้ว ‎- ข้าก็… เออ เจ้าควรไป
‎ข้าจะบอกเดนีสว่าเจ้าฝาก…
‎ไม่ต้อง ไม่ต้องบอกนางเรื่องข้า
‎นางต้องรู้นะ
‎ไม่ต้องไปเข้าร่วมม็อบเหรอ
‎เออ บางทีข้าจะไป ลาล่ะ
‎อะไรนะ
‎ข้าจะไปกินอาหาร ข้าหิว
‎เป็นนักสืบแค่นี้ทำไมไม่รู้
‎ดูสิ มันไปทางนั้น
‎เจอตัวชอบหนีซะแล้ว
‎พวกมันมุ่งหน้าไปหอคอยร้างตลอดเลย
‎เราไม่อยากฆ่าเจ้าหรอก ‎แค่อยากเผาเจ้าน่ะ
‎หยุดนะ หยุด สัตว์ประหลาดก็เป็นคนเหมือนกัน
‎ไม่ใช่สักหน่อย ‎เราเองยังแทบไม่เป็นผู้เป็นคนเลย
‎โอเค จนกว่าเราจะรู้ว่ามันคือตัวอะไร ‎เราจะไม่เผาอะไรทั้งนั้น
‎สายไปแล้ว แม่คุณ ‎รูฟัสจุดไฟเผาปราสาทแล้ว
‎ให้ตายสิ
‎อย่าตายในนั้นนะ บีน ‎ตอนนี้ข้ายังไม่แกร่งพอที่จะเศร้าเพิ่ม
‎และข้าอยากได้มีดคืน
‎ไง หวัดดี
‎หวัดดี
‎ข้าชื่อบีน
‎โอเค เห็นปราสาทประหลาดๆ ตรงนั้นไหม
‎ข้ามาจากที่นั่น
‎ไม่ๆ ไม่ใช่หลังนั้น
‎นั่นเป็นสนามมินิกอล์ฟที่ไม่มีคนไปแล้ว เพราะ…
‎ช่างเถอะ ฟังนะ ‎ข้ารู้ว่าตอนนี้ทุกอย่างดูแย่มาก
‎พวกคนเถื่อนต้อนเจ้าจนมุม หอคอยก็ไฟไหม้
‎ส่วนข้าก็ชี้มีดเล่มใหญ่ไปที่ที่ข้าคิดว่าเป็นหน้าเจ้า
‎ซึ่งข้าจะใช้แน่ถ้าต้องทำ แต่ข้าไม่อยากทำ
‎ข้าอยากเป็นเพื่อนเจ้า
‎จะเชื่อหรือไม่ก็ตาม
‎ข้ารู้ว่ามันรู้สึกยังไงที่ถูกเผาทั้งเป็น ‎โดยม็อบคนโง่
‎ข้าเข้าใจ เจ้ากลัว ข้าก็กลัวเหมือนกัน
‎ถ้าเราทั้งคู่ต่างใจเย็น ‎และไม่มีใครขยับอย่างกะทันหัน
‎เรื่องทั้งหมดนี่ก็จะโอเค
‎เรามาดีกันและลงไปข้างล่างดีไหม
‎ตายแล้ว ไฟไหม้เจ้า โอเค…
‎เมอร์คิเมอร์เหรอ
‎ห้ามใครทำร้ายเขา แค่นี้เขาก็เจ็บพอแล้ว
‎นี่ไม่ใช่สัตว์ประหลาด นี่เจ้าชายเมอร์คิเมอร์
‎หนึ่งในคู่หมั้นสุดหล่อหลายคนของเจ้า
‎ข้าจำก้นงามๆ มีรูบุ๋มของข้าได้
‎ถอยไปเลย รูฟัส
‎- ได้ตัวเขาแล้ว ‎- เราจับสัตว์ประหลาดได้แล้ว
‎นั่นไม่ใช่สัตว์ประหลาด ‎นั่นแซม บูก้า โจรขโมยเหยือก
