NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Najpierw ulewa, a teraz ktoś puka?
Nie zasługujemy na tyle atrakcji naraz.
Sprawdź, kto to.
Powiedz, że nie jesteśmy godni.
To potwór.
Zapraszam.
Oto miska mdłej papki.
- Wybacz te wrzaski. - Nie stołkiem!
Boże! Oona, przestraszyłaś mnie.
Często to słyszę.
Turbish! Przestraszyłeś mnie.
Często to słyszę.
Nie mogę się otrząsnąć po seks-balandze dla staruszków.
Sporo tam zwisało i dyndało.
Ominął was fajowy wypadek podczas tańca z szablą.
Nie przywidziało mi się? Wszyscy byli nadzy?
Łącznie ze mną i tobą…
I łącznie z tobą, Turbish?
Fajowo.
Spadaj!
Tata to widział. Przez to oszalał.
Czułam się podwójnie obnażona.
Żaden wstyd. Masz ładne pośladki.
Przestań!
Na szczęście nie odziedziczyłaś rudej kępki po ojcu.
Racja, co nie?
Turbish! Spływaj!
Dreamland jest w opałach. Musimy coś zrobić…
Turbish! Słyszę, jak oddychasz.
Dobrze, przestanę.
Nie wychodzi mi.
Idź sobie.
Idę sobie. Pa.
- Pa. - Pa.
Słuchaj.
Znów kwacze. Lepsze to niż wrzaski.
NIE HAŁASOWAĆ
Ogłaszam półgłosem przybycie
królowej piratów, Oony, i księżniczki Tiabeanie.
Przez wzgląd na to, że król jest w delikatnym stanie.
Co takiego?
Zapowiedziałem twoją zmysłową byłą żonę Oonę i postrzeloną córkę Bean!
Biedny Zøg.
Wyglądasz jak wielki, soczysty rumsztyk.
Do tego kartofelki?
I fasolka szparagowa?
O Boże. Okażcie tacie trochę szacunku.
W końcu to król.
Oczywiście, księżniczko. Okażemy Zøgowi jak największy szacunek.
Dopóki będzie trzeba.
Co masz na myśli?
Nic takiego. Nic.
O czym musisz wiedzieć.
A teraz?
Proszę cię, Tiabeanie. Nam możesz ufać.
Oczko.
Oona, komu mam najpierw przyłożyć?
Spokojnie, Bean. Dreamland potrzebuje opanowanego władcy.
- I nowej armii. - Co?
Elfo wystraszył nowych rekrutów
klepaniem pupci przy pełni księżyca.
Co? Widziałeś to?
Tak. Wszyscy to widzieli.
I już tego nie odwidzą.
Zostało nam tylko 12 strzał.
Strzelamy do mew, ale nie możemy trafić.
Turbish!
Bean, ja zajmę się szalonym Zøguniem. Ty zajmij się szalonym królestwem.
Wszystko będzie dobrze.
Koniec kwakania.
Już wystarczy.
Nie kwacz już Pa, pa, kwa, kwa
Koniec kwa, kwa
A teraz wszyscy wyjdą stąd na paluszkach, jak zdechła mysz.
Potwór chce nas wszystkich pożreć!
ROZDZIAŁ XXVIII ŚWIŃSKI INTERES
No dobrze, prostaczkowie.
Co dokładnie zrobił ten potwór?
Podeptał kukurydzę wielkimi kulosami.
Cisnął babcię do sąsiedniego królestwa.
Zdemolował mi spiżarnię i całkiem ją zbrukał.
Wszystko obsmarował.
Ukradł mi masło.
Hej, Bean.
Nie dziwi cię, że potwór pożarł wszystko,
a nie tknął tych dorodnych tuczników?
Może nie je wieprzowiny.
Merkimer, widziałeś tu potwora?
Wybacz, nie dostrzegam niczego poza sobą.
I co teraz, detektywie Tiabeanie?
Jeszcze nie wiem.
To sami się z nim rozprawimy.
Wydłubiemy mu oczy, jedno po drugim.
Ojej, szykuje się ubaw.
Elfo, Luci, stójcie.
