‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎ก็ถ้าเจ้าไม่มีอะไรจะพูดแล้ว...
‎โอ๊ยตาย ตาย นี่มันกี่โมงกี่ยามกันแล้ว
‎ตีสาม สิ้นหวังแล้ว
‎ดีนะ ท่านพ่อตื่นอยู่
‎ก็ตื่นตลอดนั่นแหละ ‎ข้าหลับไม่ได้มาหลายสัปดาห์แล้ว
‎เขาว่าไก่งวงช่วยได้ ‎ข้ากินไปสองตัวแล้วยังไม่ช่วยเลย
‎แล้วทำไมเจ้ายังไม่นอน
‎ข้าฝันร้ายเรื่องท่านแม่กับท่านพ่อและข้า
‎ข้าพยายามจะพูด แต่พูดไม่ได้แม้แต่คำเดียว
‎เจ้าโดนเย็บปากไว้หรือไม่มีปากเลยตั้งแต่ต้น
‎ข้าไม่มีปากเลย! ทำไมท่านถึงรู้เยอะ
‎มันมีสาเหตุที่เมืองนี้มีชื่อว่าดรีมแลนด์นะ
‎ไม่รู้ทำไม ‎แต่ปราสาทนี้ทำให้ความฝันทรงพลังกว่าที่อื่น
‎เราหนีความฝันไม่ได้
‎แต่หยุดฝันร้ายได้ถ้าจัดการปัญหา ‎ที่ทำให้เกิดฝันร้ายนั้นตั้งแต่ต้น
‎ข้าอยากให้ท่านพ่อทรงปัญญาแบบนี้บ้าง ‎เวลาที่ตื่นอยู่
‎ข้าจะออกไปเดินเล่นสูดอากาศบริสุทธิ์ ‎ข้านอนไม่หลับ
‎คือข้าฝันพิลึกว่าปากโดน...
‎จ้า
‎(โรงเตี๊ยมไฟนรกของลูซี่) ‎(ปิดแล้ว - กลับบ้านไป ไอ้เฮงซวย)
‎ปิดเหรอ แต่ข้ามีความรู้สึกที่จะต้องกดไว้
‎(ตลาดกาพย์กลอน)
‎(สถานจำหน่ายหญ้าปุ๊นดรีมแลนด์)
‎(เบเรต์บ๊องและอื่นๆ)
‎(ตราบาปเกอร์ทรูด)
‎(ร้านนี้อยู่ไม่สุข)
‎โอเคๆ สถานการณ์การเมืองในดรีมแลนด์
‎ทำข้าสับสนจริงๆ นะ
‎ตอนแรกทุกคนในอาณาจักรนี้ถูกสาปเป็นหิน
‎แล้วก็กลายร่างกลับมาจากหิน
‎แต่ตั้งแต่นั้น ข้าก็พยายามจะกลับไปเป็นหิน
‎นี่มันร้อน!
‎ก็ควรจะร้อน
‎เบียร์ขมร้อนๆ เนี่ยนะ
‎เขาเรียกว่ากาแฟ เป็นเครื่องดื่มใหม่ ‎ก็คล้ายๆ ชา แต่แรงกว่าและโหดกว่า
‎มันช่วยให้ลืมปัญหาได้มั้ย
‎ไม่ได้ แต่ช่วยหยุดการเติบโตได้
‎ข้าอายุ 23 แล้ว ‎แต่ยังสั่งอาหารจากเมนูเด็กได้อยู่เลย
‎ทีนี้ เล่าปัญหาให้มีรีฟังสิ
‎หน้าเจ้าคุ้นตาข้าจริงๆ มีรี
‎ข้ามีงานอื่น เป็นงานที่ทำให้กับ
‎คนที่ไม่เคยสังเกตเห็นข้า ‎เพราะมัวแต่หมกมุ่นกับตัวเอง
‎เมื่อกี้พูดถึงเจ้าอยู่ไม่ใช่เหรอ
‎(ร้านนี้อยู่ไม่สุข)
‎แต่ทั้งหมดนั้นหลอกกันทั้งเพ ‎แม่ข้าแค่แต่งกับพ่อเพื่อจะให้มีข้า
‎นางทรยศเราทั้งสองคน
‎แต่ข้าก็ยังรู้สึกแย่มาก ‎เพราะนางก็เป็นแม่ของข้า นึกออกมั้ย
‎ส่วนพ่อข้า คือ เขาแทบไม่สามารถ...
