(ผลงานภาพยนตร์ชุดของ NETFLIX)
(พิธีอำนวยพรผลผลิต) (ไม่รับไก่อ้วน)
คนต่อไปที่เข้าถวายผลการเก็บเกี่ยว
ให้กษัตริย์อำนวยพร และยึดของไว้โดยทันที
เขาเป็นชาวไร่ที่มีฟันหกซี่ เธอเป็นภรรยาเขาที่ไม่มีฟันเลย
โอเล่และอลิซ
- นั่นเรียกว่าฟางพ่ะย่ะค่ะ ฟาง - อะไร
- ฟาง - อะไร
ข้าแค่ล้อเจ้าเล่น ให้มันมีชีวิตชีวาขึ้นหน่อย
เอาของมาเลยละกัน
ขออำนวยพรให้เจ้า ตั้งแต่หัวกับผมเหนียวๆ ถึงปลายรองเท้าขาดๆ
- นั่นมันเท้าจริงของเขา ฝ่าบาท - นั่นเรียกว่าเท้าเหรอ
ก็เข้าใจได้พ่ะย่ะค่ะ มันดูเหมือนหนังสัตว์
อีกอย่าง มีโคลนเหมือนเชือกร้อยหนังไว้ด้วย
คนต่อไป!
เท็ดดริค คนเลี้ยงแกะ กับเดซี่ แกะตัวสุดท้ายที่ท่านยังไม่ได้กิน
ข้าถักสเวตเตอร์ขนแกะที่ตัวใหญ่ที่สุด และใส่แล้วคันที่สุดเท่าที่จะทำได้
แล้วถ้ามันคับไป ท่านส่งต่อให้ บุตรชายอ้วนพลุ้ยงอแงของท่านก็ได้
เราจะเอาให้บีนละกัน นางไม่สนว่ารูปลักษณ์ภายนอกจะเป็นยังไง
บีน ขอบใจไอ้คนน่าขนลุกนี่ซะ เขาจะได้ออกไปซะที
นางไปไหนแล้วเนี่ย
พี่บอกว่าถ้าข้าบอกพ่อ นางจะทำร้ายคุณหมี
อะไรเนี่ย
ข้าขอแค่ให้เด็กคนนั้นทำสองอย่าง นั่งตรงนี้แล้วก็อยู่แบบสร่างเหล้า
แล้วนางก็ไม่เคยทำทั้งสองเรื่อง เอาคทาแม่งมาซิ
(โรงเตี๊ยมคทาบิน)
ขว้างได้สวยอีกแล้ว ป๋า
รอบหน้าซ็อกเลี้ยง
- แล้วเทดับเบิ้ลให้เฮียคนนี้เลย - แหม น่ารักนะเนี่ย
(บทที่หก) (บึงและสภาวะแวดล้อม)
โอเคๆ โอเค นึกออกละ นี่ใคร
"ข้าโดนเก้าอี้ฆ่า"
หนึ่งในคู่หมั้นของเจ้าน่ะสิ คนที่เจ้าฆ่า
เขาชื่ออะไรนะ... กีย์สเบิร์ตผู้ถูกลืม
โอเค ตาข้า พวกโง่
"ข้าเป็นกษัตริย์อ้วนพีพุงพลุ้ย แต่งงานกับซาลาแมนเดอร์ ส่วนลูกสาวข้าก็มีปัญหาดื่มเหล้าระเบิดระเบ้อ"
ซ็อก! ดื่มเลย!