Chciałbym, ale nogi same mnie niosą. Wybacz.
Wola ludu.
Nie! Przemoc niczego nie rozwiązuje.
Ale raz coś rozwiązała.
Tylko raz.
Co tu robisz? Tłum poszedł tam.
Dobra. Jeny.
- Jak się nazywasz? - Sam Buca.
- „Sambuca”? - Nie, Sam Buca.
Na pierwsze mam „Sam”, na drugie „Buca”.
- Czekaj no… - No co?
- Twoja żona to Denise? - No.
- Buca? - No.
- No jasne. - No co?
Nie chcę robić afery,
ale kradła kufle w pubie.
Stamtąd je bierzemy.
Nie można okradać oficjalnych instytucji.
- A ty tak nie robisz? - Nie.
- Pewnie, nie kradniesz kufli. - Słuchaj…
Jak chcę pić z kufla, to idę do baru.
Wracaj do Denise. Możecie sobie…
- Pić z kufli? - Które ukradliście.
- Nie… No dobra. - Dobra.
- Muszę już iść. - No… Owszem, idź już sobie.
Przekażę Denise, że…
Nie. Nic jej o mnie nie mów.
Powinna wiedzieć.
Nie miałeś przyłączyć się do hordy?
Może i tak. Kij ci w dupę.
Co?
Idę jeść zupę. Głodny jestem.
Też mi detektyw.
Patrzcie, tam jest!
Ale pomyka!
Prosto do opuszczonej wieży.
Nie chcemy cię zabić, tylko przypalić.
Stójcie! Potwory też ludzie.
Wcale nie. My też nie do końca.
Dopóki nie dowiemy się, czym on jest, żadnego przypalania.
Za późno. Rufus podpalił zamek.
Niech to licho.
Tylko nie umieraj! Nie zniósłbym teraz żałoby.
I oddawaj mi sztylet.
No hej.
Cześć.
Jestem Bean.
Widzisz ten zakręcony zamek?
To mój dom.
Nie ten.
To pole do minigolfa, którego nikt już nie używa.
Nieważne, słuchaj. Wiem, że sprawy wyglądają kiepsko.
Zapędzili cię w kozi róg. Wieża płonie.
A ja macham ci sztyletem przed twarzą, jak sądzę.
Jeśli trzeba, to go użyję, choć nie chcę.
Wolę być po twojej stronie.
Trudno w to uwierzyć,
ale wiem, jak to jest, gdy zgraja ćwoków pali cię żywcem.
Wiem, że się boisz. Ja też.
Zachowajmy spokój, żadnych nagłych ruchów,
a wszystko będzie dobrze.
Uściskajmy się i zejdźmy na dół.
O Boże, palisz się! Dobra…
Merkimer?
Wystarczająco już ucierpiał.
To żaden potwór, jasne? To książę Merkimer.
Jeden z twoich przystojnych narzeczonych.
Wszędzie rozpoznam ten kształtny zadek.
Krok w tył, Rufus!
- Mamy go. - Złapaliśmy potwora.
To nie potwór, tylko Sam Buca, złodziej kufli.
Zagadka znikających kufli…
Została rozwiązana.
Mścisz się, bo jesteś zazdrosna o Denise.
Nie mszczę się,
tylko moje wsparcie składa się z cymbałów.
Nie mam armii. Dreamland przepadnie!
- Denise pozdrawia. - Co?
Denise puściła pawia.
Po spleśniałym chlebie. Nie podzieli się.
Jak brzmi twoja prognoza?
Nie wiem, co to znaczy, ale spójrz na to.
Za każdym razem, gdy go kujnę, robi tak.
Ale co z klątwą? Merkimer odzyska swoje ciało?
Tęsknię za przeciwstawnymi kciukami.
Wiesz, jak trudno brandzlować się racicami?
To, zaiste, niemożliwe.
Zdjęcie klątwy?
To zadanie dla czarnoksiężnika o wyjątkowej mocy.
Więc odpadam.
Na zawsze pozostanę bezużytecznym wieprzem?
Nie!
Zobacz za to, jakiej sztuczki nauczyłem twoje ludzkie wcielenie.