‎อย่างนี้แหละ ‎คนส่วนใหญ่ถึงได้ดื่มแค่หนึ่งหรือสองแก้ว
‎ยอมรับว่านางมีตัวตน ‎แต่ข้าเนี่ย คือข้าก็ยังฝันร้าย
‎เพราะเจ้าเก็บกดความรู้สึกของตัวเองไว้ไง ‎นึกออกมั้ย
‎ไม่งั้นจะให้ทำยังไง
‎แสดงออกมาสิ ปกติแล้วทำอะไรเอามันส์
‎- ข้า... ‎- นอกจากไปดื่ม
‎ข้า... ไม่ ข้าทำแบบนั้นเพราะเมา
‎ข้า... นั่นก็ทำเพื่อให้เมา ‎มีอะไรจะเสนอข้าก็พร้อมจะรับฟังนะ
‎ก็มีงานศิลปะ ดนตรี ‎หรือใส่ชุดพิลึกๆ ที่ทำเองกับมือ
‎- นี่จูดี้นะ ‎- ว่าไง
‎พูดง่ายๆ คือการทำอะไรก็ได้ที่จะช่วยให้เจ้า ‎ผ่านความรู้สึกนั้นและรักษาใจตัวเองได้
‎แบบสร้างสรรค์
‎สร้างสรรค์งั้นเหรอ
‎มองไปรอบๆ ตัวสิ คนพวกนี้ทั้งหมด ‎กำลังแสดงความเป็นตัวเองกัน
‎คือทุกอย่างก็น่าประทับใจมาก ‎แต่ข้าไม่มีความสามารถพิเศษอะไร งั้น...
‎- เจ้ามีมือรึเปล่า ‎- มี
‎- จับปากกาเป็นมั้ย ‎- เป็น
‎งั้นเจ้าก็เป็นนักเขียนได้
‎แถมข้ายังดื่มล่วงหน้าไปแล้วตั้งเยอะ
‎(บทที่ 18) ‎(ในบทละครของเธอ)
‎แล้วจะเขียนอะไรดีล่ะ
‎เรื่องส่วนตัว แต่จะอยู่ดูก็ได้นะ
‎เอาละ
‎"ตอนข้าเป็นเด็ก ข้าแอบได้ยิน ‎บทสนทนาระหว่างพ่อกับ..."
‎- ไม่ได้ ‎- อะไร
‎ไม่ ไม่มีอะไร เมื่อกี้ข้าว่าจะพูดอะไรนิดนึง
‎แต่แล้วก็คิดได้ว่า "ข้าว่านะ ‎เรื่องแบบนี้แก้ไม่ไหวหรอก"
‎เพราะงั้นก็เขียนต่อไปเลย
‎มันพลาดตรงไหน
‎ไม่ได้พลาดตรงไหนหรอก จริงๆ ‎มันก็แค่เขียนได้ห่วย แต่เขียนต่อสิ
‎หยุดพูดได้แล้ว!
‎แน่ใจเหรอว่าใช้คำนั้นแล้วจะดี
‎ข้าว่าเจ้าเหมารวมความหมายของ "สับสน" ‎กับ "เหมารวม" นะ มันน่าสับสน แต่...
‎ข้าก็ไม่ชอบส่วนนั้นเหมือนกัน
‎เดี๋ยว! เราเป็นแฟนตัวยงของเจ้า ‎อย่าผลักสิ! ไม่เอา!
‎ข้าช่วยเจ้าได้นะ! ‎เคยได้ยินเรื่องปีศาจประจำใจนักเขียนมั้ย
‎ข้าก็ช่วยได้!
‎ไม่เอาน่า ข้างนอกนี้ไม่มีอะไรให้วิจารณ์ ‎แต่ไอ้ประตูนี่ดูไม่ได้เลย
‎ไหนว่ามา นักเขียนมีปีศาจในใจเหรอ
‎ใช่ ส่วนใหญ่มีกันเป็นโหล
‎แล้วปีศาจพวกนี้ช่วยให้เขียนงานได้เหรอ
‎ได้สิ เรายังช่วยทำให้ซึมเศร้า ‎ไม่มั่นใจในตัวเอง นอนไม่หลับอย่างแรง
‎ฆ่าตัวตายแล้วก็ติดยา ก็แบบชีวิตนักเขียน
‎ไม่รู้สิ
‎แต่เจ้าไม่ใช่นักเขียนอยู่แล้ว
‎ไม่มีใครสนหินสนแดดหรอกว่า ‎เจ้ามีอะไรจะพูดเกี่ยวกับชีวิตไร้ค่าของเจ้า
‎ไปตายซะ ข้าเป็นนักเขียนสิ!
