NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
CMENTARZ DLA UBOGICH KIEDYŚ BĘDZIE TU NAWIEDZONE BIURO
TU SPOCZYWA ACH, NIEWAŻNE.
Na pomoc!
Czemu nikt mnie nie słyszy?
Mam najdonośniejszy głos w Dreamland.
Wiem, że tam jesteście. Słyszę wasze tuptanie!
To na nic. Utknąłem tu.
Kurczę. Musiałem wypić wiadro wody, zanim wlazłem do trumny?
I kolejne, jak już byłem w trumnie?
I wciąż chce mi się pić!
Pendergast, byłeś mą jedyną nadzieją. Teraz jesteś martwym Pendermasztem.
Zaraz. Turbish i Mertz są wtajemniczeni. Uratują mnie!
Mertz, zapomnieliśmy o czymś?
Nie mieliśmy gdzieś się z kimś spotkać?
STO LAT, MAMO MERTZA
Znów to samo.
Smętne sto lat Niech żyje nam
Nie ma sensu czekać na tych głąbów.
Sam wymyślę, jak się stąd wydostać.
Dobrze, że mam cygaro do przemyśleń.
Przemyślałem to. To był zły pomysł.
Nic nie słychać. Może się godzą.
Stoimy pod tymi samymi drzwiami?
W nogi!
Mama nie tylko robi pianę z mózgów. Także je zjada.
Bean, uciekanie przed mamą już nie jest w modzie.
Elfo jest dla mnie lepszą mamą!
I mnóstwo fantazji legło w gruzach. Ale pojawiło się sporo nowych.
Nie przeskoczą. Możemy odsapnąć.
Hej, wytrzeszcze, podziwiajcie ten krater.
Co u…
Sorki!
To twoja buzia, sorki.
Ktoś wie, co teraz?
Dobrze, znalazłaś lochy.
Szkoda, że do tego doszło.
- Naprawdę cię kocham. - To mnie wypuść.
Nie aż tak.
Udawanie, że nie chcę cię zranić, było wyczerpujące.
I nie muszę mówić do ciebie „kochanie”.
Spoko. Nie musisz też nazywać mnie skarbem, złotkiem i rozczarowaniem.
- Jak chcesz, tłusty zadzie! - Płaska deska!
- Elfomanka! - Amatorka czaszek!
- Olewaczka fatum! - Niewolnica przepowiedni!
Wiewióra!
Przynajmniej nie mam wąskiej talii i długich nóg!
Też bym oklapł.
Niech mnie ktoś wypuści!
Jestem zbyt młody, by gnić w trumnie, i za stary, by móc z niej wyleźć.
Spokojnie, Zøg, nie pękaj. Od razu nie umrzesz.
Będziesz tkwił po wieki w tej ciasnej skrzyni,
w której nie możesz oddychać ani się podrapać.
Zaraz coś mnie zaswędzi. Już! I to w najgorszych miejscach!
Po raz czwarty jesteśmy uwięzieni wbrew naszej woli?
Dodaj do tego recital ksylofonowy Elfo.
- Mordęga. - No weź.
Ktoś tu jest. Bean, rób swoje
i wyładuj się na kimś innym.
To tylko Zwiewek.
Tylko? To ten z „nie mów o Zwiewku, Mówko”.
Nie znam Mówka.
Zwiewek, ten straszliwy pirat! Dał mi wciry, pamiętasz?
Tak.
Za co siedzisz?
To długa historia, ale utknęliście tu na zawsze, więc posłuchajcie.
Dobrze, że znaleźliśmy sobowtóra Zøga.
Gdy upewnimy się, że nie żyje, rozpoczniemy Drugą Fazę.
Ta mroczna konspiracja to worek uciech bez dna.
Oby tylko malec nie zaczął zadawać impertynenckich pytań.
Co znaczy „impertynencki”?
Derek, nie zauważyłem cię.
Bo zakradłem się na kocich łapkach.
Mam łapcie z łapek 16 kotów.
Mogę zobaczyć tatę? Przyniosłem mu zupę na pokrzepienie duszy.
Duszom należy się potępienie, a nie zupa. Nieważne, właź.
Byle nie za blisko. Śmierć jest zaraźliwa.