Pyk.
Dobrze.
Pyk.
Dobrze.
Przestań, proszę.
Mieszasz mój smutek z tymi obrzydliwymi serokulkami.
O ja nie mogę. Wygląda, jakby mówił.
Elfo, pyknij mu kolejną.
Pyk.
Merkimer, powiedz coś.
Nie wiem, co kombinujesz, ale mam już dość upokorzeń.
Jeśli pozwolicie, chciałbym się delektować tą skradzioną kostką masła.
Słodkie masełko, tylko tyś mi pozostało.
Bean, faktycznie. To niesamowite.
Dużo masz tych kulek?
A niby co mam w tym worku?
Pakuj serokulki. Ruszamy do Bentwood.
WITAJCIE W BENTWOOD, ALE NIEKONIECZNIE
Przykro mi, dziś nie przyjmujemy uchodźców.
Ani nigdy.
Jasna sprawa.
Jestem księżniczka Tiabeanie z zacnego królestwa Dreamland.
To tajna misja dyplomatyczna niezwykłej wagi.
Nie wydaje mi się.
Na litość boską, dość przekomarzań.
Wpuść nas natychmiast albo zafunduję ci przedwczesny zgon.
Książę Merkimer! Proszę wybaczyć.
Zarządzę twoją powitalną fanfarę.
Niżej.
Jeszcze niżej.
SZAMPAN O SMAKU MNIE ŁYK ZA 50$
Spodziewałam się większego przepychu.
To garaż.
Matko! Ojcze!
I cała reszta.
Ja, książę Merkimer z Bentwood, zaszczycam was swoim powrotem.
To Merkimer?
Twoja kolej, by go uściskać.
Co za radość.
Merkimer, mój ulubiony syn od śmierci mojego ulubionego syna.
Powróciłeś.
To niemożliwe. Zamieniłeś się w wieprza.
Sam widziałem. Jak…
Sorcerio, nasz genialny czarodziej,
przywrócił świniowatemu Merkimerowi ciało ludzkiego Merkimera.
Zwracam wam syna i nie proszę o nic w zamian.
Mam tylko… jedną małą prośbę.
Zaczyna się.
Dreamland potrzebuje czym prędzej sporej gotówki
i może paru armat, strzał, tarczy i mieczy.
I tych takich kuli na łańcuchach.
Śmiesz prosić o te takie kule na łańcuchach?
Uśmierciłaś nam jednego syna, a drugi jest świnią.
Całkiem was rozumiem.
Wysłuchałam was, a teraz wy mnie wysłuchajcie.
Książę Merkimer powie coś, co może zmieni wasze nastawienie.
No to jedziemy.
Pyk.
Przyjaciele, wrogowie, kochankowie,
pachołkowie, wazeliniarze, sługusy, pochlebcy, lizusy
i zacny ludu Bentwood, posłuchajcie.
Otrzymaliście dziś dar z niebios.
Mnie.
Pyk.
Mamy zatem ogromny dług wdzięczności
wobec nikogo innego jak…
- mnie. - Jak to?
Uczcijmy wszystko, co się ze mną wiąże.
Darmowe piwo w pubie do wyczerpania mojej pensji.
Nie po to tu jesteśmy.
Świetna mowa.
A co z pieniądzmi i bronią, po które tu przyszliśmy?
Wszystko w swoim czasie, Bean.
POD CZUPURNYM KOGUTEM
Toast za księcia Merkimera.
Szarmancki moczygęba, którego nikt nie przepije.
Siorb, siorb, siorb.
Hura!
Piękna akcja.
- Jak za dawnych czasów, Merk? - Owszem.
Myślałem, że koniec tej zabawy, gdy został wieprzem.
Nazwałbym to awansem.
Boże, gdzie to łóżko? Ciemno tu.
Tuż przed tobą.
- Może być. Co za kutas. - Chamidło.
Ze wszystkich chamów w tym chamskim królestwie najgorszy jest Merkimer.
Smutek.
Wybaczam ci.
Wiem, że nie chciałaś, bym to usłyszał.
Chciałam.
