NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Skoro nie masz nic do powiedzenia...
O Boże! Która to godzina?
Trzecia rano. Poddaję się.
Super. Jeszcze nie śpisz.
Jak zwykle. Od tygodni cierpię na bezsenność.
Zażyłem dwa indyki, jak kazali, i nic.
A ty czemu nie śpisz?
Wciąż mam koszmary z tobą, mamą i ze mną.
Próbowałam coś powiedzieć, a nie mogłam.
Miałaś zaszyte usta czy wcale ich nie miałaś?
Nie miałam ust! Skąd wiesz?
Nie bez powodu to królestwo nazywają krainą snów.
Ten zamek sprawia, że sny nabierają mocy.
Nie da się ich uniknąć,
ale przepędzisz koszmary, docierając do ich przyczyn.
Szkoda, że nie zawsze tryskasz taką mądrością.
Idę się przewietrzyć. Nie mogę zasnąć.
Nawiedzają mnie dziwne sny, w których moje usta...
Ekstra.
PIEKŁO U LUCIEGO ZAMKNIĘTE – WYNOCHA, ŁAJZY
Zamknięte? Jak mam zdusić targające mną uczucia?
MAGAZYN LITERACKI
DZIKA MARYCHA PORADNIA
BĘBNY, BERETY I INNE BZDETY
KUFLE GERTRUDY
DELIRKA
Sytuacja polityczna w Dreamland
to coś, czego nie ogarniam.
Najpierw wszyscy stwardnieli.
Potem zmiękli.
Od tamtej pory robię wszystko, by znów mieć twardego.
Gorące!
Tak ma być.
Gorące, gorzkie piwo?
To kawa. Nowa używka. Mocniejsza i gorsza od herbaty.
Pomoże mi zapomnieć o problemach?
Nie, ale zahamuje twój wzrost.
Mam 23 lata, a wciąż zamawiam z menu dla dzieci.
Zwierz się Miri ze swoich problemów.
Bardzo mi kogoś przypominasz.
W mojej drugiej pracy
ludzie mnie nie dostrzegają, bo są pochłonięci sobą.
Miałyśmy mówić o tobie.
To był podstęp. Mama poślubiła tatę, by mnie urodzić.
Zdradziła nas oboje
i wciąż mnie to boli, bo w końcu to moja mama.
A mój tata zaprzecza...
Dlatego większość zadowala się jednym lub dwoma.
...że w ogóle istniała. Za to ja mam koszmary...
Bo dusisz w sobie uczucia. Kumasz?
Co mam z nimi zrobić?
Wyraź je. Co robisz w wolnym czasie?
- No więc... - Poza piciem na umór.
No więc... Nie, to zrobiłam, bo byłam pijana.
No więc... Nie, to zrobiłam, by się upić. Czekam na sugestie.
Zajmij się sztuką, muzyką, projektowaniem własnych ciuchów.
- Poznaj Judy. - Siemasz.
Czymś, co pomoże ci odzyskać spokój ducha.
Bądź kreatywna.
Kreatywna?
Rozejrzyj się. Każdy ma sposób na wyrażenie samego siebie.
Jestem pod wrażeniem, ale brak mi talentów, więc...
- A ręce masz? - Mam.
- Umiesz trzymać pióro? - Tak.
To jesteś pisarką.
Picie na umór mam już opanowane.
ROZDZIAŁ XVIII TWARDA Z NIEJ SZTUKA
Co tam skrobiesz?
To osobiste. Ale możesz zostać i patrzeć.
Do dzieła.
„Gdy byłam mała, podsłuchałam rozmowę pomiędzy tatą a...”
- Nie. - Co?
Nie, nic. Chciałem coś powiedzieć,
ale uznałem, że na nic się to nie zda.
Pisz dalej.
W czym problem?
W niczym. Poza tym, że to szmira. Ale kontynuuj.
Przestań nawijać.
Użyłaś właściwego słowa?
Przeinaczyłaś słowa „przeoczenie” i „przeinaczenie”. Łatwo przeoczyć...
Mnie też się to nie podoba.
Czekaj! Jesteśmy twoimi fanami. Nie wyrzucaj nas. No weź!
Pomogę ci! Słyszałaś o demonie pisarza?
Też się przydam.
No wiesz co? Tu nie mam czego krytykować. W sumie te drzwi są paskudne.
Pisarze mają demony?
Większość ma kilkanaście.
Demony pomagają im w pisaniu?
Jasne. Wywołujemy też depresję, utratę wiary w siebie, bezsenność,
skłonności samobójcze, uzależnienia. Typowy żywot pisarza.
Bo ja wiem...