‎โอเค เจ้าอยู่ต่อก็ด่ะ
‎เริ่มได้ดีนะ แต่ถ้าเจ้าอยากเป็นนักเขียนจริงๆ
‎เจ้าต้องถ่วงเวลาลอยชายมากกว่านี้
‎เจ้าต้องอ่านเรื่องของหมอนี่นะ ‎เหมือนเรื่องของเจ้าเลย แต่ดีกว่า
‎รู้มะว่าอะไรจะทำให้คิดได้ลื่นๆ พักนอนยาวๆ
‎ใช่ เป็นไอเดียที่ดี
‎ไม่!
‎ทรมานเพื่องานศิลป์อีกนิดหน่อยก็ใช้ได้ละ
‎"ด้วยความเคือง จมูกของเอลฟ์ตนนั้นย่นยู่
‎เหงื่อพราวสะท้อนแดดยามอาทิตย์ตก ‎ม่วงดั่งหัวแม่เท้าโดนเหยียบ"
‎อะไรม่วง จมูกหรืออาทิตย์ตก
‎ข้าไม่รู้แล้ว!
‎ใครจะสนว่าจมูกของเขามีปฏิกิริยายังไง ‎ข้าไม่ชอบ
‎เจ้าเคยคิดจะเปลี่ยนไปเขียน ‎แฟนฟิกเทพนิยายจิ้นใส่ฉากหวามเยอะๆ มั้ย
‎ที่เขียนไปทั้งหมดเนี่ย ‎ข้าแค่อยากเล่าเรื่องที่เกิดขึ้น
‎งั้นก็เขียนบทละครสิ
‎แบบเดี่ยวไมโครโฟนน่ะเหรอ
‎โอ๊ย ไม่! ข้าพยายามจะช่วยให้ดีขึ้น ‎ไม่ได้จะแช่งให้ตกต่ำ
‎กินให้บ้า! เจ้าทำงานหนักมาก ‎คู่ควรกับการกินซินนามอนโรลชิ้นที่หก
‎ทีนี้ ฉากนี้... ฉากนี้ยากเป็นพิเศษ
‎ข้าไม่แน่ใจว่าเรา...
‎ท่านพ่อ!
‎ตอนที่ท่านขอท่านแม่แต่งงาน...
‎ทำไมถึงถกต้นทิวลิปออกหมด
‎ข้าจะทำสนามยิงธนู
‎ข้าอยากออกกำลังกายแบบที่ส่วนใหญ่จะยืนเฉยๆ
‎ฟังดูดีนะ
‎โอเค มีครั้งหนึ่งที่ท่านเล่า ‎เหตุการณ์ตอนขอท่านแม่แต่งงาน นั่นมัน...
‎ข้าลืมไปแล้ว
‎ข้ายังไม่ได้ถามเลย
‎เรื่องอดีตก็อยู่ในอดีต ‎ข้าไม่สนใจจะคิดถึงมัน
‎แต่แดกมาร์เคยเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตท่าน ‎คือชีวิตเราทั้งสองคนเกือบ 20 ปีนะ
‎เราจะแสร้งทำเป็นว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นไม่ได้
‎ข้าเป็นกษัตริย์! ข้าจะทำอะไรก็ได้!
