‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎โอเค ใครทอยต่อ
‎เจ้า คุณสุภาพบุรุษอ้วนเผละจากต่างเมือง ‎เข้ามาเลย
‎ขอให้ได้เจ็ด เลขเจ็ดนำโชค
‎พ่ออยากได้รองเท้าปลายแหลมคู่ใหม่
‎ซวย! ออกหนึ่งทั้งคู่ เจ้าแพ้อีกแล้ว
‎งั้นเจ้าอยากมอบวิญญาณมาเดี๋ยวนี้เลย
‎หรือจะทำแบบตายผ่อนส่ง ‎ให้ข้าค่อยๆ ทำลายวิญญาณเจ้าไปทีละน้อย
‎ฟังนะ ไอ้พวกเด็กเกรียน
‎คืนนี้ข้าจะมีแขกมา
‎ข้าอยากให้ทุกคนไปตัดเล็บ แคะขี้มูกซะ ‎ก่อนถึงเวลาอาหารค่ำ
‎แล้วระหว่างอาหารค่ำจะให้ทำอะไร
‎พวกเจ้าต้องนั่งเฉยๆ
‎พูดเรื่องอะไรที่มันน่าสนใจ ‎แล้วก็ห้ามทำให้ข้าขายหน้า
‎ข้าว่าเราทำเรื่องพวกนั้นได้ดีกว่านะ ‎ถ้าไปทำที่โรงเตี๊ยม
‎ทอดสะพาน!
‎- นี่เราจะไปโรงเตี๊ยมเดิมกันใช่มั้ย ‎- ไม่
‎- ไม่ให้ไป ‎- กลับไปซะ
‎ปิดสะพาน!
‎เจ้าเกือบลืมข้า แล้ว
‎ไม่ๆ ไม่เอาๆ ไม่ให้เจ้ามาด้วยหรอก
‎(ซ็อก) ‎(ผู้สังหารปีศาจ)
‎ขอนะ ขอเหอะ ข้าไปด้วยนะ
‎จะได้สนุกกันไง ทุกคน
‎ก็ได้ เจ้ามันพี่สาวแบบนังแม่มดไร้หัวใจ ‎หน้าก็ปลวกแล้วยังใจร้าย
‎ข้าก็ไม่อยากให้ใครเห็นเดินกับเจ้าอยู่ดี
‎แต่ข้าขอไปด้วยได้มั้ย
‎เดเรค กลับไปซะ ไอ้น้องเวร
‎แต่ข้าเหงามากหลังจากที่แม่จากไป
‎งั้นก็ไปหาเพื่อนใหม่สิ
‎ง่ายจะตาย เดินๆ ดูแล้วแกล้งทำเป็นว่า ‎เจ้าไม่ใช่คนน่ารำคาญ
‎แต่ข้าเป็นคนน่ารำคาญ นี่!
‎ไม่ใช่เราทุกคนจะเจอเอลฟ์ที่อยากซั่มด้วยนะ
‎ลูซี่ขายน้ำพร้อมบริการแล้วจ้า
‎ขออะไรแรงๆ หน่อย ‎จะได้ลืมไอ้เจ้าชายลูกอ๊อดน้อย
‎งั้นเอาฉี่ปีศาจไปหกช็อตเลย
‎เจอเจ้าเด็กเปรตนั่นตามตื๊อบ่อยๆ ‎ชีวิตลำบากแย่เลยเนอะ
‎บีน
‎เจ้าคิดรึเปล่า คิดว่ามันยากรึเปล่า
‎ข้าก็ไม่อยากทำตัวสันดานเสียใส่เดเรค ‎แต่เขากระตุ้นให้ข้าเลวทุกที นึกออกมั้ย
‎ตั้งแต่เขาเกิดมาแล้ว
‎บีนนี่ พร้อมจะพบน้องชายหรือน้องสาว
‎หรืออาหารเช้าใหม่หรือยัง
‎เจ้าไม่ได้สอนว่าเด็กเกิดมาแบบนั้นนี่นา
‎อันที่จริงข้าก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน ‎ว่าเรื่องนี้มันจะต้องทำยังไง
‎ขอที มันง่ายจะตาย ข้าผลัก แล้วเด็กก็ออกมา
‎เดเรค
‎ตั้งแต่นั้น เดเรคก็เป็นทายาทสืบบัลลังก์
‎แล้วเขาก็ได้ทำเรื่องเจ๋งๆ ที่ข้าอยากทำ
‎แทง
‎ไม่เป็นไรนะ บีน จะใช้เดือยรองเท้าด้วยก็ได้
‎ข้าไม่อยากทำเจ้าเจ็บนี่นา บันตี้ ‎แต่เจ้าต้องไปให้เร็วกว่านี้
‎ไม่ต้องห่วงค่ะ คุณหนู
‎ถึงเวลาปฏิวัติเมื่อไหร่ ‎พวกเราจะลุกขึ้นฆ่าพวกท่านให้หมด
‎ข้ารู้ว่ามันไม่ใช่ความผิดเขา ‎แต่ข้าก็อยากให้เขาตายๆ ไปซะ
‎อ้อ อย่างน้อยนางก็ดูทรมานเหมือนข้า...