ข้าต่อๆ เดาสิว่านี่ใคร
"หวัดดี ข้าชื่อเอลโฟ"
รู้แล้ว ไอ้คนที่รองเท้าตลกๆ มีแต่กลิ่นขนมและตังเมเหนียวๆ
น่ารำคาญมากด้วย ชื่ออะไรนะ ใช่เควลโฟรึเปล่านะ
ไม่ใกล้เคียงด้วยซ้ำ ข้าเอง ข้าคือเอลโฟ
ก็พยายามได้ดี แต่ก็ดื่มเหอะ
- เฮย์แมน - อะไร
เปล่า พวกนั้นก่อเฮย์แมนจะเสร็จแล้ว
- อะไรล่ะ เฮย์แมน - อะไรล่ะ ใครแมน
ข้ากำลังพูดถึงเฮย์แมน สำหรับงานรอบกองไฟฉลองฤดูเก็บเกี่ยว
มันเป็นคืนที่ดีที่สุดของปี แล้วซ็อกก็ไม่เคยยอมให้ข้าไปเลย
เขาไม่ไว้ใจข้าเพราะเขาคิดว่า ข้าเป็นแค่เด็กโง่
น่าเศร้านะที่เจ้าไม่เคยได้ไป
เปล่า ข้าไปทุกปีแหละ เขาก็แค่ไม่ให้ข้าไป
นึกไม่ออกเลยเนี่ย ว่าทำไมเขาถึงไม่ไว้ใจเจ้า
เอาละ พรุ่งนี้เป็นวันสำคัญ เอาเหล้าไปกินระหว่างเดินทางด้วยดีกว่า
เวลามันเมาแล้วตัวข้าก็สาย ค่อยๆ หลบเข้าไปเงียบๆ ดีกว่า
พื้นจ๋า เจ้าคอยรองรับข้าไว้เสมอ รักกันจริงนะเนี่ย
ไม่เหมือนผนังกับบันไดที่คอยขวาง
บีนนี่ เจ้าลูกขี้เมาน่าอายไร้ประโยชน์
และยิ่งเป็นอาณาจักรนี้ พูดงั้นคือเรื่องใหญ่นะโว้ย
ทีนี้ เจ้าจะบอกว่าหางของเจ้า มีความคิดเป็นของตัวเองเหรอ
เพราะก่อนหน้านี้ เจ้าบอกว่ามันแกว่งจับได้ คือแค่ว่า...
หุบปากน่า บีนโดนพ่อด่าอีกแล้ว
เจ้าหนีจากหน้าที่ของราชวงศ์เพื่อไปเมา
สังเกตเห็นด้วยเหรอ พ่อไม่ได้เอาแต่ยุ่งกับครอบครัวใหม่เหรอ
ใหม่เหรอ ข้าแต่งงานใหม่มาตั้งหลายปีแล้ว
และตั้งแต่นั้น ข้าก็สำคัญต่อท่านน้อยลงทุกที
ท่านแทบไม่สังเกตด้วยซ้ำ ตอนที่ข้าสลับตัวกับยาจกอยู่ปีหนึ่ง
จะเอายังไงกับข้าล่ะ
ข้าอยากมีบทบาทในชีวิตของท่าน ในอาณาจักรของท่าน
ข้าเบื่อที่จะต้องรู้สึกไร้ประโยชน์
บีนนี่ พ่อแทบไม่รู้จะพูดยังไง ให้ไม่เหมือนตะโกนด่า
ไม่เห็นมีปัญหาเลย ลูกสาวท่าน รู้สึกไร้ประโยชน์เพราะนางเป็นคนไร้ประโยชน์
แต่ลูกกำลังเจ็บใจ
ประโยชน์ของนางคือต้องแต่งงาน เพื่อเชื่อมสัมพันธ์อาณาจักร อย่างที่เราทำ
ผลิตทายาท อย่างเดเรค
หนูนอนไม่หลับถ้าคุณหมีเป็นแบบนี้
วิบกับวับ พาเดเรคกลับห้อง
ไม่รู้สิ ข้าไม่อยากให้บีนไม่มีความสุข หางานงี่เง่าให้นางทำหน่อยไม่ได้เหรอ
คือพระองค์ เรากำลังจะเดินทางไปแดงค์ไมร์
แต่มันเป็นภารกิจทางการทูต ที่ค่อนข้างละเอียดอ่อน
เยี่ยม ให้นางได้งานเอาหน้าแต่ไม่สำคัญ ที่มีชื่อตำแหน่งหรูๆ กับสายสะพาย