‎ปริศนาเหยือกที่หายไป…
‎คลี่คลายแล้ว
‎นี่มันเป็นความอาฆาตเพราะเจ้าหึงเดนีส
‎ไม่ นี่ไม่ใช่ความอาฆาต
‎นี่เพราะเจ้าบื้อสองคนนี่ ‎เป็นทีมสนับสนุนที่แย่ที่สุด
‎ข้าไม่มีกองทัพ ดรีมแลนด์พังพินาศ
‎- เดนีสฝากหวัดดี ‎- อะไรนะ
‎นางบอกว่านางเมา
‎ราในขนมปังน่ะ และเจ้าอดเสพมัน
‎ท่านพยากรณ์ว่ายังไง ซอร์เซริโอ
‎ข้าไม่แน่ใจว่าคำนั้นแปลว่าอะไร แต่ดูนี่สิ
‎ทุกครั้งที่ข้าจิ้มเขา เขาจะร้องเสียงแหลม
‎แล้วเรื่องคำสาปล่ะ ‎ทำให้เมอร์คิเมอร์กลับเข้าร่างเขาได้ไหม
‎ข้าปรารถนาอยากมีหัวแม่มือที่แข็งแกร่ง
‎รู้ไหมว่ามันยากแค่ไหนที่ต้องชักว่าวด้วยกีบ
‎แทบเป็นไปไม่ได้เลย
‎จะให้ถอนคำสาปเหรอ
‎นี่เป็นงานของพ่อมดที่มีพลังพิเศษ
‎งั้นข้าไปละ
‎ข้าต้องติดอยู่ในร่างหมูไร้ค่าไปตลอดกาลเหรอ
‎ไม่
‎มองแง่ดี ดูกลเจ๋งๆ ที่ข้าเพิ่งสอนร่างมนุษย์เจ้าสิ
‎ดีด
‎ดีมาก
‎ดีด
‎ดี
‎หยุดทีเถอะ
‎เจ้าทำให้ข้าเศร้าหนัก ‎เพราะชีสบอลน่าขยะแขยงพวกนั้น
‎ตายแล้ว ทุกคน ‎มันดูเหมือนเขากำลังพูดเลย
‎เอลโฟ ดีดใส่ปากเขาอีกอัน
‎ดีด
‎เมอร์คิเมอร์ พูดสักอย่างสิ
‎ข้าไม่รู้ว่าเจ้าพยายามทำอะไร ‎แต่แค่นี้ข้าก็อับอายพอแล้ว
‎ข้าขอตัวก่อนนะ ข้าอยากกินเนยที่ขโมยมา
‎เนยจ๋า เจ้าเป็นสิ่งดีงามเดียวบนโลกนี้
‎บีน เจ้าพูดถูก มันแปลกพิกล
‎เจ้ามีขนมอีกเยอะไหม
‎คิดว่าถุงนี่มีอะไรล่ะ
‎ใส่ชีสบอลให้แน่น เราจะไปเบนท์วูดกัน
‎(ขอต้อนรับสู่เบนท์วูด ‎เราไม่ต้อนรับ)
‎ขอโทษที แต่วันนี้เราไม่รับผู้ลี้ภัย
‎วันไหนๆ ก็ไม่รับ
‎เข้าใจ แต่ข้าไม่ใช่
‎ข้าคือเจ้าหญิงทิอาบีนนี่ ‎จากอาณาจักรดรีมแลนด์อันยิ่งใหญ่
‎และเราก็มาเพราะภารกิจทางการทูต ‎ที่เป็นความลับสำคัญ
‎นั่งรถม้าแบบนั้นมา ไม่ใช่แน่
‎ให้ตายสิ เลิกคุยเจ๊าะแจ๊ะได้แล้ว
‎ให้เราเข้าไปเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นข้าจะส่งเจ้าลงหลุม