‎ข้าเดินลงทะเลให้จมน้ำตายเลยดีกว่า
‎เอ่อ ดันเป็นคนครึ่งบกครึ่งน้ำอีก
‎ท่านแม่ ข้ารู้ว่าท่านอยู่ในทะเล ‎ข้าอยากให้ท่านอยู่ที่นี่
‎ข้ายังฝันร้ายเรื่องกระทะยักษ์นั่นอยู่เลย
‎แล้วบีนก็เกลียดข้าเพราะข้าจะได้เป็นกษัตริย์
‎ข้าเองยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอยากเป็นรึเปล่า
‎แต่ข้าคุยกับใครเรื่องนี้ไม่ได้เลย ‎โดยเฉพาะท่านพ่อ
‎ข้าคิดถึงไข่ข้า
‎พระเจ้า ดูเขากิน
‎กินอะไรได้มากมายแบบนั้นก็คงดีนะ
‎กินหัวแพะอีกหน่อยไหมละ ‎ข้าจะหั่นชิ้นโตๆ แถมหมวกให้เลย
‎คืนนี้พระราชินีจะไม่ลงมาร่วมโต๊ะเหรอ
‎นางหนีไปเป็นโจรสลัดแล้ว
‎ราชินีแดกมาร์เนี่ยนะ ‎หนีไปเป็นโจรสลัดเนี่ยนะ โอ๊ย ตาย
‎แดกมาร์เหรอ ไม่ใช่หรอก
‎แม่นั่นพยายามฆ่าข้า
‎ข้าพูดถึงเมียคนที่สอง ที่เป็นกิ้งก่าน่ะ
‎แต่ก็หนีไปทั้งสองคน
‎เสียใจด้วยนะที่เห็นว่าเจ้าตกต่ำ ‎แต่อย่างน้อยก็ดีที่เตี้ยอยู่แล้วเลยไม่ตกแรง
‎เฮ้ย! ข้าขอบอกว่าอย่างน้อย ‎ข้าก็รวยที่สุดในอาณาจักรนี้
‎ขอบอกเลย ข้าไม่เคยคิดว่าท่าน "รวย"
‎ขอส้อมสักคันได้มั้ย
‎ขออภัย แต่กษัตริย์ยังใช้อยู่
‎ขอบคุณที่จัดอาหารค่ำแบบพอผ่านให้
‎(ทวิงเกิลทาวน์)
‎เป็นอะไรไป เหยียบเพชร ‎ที่หลุดลงไปในรองเท้าเหรอ
‎เปล่า ข้าเป็นโรคเกาต์
‎เกาต์ โรคของกษัตริย์น่ะ นึกออกมั้ย ‎เป็นกันแต่กษัตริย์ที่ประสบความสำเร็จ
‎ร่างท้วมๆ เต็มไปด้วยโรคเป็นสัญญาณ ‎บอกว่าเราประสบความสำเร็จในสังคมสมัยใหม่
‎เอ่อ แต่ข้ามีกึ๋น
‎- แต่ยังไม่เป็นเกาต์ ‎- ข้าจะไปเป็นก็ได้
‎- ข้าไม่คิดอย่างนั้นนะ ‎- กลับไปซะ
‎เป็นเกาต์เมื่อไหร่ค่อยโทรมา
‎กลับทวิงเกิลทาวน์ ให้ไว
‎คัมภีร์หลักแห่งโรคเน่าทั้งหลาย ‎ไหนดูซิ
‎"นิ่วในถุงน้ำดี เนื้อตายเน่า ‎สูงเป็นยีราฟ อัณฑะหมุน"
