‎(ดิสเอนแชนท์เมนต์ ‎เอลฟ์แสบกับเจ้าหญิงสำมะเล)
‎โอเค ดรีมแลนด์ตรงไปทางนั้น
‎ปืนไล่ห่านนี่ไร้ประโยชน์ชะมัด
‎หยุดร้องอ๊องได้แล้ว ท่านพ่อ ‎ท่านทำข้าสับสนไปหมดแล้ว
‎ยิงได้ดีมาก บีนนี่ ‎แต่เจ้ายิงไม่โดนห่านสักตัว
‎ใช่ แต่ข้าควรยิงแดกมาร์ให้โดนนะ
‎ท่านพ่อคิดว่าข้าพร้อมไหม
‎ลูกรัก มันเป็นสถานการณ์ที่น่าอึดอัดเสมอ
‎เวลาที่ลูกสาวเราอยากฆ่าแม่ของนาง
‎แต่มาคิดอีกด้าน แดกมาร์เป็นเมียเก่าพ่อ ‎มันก็เลยพอเหมาะพอดี
‎เรื่องที่เจ้าต้องเป็นห่วงก็คือ ‎สิ่งต่างๆ ในดรีมแลนด์
‎มีแนวโน้มจะฟื้นคืนชีพบ่อยจนน่ากลัว
‎ภาพม่านหมอกสีเทาที่กระจายอยู่หน้าเรานี่ ‎ช่างชวนให้สงบใจดี ว่าไหมบีน
‎เสียงใบพัดที่หมุนอย่างนุ่มนวล ‎ไม่กี่นิ้วเหนือหัวเราก็ช่างชวนให้ผ่อนคลาย
‎แต่ตอนนี้ทุกอย่างโอเคดี ‎และเราก็ใกล้จะถึงบ้านแล้ว
‎เจ้าจะว่าอะไรไหมถ้าพ่องีบสักหน่อย
‎บินขึ้น ดิ่งลงไป แล้วก็บินลอดช่องนั้น
‎ได้เลย
‎ท่านพ่อเห็นหรือเปล่า ‎จู่ๆ ภูเขานั่นก็โผล่มาอยู่หน้าเรา
‎ต่อไปนี้ก็ขี่ล่อเถอะ พวกมันไม่ค่อยชนอะไร
‎ข้าสาบานว่า ‎นี่เป็นหมอกเดียวกันกับที่เราเพิ่งผ่านมา
‎ท่านรู้ไหมว่าเรากำลังไปไหน
‎รู้สิ เรากำลังมุ่งหน้าไปที่หมอกตรงนั้น
‎พ่อจะไปรู้ได้ยังไงล่ะ
‎เราต้องหันกลับ ‎พ่อทิ้งถั่วไว้ตรงจุดที่เครื่องบินตก
‎ข้ากินหมดแล้ว
‎ประตูนี่มาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง
‎ข้าอยากรู้ว่าเราอยู่ด้านในหรือด้านนอกกันแน่
‎วิธีพิสูจน์มีวิธีเดียว
‎นี่ ให้เราเข้าไปหรือออกไปหน่อย
‎เป็นเจ้านี่เอง ซ็อก เข้ามาสิ
‎ไม่นะ แชซ
‎นี่มันที่ไหนกัน ‎ทำให้ข้านึกถึงโรงเรียนสอนศิลปะเลย
‎จับพวกเขามา
‎(บทที่ 47 ‎ขอช็อกทรีตเมนต์หน่อย)
‎(โรงพยาบาลบ้าทวิงเกิลทาวน์)
‎บีน ใช้พลังวิเศษของเจ้าสิ
‎เฮ้ย อะไรจั๊กจี้ข้าเนี่ย
‎ทำไมสายฟ้าของข้าถึงไม่ได้ผล
‎ต่อมไฟฟ้าของเจ้าอาจจะตันก็ได้ ‎สารพัดรูในตัวพ่อยังมีทรายอยู่เลย