‎เจ้าชายเมอร์คิเมอร์ อภัยข้าด้วย
‎ข้าจะสั่งแตรประกาศประจำของท่านทันที
‎ก้มต่ำลงอีก
‎ต่ำลงไปอีก
‎(แชมเปญรสข้า อึกละ 50 เหรียญ)
‎จริงๆ ก็ไม่ได้อลังการอย่างที่ข้าคิดนะ
‎นั่นโรงรถ
‎ท่านแม่ ท่านพ่อ
‎พวกเจ้าที่เหลือ
‎ข้า เจ้าชายเมอร์คิเมอร์แห่งเบนท์วูด ‎ขอต้อนรับทุกคนกับการกลับมาของข้า
‎นั่นเมอร์คิเมอร์เหรอ
‎คราวนี้เจ้ากอดเขานะ
‎วันแสนสุข
‎เมอร์คิเมอร์ ลูกชายคนโปรดของข้า ‎ตั้งแต่ลูกชายคนโปรดข้าตาย
‎เจ้ากลับมาแล้ว
‎แต่นี่เป็นไปไม่ได้ เจ้าถูกสาปเป็นหมู
‎ข้าเห็น เจ้าทำ…
‎ซอร์เซริโอ พ่อมดสุดเลิศของเรา
‎เขาสลับเมอร์คิเมอร์ ลูกชายหมูของท่าน ‎กลับเข้าเมอร์คิเมอร์ ร่างมนุษย์ได้
‎ข้าพาลูกชายท่านกลับมา ‎โดยไม่ขออะไรตอบแทน
‎ยกเว้นมีเรื่องให้ช่วยนิดหน่อย
‎เอาแล้วไง
‎ดรีมแลนด์ต้องการเงินจำนวนมากทันที
‎และอาจจะปืนใหญ่ ลูกธนู แล้วก็โล่กับดาบด้วย
‎แล้วลูกบอลติดโซ่เรียกว่าอะไรนะ
‎เจ้ากล้าขอลูกบอลติดโซ่
‎หลังจากที่ฆ่าลูกชายข้า ‎และทำให้ลูกอีกคนเป็นหมูเหรอ
‎ข้าเข้าใจ จริงๆ นะ
‎ข้าตั้งใจฟังมาก แต่ข้าอยากให้ท่านฟังข้าก่อน
‎เจ้าชายเมอร์คิเมอร์มีบางอย่างจะบอก ‎มันอาจเปลี่ยนใจท่านได้
‎ตาเจ้าแล้ว ที่รัก
‎ดีด
‎เพื่อน ศัตรู เพื่อนเอาไว้นอนด้วย
‎ขี้ข้า พวกขี้ประจบ พวกสอพลอ พวกยกยอ ‎พวกเลียแข้งเลียขา
‎และทุกคนในเบนท์วูด ฟังข้า
‎วันนี้เจ้าได้รับของขวัญจากสวรรค์
‎ข้าไง
‎ดีด
‎และสำหรับของขวัญนี้ ‎เรามีหนี้ต้องตอบแทนอย่างล้นพ้น
‎ต่อใครไปไม่ได้นอกจาก…
‎- ข้าเอง ‎- อะไรนะ
‎ทีนี้มาฉลองให้กับทุกสิ่งที่เป็นเมอร์คิเมอร์กัน
‎เบียร์ฟรีที่ผับ จนกว่าเงินค่าขนมข้าจะหมด
‎นั่นไม่ใช่เหตุผลที่เรามาที่นี่
‎พูดได้ดี
‎บางทีเราน่าจะคุยเรื่องเงินกับอาวุธ ‎ที่เราวางแผนจะขอนะ
‎เดี๋ยวคุย บีน เดี๋ยวคุย
‎(เดอะ สตรัตติง ค็อก)