‎อ้อ อยู่นี่ไง "เกาต์"
‎ดูภาพที่ชวนคลื่นไส้นั่นสิ
‎"โรคไขข้อที่แสนเจ็บปวด ‎เกิดจากวิธีการใช้ชีวิตโดยไม่ออกกำลัง
‎บริโภคแอลกอฮอล์มากเกินขนาด
‎และรับประทานอาหารแย่ต่อสุขภาพแบบเบคอน ‎เครื่องในสัตว์และไขมันจากสัตว์
‎ก็เหมือนตัวข้าในรูปแบบของโรคเลย ‎เจ้าต้องช่วยทำให้ข้าเป็นโรคนี้นะ
‎แต่ฝ่าบาท เป็นเกาต์อาจเสี่ยงถึงตาย
‎แล้วไงล่ะ ไม่มีใครอยู่นานขนาดนั้นอยู่แล้ว ‎เจ้าอายุเท่าไหร่กัน
‎- สามสิบเอ็ด ‎- โห
‎เดี๋ยวก่อน ไอ้หมาเมา ให้ข้าปิดร้านก่อน
‎รู้สึกเหมือนต้องเตือนอะไรพวกเจ้าสักอย่าง
‎อ้อ เออ เตือนเรื่องบันได
‎เขาดูเหงามาก
‎เคยเหมือนกัน
‎หมายถึงเคยไปที่หาด... กับเพื่อนๆ ‎เพื่อนเยอะด้วย
‎เขานึกว่าชีวิตตัวเองลำบาก ‎เพราะแม่ต้องไปทำงาน
‎เอาไว้ค่อยมาร้องไห้ซบอกข้า ‎ตอนที่แม่พยายามไขมงกุฎเจาะกะโหลกสิ
‎แต่มงกุฎมันเจ๋งมากเลยนะ
‎เอ่อ ข้าหมายถึงการไขกะโหลกมากกว่าตัวมงกุฎ
‎นั่นมันอะไรกัน
‎อ้าว หวัดดี เจ้าตัวน้อย
‎เจ้าเป็นเพื่อนข้าได้มั้ย
‎ข้าเรียกเจ้าว่าสไลม์มี่ก็แล้วกัน ‎แล้วเราจะเป็นเพื่อนซี้กันเลย
‎ตอนที่ข้าแต่งงาน เจ้าจะเป็นเพื่อนเจ้าบ่าว
‎แล้วเจ้าก็จะไม่ชอบเมียข้า ‎แต่หลังจากนั้นข้าก็จะหย่าเมีย
‎เราจะยิ่งเป็นเพื่อนสนิทกันยิ่งกว่าเก่า โอเคนะ
‎ข้าไปดีกว่า
‎ข้าพยายามจะร้องไห้สักชั่วโมง ‎ก่อนเข้านอน
‎เจอกันพรุ่งนี้เช้านะ สไลม์มี่
‎ข้าอยากให้เจ้าเป็นพี่สาวข้าจริงๆ
‎พระเจ้า เมื่อกี้เจ้าเพิ่งกินนกนางนวลนั่นไปเหรอ
‎เพราะข้าก็กินเหมือนกัน
‎(บทที่ 17) ‎(รักคือการยอมรับ)
‎เจ้าหาน้ำอมฤตให้ข้าก็ไม่ได้
‎อย่างน้อยก็ทำให้ข้าเป็นโรคดีๆ หน่อย
‎แต่ข้าให้สัตย์สาบานจรรยาบรรณจอมเวทย์ไว้