Szesnaście kocich łapek.
Ojcze, przyniosłem ci ulubione danie: jedzenie!
Zostawię na nocnej szafce. Kocham cię, tato!
Nieźle go nabieramy.
Nie ma to jak nabierać głupich głupców.
Proszę, mój drogi. Wejdź. Tak jest.
Właź, do licha. Tu będziesz bezpieczny.
Gdyby coś ci się stało, królestwo nie miałoby władcy.
A tego byśmy nie chcieli.
Wprowadzilibyśmy socjalistyczną utopię…
Ojej, zacząłeś majaczyć. Lepiej wskakuj do wyrka, panie.
Nie chce mi się spać. Pobawimy się?
Możesz być moim nowym kolegą, bo tacie z choroby aż wyrosły kły.
Miałbym dwóch. Łącznie ze mną.
Muszę już iść. Mama Mertza ma urodziny.
Imponujące. Król uwięziony w swoim pokoju jak zwykły rzezimieszek.
Rozkoszne asekuranctwo.
Nie zasługuję na pochwały.
Derek lubi siedzieć w swojej komnacie. Sam się zamyka.
Jestem chłopcem z sypialni.
Beznadzieja.
I tak to było. Pilnowałem własnego nosa,
grzebiąc w skarbach Trøgów, gdy mnie zdybały.
Chciały, bym zeznawał, a ja, by mrugnęły.
Obie strony poniosły porażkę. No i tu jestem.
Czemu cię zamknęły? Jesteś kusy i irytujący jak one.
Kazała im wysoka, białowłosa pani. Podobna do niej.
Robią, co im każe,
jakby była ich ponętną boginią.
Trudno im się dziwić. Nawet ja bym od niej nie zwiał.
Dobra, wiem. Moja mama jest seksbombą.
Przestaniesz się ślinić i mi pomożesz?
Do tego przydałby ci się Pomocko.
Ale umarł, próbując mi pomóc.
Nie wiem, ile jeszcze to zniosę. Wyzionę ducha.
Przynajmniej spotkam zmarłych krewnych.
Nie! Większość z nich zabiłem. O nie!
Na pomoc! Niech nam ktoś pomoże!
Luci! Przestań hałasować. Ożenię ci kosę.
Więzienie cię odmieniło.
Wkurzyć was jeszcze bardziej? Mogę się przecisnąć.
Mój nos!
Masz gościa, bubku.
Chorobcia.
Cześć, Elfo!
Trixy. Czego chcesz? Nie widzisz, że jestem zajęty?
Mam coś, co pomoże ci uciec. W cieście, głupolu.
Szybko. Pogrzeb w kremie.
Co to, do licha?
WYSĄCZĘ TWOJE SOKI
To ja. Nago.
Mówiłaś, że pomożesz mi uciec.
Myślami.
To ja podziękuję.
Walić to.
Puszczaj, bubku.
- Luci! - Już się robi.
Hej! Przestań, bubku!
Elfo, przyłóż mu w nery. Elfo! Wypluj ciasto i chodź tu.
Wybacz.
Nic, tylko ciasto ci w głowie. Żeby chociaż było dobre.
Bean nie żyje. Tatuś niedługo umrze.
A nowa mamusia i tatuś muszą ode mnie „odpocząć”,
bo jestem „doszczętnie irytujący”.
Zostało mi tylko jedno…
schować się pod łóżkiem.
A to co?
„Synu, może kiedyś ta książka pomoże ci, jak pomogła mnie,
gdy byłem wystraszonym chłopcem chowającym się pod łóżkiem”…
…„jak pewnie ty teraz. Ściskam, tfój tata”.
Napisał „tfój”.
„Królewski dziennik.
Od Agøgga do Zøga.
Tajemna historia Dreamlandzkich królów”.
„Agøgg, pierwszy król Dreamland.
Używał przeciwstawnego kciuka, by przeciwstawiać się oponentom.
Bøg Podejrzliwy. Zmarł osamotniony, w otoczeniu wrogów.
Crøg Krzykliwy.
Czemu ktoś wyrwał strony? „Przeklęty”? O nie.
Derek? Co tam masz?