‎เช่นซ่อนในห้องเก็บของ ‎จนกว่าข้าจะไปเองเนี่ยนะ
‎ก็อาจจะใช่
‎ไม่ต้องให้ใครช่วยก็ได้ ข้าใช้ชีวิตผ่านเรื่องนี้มา
‎นี่เป็นส่วนหนึ่งของข้า และข้าจะทำให้มันเป็นจริง
‎เจ้าทำให้ข้าเจ็บนัก ภรรยารักของข้า ‎ใจของเจ้าเย็นชาเต็มไปด้วยน้ำแข็ง
‎ใจข้าเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น ‎ซึ่งสูงส่งกว่าความกังวลยิบย่อยทางโลกของท่าน
‎"ท่านเป็นดั่งทหารผู้ตกม้า
‎ในการศึกใหญ่ซึ่งต่อสู้ ‎กับสิ่งเหนือความเข้าใจของท่าน"
‎"หากตกม้าระหว่างศึกก็เพียงแค่ตายโดยลำพัง
‎แต่หากตกหลุมพรางโดนทรยศจากคนที่รักสุดใจ ‎นั่นยิ่งเจ็บกว่าเป็นร้อยเท่า"
‎"เดินออกจากเวทีทางขวา จบฉาก"
‎สุดยอด! งานบีบหัวใจจาก ‎อัจฉริยะที่เรียกว่าก็เรื่อยๆ มาเรียงๆ
‎นั่นถือเป็นงานดราม่าขั้นกว่า
‎ไม่เคยมีใครยอมให้ข้านั่งได้นานขนาดนี้
‎ข้านึกว่ามันจะเป็นเรื่องสยองขวัญการแพทย์
‎งานสุดยอด ขั้นเทพเลย
‎- ฆ่าตัวตายฉลองกันดีมั้ย ‎- ไม่เอา!
‎ก็แค่ทำงานตามหน้าที่
‎แล้วจะส่งบทไปที่ไหน ถังขยะ ส้วมสาธารณะ
‎ข้าว่านี่น่าจะเอาไปเล่นบนเวทีนะ
‎มันค่อนข้างเยี่ยมเลย แต่ข้าจะไปรู้อะไร
‎ข้าไม่ค่อยรู้หรอก จริงๆ
‎(โรงละครดรีมแลนด์)
‎(กำลังเล่นอยู่ - เซนต์เพทวิกประโลมใจ) ‎(ฉบับผู้กำกับตัดเอง)
‎(ถ้าส่งของใช้ประตูเวที)
‎(ประตูเวที)
‎เจ้าหญิงทิอาบีนนี่เหรอ
‎หวัดดี ข้าอยากถามว่าจะส่งบทละคร...
‎ไม่ได้
‎- ขอข้านัดเข้าไปเจอ... ‎- ไม่ได้
‎- ข้าอยากรู้ว่าข้าจะสามารถ... ‎- ไม่
‎- แค่ขอเข้าไปในโรงละครได้มั้ย ‎- ไม่ได้
‎ทำไมทุกคนในโลกนี้
‎เดินเข้าไปในนั้นได้หมด ยกเว้นข้าล่ะ
‎- เจ้าไม่รู้จริงๆ เหรอ ‎- ไม่รู้อะไร
‎ผู้หญิงไม่ได้รับอนุญาตให้ทำงานในโรงละคร
‎ข้ารู้นะว่าเจ้าผิดหวัง บีน ‎แต่คิดว่าจะเจออะไรล่ะ
‎ก็เหมือนสงครามและการตัดสินประกวดนางงาม ‎การละครก็เป็นงานสูงส่งของชายเท่านั้น
‎นั่นมันไร้สาระทั้งเพ ไม่เห็นมีเหตุผลเลย ‎ว่าทำไมผู้หญิงถึงเข้าวงการละครไม่ได้
‎เพราะถ้าได้คืบจะเอาศอก ‎ถ้าได้อย่างนั้นแล้วจะมีอะไรต่อ แม่วัวตัวผู้เหรอ
‎รู้ไหม ตัวข้าเองก็เคยขึ้นเวทีไม้เหมือนกัน
‎ไม้จริงรึเปล่า
‎สมัยที่ข้าเรียนมหาวิทยาลัยทวิงเกิลทาวน์ ‎ข้าเป็นดาวเด่นแห่งงานประจำปี
‎เหล่าแฟนานุแฟนต่างอึ้งกับความสามารถ
‎และพากันโยนอิฐทำมือ ‎พร้อมกับมะเขือเทศสุกสดๆ ขึ้นมาให้
‎วันในอดีตเหล่านั้น ‎เป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดในชีวิต
‎สวัสดี ข้าเข้าใจว่าผู้หญิงถูกห้าม ‎ไม่ให้ทำงานในวงการละคร
‎ใช่
‎- แล้วถ้าเป็นหมูล่ะ ‎- เข้ามาเลย
‎ต้องขอเตือนนะ ข้าเปื้อนมูลตัวเองมาทั้งตัว
‎ก็บอกแล้วว่าเข้ามาเหอะ
‎เจ้ากล่อมให้พวกนั้นเล่นละครของข้าได้เหรอ ‎พระเจ้า ขอบคุณมาก
‎แต่ก็มีข้อแม้นิดหนึ่ง ‎พวกนั้นคิดว่ามันเป็นบทละครของข้า
‎อะไรนะ หมายความว่าไง "บทละครของเจ้า"
‎ก็ข้าบอกเขาไม่ได้ว่า ‎บทละครนี้เขียนขึ้นโดยผู้หญิง
‎ข้าอาจได้ชื่อเสียง แต่เงินทั้งหมดก็เป็นของเจ้า
‎เจ้าเอาเหรียญหน้าข้ามาจ่ายข้าเนี่ยนะ ‎ข้าไม่ได้ต้องการเงิน
‎ข้าเขียนบทละครเพื่อเป็นการ ‎ทำใจรับครอบครัวและอดีตของตัวเองให้ได้
‎ข้าทุ่มเททั้งใจและจิตวิญญาณลงไป ‎เรื่องแบบนั้นตั้งราคากันไม่ได้
‎แค่เสนอมาก็ลบหลู่เหมือนตบหน้ากันแล้ว ‎ข้ารับเองละกัน ขอบใจ
‎โชคดีนะ ข้าต่อรองให้พวกนั้น ‎มอบสิ่งที่มีค่ายิ่งกว่าเงินสดให้
‎บทนำของเรื่อง
‎โว๊ะ เจ้าจะเล่นเป็นข้างั้นเหรอ ‎ในบทนี้ตัวข้าเป็นตัวละครหลักนะ
‎ข้าก็ต้องปรับบทนิดหน่อย
‎เศร้า
‎- บีน ‎- มีอะไร
‎ข้ามีคำถาม อย่าจับข้าโยนออกนอกหน้าต่างนะ
‎นั่นไม่ใช่คำถาม
‎อย่าจับข้าโยนออกนอกหน้าต่างได้มั้ย ‎แต่ข้าก็มีคำถามที่สอง
‎ข้าไปเป็นสายให้เจ้าที่โรงละครก็ได้
‎นั่นก็ไม่ใช่คำถามเหมือนกัน
‎ข้าว่าอะไรจิ๋วๆ ‎กำลังจะได้ลอยออกไปจากหน้าต่าง
‎ข้าเกลียดพวกเจ้าว่ะ!
‎(เร็วๆ นี้ - กษัตริย์กับข้า) ‎(โศกนาฏกรรมแสนโรแมนติก)
‎(ประพันธ์โดย) ‎(เมอร์คิเมอร์แห่งเบนท์วูด)
‎ข้าอ่านไม่ออกหรอก ‎แต่ข้าชอบรูปทรงเส้นสายยึกยือใหม่
‎ข้าไม่ชอบที่มันแหลมๆ
‎โอเค มาซ้อมกัน ‎องก์หนึ่ง ฉากสอง ซ็อกกับแดกมาร์
‎เขียนและกำกับโดยไวมอนด์ เพ็ตตี้
‎เดี๋ยวนะ ฉกเครดิตกันหน้าด้านๆ เหรอ
‎ถ้าไม่พอใจ
‎ที่ร้านขายเนื้อ ‎เขาคัดหาพอร์คชอปเบอร์สองอยู่นะ
‎พอร์คชอปเบอร์สองเหรอ ‎ข้าไม่ใช่เนื้อธรรมดานะ ข้าเป็นแฮมตัวนำ
‎งั้นก็ แอ็คชั่น
‎กวีมิเคยเอ่ย ถึงสุขเสวยแสนวิไล
‎แผ่นดินอรทัย ทอดเนตรไปล้วนงามตา
‎ชายาทรงโฉมศรี ดั่งมื้อสายคลายวิญญา
‎คลายวิญญา
‎ถึงคิวแดกมาร์แล้ว!
‎เรียกหมอมาเดี๋ยวนี้!
‎ข้าเคยเห็นอาการแบบนี้มาก่อน ตายสนิท
‎นักแสดงที่เก่งที่สุดในยุค ‎ต้องมาตายในการซ้อมครั้งแรก
‎ข้าว่าเป็นเพราะเครื่องสำอางมีตะกั่วนะ
‎เจ้าก็พูดแบบนั้นทุกที
‎ทีนี้เอาเสื้อผ้าออกแล้วเอาศพไปทิ้งในตรอก
‎อย่าลืมเอาวิกไว้ด้วย
‎ชีวิตเศร้านัก แล้วใครจะมาเป็นแดกมาร์ของข้า
‎นึกไม่ถึงเลยแฮะ
‎พลแบก หยุด! ข้าบอกให้หยุด!