(เอกอัครราชทูต)
ตำแหน่งทูตนี่ปกติเขาให้แต่พวกคนรวยโง่ๆ
เพื่อให้รู้สึกว่าตัวเองสำคัญไม่ใช่เหรอ
- ใช่ แล้วมันก็ได้ผลด้วย - เรือด่วนไปแดงค์ไมร์
พวกนักท่องเที่ยว
เกือบจะถึงแล้ว
ตื่นเต้นซะจนผิวแตกเป็นละอองน้ำแล้วเนี่ย
- นั่นมันแผลยุงกัด - ข้าเกาด้วยความตื่นเต้น นี่ๆ ไอ้จิ๋ว ห้ามเลือดออกนะ เลือดเจ้าเป็นของข้า
เรื่องนี้น่าสนใจมาก
เจ้ารู้รึเปล่าว่าดรีมแลนด์ บังคับให้แดงค์ไมร์ขุดคลองนี้ขึ้น
แล้วก็ต้องทำสงครามกันร้อยปี เพราะแย่งกันเป็นเจ้าของคลอง
สงครามหยุดเมื่อมีกษัตริย์ซ็อกแห่งดรีมแลนด์ ป๊ะป๋าของท่าน
แต่งงานกับเจ้าหญิงอูน่าแห่งแดงค์ไมร์ นั่นคือแม่เลี้ยงสุดประหลาดของท่าน
ใช่ ข้าจำงานแต่งได้
ข้าอิจฉาเลยเอานกฮูกตายไปใส่ไว้ในเค้ก
- คนก็ดันกินเข้าไปทั้งตัวเลย - อุ๊ย เขาก็เขียนไว้ในนี้ด้วยนะ
(โรงบำบัดน้ำ)
- งดงามมาก - อูน่า ท่านโตที่นี่
เล่าเรื่องที่นี่ให้ข้าฟังหน่อยได้ไหม
แล้วข้าจะพยายามแปลสำเนียงพิลึกๆ ของท่าน
ไม่ต้องห่วง ผู้มาเยือนแดงค์ไมร์ทุกคน ได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นขึ้นชื่อทั้งนั้น
พวกท่านมาสายสองนาที
"อบอุ่น หมายถึงอุณหภูมิที่ร้อนผ่าวนะ
ไม่ใช่ชาวเมืองที่เคร่งขรึมอย่างขึ้นชื่อ"
อูน่าได้อารมณ์ขันมาจากที่นี่สินะ
เรื่องจริง ข้าเป็นคนตลกที่สุดในชั้นเรียนแล้ว
นี่มุกนะ
หรือไม่ใช่
"คนแดงค์ไมร์ชอบพิธีการ
พวกเขาจะถือว่าการโค้ง โดยที่ไม่โค้งก่อนเป็นเรื่องหยาบคาย"
- บอกเลยว่าที่นี่ต้องเฮงซ... - มากเรื่อง... - โคตร... - เกินความคาดหมายของเราไปเลย
ฝ่าบาท ในฐานะของชาวดรีมแลนด์ทั้งหมด
ข้าขอขอบคุณที่ต้อนรับขับสู้ด้วยเสน่ห์พื้นบ้านอย่างดี
และเราก็ขอบคุณที่ท่านขอบคุณเรา
ฮี่ๆ นั่นสินะการทูต ไหนดูซิว่ามีอะไรอีก
ท่านสมุหนายก เราขอน้อมรับใช้
และอยากได้ประสบการณ์แปลกประหลาด จากท้องถิ่นของท่านอีก มีอะไรต่อ
ละคร ทั้งหมด 16 องก์
เล่นโดยเด็กๆ
นี่ ไอ้ปลาน้อย เนยถั่วที่เคลือบหางไว้มันของข้าโว้ย
ปลางี่เง่า ชอบมากินครีมบัตเตอร์ทาตัวข้าอยู่เรื่อย
ต้องใช้เวลาหลายร้อยปี แต่อารยธรรมของเรา ก็ผุดขึ้นมาจากตมจริงๆ
จนกระทั่งมีหนึ่งในโรงละครชุมชนที่ดีที่สุด
นั่นเป็นวิธีที่เราจะพูดว่า "อื้ม"
พวกท่านต้องชอบละครเรื่องนี้ เกี่ยวกับคลองอันวิเศษของเรา