‎ดื่มให้กับเจ้าชายเมอร์คิเมอร์
‎นักดื่มใจกล้าผู้ไม่เคยเจอคนที่คอแข็งกว่า
‎ซด ซด ซด
‎ไชโย
‎เก่งมาก
‎- เหมือนเมื่อก่อนเลย เมิร์ค ‎- ใช่แล้ว
‎นึกว่าพอเขากลายเป็นหมู ‎เราก็ไม่ต้องตีสองหน้าใส่เขาแล้ว
‎เป็นหมูยังดีกว่านะ
‎ให้ตาย เตียงเขาอยู่ไหน ในนี้มืดจัง
‎อยู่ตรงหน้าเจ้าไง
‎- ก็ได้อยู่ เลวชะมัด ‎- ไอ้งั่งตัวพ่อ
‎ไอ้งั่งทุกคนในอาณาจักรไอ้งั่ง ‎ข้าว่าเมอร์คิเมอร์แย่สุด
‎ถอนใจ
‎ข้าให้อภัยเจ้า
‎ข้ารู้เจ้าไม่ได้ตั้งใจให้ข้ามาได้ยิน
‎ข้าตั้งใจ
‎พี่ชายกึ่งสามี
‎นั่นเจ้าหมูที่ลูกชายเราติดแจ
‎ช่างน่าเกลียดจริง
‎หมายถึงใคร เจ้าหมูหรือลูกชายเรา
‎จ๋อยเลยเรา
‎ข้ารู้สึก รู้สึก รู้สึก…
‎เศร้ามาก
‎ไม่ต้องมายุ่ง ข้าเศร้าซึมและลุกไม่ขึ้น
‎เอาละ เลิกสมเพชตัวเองได้แล้ว
‎เรากำลังเสียเวลาและเหล้าที่นี่ก็แพงมาก
‎เราต้องเจรจาตกลงกับพ่อแม่เจ้า เดี๋ยวนี้
‎เมอร์คิเมอร์หนุ่มใหญ่ไปไหน
‎ไม่รู้สิ
‎ล่าสุดที่ข้าเห็น เขาอยู่ตรงมุม ‎พยายามขึ้นขี่เงาตัวเอง
‎เขาทิ้งข้าไป เหมือนที่สุดท้ายทุกคนก็ทำ
‎ข้าโดดเดี่ยวมากเลย
‎ถอนใจ
‎ทำไมข้าถึงคิดว่าเมอร์คิเมอร์จะช่วยเรานะ
‎ให้ตาย รู้สึกซื่อจัง
‎ข้าว่าน่าจะเรียกว่าโง่ ทึ่ม หรือสมองกลวง
‎เจ้าไม่ต้องใช้ไอ้อ้วนสีชมพูนั่นหรอก ‎เจ้าขอพ่อแม่เขาด้วยตัวเองก็ได้
‎เออ จริงด้วย ข้าจะสวมบท ‎เป็นเจ้าหญิงโสดน่าสมเพช
‎จ้า "สวมบท"
‎บ้าจริง
‎ดูสิ นั่นเมอร์คิเมอร์
‎แต่กษัตริย์โลเรนโซกับราชินีบันนี่อยู่ไหน
‎หม่าม้ากับปะป๊าเหรอ ข้าเบื่อพวกเขาแล้ว
‎เมอร์คิเมอร์ หุบปาก ไม่ได้ช่วยเลย
‎ข้าไม่ได้พยายามจะช่วย
‎อีกอย่าง ข้าไม่ได้พูดอะไรเลย
‎งั้นใครพูดล่ะ
‎ข้าเอง
‎อะไรนะ
‎เจ้าพูดได้เหรอ
‎ข้ารำพึงได้ด้วยนะ เจ้าหญิงทิอาบีนนี่
‎ครั้งหนึ่งข้าเคยใช้ชีวิตหนุ่มโสดอิสระสุดคลั่ง
‎ไปกับการอาละวาดเปลือยไปทั่วชนบท
‎แต่เจ้าพรากสิ่งนั้นไปจากข้า