‎นี่มันสิ่งโสมมอะไรกัน
‎ขอให้เป็นเรื่องโสมมทางธรรมเถอะ
‎แย่กว่านั้นอีก มันเป็นเรื่องโสมมทางโลก ‎แล้วดูสิ จมูกชนกันด้วย
‎อะไรนะ
‎ดูเหมือนเทศกาลจับคลำไม่มีพิษภัย
‎ทุกอย่างของเรื่องนี้เป็นพิษภัยทั้งสิ้น
‎ถ้ากษัตริย์รู้เรื่องเข้า ‎เขาจะต้องโมโหจนหยุดไม่อยู่
‎จะปล่อยให้เจ้าโง่พวกนั้น ‎ลบหลู่สถาบันกษัตริย์ขนาดนี้มันแย่ตรงไหน
‎ความลำบากอยู่ที่ต้องแบ่งระหว่าง
‎สิ่งที่เหมาะต่อตัวกษัตริย์ ‎และสิ่งที่เหมาะกับอาณาจักรโดยรวม
‎นั่นคือรากฐานของสมาคมลับของเราเลยนะ
‎นั่นกับเซ็กซ์บิงโกในห้องใต้ดินทุกวันอังคาร
‎ละครเรื่องนี้อาจเป็นสิ่งที่เราตามหา
‎ข้าจะไม่เป็นคนไปบอกเขาเองหรอก
‎วันนี้ข้าโดนชกมาห้าครั้งแล้ว
‎ข้าจะส่งพลส่งสาส์นไปให้เขาฆ่า ‎แล้วเราค่อยบอกเขาด้วยกัน
‎นี่มันอื้อฉาวที่สุด! ‎เรียกว่าเป็นงานละครยังไม่ได้
‎เป็นแค่เรื่องแต่งให้ฉาวกันอู้อ้า
‎เพื่อดึงความสนใจชาวบ้าน ‎จากชีวิตแสนทรมานของพวกเขา
‎แต่นั่นมันหน้าที่ของศาสนา!
‎ละครเรื่องนี้เป็นกบฏ
‎พวกเขาทำให้สถาบันกษัตริย์ ‎กลายเป็นเรื่องขำขัน ล้อแผ่นดิน
‎และที่สำคัญที่สุด ล้อท่าน ฝ่าบาท
‎ข้าเหรอ พวกนั้นล้อข้าเหรอ ‎ข้าไปทำอะไรให้พวกมัน
‎นอกจากตะโกนด่า แทง
‎ตบ ควักตา แล้วก็ล้อเลียนไม่รู้จบน่ะเหรอ
‎มิได้ทำสิ่งใดเลย ฝ่าบาท
‎ข้าอยากเห็นด้วยตาตัวเอง
‎จะต้องไปดูที่ไหน
‎ที่โรงละคร สองทุ่ม คืนนี้
‎ที่โรงละครเหรอ ได้ แต่ข้าจะเอาธนูไปด้วย
‎ยิงแม่นมาก ฝ่าบาท โดนม้ามพอดี
‎"การแสดงตามคำสั่ง" งั้นรึ
‎ใช่ การแสดงรอบหน้าและน่าจะเป็นรอบสุดท้าย ‎จะมีกษัตริย์มาร่วมชมด้วย
‎เขาจะเป็นผู้ตัดสินว่า ‎ละครเรื่องนี้เป็นกบฏหนักแผ่นดินหรือไม่
‎และตัดสินโทษออกมา
‎โอเค ไม่ใช่เรื่องใหญ่
‎โทษกบฏคืออะไรนะ
‎ตีก้นกันเบาๆ ใช่มั้ย
‎เพราะแค่นั้นข้าก็คิดว่ารับไม่ไหวแล้ว
‎ข้าบอกแล้วไง ห้ามเอาทิวลิปมาปัก
‎อีกเลย!