ขออย่าให้เป็นละครเพลงเลยนะ
ไม่ แต่นี่เป็นหนึ่งในละคร
ที่นักแสดงจะมาอยู่กวนใจคนในหมู่ผู้ชม
(เพลย์บิล) (เหตุแห่งพันธนาการฉ่ำชื้น)
นั่นมันละครแบบเดียวที่เรามีในนรกนะ
(เหตุแห่งพันธนาการฉ่ำชื้น)
พวกเจ้าหยุดพัฒนาการของแดงค์ไมร์ไม่ได้หรอก พวกคนบึง
ทีนี้ก็เลิกบ่นแล้ว สร้างคลองที่สะอาดที่สุดในโลกซะที
นี่คือสงคราม
หุบปากเลย
(สามชั่วโมงครึ่งต่อมา)
และดังนั้น สงครามห้าร้อยปีก็จบลง
แดงค์ไมร์กับดรีมแลนด์ แบ่งปันคลองอันสวยงาม
และการแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ร่วมกัน
ไอ้เด็กอ้วนที่ใส่มงกุฎนั่นเล่นเป็นใครนะ
แดงค์ไมร์จงเจริญ
ขอบคุณที่มาชม
นั่นมันอะไรกันวะ
พวกนั้นทำเหมือนเราไม่ได้ช่วยขุดคลอง
ในฐานะของทูต ข้าต้องขอเตือนท่าน
ว่าอย่าทำตัวเหมือนพวกมนุษย์ถ้ำ
- พูดอะไรดีๆ ไปก่อน - ไม่
ในนามของดรีมแลนด์ ข้าขอกล่าวว่านั่นเป็นการแสดงที่ดีทีเดียว
เด็กน้อยเสียงแหบนั่นน่าชื่นชมมากๆ
โอเค เจ้าทำได้ดี
การปกปิดพฤติกรรมน่ารังเกียจของผู้อยู่ในอำนาจ เป็นส่วนสำคัญของงาน
งั้นเจ้าควรเป็นคนกล่าวสุนทรพจน์สำคัญ ที่งานเลี้ยงวันนี้
อะไรนะ ข้าเหรอ สุนทรพจน์เหรอ
ข้าไม่เคยเขียนสุนทรพจน์มาก่อนเลย แต่ลองก็ได้มั้ง
เจ้าจะทำได้ดีแหละ ตราบใดที่อย่าลืมว่า
พันธมิตรที่หมิ่นเหม่ของเรา ขึ้นกับการที่สุนทรพจน์ต้องไร้ที่ติ
โอเค ดีละ
ท่านเป็นนักเขียนที่เก่งมาก ข้าอ่านไดอารี่ของท่านแล้ว
ข้าเอาให้เขาดูว่าเจ้าซ่อนไว้ที่ไหน
(มัดดรัคเคอร์ส)
ทุกอย่างขึ้นอยู่กับสุนทรพจน์นี่ โชคดีนะที่ท่านพ่อจดโน้ตย่อไว้ให้
"ด้นสดเอา"
อ้าว ขอต้อนรับสู่มัดดรัคเคอร์ส ข้าชื่อแชซ สั่งเครื่องดื่มอะไรหน่อยไหม
หรืออยากจะกินของตกแต่งโต๊ะนั่นต่อ
เจ้ามีอะไรเด่น
คำประชดประชันแบบเด็กเก็บกด ล้อเล่นน่ะ
โดนแชซละ ข้าจะเอาของที่คู่ควรกับท่านมาให้
ข้าขอแค่โซดาก็พอ
ข้าต้องปั่นให้ทันเดดไลน์
เมื่ออยู่บนเส้นทางแห่งเหตุการณ์ในชีวิตมนุษย์... ไม่ งี่เง่ามาก งี่เง่า
รักคือ... โอ๊ย ให้ตาย ข้าทำไม่ได้
ข้าไม่มีทางทำได้แน่ๆ
ข้ารู้จักนักเขียนตั้งหลายคน ส่วนใหญ่ลงนรกกันทั้งนั้น
แต่สิ่งหนึ่งที่จะปลดปล่อยน้ำทิพย์ แห่งการสร้างสรรค์คือน้ำทิพย์แห่งการสร้างสรรค์
ไม่ ไม่กินเหล้า
ลูซิล หยุดนะ เจ้ากำลังทำตัวเป็นแรงบันดาลใจที่แย่