Świerszczyka.
Zwiewku, wiejemy z więzienia. Tryskamy!
Nie mogę zwiać. I mówi się „pryskamy”.
- Nie możesz tu zostać. - Może. Idziemy.
Poważnie? Tryskamy, pryskamy, co za różnica?
Nie, kompani, muszę tu zostać i kontynuować tajną, podziemną misję
poszukiwania zaginionego królestwa elfów…
Och. Poszli, zanim skończyłem.
Teraz wiem, jak to jest.
O mój Boże, Boże, Boże.
Pogrążam się w szaleństwie, szaleństwie,
szaleństwie…
Zawsze chciałem zgubić się w labiryncie.
To taka piesza łamigłówka.
Co to za światło w oddali?
To wyjście… z tej durnej rozmowy.
Lawa? Po co komu tyle lawy?
MAGAZYN LAWY
To koniec. Utknęliśmy.
Boże, czemu mamie tak na mnie zależy?
Tak mnie wkurza,
że mam ochotę dusić, dźgać i ujarzmiać.
Kogoś ci to przypomina?
No cóż. Jasne włosy, ładna buzia,
uparta, wybuchowa. Nie, wcale nie wiem, o kim mowa.
Dobra, wałki, przyznaję.
Dagmar i ja jesteśmy poniekąd ciut do siebie podobne.
- Już wiem! - Nie bij mnie!
Wiem, jak się stąd wydostać. Za mną.
Lubi się rządzić.
Na co się gapisz? Maszeruj! No już, ruchy!
Pomocy, pomocy.
Śpi. Musimy być cicho.
Jesteś już.
Czekam na wieczorny masaż, Pieszczotko.
Chodź tu.
Wiesz, że nie lubię czekać. Za to wiesz, co lubię.
O tak.
- Tak dobrze. Tutaj. - No weź!
Pieszczotko, przestań dyszeć.
O Boże.
To koniec. Brak mi powietrza.
Naprawdę skonam.
Przynajmniej w trumnie, do diaska.
Żegnaj, Beanie. Żegnaj, Derek.
Kocham was oboje.
Żegnaj, Vip…
Vap, do zobaczenia w piekle.
Żegnaj, Dreamland. Przepraszam za te wszystkie wrzaski.
Żałuję, że nie miałem ludzkiej partnerki.
A głównie tego… że nie byłem lepszym królem.
Umarłem! Umarłem! Jestem w piekle!
Nie zamawiałam króla.
Derek znalazł specjalną książkę,
według której jego rodzina jest przeklęta.
Książki kłamią.
Gdybym wierzyła w tę,
trzęsłabym się jak durna galareta.
À propos, pora na mszę. Zmykaj.
Usiądź na kościelnym tronie jak mały, grzeczny król.
Tajemna księga władców.
Ktoś wyrwał te strony. Nie myślisz, że…
Jeśli ktoś knuje coś za naszymi plecami, to mocno się wpienię.
Piekło to pęd!
I ból.
Dobra, wskakuj.
Ślizgaj się, kochasiu! Ślizgaj się!
Tak!
Dobra, przestań.
Dzięki, Elfo.
Cholewki nie powinny się zginać? Nie nadaję się.
Elfo mógł to zrobić. Już raz udawał Dagmar.
Hej, spójrz na mnie. Liczy się pewność siebie.
Wiem, że dasz radę. Sama weszłaś do piekła.
Pokaż, jaka z ciebie twardzielka.
Masz rację! Jestem twardzielką.
Powiedz coś.
Hej, co słychać?
Mów jak Dagmar, matołku.
No tak. Witajcie… Czekaj.
Witajcie, skarbeńka. Jak się wam darzy?
Serio? Tylko na tyle cię stać?
Tak się przechadzałam,
planując jakiś niecny występek.
Ale tak tu mroczno i ponuro.
Wiecie, co by było fajne?
Wyjść na powierzchnię i coś tam zmalować.
Ale nie mogę jakoś znaleźć schodów
czy drabiny, czy czego tam używamy, żeby stąd wyjść.
Jak na kogoś, kto je tyle mózgów, kiepską mam pamięć.
Lepiej już skończ.