‎เจ้าจากไปแล้ว ถูกลบไปจากที่นี่
‎เจ้าไม่เคยเกิดขึ้น
‎ฝ่าบาท
‎ถึงเวลาแสดงแล้ว
‎โอเค ข้าไปเอาแก้วดูละครก่อน
‎ไปกันได้
‎เรื่องนี้น่าหงุดหงิดเป็นบ้า
‎ข้าคงเป็นนักเขียนคนเดียวในโลก
‎ที่ต้องนั่งเฉยๆ ทำอะไรไม่ได้ ‎ระหว่างที่ปล่อยให้ไอ้พวกไร้สมองทำลายงานข้า
‎งั้นเรามาอยู่ตรงนี้ทำไม ‎เจ้าไปนั่งซุกมุมตรงบาร์ของข้าก็ได้
‎เพราะข้าชอบเครื่องดื่มนี้ ‎ไอ้เครื่องดื่มขมปี๋ขื่นคอเนี่ย
‎โอเค ทุกคน ถึงเวลาคืนมือสมัครเล่นอีกแล้ว
‎ขอเสียงต้อนรับแบบร้านนี้อยู่ไม่สุข ‎ให้กับหน้าใหม่ของเรา
‎ลับหลังเราแอบเรียกนางว่ายัยหน้ากระ ‎นี่เพื่อนใหม่ข้า บีน
‎อะไรนะ ไม่เอา
‎ขึ้นเลยๆ ขึ้นเลย
‎ขึ้นเลยๆ ขึ้นเลยๆ ขึ้นเลยๆ
‎โอเค พอแล้ว!
‎ขึ้นเลย
‎ว่าไง จะเล่นได้รึยังล่ะ
‎อ้าว เฮ้ย นั่นบ้านข้า!
‎ละครเหรอ ใครเล่น
‎นั่นมันอะไรวะนั่น
‎ข้านี้ คือกษัตริย์ทรงศรีของพวกเจ้า!
‎ให้ตาย หมูว่ะ!
‎สวัสดี ดีจ้ะ
‎ข้าเกลียดดรีมแลนด์
‎ข้าเกลียดหลุมศพโรคระบาดที่คนล้น
‎ข้าเกลียดเวลาที่จบคืนแล้วเราเมาเต็มที่
‎แต่ต้องเดินโซเซกลับบ้าน ‎ขึ้นเนินไปตลอดทาง
‎แต่รู้ไหมว่าข้าไม่เกลียดอะไร ‎ข้าไม่เกลียดพวกเจ้าส่วนใหญ่
‎ข้าเชื่อว่าลึกๆ ใต้คราบไคล ‎เหงื่อไหลมันย้อยเปื้อนโคลน
‎และไม่ว่าอะไรที่ติดตัวเจ้าคนนี้มา ‎พวกเจ้าทุกคนใจดีและเป็นคนดี
‎พวกเจ้าแค่ทำเรื่องหลงผิด
‎เช่นเอาลูกไปทิ้งไว้ในป่าต้องมนตร์
‎ยังไงก็ไม่รอดหรอก
‎หรือไปพนันเวลาที่เอลฟ์ปล้ำกับกระรอก ‎แบบสู้กันจนตาย
‎นั่นเป็นเรื่องที่พวกเจ้าอยากดูจริงเหรอ
‎คือเอาจริง กระรอกชนะทุกที
‎รู้มั้ยว่าข้าเสียเงินไปเท่าไหร่แล้ว ‎กับการคิดว่าข้าอาจได้เห็น
‎ครั้งแรกที่เอลฟ์จะชนะกระรอกได้
‎มันไม่มีทางเกิดขึ้นหรอก ‎แต่เราก็ดูมันไปซ้ำแล้วซ้ำอีก
‎มันไม่ได้สู้กันอย่างยุติธรรม ‎แล้วรู้ไหมว่าอะไรไม่ยุติธรรมอีก
‎เรื่องที่ข้ามาคุยกับพวกเจ้า ‎อยู่บนเวทีเล็กๆ โทรมๆ นี่
‎แต่ข้าไม่สามารถข้ามถนน ‎ไปเล่นละครที่ข้าเขียนเองได้
‎เขากำลังเล่นกันอยู่เลย ‎ต่อหน้ากลุ่มผู้ชมที่มีปัญญา
‎ไอ้ห่วย!
‎โอเค ใจเย็นๆ ด่ากันสนุกพอรึยัง
‎ข้าจะขอร้องอย่างนุ่มนวล ‎ให้ช่วยรักษาสมบัติผู้ดีในโรงละครหน่อย
‎ขอร้อง ข้าขอร้อง
‎ขอดูนมหน่อย
‎จะเอาแบบนั้นเหรอ
‎เอาแบบนั้นก็ได้
‎เอาละนะ
‎ดี โอเค ถึงไหนนะ
‎ที่รัก ข้าขออ้อนวอนเจ้า...