เฮ้ย ข้าคือพวกช่างยุเฉยๆ มันต่างกันเยอะมากโว้ย
นี่ครับ เมา เมา และม่ายมาว
นี่อะไร
ชแนปส์แดงค์ไมร์อย่างแรงพิเศษ
แค่ช็อตเดียวก็เมาตกน้ำ ข้าเลยเอามาให้สองช็อต
เห็นมะ ข้าไม่คิดถึงเหล้าด้วยซ้ำ
บีนอยู่ไหนเนี่ย เราฝากความหวังอะไรๆ ไว้ที่เด็กนั่นเยอะนะ นาง... ไม่... นาง... ใครนะ
นางมาแล้ว จัดการเลย บีน
ชุดพิธีของนาง มันกลับด้าน
อุ๊ยตาย ตาเถรตก ขอหมุนดุ๊กๆ หน่อยละกัน
เป็นไงล่ะค้า
เจ้าทำอะไรอยู่
- เกิดอะไรขึ้น - นั่นไม่ใช่ความผิดนาง
ใช่ เป็นความผิดเจ้า เจ้าไม่ห้ามข้า
พ่อน่าจะภูมิใจในตัวข้านะ ข้าจัดการหมดทั้งสุนทรพจน์และนาโชส์ด้วย
เจ้าไม่อยู่ในสภาพที่จะกล่าวสุนทรพจน์อะไรทั้งนั้น นั่งลงแล้วหุบปากซะ
ข้าจะให้เดเรคกล่าวแทน
เขาเป็นลูกครึ่งแดงค์ไมร์ อย่างน้อยก็จะต้องได้ใจใครไปบ้าง
อะไรนะ พ่อจะเอาอนาคตของอาณาจักรเรา ไปฝากไว้ในมือไอ้เด็กนั่นเหรอ
เมื่อดูว่าไอ้เด็กนั่นเป็นรัชทายาทครองบัลลังก์
ซึ่งอนาคตของอาณาจักรเรา ขึ้นกับเรื่องนั้นอยู่แล้ว ก็เออสิ ใช่
เชิญรับประทานได้
เราจะเริ่มจากอาหารพื้นบ้านแดงค์ไมร์ แลมเปรย์วิวองต์
วัยรุ่นก็งี้
ถ้าไม่ใช่ลูกแพร์ต้มก็ไม่ชอบหรอก
กินไปสิ เคี้ยวแล้วกลืน
ข้าทำได้ ต้องกินได้
ดูสิว่าใครกินอย่างเอร็ดอร่อยเชียว
ฟังนะ ลูก พี่สาวลูกรู้สึกไม่ค่อยสบาย
แล้วก็ลงใต้โต๊ะไปแล้ว
เพราะงั้นลูกยืนขึ้นพูดอะไรหน่อยสิ
ใครนะ ข้าเหรอ แต่ข้าไม่รู้จะ...
แค่แจกลูกยอพวกนั้นแล้วเชิญดื่มก็พอ
โอเค ข้าจะพยายาม
หวัดดีฮะ ข้าคือ เจ้าชายเดเรคโฉมงามแห่งดรีมแลนด์
คืนนี้ข้ามาเพื่อใส่ลูกยอ ในเครื่องดื่มของพวกท่าน ใช่มั้ย พ่อ
แต่ว่าข้าก็ทำไม่เป็น ปกติพี่เลี้ยงทำให้ตลอดเลย
บางทีข้าก็ชอบแยมลูกยอแทนนะ
พวกท่านเคยกินลูกยอเชื่อมมะ บางทีข้าก็กินเหมือนกัน
พี่ช่วยเอง ไอ้น้อง
ท่านผู้มีเกียรติ ข้าคือเอกอัครราชทูตผู้ทรงเกียรติ ทิอาบีนนี่ มาเรียบีนนี่ เดอ ลา โรแชมโบซ์ ดรังโควิตซ์
จำชื่อข้าไว้ จำหน้าข้าไว้
จำได้ไหมที่พวกท่านจัดเล่นละคร แล้วให้เด็กอ้วนเล่นเป็นพ่อข้า
นั่นมันเจ๋งโคตร
ขอโทษนะที่เราต้องรบกันยาวขนาดนั้น
คือแบบ มันห่วยว่ะ
แต่ข้าว่าพวกเราตกลงกันได้เรื่องนึง
เราอัดพวกท่านซะหมอบเลย
อุ๊ย ดูนี่สิ แขนเสื้อเหมือนค้างคาวเลย
นี่ แบทบีน บินมาทางนี้สิ
ระวังๆ ข้าจะ...