Bracie-mężu,
to wieprz, do którego przywiązał się nasz syn.
Paskudna kreatura.
Kto? Ten wieprz czy nasz syn?
O, ja nieszczęśliwy.
Jest mi bardzo, bardzo…
smutno.
Zostawcie mnie. Jestem przybity i nie wstaję.
Przestań się nad sobą użalać.
Marnujemy czas, a alkohol jest tu drogi.
Musimy dobić targu z twoimi rodzicami.
Gdzie Duży Merkimer?
Nie wiem.
Ostatnio dobierał się do własnego cienia w kącie.
Porzucił mnie, jak wszyscy prędzej czy później.
Jestem taki samotny.
Smutek.
Łudziłam się, myśląc, że Merkimer nam pomoże.
Jestem taka naiwna.
Ewentualnie głupia, durna lub przymulona.
Po co ci ten różowy odyniec? Sama poproś jego rodziców.
Jasne. Mogę udawać biedną, samotną księżniczkę.
Jasne, „udawać”.
Obłęd.
Patrzcie, Merkimer.
A gdzie król Lorenzo i królowa Bunny?
Mamunia i tatulek? Miałem ich dość.
Merkimer, zamknij się. Nie pomagasz.
Bo nie mam zamiaru.
Zresztą nic nie mówiłem.
To kto?
Ja.
Co?
Umiesz mówić?
Jak i wygłaszać monologi.
Onegdaj wiodłem beztroski kawalerski żywot,
hulając nago po okolicy.
Tyś mi to odebrała.
Obserwuję cię, od kiedy mnie wyszorowałaś.
Powoli opanowałem mowę, ale nic nie mówiłem,
czekając na odpowiedni moment, by zrobić to, czego mnie nauczyłaś.
Wbić nóż w plecy.
Oto moja jednoosobowa rewolucja.
Zamach stanu.
Uwięziłem każdego, kto mi urągał, poniżał mnie
lub wygrał ze mną w badmintona.
Strażnicy z tej tuby,
przyjdźcie do sali tronowej aresztować księżniczkę i jej przytulanki.
To brzmi fajnie.
Merkimer, zrób coś.
Z chęcią.
Aresztujcie ją.
Co? Myślałam, że się kumplujemy.
Przekomarzaliśmy się. Skumaliśmy się.
Para wysoko urodzonych dzieciaków, które próbują się odnaleźć.
Musiałabyś kochać się ze mną długo, bym zmienił zdanie.
Aresztujcie mnie.
Poskarżę się mamuni i tatulkowi!
Proszę bardzo. Czekają na was w lochach.
Wiesz, Merkimer, całe życie marzyłem o tej chwili.
Ujrzeć siebie na tronie.
Władca absolutny.
Pogromca wrogów.
Triumfujący uśmieszek na twarzy.
Samotne marzenie.
Tak się składa, że je podzielam.
- Naprawdę? - Naprawdę.
Mam coś dla ciebie.
A ja dla ciebie.
Merkimer.
Nie tkwilibyśmy w lochu,
gdybyś wyszła za naszego rozpuszczonego niewdzięcznika.
Wybaczcie, że nie wyszłam za wieprza,
byście mogli zdzierać z biedaków.
Nie udawaj Greka. Wiesz, co miało na celu to przymierze.
Tak. Spłacić mój dług w barze.
Młoda damo, nie chodziło o nasze bogactwa,
tylko o tajemne zasoby Dreamland.
I ja je zdobędę.
Lorenzo zawsze dostaje, czego chce.
Straż! Wypuśćcie nas natychmiast!
Nie ma mowy, chytry skurczybyku.
Usłyszałam o przewrocie.
Jako pałacowa czarodziejka
polecam swoje skromne, acz spektakularne usługi
waszym rewolucyjnościom.
Zwracaj się do nas, jak my do siebie.
Chłopcy Merkimerowcy.
O Boże.
Mama?
Biedna Bean. Nabrała ją świnia.
Nie wiesz, że możesz ufać jedynie sobie?
Przyjaciele w końcu cię opuszczą.
Każdy jeden.