Żadna z ciebie pisarka.
Kogo obchodzą wypociny na temat twojego banalnego życia.
Goń się! Już ja ci pokażę!
No dobrze, możesz zostać.
Dobry początek, ale prawdziwy pisarz
z reguły odkłada pisanie na później.
Sprawdź, jak on pisze. Podobnie do ciebie, ale lepiej.
Wiesz, co by cię natchnęło? Przyjemna, długa drzemka.
Dobry pomysł.
Nie!
Wycierp jeszcze trochę dla sztuki i gotowe.
„Skonsternowany elf bezgłośnie pociągnął nosem
błyszczącym w zachodzącym słońcu, purpurowym niczym spuchnięty paluch”.
Co było purpurowe? Słońce czy nos?
Już sama nie wiem.
Kogo obchodzi jego nos? Beznadzieja.
Nie mogłabyś tworzyć erotycznych baśniowych fanfików?
Tyle pisaniny. Chcę tylko powiedzieć, co się wydarzyło.
Napisz sztukę.
Żeński monodramat?
Tylko nie to! Nie chcę dobić twojej kariery.
Dogódź sobie. Przy takim wysiłku zasługujesz na szóstą bułeczkę.
Ta scena... Konkretnie ta sprawia mi sporo trudności.
Otóż nie jestem pewna, jak...
Tato!
Gdy oświadczyłeś się mamie...
Czemu wyrywają tulipany?
Urządzam tu strzelnicę.
Chcę uprawiać sport, w którym głównie stoi się w miejscu.
Świetny pomysł.
Mówiłeś mi kiedyś, jak oświadczyłeś się mamie. To było...
Nie pamiętam.
Nie dokończyłam pytania.
Było, minęło. Nie zamierzam wracać do przeszłości.
Dagmar była w twoim życiu, i w moim, przez prawie 20 lat.
Nie możemy udawać, że nie istniała.
Jestem królem i mogę robić, co chcę!
Czyli chować się w szopie, aż sobie pójdę?
Możliwe.
Nie potrzebuję niczyjej pomocy. To moja historia.
Noszę ją w sobie. Zamierzam ją ożywić.
Zraniłaś mnie, żono. Twoje serce jest skute lodem.
Moje pobudki przewyższają twe przyziemne dążenia.
„Tyś jest jedynie poległym ułanem
w wielkiej bitwie, która przerasta twoje pojęcie”.
„Paść ofiarą na polu bitwy oznacza jedną śmierć.
Paść ofiarą zdrady przez ukochaną to śmierć stokrotna”.
„Wychodzi po prawej. Koniec sceny”.
Brawo! Przejmujące dzieło geniusza średnich lotów.
Istny majstersztyk.
Pierwszy raz mogłam tak długo siedzieć.
Nastawiałem się na thriller medyczny.
Świetna robota. Pierwsza klasa.
- Zabijesz się, żeby to uczcić? - Nie!
Robię tylko, co do mnie należy.
Gdzie wyląduje ta twoja sztuka? W koszu na śmieci? W wychodku?
Moim zdaniem warto ją wystawić na scenie.
Jest wspaniała. Ale co ja tam wiem?
Niezbyt wiele.
TEATR DREAMLANDZKI
NAMASZCZENIE ŚW. PETWIGA WERSJA REŻYSERSKA
DOSTAWY OD TYŁU
WEJŚCIE DLA ARTYSTÓW
Księżniczka Tiabeanie?
Cześć. Chciałabym wystawić swoją...
Nie.
- Mogę umówić się na... - Nie.
- Mogłabym chociaż... - Nie.
- Mogę wejść do teatru? - Nie.
Czemu dosłownie każdy
może tu wejść oprócz mnie?
- Nie wiedziałaś? - Czego?
Kobiety mają zakaz pracy w teatrze.
Pewnie jesteś rozczarowana, ale czego się spodziewałaś?
Podobnie jak wojna i ocena konkursów piękności, teatr to domena mężczyzn.
Bzdura. Nie ma powodu, by kobiety nie mogły parać się teatrem.
To śliski grunt. Co jeszcze, męskie krowy?
Sam gościłem na deskach teatru.
Na deskach?
Gdy studiowałem w Twinkletown, byłem gwiazdą dorocznych juwenaliów.
Moi fani, powaleni siłą mego talentu,
zasypywali mnie samorobnymi cegłami i świeżymi, dojrzałymi pomidorami.
To były czasy. Najcudowniejsze lata mego życia.
Czołem. Jak mniemam, kobiety mają zakaz pracy w teatrze.
Ano.
- A wieprze? - Właź.
Ostrzegam, że wytarzałem się we własnych odchodach.