ขึ้นไปห้อยหัวเลย
ดังนั้น เพื่อสรุป ดรีมแลนด์ไม่เคยมีมิตรใดที่ดีกว่าแดงค์ไมร์
และข้าหวังว่ามันจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง
ใส่กระโปรงนี่ยากเนอะ
ไม่ต้องสนใจทูตเปลือยที่ห้อยอยู่บนโคมระย้า
ให้ตาย
ให้ข้า ข้าช่วยทำความสะอาดให้
- ข้าจะ... - พอเลย ท่านแค่ขยี้ให้มันเละกว่าเดิม
เรื่องนี้น่าโมโหมาก
เพราะท่านตั้งทูตทิอาบีนนี่มา
ก็เป็นการบอกให้เรารู้ทุกอย่าง ที่ควรจะรู้เกี่ยวกับพันธมิตรของเรา
ซึ่งมันจบไปแล้ว นี่คือสงคราม! อีกละ
ทหาร! เด็กฝึกงาน! จับพวกเขาไว้
ไม่นะ ไม่เอาๆ
มาเร็ว ทางนี้
รู้ได้ไงว่าสวิตช์อยู่นั่น
ข้าอ่านหนังสือนำเที่ยวไง ไม่เหมือนใครบางคนหรอก
ขอแค่ครั้งเดียวที่เราจะไปเที่ยวกับครอบครัว โดยไม่ต้องวิ่งกรี๊ดหนีออกมาไม่ได้เหรอ
สกัดไว้ก่อน ข้าจะไปปลดเรือ
ข้าจะหยุดไอ้ห่วยพวกนี้ตรงนั้นเลย
ไม่ลองไม่รู้
โอเค ไปกันเลย ไปเร็ว เร็วๆ สิ
เร็วเข้า ปิดประตูน้ำ
เจอกันที่บ้านนะ
แม่จ๋า หนูกลัว!
- อยู่ใกล้ๆ พ่อเขาไว้ - นั่นแหละถึงได้กลัว!
เยี่ยม บีน เมากึ่มขนาดนี้ หวังว่ายังจับได้นะว่าพ่อประชด
รู้ๆ หนูมันห่วย เดเรค ขี่หลังพ่อเร็ว
ข้าจะจับเจ้าให้ได้
เว้นแต่ถ้าเจ้าไปต่อเรื่อยๆ
- โดดตามไปดีไหม - ช่วยตอบว่าอย่าๆ
ไม่จำเป็น พวกนั้นกำลังมุ่งหน้าเข้าไป ในป่าร่มไทร
อสูรในบึงจะดูแลมันเอง
อุ๊ย อ๋อ "ดูแล" แบบนั้นสินะ
และขณะที่เราก้าวไปในบึงอย่างยากลำบาก
ข้าก็เริ่มรู้ตัวว่า เสื้อผ้าอาภรณ์ของข้าเริ่มเปรอะเปื้อนโคลน
เฮ้ย! บอกว่าให้เลิกบรรยายชีวประวัติตัวเอง
เฮ้อ รอบนี้พังจริงๆ ข้าบ้ามากที่คิดว่าตัวเองจะเป็นทูตได้
เพราะงี้ไงข้าถึงได้บอกว่า อย่าได้ลองทำอะไรทั้งนั้น
- หยุดเลย เจ้าเนี่ยช่างตัดกำลังใจ - เจ้าก็ให้กำลังใจมากไป
เหรอ แล้วเจ้าคิดจะทำยังไงล่ะ
มาสิ ข้าให้กำลังใจอยู่นะเนี่ย
เจ็บนะโว้ย
เจ้าไม่ยอมทำดีสักนิดด้วยซ้ำ
รู้มั้ยว่าเจ้าคืออะไร เจ้ามันร้ายทุกหยด
ตั้งแต่ปลายสุดของหางไปจรดปลายหูแหลมๆ
จะมาว่ากันเรื่องหูแหลมเนี่ยนะ
เจ้าเคยส่องกระจกดูเงาบ้างรึเปล่า