‎ตั้งแต่ตอนที่เจ้าสาดน้ำใส่ข้า ข้าก็เฝ้าดูเจ้า
‎ข้าค่อยๆ เรียนพูด แต่ก็เก็บปากเงียบ
‎รอเวลาจนกว่าข้าใช้ศิลปะที่เจ้าสอนข้ามาอย่างดี
‎การแทงข้างหลังไง
‎ขอต้อนรับสู่การปฏิวัติเดี่ยว
‎นี่คือรัฐประหาร
‎ข้าขังทุกคนที่หัวเราะเยาะข้า ดูถูกข้า
‎หรือตีแบดชนะข้า
‎พวกยามที่อยู่ในท่อนี้
‎มาที่ท้องพระโรงด่วนและจับเจ้าหญิง ‎กับแฟนเด็กของนางไปที
‎ข้าชอบนะ เฮ้ย
‎เมอร์คิเมอร์ ทำอะไรหน่อยสิ
‎ตั้งใจอยู่แล้ว
‎พานางออกไป
‎อ้าว ข้านึกว่าเราเป็นเพื่อนกัน
‎เราหยอกล้อเล่นกัน เราซี้ปึ้ก
‎เราต่างเป็นลูกกษัตริย์ที่ไม่ได้เรื่อง ‎และตามหาตัวเอง
‎คงต้องพูดจีบข้าเยอะหน่อย ‎เพื่อจะเปลี่ยนใจข้า
‎พาข้าไปเลย
‎ข้าจะบอกหม่าม้ากับปะป๊าเจ้าเรื่องนี้
‎เอาเลย พวกเขารอเจ้าอยู่ในคุกใต้ดิน
‎รู้ไหม เมอร์คิเมอร์ ข้าฝันถึงวันนี้มาตลอดชีวิต
‎การได้เห็นตัวเองนั่งบนบัลลังก์
‎ผู้ปกครองทุกอย่าง
‎ผู้พิชิตศัตรู
‎ยิ้มเยาะปากกว้างบนหน้าข้า
‎แต่มันช่างเป็นฝันที่โดดเดี่ยว
‎น่าทึ่งที่ข้าก็ฝันแบบเดียวกัน เมอร์คิเมอร์
‎- จริงเหรอ ‎- จริงสิ
‎นี่ ข้ามีของให้เจ้า
‎ข้าก็มีให้เจ้า
‎เมอร์คิเมอร์
‎เราคงไม่ต้องอยู่ในคุกใต้ดินนี่
‎ถ้าเจ้าแต่งงานกับ ‎ลูกชายอกตัญญูเอาแต่ใจของเราแต่แรก
‎ขอโทษทีที่ข้าไม่แต่งงานกับหมู
‎เพื่อให้ท่านมีคนจนไว้ขูดรีดภาษีมากขึ้น
‎อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง ‎เจ้าก็รู้ว่าพันธมิตรครั้งนั้นเพื่ออะไร
‎ใช่ เพื่อจ่ายค่าเบียร์ที่ข้าติดไว้
‎สาวน้อย มันไม่เกี่ยวกับความร่ำรวยอู้ฟู่ของเรา
‎แต่มันเกี่ยวกับทรัพยากรลับของดรีมแลนด์
‎และข้าจะเอามาให้ได้
‎โลเรนโซได้ในสิ่งที่เขาต้องการเสมอ
‎ยาม ให้เราออกไปเดี๋ยวนี้
‎ไม่มีทาง ไอ้ละโมบ
‎ข้าเพิ่งรู้เรื่องรัฐประหาร
‎ในฐานะพ่อมดประจำวัง
‎ข้าขอถวายบริการ ‎ด้านมนตร์วิเศษสุดเลิศแต่ถ่อมตัวของข้า