‎- ระคายแย่เลยสิ ‎- อะไรนะ
‎ตอนกลางคืนจะเย็นหน่อยนะ แต่ไม่ต้องห่วง
‎ข้ามีผ้าห่มให้ใช้คลายหนาว
‎เอ้อ ถ้าเจ้าคิดว่าคืนนี้มันแย่แล้ว ‎ลองคิดถึงชีวิตที่เหลือดูสิ
‎กิ๊กเกิลส์
‎ว่าไง ราชาราชัน เป็นอะไรไป กลัวเหรอ
‎เปล่านะ ข้าไม่กลัว
‎แล้วทำไมถึงฉี่ออกมาเป็นทรายล่ะ
‎ซ็อก หวังว่าเจ้าจะชอบ
‎ห้องจูเนียร์สวีตนักธุรกิจ ‎สำหรับลูกค้าขาประจำ
‎ที่มีเสียงเพลงแจ๊สสดๆ ‎ก้องตามทางเดินตลอดคืนนะ
‎แจ๊ส
‎ไม่ต้องห่วงท่านพ่อ
‎โอเค ข้าจะพาเราออกไปจากที่นี่ให้ได้
‎ตอนนี้พยายามหายใจไปก่อนนะ
‎เอาแบบเหมือนตะโกนด้วยเสียงเบาสุดน่ะ
‎หายใจช้าๆ ท่านพ่อ มีแค่ข้ากับท่าน
‎สวัสดีบีน
‎- บิ๊กโจ ‎- บิ๊กโจ
‎ดีจังที่ได้เห็นภาพพ่อลูกรักกันอบอุ่น
‎เป็นสิ่งที่ข้ากับพ็อคกี้ไม่เคยมี
‎- เจ้ามาทำอะไรที่นี่ ‎- ก็ถูกลักพาตัวมาแบบปกติ
‎ฝีมือแชซ อดีตเด็กฝึกงานของข้า
‎เจ้าก็รู้ว่าเป็นยังไง
‎เจ้าก็สมควรโดนแล้วนี่
‎เจ้าพูดถูก บีน เมื่อก่อนข้ามันเลว
‎แต่ตั้งแต่ที่เข้ารับการบำบัดกลุ่มวันละ 14 ครั้ง
‎ข้าก็เริ่มเข้าใจว่าที่ข้าโมโหโทโสออกไป
‎ก็เพราะตอนเด็กมีเรื่องบูลลี่อยู่หลายปี
‎- เจ้าโดนบูลลี่เหรอ ‎- เปล่า ข้าไปบูลลี่คนอื่น
‎ข้าเชี่ยวชาญการทรมาน ‎พวกที่ตัวเล็กและอ่อนแอเป็นพิเศษ
‎ทั้งตบ หยิก ใช้ผ้าฟาด ถ่มน้ำลายใส่ ดีดหู
‎ทำน้ำในแอ่งกระเซ็นใส่ ‎ปาดินใส่ จับหัวกดชักโครก
‎เอาซอสพริกใส่เฟรนช์ฟรายส์คนอื่นเยอะๆ ‎อะไรทำนองนั้น
‎เป็นความรับผิดชอบที่หนักเอาการ
‎นั่นเลวร้ายสุดๆ
‎แต่เรื่องทั้งหมดก็เป็นอดีตไปแล้ว
‎ข้าขอโทษจริงๆ ที่ทำให้เจ้า ‎และเพื่อนๆ ตัวเล็กของเจ้าต้องเจ็บปวด
‎แม้ว่าข้าจะสนุกกับมันมาก แต่มันก็ผิด
‎เจ้าจะรับคำขอโทษของข้าไหม
‎ได้สิ ข้าโกรธเจ้าต่อไม่ลงแล้ว บิ๊กโจ
‎มือเย็นชืดเชียว
‎มนตร์ดำ
‎ทิอาบีนนี่ เจ้ามันเจ้าเล่ห์นัก ‎ปกปิดพลังของเจ้าเอาไว้มาตลอด
‎แดกมาร์ ขอบอกว่าที่เจ้ากอดจูบข้าเมื่อคืน ‎มันอ่อนโยนผิดปกติ