คุณพระ
ข้ามันตัวประหลาด
พอเลย พอ เจ้าก็มีหูพิลึกกันทั้งคู่
ขอนไม้นี่แข็งจัง ข้าคิดถึงม้านั่งนิ่มๆ
- คิดถึงม้านั่งนิ่มๆ งั้นเหรอ - คิดถึงอย่างยิ่ง
แล้วหงส์ที่เลี้ยงด้วยมั้ย แล้วก็เลื่อนเล็กๆ สำหรับตุ๊กตาหมีด้วยรึเปล่า
คิดถึงด้วยรึเปล่าล่ะ
ลงมาแล้วขุดหลุมให้เรานอนได้แล้ว
ก็ด่ะ
เงียบนะ ถ้าไม่อยากตาย
พวกเจ้าเดินฉุยฉายเข้ามาผิดบึงแล้ว เจ้าเป็นของเราแล้ว
เป็นของเจ้าเหรอ คนมาเป็นเจ้าของข้าไม่ได้ ข้าเป็นเจ้าของพวกเขา ข้าคือกษัตริย์ซ็อก
กษัตริย์ซ็อกเหรอ
- เป็นพระราชาจากดรีมแลนด์ไม่ใช่หรือไง - ก็ใช่น่ะสิ
งั้นเราก็ได้สนุกกับเจ้าแบบคิงไซส์เลยแน่
ข้าไม่ทนแล้ว
ต่อไปถ้าเจ้าคนไหนเล่นงานอีกคนก่อน จะถูกทิ้งไว้ที่นี่ โอเคมั้ย
ขอแสดงความยินดี
พวกเจ้าเป็นคนแรกในประวัติศาสตร์ ที่ทำให้ข้าพูดว่า "อยู่กับพ่อดีกว่า"
ท่านพ่อ
เจ้าต้องการอะไร ทองเหรอ หรืออัญมณี
นี่ๆ เอามงกุฎข้าไปเลย
อ้อ ข้าว่าเราไม่อยากได้อะไรแบบนั้นหรอก แค่อยากให้เจ้าใช้กรรมนิดหน่อย
ใช้กรรมเหรอ ข้าไปทำอะไรให้
ข้ารู้ว่าเจ้าคือคนที่สร้างไอ้คลองนั่น มันทำให้ข้ากับเผ่าพันธุ์ต้องพลัดถิ่น
ไม่เอาน่ะ ไม่ใช่ความผิดข้า ข้าแค่ออกคำสั่ง
คำสั่งเหรอ บังเอิญเนอะ เราก็กำลังจะทำอาหารตามสั่ง
เป็นพาสต้าคิงอะลาคิงกับกุ้งย่าง ไม่สิ พูดเล่น
เราแค่จะเอาพวกเจ้าไปทอดกับเนย
- ไม่ต้องห่วง เราไม่ได้จะกินเจ้าหรอก - อันนั้นรู้
เราจะปรุงเนื้อเจ้าให้อสูรในบึงกิน
อสูรจะได้กินซุปซ็อกตุ๋น อสูรจะได้กินซุปซ็อกตุ๋น
พ่อ ดูขนาดกระทะนั่นสิ
ใครจะมาทอดพ่อข้าไม่ได้ทั้งนั้น
เหรอ งั้นพวกเจ้าตัวไหนจะห้ามเราได้ล่ะ ผู้หญิงผอมกะหร่อง แมวจุ๋มจิ๋ม หรือไอ้เด็กน่าอี๋
เขาเรียกเจ้าว่าเด็กหน้าอี๋
เอลโฟ ลูซี่ มาสั่งสอนไอ้พวกบ้านนอกนี่กัน ว่าเราคนเมืองทำกันยังไง
ตอนซื้อมาทั้งชุด
ไม่นึกเลยเนอะว่า ใบเล็กๆ นี่ก็เหมาะมือดีเหมือนกัน
เพราะพวกเจ้ากรี๊ดเป็นเด็กๆ เมื่อโดนกระทะ เราเลยขอใช้แผนสอง
ป้อนเจ้าให้อสูรกินทั้งดิบๆ นี่แหละ
โอเค แผนสาม เอาผงขนมปังยัดปากไว้ก่อน
อย่า! อย่านะ!