Który z was będzie taki kochany i pokaże mi drogę?
W porząsiu, Wasza Wysokość.
Działa. Może jednak jestem podobna do matki.
Dzięki, lizusie.
Skąd ten akcent? Wybacz, nie rozpoznaję.
Dobra, chodźmy.
Nie pójdziemy bez Elfo.
A gdzie ten zielony smark?
Tutaj.
Bean, super wyglądasz.
To oszustka. Ja jestem Dagmar.
Kłamie.
To ja jestem prawdziwą Dagmar, głupki.
- Ja tak nie brzmię. - Ja tak nie brzmię.
- Czyżby? - Czyżby?
- Okropna imitacja. - Ty jesteś okropna.
- Jak śmiesz, Bean? - Jak śmiesz, Bean?
- Ty jesteś Bean. - Jaka Bean? Jestem Dagmar.
Sama jesteś Bean.
- Bean jest okropna. - Okropna.
- Bean jest okropna. - Okropna!
Nijak nie ukryjesz tych piegów, kochana…
A ty masz resztki mózgu na brodzie.
- Niedorzeczny akcent. - Jesteś Bean.
Nic już nie rozumiem.
Rozczarowałaś mnie jako córka.
Tak? Cóż, jako matka muszę cię kochać.
Ale nie muszę cię lubić, kochana.
Zamiast próbować otruć twojego ojca,
powinnam była otruć ciebie, bo wszystko psujesz.
Nawet nie chciałam dziecka.
Urodziłam cię, by wypełnić przepowiednię, a teraz jestem zazdrosna
i pokrętna, bo nie robisz tego, co ci każę.
Przynajmniej wiem, jak coś osiągnąć. Nie to co moja córka,
która w całym życiu dokończyła jedynie kufel piwa.
- To do niczego nie prowadzi. - Tylko się ranią.
Gdybym nie była prawdziwą Dagmar, powiedziałabym to?
Nigdy cię nie kochałam.
A ja…
I wszystko jasne. To prawdziwa Dagmar. Pojmać oszustkę.
Dagmar? Co robisz w piekle? I to samo pytanie do drugiej Dagmar.
- Tata? - „Tata”?
Jak się tu znalazłeś?
Powiedziałam „tata”? Miało być „mężu”.
Nieźle.
Wiem, że nie jesteś Bean, tylko dręczącym mnie demonem,
ale w sumie to bez różnicy.
Więc nie ma sprawy, demonie.
Wiesz co? Nazwę cię Beamon.
Jestem wykończony.
Choć jeden rodzic mógłby być normalny. Wszystko w porządku?
Zostawcie mnie. Jestem prawdziwą Dagmar.
Zaprowadźcie moją córkę do lochu.
A jej koleżków wrzućcie na głęboką lawę.
Ja cię! Nie łagodniejesz z wiekiem.
Nie!
Zbiorowe wzdychanie.
Patrz, symbol.
Nie tam. Tutaj.
Symbol!
To znaczy, że dziewczyna, elf i demon są zbawcami.
- Witajcie, zbawcy, - Zbawcy?
Chwileczkę. Mówiła, że to ona jest zbawcą.
Co robimy z atrakcyjną oszustką?
Mam to gdzieś. Niech przepadnie na zawsze.
- Związać ją. - Dobra.
Zabierajcie te obrzydliwe łapska!
Bean, nie rób mi tego.
Wiesz co, mamo? Kochałam cię, ale to było tylko w mojej głowie.
I w sercu. I teraz mam je puste.
Już nigdy nie dam ci się nabrać.
Przynajmniej oddaj mi koronę. Źle na tobie leży.
Zgoda. Mianuję cię Królową Kłamstw.
Znów mnie nabrała.
Porzucanie cię ma w małym palcu.
Pokażcie nam wyjście, kochaniutcy. Wyprowadźcie nas stąd.
Spoko, niunia.
Chodź, tato. Idziemy.
Tędy.
Tamtędy nie pójdę!
Elfo! Czekaj. Nigdy nie kochałam się na drabinie.
Wybacz. Nie mam 30 sekund.
Arcydruidko, mamy problem.
Przez to zawsze widać jakiś problem.
Napisy: Ewa Nowicka