‎เดาอีกทีสิจ๊ะ ที่รัก
‎ฝีมือเค้าเองแหละ
‎ถึงพวกเจ้าจะเล่นกันสนุกตอนกลางคืน ‎ข้าก็หลับสบายมาก
‎ตื่นกันได้แล้ว ข้าเอาอาหารเช้ามาให้
‎น่าอร่อยจัง
‎แค่ท่านแม่คนเดียว พวกขี้ประจบไม่เกี่ยว
‎ถ้าเจ้าจะใจร้ายขนาดนี้ ‎ออกไปจากที่นี่กันให้ไวดีกว่า
‎ตามข้ามา หนุ่มๆ
‎เดี๋ยวนะ นี่เจ้าวางยาพิษ ‎ในไข่กวนหรือเปล่า น่ารักจริงๆ
‎ข้าไม่อยากวางยาพิษท่าน ‎ข้าอยากเป็นลูกสาวชั่วร้ายผู้เชื่อฟัง
‎และครองโลกกับท่าน ‎หวังว่าท่านจะชอบข้าวโอ๊ตต้มของข้านะ
‎ให้คนชิมอาหารหลวงเข้ามา
‎คนชิมอาหารหลวงตายไปแล้วเมื่อเช้า
‎คำพูดสุดท้ายของเขาคือ "ปลอดภัย"
‎กินซะ
‎กลืนลงไปด้วย เทอร์บิช
‎ปลอดภัย แต่ข้าวโอ๊ตต้มของเจ้า ‎ต้มนานไปหน่อยนะ บีนตัวร้าย
‎เดี๋ยวนะ เจ้าไม่ได้พยายามวางยาพิษข้าเหรอ
‎พระเจ้า ท่านแม่ ไม่หรอก
‎เจ้าเป็นลูกสาวชั่วร้ายประเภทไหนกัน
‎ครั้งหน้าที่เอาอาหารเช้ามาให้ข้า ‎ดูด้วยว่าเจ้าทำหรือไม่ทำอะไร
‎โอเค
‎อรุณสวัสดิ์ทั้งสองพระองค์
‎เจ้าบอกว่าทั้งสองพระองค์เหรอ ‎ห้ามพูดแบบนั้นเด็ดขาด
‎ข้าเป็นราชินีคนแรก
‎และบีนตัวร้ายเป็นราชินีน้อย ‎เมื่อนางได้สวมมงกุฎแล้วเท่านั้น
‎ซึ่งเป็นเรื่องที่แม่อยากคุยกับเจ้า ลูกรัก
‎พอเจ้าได้สวมมงกุฎนี่แล้ว
‎เรื่องวิเศษหลายๆ อย่างจะเกิดขึ้นกับแม่จ๋า
‎ไม่รู้สิ
‎พอมันตอกติดกับหัวข้าแล้ว ‎มันจะไม่เจ็บมากๆ เหรอ
‎อาจจะจั๊กจี้นิดหน่อย
‎แต่พอตอกติดแล้ว ‎เจ้าจะแทบจำความเจ็บไม่ได้เลยละ
‎ทั้งหมดที่เจ้าจะคิดถึงคือเราจะปกครอง
‎ด้วยอำนาจที่ทรงพลังที่สุดในโลกด้วยกัน
‎เราจะปกครองด้วยกันเหรอ
‎ใช่แล้ว ลูกรัก ก็ประมาณ 60-40
‎เราปราบปรามประชาชนได้ไหม
‎จะปราบปรามใครก็ได้ที่เราต้องการ ลูกรัก
‎แต่แม่จ๋าคงทำไม่ได้ถ้าเจ้าไม่ช่วย
‎มีแต่เจ้าที่สวมมงกุฎแห่งความเจ็บปวดได้ ‎หมายถึง มงกุฎแห่งอำนาจน่ะ
‎มีแต่เจ้าที่จะปลดปล่อยเวทมนตร์ออกมาได้
‎ข้าเกือบลืมไปแล้วว่า ‎ข้าใส่มงกุฎนี้แล้วน่าเกลียดขนาดไหน ขอบคุณ