อย่าหยาบคายสิ พ่อ มาทำความเคารพ ประเพณีของเจ้าภาพที่เปี่ยมสีสันกัน
ขอเสนอให้ดื่มอวยพรกันก่อน ข้ามีเหล้าโรงเกรดต่ำซุกไว้ในกระเป๋าหลัง
โปรดรับไว้เป็นของขวัญ จากอาณาจักรของข้าแด่... เนี่ย
อ้อ ขอบคุณนะ เจ้า...
นี่คือท่านเอกอัคราชทูตผู้ทรงเกียรติ ทิอาบีนนี่...
ข้าชื่อบีน โอเคนะ กินไปเลย
ใจดีจริง
มันคงจะมีโลกสักใบ
ที่ข้าจะปล่อยพวกเจ้าทุกคนไป แล้วเราทุกคนจะได้เป็นเพื่อนกัน
ใช่ ไอ้บ้านนอกทั้งสองคน กินไปเลย
เมื่อกี้เรียกเราว่าอะไรนะ
ข้าว่าเขาเรียกเราว่าบ้านนอกว่ะ สลิม
ไม่น่าทำงั้นเลย
น่าจะรู้ พวกราชวงศ์นี่ก็เป็นเหมือนกันหมด
พวกเจ้าคิดว่าเราเป็นแค่ คนบ้านนอกไม่ประสีประสา
ไม่มีความรู้ ล้าหลัง และไม่ได้รู้เรื่องราวอะไรเลย
- จะบอกให้ว่าเรารู้อะไร - แล้วเรารู้อะไร
เรารู้ว่าเรากำลังจะจับพวกมัน ส่งให้อสูรในบึงกิน
เพราะเรารู้ว่าไอ้อสูรในบึงไม่มีทางยอมอ่อนข้อ
มันจะเล่นงานเราตอนที่ไม่ทันตั้ง...
- ไม่นะ - แหวะ
นี่นะ ข้าก็เพิ่งนึกได้ว่า เจ้าก็สนับสนุนให้บีนทำอะไรหลายอย่าง
ให้ดื่ม ให้แอบออกไปข้างนอก โกหก
เออ ใช่แล้วพวก ขโมย โกง ล้อเล่นกับความรู้สึกของเจ้า
ใช่เลย
- จับมือหน่อยพวก - ต้องยอมรับเลย ประทับใจนะเนี่ย
ประทับใจจริงๆ เลย
โอเค เฮ้ย พอ
เอลโฟ เอลโฟ พอแล้ว ขอหางคืน
เอาคืนมานะ ปล่อยสิโว้ย
นั่นเป็นการทูตที่เยี่ยมมากเลยนะ
เจ้าพูดกับคนชนบทพวกนั้น อย่างกับเจ้ามาจากบึงข้างๆ
ไม่มีอุปสรรคทางภาษาอะไรเลย
อย่างที่พ่อพูดอยู่เสมอ พ่อภูมิใจในตัวเจ้านะ บีน
พ่อไม่เคยพูดว่า "ภูมิใจในตัวเจ้าเลย"
เอ่อ วันนี้ก็เกือบจะพูดอยู่แล้ว
เอ่อ ท่านพ่อ ข้าไปได้มั้ย
บางทีก็แทบจะสาบานได้เลยว่า ข้ากำลังมองเห็นแม่ของเจ้าอยู่
- ไปเถอะ แต่แอบกลับก่อนอาทิตย์ขึ้นนะ ไม่งั้น - ท่านจะตัดนิ้วเท้าข้าทั้งหมด
จะเหลือให้นิ้วนึงเผื่อจะโชคดี
ขอบคุณฮะ
หุ่นนั่นหน้าเหมือนท่านนะ ท่านพ่อ
เออ ข้ารู้ กลับบ้านกันเถอะ เร็วๆ ด้วย
รู้มั้ยว่าข้าจะทำอะไรตอนไปถึงบ้าน
- เราจะไปฝังหมีกัน - โอเค
ที่จริง เราทำสุสานของเล่นเลยก็ได้นะ
เราจะได้ทำด้วยกัน หรือที่ดีกว่านั้น ให้ข้ารับใช้ทำไป
ก็จริง แต่วันนี้เราเจอมาหนัก กลับไปแล้วนอนเลยก็ได้มั้ง
ข้าต้องฝันร้ายถึงกระทะนั่นแน่ๆ
มันใหญ่เบ้อเริ่มเทิ่มเลย