Będziesz sama, tylko ja ci zostanę.
Luci, ty byś mnie nie opuścił, co?
Nie. Dopóki śmierć nas nie rozłączy, maleńka.
Merkimer, podjąłem decyzję. Znów chcę być wieprzem.
Naprawdę? Zaskakujesz mnie. Się.
Patrzę, jak jesz, śpisz i zażywasz kąpieli…
Może nie kąpieli.
I tęsknię za tym.
Chcę się zamienić ciałami. Co waść na to?
Niczego bardziej nie pragnę.
Ale to niemożliwe.
Dokonać tego może jedynie czarodziej o wybitnym talencie.
Czyli każdy poza Sorcerio.
Mikstura jest gotowa.
Pobrałam krew od elfa.
Ale z niego panikarz.
Już nam niepotrzebny.
Biedny, kochany Elmo. Zawsze nam pomagał.
Dlatego zapamiętałem jego imię.
Wasza Wysokość, komnata tortur gotowa.
Komnata tortur? To niezbyt okrutne?
Bean chciała pieniędzy. Teraz w nich utonie.
Ale bydlę z niego.
Wciąż mnie słychać?
Przynajmniej dali nam oddzielny pokój.
Patrzcie, otwiera się klapka w suficie.
Niedobrze.
Moneta?
I kolejna.
Coś się tu święci.
- Elfo. - Co?
- Odsuń się. - Nie, byłem tu pierwszy.
Nie zazdroszczę ci, że obrywasz.
- Odsuń… - Kłamiesz.
Zazdrościsz?
Wcale nie.
Przecież widać…
Nieprawda. Ty płaczesz.
Wcale nie. Uwielbiam to!
To najlepsze, co mnie w życiu spotkało.
Elfo, odsuń się!
Pomóżcie mi!
Wznieśmy toast. Za nas.
Czekaj chwilę. Co to za dźwięk?
Jaki dźwięk?
Wiesz, co mnie wkurza?
Że umrzemy?
Nie. Tak.
To, że zaufaliśmy tej głupiej świni.
Brałem go za przyjaciela.
Elfo.
Nie wiemy, co kryje się w jego sercu.
Ale nie wierzę, żeby nam to zrobił.
Ta głupia świnia to nasz przyjaciel.
Co?
Czekaj, ściszę to.
Na czym skończyliśmy? Już wiem.
Za mnie. Za ciebie. Za nas.
„Za nas”?
Za nas?
Elfo, choćby nie wiem co, przymknij buzię.
Nie rozkazuj mi…
A nie mówiłem?
KOMNATA TORTUR
Na pomoc! Połknąłem 50 dolarów!
Pomóżcie mi, nie Elfo!
Moje raciczki na nic się zdają. Jestem do niczego.
Zwykły, tłusty wieprz.
Już wiem!
Jestem bohaterem?
Merkimer.
Rozczarowałeś mnie.
A ty mnie.
Co jest, Merkimer? Kopiesz świnki?
Nie martw się, Bean. Umiem się toczyć.
Nie.
Witaj, Bean.
Zamknij się, nieokrzesany draniu.
Touché, mon amour.
Ty jesteś mądra, a ja urodziwy, byłaby z nas niezła para.
Może na początku nie byłeś potworem,
ale przeze mnie nim się stałeś.
Dlatego muszę cię zabić.
Lecz to ja wywijam cepem.
Tak się to nazywa!
Bean, uważaj!
Bean, twój but.
Znowu?
Trochę smutno.
Ohyda.
Chłopaki! Pomóżcie mi.
Szybciej, Turbish! Gazu!
Żegnaj, Bentwood. Żegnaj na zawsze.
Przykro mi, wszystko popsułem.
Ocaliłeś nas.
Jesteś lepszy jako wieprz
niż tamtejsze wieprze w ludzkiej skórze.
Nie zapominaj.
Pewnie masz rację.
Może i nie dostałaś pieniędzy ani broni,
ale zdobyłaś największy skarb.
Mnie.
A jednak kasa by się przydała.
Teraz brakuje nam tylko broni.
Mamy strzały!
Napisy: Ewa Nowicka