‎มันทำให้คนไม่ทันสนใจรอยแผลเป็นที่คอเจ้าด้วย
‎เอาละ มาแต่งตัวให้เจ้ากันเถอะ
‎- ข้าแต่งตัวแล้ว ‎- ยังหรอก
‎เจ็ดโมงเช้า ตื่นมากระโดดแทรมโพลีนได้แล้ว
‎ใครที่กระโดดได้ไม่สูงพอจะโดนพ่นกาแฟร้อนใส่
‎สวัสดีทุกคน ข้าคือหมอมัลเบอร์รี่ ‎มาแทนหมอฟุลตัน
‎ที่ถูกไม้เขี่ยเตาผิงตีตายเมื่อคืน
‎ก่อนที่เราจะเริ่มการบำบัดกลุ่มเช้านี้
‎มีใครอยากพูดอะไรไหม
‎คนใหม่ของเราเป็นไง การ์บันโซใช่ไหม
‎- บีน ‎- ใช่ละ
‎ปล่อยข้าออกไปจากที่นี่ ข้าไม่ชอบ ‎เล่าความรู้สึกให้คนที่ข้ารู้จักฟังด้วยซ้ำ
‎อย่าดิ้นเลย บีนนี่ ‎พ่อเคยขุดอุโมงค์ออกจากที่นี่มาก่อน
‎เราแค่ต้องอดทนหลายปี ‎และต้องมีเครื่องมือที่เหมาะสม
‎หมายถึงกะโหลกขุดดินของย่าข้าน่ะเหรอ
‎กรุ๊งกริ๊งในสายลม ย่า กรุ๊งกริ๊ง
‎บันทึกเตือนความจำ กิ๊กเกิลส์มีย่ากี่คน
‎เอาละ บีน เล่าต่อสิ
‎ข้าไม่เหมือนพวกบ้าคนอื่นๆ
‎ข้าต้องออกไปจากที่นี่ ‎จะได้ไปฆ่าแม่ที่ดรีมแลนด์
‎ข้ายังจำตอนที่ฆ่าแม่ตัวเองได้อยู่เลย
‎ข้าเฉือนหน้านางออกด้วยมีดปอกแอปเปิ้ล
‎จากนั้นก็เอามาทำหน้ากากตัวตลก ‎นี่ยังข้าสวมมันอยู่เลย
‎ข้าเอามะพร้าวแก่ตีหัวแก่ๆ ของนาง
‎ย่าเปรียบเหมือนแม่สำหรับข้า ‎ข้าเลยเก็บนางไว้เป็นคนสุดท้าย
‎เดี๋ยวนะ มีพวกเจ้ากี่คนที่ฆ่าแม่
‎เจ้าก็ด้วยเหรอ
‎ข้าคงมาไม่ถึงจุดนี้ถ้าไม่ฆ่าแม่สักคนหรือสองคน
‎ข้าพยายามฆ่าแม่แล้วก็พลาดมานานแล้ว
‎ข้าไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่า ‎ด้วยพลังวิเศษของข้าตอนนี้…
‎พลังวิเศษเหรอ เจ้ามีพลังแบบไหน ‎ข้ามีพลังสอดรู้
‎คือก็ไม่รู้ว่าทำไม แต่ตอนนี้
‎ข้าโชว์พลังให้ดูไม่ได้เพราะมันใช้ไม่ได้เฉย
‎แต่ตอนที่ใช้ได้มันเจ๋งมากนะ
‎ข้ายิงสายฟ้าออกจากมือได้
‎แบบว่า… แล้วมันก็ยิงออกไป ‎สวยมาก ทรงพลังมากด้วย
‎ข้าเหมือนพระเจ้าเลย
‎ขอโทษแทนนางด้วยนะ ‎นางออกจะบ๊องๆ หน่อย
‎บีน เล่าต่อสิ เอาเฉพาะที่สนุกๆ
‎มันไม่สำคัญหรอก เพราะต่อให้ข้ามีพลัง