‎(เครื่องแต่งหน้า)
‎เฮ้ย อีก 30 วินาทีต้องขึ้นเวทีแล้วนะ
‎แต่ยังแต่งหน้าแทบไม่เสร็จ ‎ยังเห็นสีเขียวอยู่ทุกแห่งเลย
‎ดั่งต้นไม้ที่กำลังเบ่งบาน ‎ความรักของข้าก็งอกเงยขึ้นแล้ว
‎แดกมาร์กำลังตั้งครรภ์
‎โอ ข้ากำลังเปล่งปลั่งจากการครองคู่ ‎โปรดดู กษัตริย์ของข้า
‎ไม่เอาน่า แดกมาร์ไม่เคยทาลิปสติกแบบนั้น
‎ข้าหวังว่านี่จะเป็นลูกสาวที่งดงามเหมือนเจ้า
‎เราจะเรียกนางว่าทิอาบีนนี่ ‎และนางจะเป็นเจ้าหญิงที่แสนดี
‎หรือไม่อย่างนั้นนางอาจเป็นพายที่ดี
‎เฮ้ย เดี๋ยวนะ ไอ้หมูใส่มงกุฎนั่นคือข้าเหรอ
‎และรอบอังกอร์ ‎พวกเจ้าทุกคนได้หัวหลุดจากบ่าแน่
‎พ่อบอกข้าว่า ‎มันมีเหตุผลที่ที่นี่ได้ชื่อว่าดรีมแลนด์
‎และนั่นเป็นครั้งที่เขาพูดถูก
‎เพราะทุกครั้งที่ข้านอนหลับไป ‎ข้าจะฝันร้ายเกี่ยวกับท่านแม่ชั่วของข้า
‎ปรากฏว่าคนที่เจ๋งกว่ากลับเป็นอูน่า
‎คนเราไม่เคยพอใจกับแม่เลี้ยงที่เป็นกิ้งก่า
‎จนกระทั่งนางกลายเป็นโจรสลัดสุดเซ็กซี่ ‎ใช่มั้ยล่ะ
‎ลืมแล้วเหรอว่าพวกเจ้าเคยกลายเป็นหินกันหมด
‎ใช่ เป็นฝีมืออูน่า
‎ไม่ใช่ นั่นฝีมือแดกมาร์
‎ใช่ ก็แดกมาร์บอกว่าอูน่าทำ
‎แดกมาร์เป็นคนโกหก
‎ตลอดชีวิตของข้า ข้าแค่อยากจะมีแม่
‎แต่กลายเป็นว่า ‎การเลี้ยงดูจากแม่ที่ดีสุดที่ข้าได้รับ
‎กลับมาจากนายอ้วนหนวดแดง
‎นางกำลังบ่นเรื่องพ่อ
‎พ่อของข้าพูดถูก คนเราหนีจากความฝันไม่ได้
‎แต่เมื่อข้าหลับตานอนในคืนนี้ ‎ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ข้าจะสู้กลับ
‎ท่านพ่อมาทำอะไรที่นี่
‎รู้ไหมบีน เจ้าใช้คำพูดได้ดีเลยในเรื่องนั้นน่ะ
‎ท่านพ่อ นั่นอาจดูเล็กน้อย ‎แต่มันมีความหมายมากเลยนะ
‎นี่ทำให้ข้าอารมณ์ดีละ
‎ข้าคิดว่าจะยกเลิกการประหารดีกว่า
‎อะไรนะ นึกว่าคืนนี้จะได้จบอย่างสุขสันต์ โธ่
‎เดี๋ยว อย่าฟัน!
‎กษัตริย์เปลี่ยนใจแล้ว
‎ก็ยังไม่เสียหาย
‎เชิดไว้ เอลโม่! เราได้รับการล้างบาป
‎จากคนที่มีอำนาจเป็นกษัตริย์เองเลย
‎ละครของเราจะยังดำเนินต่อไป
‎โหย เวร
‎ท่านพ่อ ท่านไม่เกลียดการที่ ‎ต้องเดินขึ้นเนินตั้งไกลกว่าจะถึงบ้านเหรอ
‎เกลียด
‎หมอนั่นโชคดีนะ
‎คำบรรยายโดย ปัทมวรรณ บูรณมาตร์