‎ท่านกษัตริย์ปฏิวัติ
‎ได้โปรด เรียกชื่อที่พวกเราเรียกตัวเองนะ
‎- หนุ่มๆ เมอร์คิเมอร์ ‎- หนุ่มๆ เมอร์คิเมอร์
‎จะบ้าตาย
‎แม่เหรอ
‎บีนที่น่าสงสารของข้า โดนหมูหลอก
‎ไม่รู้เหรอว่าเจ้าไว้ใจใครไม่ได้นอกจากตัวเอง
‎สุดท้ายเพื่อนๆ เจ้าก็จะทิ้งเจ้า
‎ทุกคนเลย
‎แล้วเจ้าจะอยู่อย่างโดดเดี่ยว ‎โดยมีข้าอยู่ข้างหลัง
‎ลูซี่ เจ้าจะไม่ทิ้งข้าใช่ไหม
‎ไม่ทิ้ง จนกว่าความตายจะพรากเราไป ‎บีนนี่ที่รัก
‎เมอร์คิเมอร์ ข้าตัดสินใจแล้ว ‎ข้าอยากกลับไปเป็นหมู
‎จริงเหรอ เจ้าทำให้ข้าแปลกใจ
‎ใช่ ข้าเห็นวิธีกิน นอน และอาบน้ำของเจ้า
‎ไม่อาบน้ำสิ
‎และข้าคิดถึงช่วงเวลานั้น
‎ข้าอยากสลับร่างกับเจ้าอีกครั้ง เจ้าจะว่ายังไง
‎เป็นคำขอเดียวที่ข้าชอบที่สุดเลย
‎แต่มันเป็นไปไม่ได้
‎มันต้องใช้พ่อมดที่เก่งกาจ ‎ถึงจะร่ายคาถาแบบนั้นได้
‎หมายถึงทุกคนที่ไม่ใช่ซอร์เซริโอสินะ
‎ยาวิเศษพร้อมแล้ว
‎ข้าสูบเลือดจากเอลฟ์ที่มาเยี่ยม
‎ดิ้นเก่งเหลือเกิน
‎ตอนนี้เรากำจัดเขาได้แล้ว
‎เอลโม่ผู้น่าสงสาร เขาคอยช่วยเราตลอดเลย
‎ข้าถึงจำชื่อเขาได้
‎ฝ่าบาท ห้องทรมานพร้อมแล้ว
‎ห้องทรมาน นั่นไม่โหดไปหน่อยเหรอ
‎บีน เพื่อนเจ้าต้องการเงิน ‎ตอนนี้จะได้จมกองเงินสมใจ
‎โห เลวชะมัด
‎เปิดลำโพงอยู่เหรอ
‎อย่างน้อยเราก็ได้ห้องส่วนตัว
‎ดูสิ แผงตรงเพดานเปิดออก
‎ดูท่าไม่ดีแฮะ
‎เหรียญเหรอ
‎เหรียญอีกแล้ว
‎ข้าเริ่มเข้าใจวิธีการละ
‎- เอลโฟ ‎- อะไร
‎- เขยิบไป ‎- ไม่ ข้านั่งตรงนี้ก่อน
‎ข้าไม่ได้อิจฉาที่เจ้าโดนเหรียญตกใส่
‎- แค่เขยิบ… ‎- เจ้าอิจฉา
‎อิจฉาเหรอ
‎ไม่เลยสักนิด
‎เห็นชัดว่าเจ้า…
‎ไม่เลย เจ้าร้องไห้
‎เปล่าร้อง ข้าชอบจะตาย
‎นี่เป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่เคยเกิดกับข้า
‎เอลโฟ เขยิบไป
‎ช่วยข้าที
‎มาดื่มฉลองกัน แด่เรา
‎เดี๋ยวนะ นั่นเสียงอะไร