‎ข้าจะใช้เวทย์กิ๊กก๊อกได้เพื่อความดีเท่านั้น ‎ข้าช่วยให้ท่านเป็นโรคเกาต์ไม่ได้
‎งั้นข้าจะหาคนที่ยอมเอง
‎ข้าเองๆ ข้ายอมๆ
‎เจ้ายอมๆ เจ้าเองๆ เหรอ
‎ข้าเพิ่งทิ้งงานในฝันที่จะทรมานคนทั่วไป
‎แต่ถ้าเป็นการช่วยให้มนุษย์ ‎ทำตามใจตัวเองจนกระทั่งป่วยเนี่ย
‎ข้าว่าท่านอาจเป็นผลงานชิ้นเอกของข้าได้
‎อร่อยแฮะ
‎มีอะไรอีก
‎นั่นซิการ์ห่อเบคอนนะ เจ้าก้อนมันหมู
‎เจ้าได้งานแล้ว
‎โย่ เดเรค เป็นไงบ้าง สมชาย
‎เอ่อ ข้าก็ยังไม่โตสมชายเต็มตัว
‎แต่บางครั้งข้าก็รู้สึกจั๊กกะดึ๋ย ‎เวลาอ่านเรื่องการสตัฟฟ์สัตว์
‎นั่นแหละ ดูเจ้าเหงาๆ ไม่มีเพื่อน
‎ข้าเลยคิดว่าข้าจะ... คือว่า... ‎แวะมาดูว่าเป็นไงบ้าง
‎อ๋อ ข้าได้เพื่อนใหม่แล้ว เจ้าอยากเจอมั้ยล่ะ
‎เอาสิ สวัสดี เพื่อนไร้ตัวตนของเดเรค ‎ยินดีที่ได้รู้จัก
‎เขาไม่ได้ไร้ตัวตน เขาอยู่ในบ่อริมทะเล
‎ข้าเจอประตูบานนี้ตอนที่ข้าหาประตูลับ
‎ข้าว่านี่แหละทางที่หนูมันเข้ามา ‎ในห้องข้าตอนกลางคืน
‎ระวังนะ บันไดมันลื่น
‎ห้องลับเหม็นโฉ่
‎ไอ้ขวดเล็กๆ พิลึกนี่มันอะไรกัน
‎นี่มันไม่ใช่ขวด เจ้าโง่ ‎เขาเรียกเหยือกแอมโฟเร
‎ติดน่ะ
‎รู้มั้ย นี่เป็นหาดที่อาจจะเปลือยก็ได้
‎ไม่เอาล่ะ
‎เอลโฟ เชิญพบกับสไลม์มี่
‎สไลม์มี่ มาทักทายกันหน่อย! มาเร็ว!
‎เขามีปัญหาการเข้าสังคมน่ะ
‎เราน่าจะมีอะไรมาเลี้ยงเขานะ
‎เขากินทุกอย่างนอกจากลูกสน
‎สไลม์มี่ เดี๋ยวนี้ตัวใหญ่แล้วนะ
‎เขาเป็นปลาหมึกตาเดียว ‎เจ้ารู้จักเขามานานเท่าไหร่แล้วเนี่ย
‎เขาเป็นเพื่อนเก่าเพื่อนแก่ที่สุด รู้จักมาสี่วัน
‎นี่ เอลโฟ เจ้าชอบเล่นใช้จินตนาการรึเปล่า
‎ไม่
‎ตั้งการ์ด!
‎เฮ้ย ใช้ไม้ให้มันระวังหน่อย มันมีเพรียงติดอยู่
‎ใช่ นั่นแหละมณีประดับไม้
‎รูจมูกขวาของข้า
‎โดนเสียบเกือบตาย
‎ชนะแล้ว!