‎ข้าก็ยังไม่รู้ว่าจะฆ่าแดกมาร์ได้ไหม
‎ทุกครั้งที่ข้าลอง นางจะฟื้นคืนชีพขึ้นมาได้เสมอ
‎บีน เจ้าเคยคิดไหมว่าที่เจ้าฆ่าแม่ไม่สำเร็จ
‎มันเป็นเพราะว่ามีบางอย่างฉุดรั้งเจ้าอยู่
‎ปมเลวร้ายในวัยเด็กอะไรแบบนั้นน่ะ
‎หรือบางอย่างที่อยู่ลึกลงไปในจิตใจเจ้า ‎อย่างแวมไพร์เบบี๋
‎อะไรนะ
‎หาให้เจอว่าอะไรที่ฉุดรั้งเจ้าอยู่ ‎แล้วเจ้าก็จะฆ่านางได้
‎คิดอย่างนั้นจริงๆ เหรอ
‎ข้ารู้ดีเลยละ
‎เชื่อข้าเถอะ ข้าปลดปล่อย ‎คนบ้ามากมายคืนสู่สังคม
‎แชซ เป็นต้น
‎หมอจำสลับกันแล้ว ‎ข้าต่างหากที่ปล่อยเจ้ากลับสู่สังคม
‎และข้าเห็นที่เจ้าทำกับหมอฟุลตัน ‎เจ้าฟาดเขาไม่ยั้ง…
‎เราหมดเวลาแล้ว
‎แต่มีข่าวดี วันนี้วันศุกร์ ‎มีแซนด์วิชปลาที่โรงอาหาร
‎- เย่ ‎- เย่
‎ใจเย็นๆ โรงอาหารปิดเมื่อห้านาทีก่อนแล้ว
‎แต่ออกไปเล่นที่สนามกันได้ ‎จนกว่าจะถึงเวลานอนกลางวัน
‎- เย่ ‎- เย่
‎เวลานอนกลางวัน
‎บ๊ายบาย
‎เอาละ ลูกรัก ส่วนที่สำคัญที่สุด ‎ของการเป็นราชินีผู้ชั่วร้าย
‎ก็คือเลือกสวมเสื้อผ้าที่เพอร์เฟกต์
‎ชุดของเจ้าต้องดูยั่วยวน ‎และน่าเกรงขามในเวลาเดียวกัน
‎ใช้ร่องอกเป็นอาวุธ ลองดูนี่
‎ว้าว ท่านแม่ เครื่องประดับที่ไหล่นั่น ‎ประกาศว่า "ข้าคือนางในฝัน
‎- และฝันร้ายที่สุดของเจ้า" ชัดๆ ‎- ขอบใจลูก
‎ชุดของข้าบอกว่า "เสื้อผ้ามันงี่เง่า" ‎และถ้าท่านแม่วิจารณ์ข้า ข้าจะฆ่าท่าน
‎ท่านชอบไหม
‎เจ้าพยายามแล้ว และก็ล้มเหลว ‎อย่างน้อยเจ้าก็พยายามแล้ว และก็ล้มเหลว
‎ไปกันเถอะ เราต้องทำให้อาณาจักรนี้เกรงกลัว
‎เพราะอย่างนี้ ‎ข้าถึงอาละวาดใส่เจ้ามากที่สุด พ็อคกี้
‎เพราะลึกๆ ข้างในแล้ว ‎ข้ากลัวที่ต้องการเจ้ามากเหลือเกิน
‎เจ้าจะยกโทษให้ข้าได้ไหม
‎พ็อคกี้
‎เจ้ารู้ว่านั่นไม่ใช่พ็อคกี้ตัวจริงใช่ไหม
‎ข้ารู้ พ็อคกี้ที่ทำจากถุงเท้าดูดีกว่านี้เยอะ
‎ใช่ เก็บพ็อคกี้ไปก่อน ‎แล้วสนใจการบำบัดด้วยบทบาทสมมติกัน
‎นั่นไม่ใช่สิ่งที่ข้าเพิ่งทำหรอกเหรอ