‎เสียงอะไร
‎รู้ไหมอะไรทำให้ข้าโกรธ
‎ที่เรากำลังจะตายเหรอ
‎เปล่า ก็ใช่แหละ
‎เป็นเพราะเราไว้ใจไอ้หมูโง่นั่น
‎และข้านึกว่าเขาเป็นเพื่อนเรา
‎เอลโฟ
‎เราไม่มีทางรู้ว่ามีอะไรในใจเมอร์คิเมอร์หรอก
‎แต่ข้าปฏิเสธที่จะเชื่อว่า ‎เขาจะทำแบบนี้กับเรา
‎ไอ้หมูโง่นั่นเป็นเพื่อนเรานะ
‎อะไรนะ
‎ข้าจะปิดเสียงให้
‎เอาละ เมื่อกี้ถึงไหนแล้ว เออใช่ นี่ไง
‎แด่ข้า แด่เจ้า แด่เรา
‎"เรา"
‎เราล่ะ
‎นี่ เอลโฟ ไม่ว่าจะทำอะไร ปิดปากไว้นะ
‎เจ้าไม่ใช่เจ้านายข้า…
‎บอกแล้วไง
‎(ห้องทรมาน)
‎ช่วยด้วย ข้ากลืนไป 50 เหรียญแล้ว
‎ช่วยข้า อย่าช่วยเอลโฟ
‎กีบเล็กๆ ของข้าไม่ได้เรื่องเลย ‎ข้ามันไร้ประโยชน์
‎เป็นแค่หมูอ้วนมันเยิ้ม
‎เออ ใช่แล้ว
‎ข้าคือฮีโร่ใช่ไหม
‎เมอร์คิเมอร์
‎ข้าผิดหวังในตัวเจ้าจริงๆ
‎ข้าก็ผิดหวังในตัวเจ้า
‎อะไรวะ เมอร์คิเมอร์ ‎ถึงกับเตะหมูเลยเหรอ
‎ไม่เป็นไร บีน ข้าฝึกกลิ้งมา
‎แย่แล้ว
‎ไงจ๊ะ บีน
‎หุบปาก ไอ้ชั่วจองหอง
‎ด่าได้จับใจ ที่รัก
‎ด้วยสมองของเจ้ากับความงามของข้า ‎เราสองคนรวมกันคงเจ๋งน่าดู
‎ตอนข้าพบเจ้า เจ้าอาจไม่ใช่สัตว์ประหลาด
‎แต่ข้าเปลี่ยนให้เจ้าเป็นจนได้
‎และตอนนี้ข้าต้องฆ่าเจ้า
‎แต่ข้าคือคนที่เหวี่ยงลูกตุ้มนะ
‎อ๋อ เรียกแบบนั้นเอง
‎บีน ระวัง
‎บีน บูตของเจ้า
‎อีกแล้วเหรอ
‎น่าเศร้าทีเดียว
‎น่าขยะแขยง
‎ทุกคน พวก ดึงข้าขึ้นไปที
‎เร็วอีก เทอร์บิช เร็วๆ
‎ลาก่อน เบนท์วูด ลาลับไม่กลับมา
‎ขอโทษที่ข้าทำทุกอย่างพัง
‎ไม่ เจ้าช่วยเราไว้ เมอร์คิเมอร์
‎เจ้าเป็นคนในร่างหมู
‎ที่จิตใจดีกว่าหมูในร่างคนพวกนั้น
‎อย่าลืมเสียล่ะ
‎ข้าว่าเจ้าพูดถูก
‎เจ้าอาจไม่ได้เงิน เจ้าอาจไม่ได้อาวุธ
‎แต่เจ้าหนีรอดมาพร้อมสมบัติล้ำค่าที่สุด
‎ข้าไง
‎แต่ยังอยากได้เงินนะ
‎ทีนี้ที่เราต้องการคืออาวุธ
‎เรามีลูกธนู
‎คำบรรยายโดย วิภาพร หมู่ศิริเลิศ