Właź, mówię.
Namówiłeś ich, by wystawili moją sztukę? O Boże, dziękuję!
Jeden drobny szkopuł. Myślą, że to ja ją napisałem.
Jak to?
Nie mogłem im powiedzieć, że autorką jest kobieta.
Zasługa przypadnie mnie, ale zatrzymaj zapłatę.
Płacisz mi mną? Nie potrzebuję pieniędzy.
Napisałam tę sztukę, by uporać się z rodzinnymi problemami i z przeszłością.
Włożyłam w nią serce i duszę. Tego nie da się wycenić.
Już sama sugestia stanowi obrazę. Wezmę to, dzięki.
Na szczęście wynegocjowałem coś cenniejszego niż gotówka.
Główną rolę.
Zagrasz mnie? Główna bohaterka to ja.
Dokonałem pewnych poprawek.
Żałość.
- Bean? - Czego?
Mam pytanie. Nie wyrzucaj mnie przez okno.
To nie jest pytanie.
Nie wyrzucaj mnie przez okno? Mam jeszcze jedno.
Mógłbym zostać twoim szpiegiem w teatrze.
To też nie jest pytanie.
Maleńki wyleci przez okienko!
Nienawidzę was!
WKRÓTCE – KRÓL I JA TRAGEDIA ROMANTYCZNA
AUTOR MERKIMER Z BENTWOOD
Nie umiem czytać, ale fajne te nowe zakrętasy.
Te spiczaste mi się nie podobają.
Zaczynamy próbę. Akt pierwszy, scena druga. Zog i Dagmar.
Scenariusz i reżyseria Wymond Petty.
Przypisujesz sobie autorstwo?
Jeśli ci się nie podoba, u rzeźnika jest nabór do roli schabowego.
Schabowego? Masz mnie za zwykły kotlet? Jestem primabaleronem.
Zatem... akcja.
Poezja nie wyrazi rozkoszy tak słodkiej.
Moje piękne królestwo, uczta dla mych oczu.
Moja piękna żona, przegryzka dla mej duszy.
Dla mej duszy.
Wchodzi Dagmar!
Wezwać medyka!
Już to kiedyś widziałem. Śmierć.
Najlepszy aktor swego pokolenia skonał podczas pierwszej próby.
Pewnie przez ołów w pudrze.
Zawsze tak mówisz.
Zachowaj kostium. Ciało porzuć w zaułku.
Pamiętaj o peruce.
Biada mi! Któż teraz będzie moją Dagmar?
Zaskakujący zwrot akcji.
Zaparkuj tutaj. Stać!
Cóż to za sprośności?
Oby religijne.
Gorzej. Świeckie. Spójrz, dotykają się nosami.
Co?
Niewinne przytulanko.
Żadne niewinne.
Gdy król się o tym dowie, wpadnie w furię.
Czy to źle, że głupcy otwarcie drwią z monarchii?
Trudność polega na rozróżnieniu,
co dobre dla króla, a co dla królestwa.
Na tym zasadza się nasz tajny związek.
I na wtorkowym seks-bingo w podziemiach.
Ta sztuka może nam się przysłużyć.
Nie powiem mu o tym osobiście.
Przyłożył mi już dziś pięć razy.
Wyślę gońca, niech go sobie zabije. Potem razem mu powiemy.
Istny skandal! Nie nazwałabym tego sztuką.
Brednie, które odwracające uwagę wieśniaków od ich marnej egzystencji.
Od tego jest religia.
Nazwałbym to zdradą stanu.
Wyśmiewają rodzinę królewską, królestwo,
i, co gorsza, Waszą Wysokość.
Mnie? Drwią ze mnie? A co ja takiego zrobiłem?
Poza złorzeczeniem, dźganiem,
biciem, wyłupywaniem oczu i ubliżaniem?
Absolutnie nic, panie.
Chcę to zobaczyć. Na własne oczy.
Gdzie się to odbywa?
W teatrze, dziś o 20.
W teatrze? No dobra. Ale biorę ze sobą łuk.
Celny strzał. Prosto w śledzionę.
„Galowe przedstawienie”?
Tak. Następny i zapewne ostatni spektakl odbędzie się w obecności króla,
który zadecyduje, czy sztuka ta stanowi zdradę stanu,
po czym wyda wyrok.
Spoko, żaden problem.
Jaka jest kara za zdradę stanu?
Parę klapsów w pupę?
Nie zniósłbym tego.
Przecież mówiłem. Żadnych tulipanów!
Nigdy!
Nie ma cię. Usunąłem wszelkie pamiątki.
Nigdy cię nie było.
Panie?
Pora na przedstawienie.