‎ตอนนี้เจ้าเป็นนักโทษอ้วนๆ ของข้าละ
‎ไม่นะ! ถ้าโดนทรมานข้าต้องบอกหมด ‎ข้าเป็นคนจิตอ่อน
‎เดี๋ยวสิ เดี๋ยวๆ นี่มันอะไรกัน
‎ขนมปังทำจากปอด เค้กไขมัน เกรวี่เลือด ‎ไส้กรอกตับและชีสดื่มได้
‎โอเค
‎เปิดปากกินไปเลย เก๊าตี้
‎กินแบบนี้อีกไม่นานก็ได้ป่วยหนัก
‎- กินไส้กรอกนั่นหมดยัง ‎- อีกคำ
‎ข้าคิดอะไรอยู่เนี่ย
‎เฮ้ยๆ ไม่ต้องบ่นแล้ว มีคนมาเยี่ยม
‎ไม่เห็นเหรอว่าข้าเจ็บปวดจะตายอยู่แล้ว
‎นิ้วหัวแม่เท้าบวมเหมือนแตงโมเลือด ‎ข้าไม่อยู่ในสภาพที่จะเจอใครทั้งนั้น
‎แต่แขกคือดยุคแห่งทวิงเกิลทาวน์นะ
‎ให้เขาเข้ามา
‎พระเจ้า กษัตริย์ซ็อก ข่าวมหัศจรรย์นี่เป็นจริง
‎นี่เป็นสิ่งที่งดงามที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา
‎ขอพระราชานุญาตแตะได้มั้ย
‎ราชาอนุญาต
‎ป๊อง
‎กษัตริยราชแห่งราชันย์
‎ข้าขอคำนับหัวแม่ตีนที่อ้วนพียิ่งใหญ่ที่สุดในแผ่นดิน
‎มันก็คุ้มกันอยู่ ทีนี้ ขอดูหัวแม่ตีนเจ้าบ้าง
‎ไม่มีใครบอกเหรอว่า ‎โรคเกาต์ขั้นต่อไปจะเป็นยังไง
‎โอ๊ย ตาย ดูนะ
‎ใช่แล้ว พวกนั้นตัดขาที่ติดเชื้อของข้าออกไปเลย
‎น่าเสียดายที่ยังไม่มีการคิดค้นยาสลบ
‎ท่านต้องสนุกสุดๆ แน่
‎โอเค ไม่ต้องมาอวดแล้ว ‎ดยุค ไสหัวออกไปเลย
‎เจ้าแมวพูดได้นั่นบ้าออกคำสั่งจริง
‎อะไรอีกเนี่ย
‎(เรือนจำ)
‎ข้าอยากให้เจ้าส่งขนมปังมาให้ข้า
‎คุกของข้า กฎของข้า
‎เอลโฟ เจ้าเกือบจะเท่ละ แต่ตอนนี้ดูสภาพเจ้า
‎เขาก็ยังเท่อยู่นะ ‎เขาจัดตุ๊กตาสัตว์ของข้าตามตัวอักษรด้วย
‎อย่าไปแตะนะ ในนั้นมีแต่หมัด
‎- นั่นเสียงอะไร ‎- ไม่รู้สิ
‎แต่แถวนี้ก็กรี๊ดกันเป็นปกติ
‎คือเราก็มีคุกใต้ดิน
‎แล้วก็ห้องทรมาน ศูนย์ดูแลเด็กเล็กแล้วก็...
‎นั่นไม่ใช่เสียงกรี๊ดของเด็กเล็ก ‎มาดูกันเถอะว่าใครตาย
‎ข้าว่าดยุคเป็นเกาต์ระเบิดตายนะ
‎รอยเบ้าดูด เป็นรูจากหนวด
‎ชายผู้นี้ถูกปลาหมึกฆ่า
‎นี่ลุงเมายาป่ะเนี่ย
‎เงียบซะ มีฆาตกรลอยนวลอยู่ในปราสาท
‎เปิดหูเปิดตามองหาชายหรือหญิงหรือเอลฟ์ ‎ที่ใช้ปลาหมึกเป็นอาวุธ
‎บีน พ่อของเจ้าน่าจะช่วยเราจับฆาตกรได้
‎เขาเป็นนักรบที่แกร่งกล้าที่สุดเท่าที่เคยมีมา
‎รองเท้าแตะหลุด ช่วยเก็บให้ทีสิ
‎มีหนอนตัวใหญ่น่ากลัวอยู่ในรู
‎แหงสิ
‎เมื่อสิบนาทีก่อน มีเงาใหญ่น่ากลัวตามเจ้ามา
‎มันเป็นจริงทั้งสองอย่างได้นะ
‎หยุดนะ! นั่นใคร
‎บอกว่าให้หยุด! ไม่ใช่ให้เลื้อยไป!
‎ตราบใดที่มันอยู่ในชั้นนี้ เราต้องจับเขาได้แน่
‎- หรืออาจเป็นนาง ‎- พนันว่าเป็นอ๊อดวอล
‎ข้าไม่ไว้ใจใครก็ตามที่มีตามากหรือน้อยกว่าข้า
‎อ๊อดดี้เป็นคนดีนะถ้าได้รู้จักเขาจริงๆ
‎เรื่องสำคัญคือเราต้องรวมตัวกัน ‎เป็นกลุ่มก้อนแห่งความปลอดภัยเคลื่อนย้ายยาก
‎ถ้าอย่างนั้น จะได้ไม่มีใคร...
‎เดเรค!
‎บีน มากับข้า!
‎ใครก็ได้จับหมุนที ข้ามองอะไรไม่เห็น
‎เหอ
‎ไม่นะ!
‎คุณพระ คุณพระ ทำยังไงกันดี
‎เราต้องชิงตัวเขาคืน มาเร็ว เราจะโดดลงไป
‎แต่มันมืดและมีแต่ปลาหมึก
‎อย่างน้อยเจ้านี่ก็ช่วยเรื่อง "มืด" ได้
‎โอ๊ย ให้ตาย เราเกือบตาย
‎เดเรค ข้าขอโทษนะที่ทำกับเจ้าแบบนั้น
‎ข้าไม่ได้อยากให้เจ้าตายแบบนี้
‎โอ๊ย มันจบแล้ว เขาตัวฟ้าแล้ว
‎เขาก็ฟ้าอยู่แล้ว ข้าว่าเขาฟ้าอ่อนกว่าเดิมอีก
‎แล้วนั่นมันดีหรือแย่
‎ข้าจะรู้ได้ไง ข้าตัวเขียว ไม่ได้ฟ้า
‎ให้ตาย ‎เจ้ามองคนผิวสีเหมือนกันไปหมดเหรอเนี่ย
‎เขายังไม่ตาย! ตื่นสิ ตื่นสิพวก
‎อึดไว้นะ น้องพี่ เราจะพาเจ้ากลับบ้าน
‎ไปยังไง ‎เราสองคนยังแทบจะลอดอุโมงค์นั่นมาไม่ได้
‎แถมเดเรคก็ตัวโตเบิ้ม
‎เพราะกินไอ้แซนด์วิชเบิ้มๆ นั่นไปเยอะแยะ
‎ต้องมีทางออกทางอื่นสิ
‎ฟังสิ
‎ให้ตายสิ ของคุณป้ากระดูกพรุนแน่ๆ
‎เร็วเข้า บีน
‎(เรือปาร์ตี้หมายเลข 54)
‎แม้แต่กัปตันเรือปาร์ตี้ ‎ก็อยากมีคืนเงียบๆ อยู่คนเดียวบ้างเหมือนกัน
‎ทุกครั้งที่ข้าอยากพัก ‎แถวๆ เกาะสัตว์ประหลาดเนี่ย
‎ทุกคนขึ้นมาที่ดาดฟ้า ปล่อยเรือบดปาร์ตี้
‎ขอเชิญขึ้นเรือ
‎เพราะนี่เป็นปฏิบัติการกู้ชีพ ‎ข้าคิดแค่ครึ่งราคาละกัน
‎แต่ขอเตือนก่อนนะ ค่าบริการที่แฝงไว้ ‎สูงจนเจ้าคิดไม่ถึงเลยล่ะ
‎เรือของข้าล่มลงแล้ว
‎และมันเป็นกฎแห่งท้องทะเล ‎ที่กัปตันต้องตายไปพร้อมกับเรือ
‎แต่ว่า ข้าว่าเราไม่ต้องคิดมากเรื่องกฎก็ได้เนอะ
‎ไปกันดีกว่า
‎ข้าก็อยากช่วยนะ แต่พรุ่งนี้ต้องเอาหนังสือไปคืน
‎ห้องสมุดโหดอย่างกับเมียน้อยสวยเผ็ดดุ
‎บีน! พี่มาช่วยข้า จริงๆ แล้วก็รักข้าสินะ
‎ข้านึกว่าพี่อยากให้ข้าตายเสียอีก
‎เรื่องมันเป็นจริงทั้งสองทางได้นะ
‎"บทที่ 17 รักคือการยอมรับ
‎กัปตันเรือทะเลถอนใจอย่างเปลี่ยวเหงา
‎และยกมือแกร่งขึ้นเสยผมหนานุ่ม
‎เขานึกสงสัยว่าอีกนานแค่ไหน ‎เขาจึงจะได้สัมผัสวงแขนที่กอดรัด..."
‎คำบรรยายโดย ปัทมวรรณ บูรณมาตร์