Wezmę tylko szkło operowe.
Chodźmy.
To frustrujące.
Jestem jedyną pisarką na świecie,
która siedzi bezczynnie, gdy inni rujnują owoc jej pracy.
To co tu robimy? Chodźmy do mojego baru.
Uwielbiam ten napój. Ten gorzki, gorzki napój.
No dobra, znów nadeszła ta pora. Wieczór amatorów.
Zgotujmy letnie powitanie nowej osobie w naszym gronie.
Przezywamy ją Pieguską. Moja nowa przyjaciółka, Bean.
Co? Nie ma mowy.
Zrób to.
Dobra, przymknijcie się.
Zrób to.
No co? Zaczynajcie!
Patrzcie, mój dom!
Sztuka, kto w niej gra?
Co to, u licha?
To ja, wasz król i władca!
O rany, to wieprz!
Cześć.
Nienawidzę tego królestwa.
Przepełnionych dołów cmentarnych.
I tego, że jak upiję się późnym wieczorem,
to do domu mam pod górkę.
Wiecie, czego nie nienawidzę? Większości z was.
Wierzę, że pod tą warstwą brudu, potu, smaru, błota
i tego czegoś, czym pan się umazał, jesteście życzliwi i porządni.
Po prostu zdarza wam się pobłądzić
i zostawić niemowlę w Zaczarowanym Lesie.
Nie przeżyje tam.
Lub robić zakłady podczas zapasów na śmierć pomiędzy elfem a wiewiórką.
Naprawdę chcemy to oglądać?
Wiewiórka zawsze wygra.
Wiecie, ile forsy przepuściłam, myśląc, że wreszcie zobaczę,
jak elf pokonuje wiewiórkę?
To niemożliwe, tymczasem w kółko to oglądamy.
To nie jest wyrównana walka. Podobnie jak to,
że przemawiam do was z tej maleńkiej sceny,
a nie wolno mi grać w sztuce, którą sama napisałam.
Spektakl odbywa się właśnie teraz na oczach urzeczonej, obytej publiczności.
Jesteś do bani!
Już dobrze, mieliście swój ubaw.
Grzecznie proszę o odrobinę przyzwoitości w teatrze.
Proszę. Błagam was.
Pokaż dójki!
Tak się chcecie bawić?
Dostarczę wam rozrywki.
Proszę bardzo.
Świetnie. Na czym skończyłem?
Ma miłości, błagam usilnie...
PUDER
Wychodzisz za pół minuty.
Nie skończył charakteryzacji. Prześwituje zielona skóra.
Jak kwitnące drzewo ma miłość odżywa.
Dagmar jest brzemienna.
Oto owoc naszego błogiego pożycia. Spójrz, mój królu.
No nie. Dagmar inaczej malowała usta.
Oby była to córka, równie piękna jak ty.
Nazwiemy ją Tiabeanie. Będzie z niej nadobna księżniczka.
Albo pyszne ciasto.
Chwila. Ten wieprz w koronie to niby ja?
A na bis kat odrąbie wam wszystkim głowy!
Tata powiedział mi, czemu Dreamland nazywają krainą snów.
I miał rację.
Gdy tylko zasnę, śnią mi się koszmary z udziałem mojej podłej matki.
Okazuje się, że Oona była spoko.
Nikt nie docenia gadziej macochy,
póki nie zostanie seksowną piratką. Co nie?
Pamiętacie, jak zamieniliście się w kamień?
To sprawka Oony.
Nie, Dagmar.
Dagmar mówiła, że to Oona.
Dagmar kłamała.
Brakowało mi jej przez całe życie,
a wychodzi na to, że najlepszej matczynej opieki
dostarczył mi tłuścioch z rudym wąsem.
Teraz marudzi o swoim ojcu.
Tata miał rację. Snów nie da się uniknąć.
Ale gdy zasnę dziś w nocy, choćby nie wiem co, nie dam się koszmarom.
Co ty tu robisz, tato?
Wiesz co, Bean? Całkiem nieźle wysławiałaś się na tym, jak mu tam.
To nic takiego, ale doceniam to.
Wprawia mnie to w dobry nastrój.
Może odwołam egzekucję.
Co? Nastawiałem się na szczęśliwe zakończenie. Lipa.
Czekaj! Nie rąb!
Król zmienił zdanie.
Nic się nie stało.
Rozchmurz się, Elmo. Ułaskawienie
przyszło od samego króla.
Przedstawienie będzie trwało nadal.
O raju.
Tato, nie wkurza cię, że mamy do domu pod górkę?
Wkurza.
Temu to dobrze.
Napisy: Ewa Nowicka