‎บีน เราจะให้เจ้าแสดงเป็นลูกสาวของซ็อก
‎ข้าก็เป็นลูกสาวเขาอยู่แล้ว
‎นางแสดงได้ไม่เลวเลย
‎ไม่นะ พูดจริงๆ เขาเป็นพ่อข้า
‎ใช่ ข้ามีอะไรกับแม่ของนางด้วย
‎น่าสนใจมากๆ เล่นต่อสิ เอาให้แจ่มแจ้ง
‎ใช้เสียงลึกๆ เซ็กซี่ๆ แล้วทำเสียงดูดด้วย
‎พระเจ้า ห้ามทำเสียงดูด
‎ก็ได้บีน เจ้าทำเราหมดอารมณ์เลย มาแสดงต่อกัน
‎บีน เจ้าแสดงเป็นตัวเจ้า ‎และซ็อก เจ้าแสดงเป็นแม่ของนาง
‎ได้สิ
‎หวัดดีลูกรัก
‎ใช่ บีน เจ้ามีอะไรจะพูดกับแม่ไหม
‎ก็มีนะ ท่านแม่ ข้าคงจะไปฆ่าท่านเร็วๆ นี้
‎อะไรนะ ฆ่าข้าเหรอ แม่ผู้แสนสวยเซ็กซี่ ขายาว ‎นิสัยเหลือรับ เหมือนแม่มดชั่วร้าย
‎คนที่ไม่ควรเป็นแม่น่ะเหรอ ทำไมล่ะ ลูกรัก
‎ข้าอยากฆ่าท่านเพราะ…
‎ข้าอยากฆ่าท่านเพราะ
‎เพราะท่านทำร้ายทุกคนที่ข้ารัก
‎ท่านทำลายชีวิตข้า
‎นี่มันงี่เง่า
‎ก็คงงั้น แต่แสดงต่อสิ ลงลึกกว่านี้อีก
‎โอเค ได้ โอเค
‎ท่านเป็นแม่ที่แย่ที่สุด
‎แต่… ข้าหมายถึง ‎เมื่อก่อนข้าก็ไม่ได้อยากฆ่าท่านนะ
‎ข้าเคยรักท่าน โดยเฉพาะตอนที่ท่านตาย
‎ตอนนั้นเป็นช่วงเวลาที่ยอดเยี่ยมมาก ‎แต่ตอนนี้ ข้าแค่…
‎แต่ตอนนี้อะไร บีน
‎แต่ตอนนี้ ถ้าท่านเป็นราชินีแห่งนรก ‎ข้าฆ่าท่านเฉยๆ ไม่ได้
‎เพราะท่านยังสามารถมาเข้าฝันข้าได้
‎ข้าต้องทำลายท่านให้สิ้นซาก
‎เยี่ยมเลย พัฒนาไปได้ดีมาก ต่อสิ
‎นั่นหมายถึงท่านจะไม่ได้ขึ้นสวรรค์หรือลงนรก
‎ท่านจะหายไปโดยสมบูรณ์
‎และมันทำให้ข้ารู้สึก…
‎มันทำให้ข้ารู้สึก… ข้าก็ไม่รู้
‎การฆ่าแม่ตัวเองมันก็เรื่องหนึ่ง
‎แต่ขจัดนางจนสิ้นซากเนี่ย ‎นั่นจะทำให้ข้าเสียสติแน่ๆ
‎ถ้าข้าทำใจรับเรื่องนั้นไม่ได้ล่ะ
‎ถ้าข้าก็ต้องหายไปจากโลกนี้ด้วยล่ะ
‎ถ้ากำจัดตัวตนของแม่แล้วข้าต้องหายไปด้วยล่ะ
‎เรื่องใหญ่เลยนะนั่น
‎เพื่อน ข้ายังเมายาไม่พอสำหรับเรื่องนี้
‎บีนนี่ เจ้าไม่ควรต้องเสียสละขนาดนั้น
‎เราย้ายไปอยู่เกาะหม่ำหม่ำ ‎หรืออะไรแบบนั้นกัน เริ่มต้นชีวิตใหม่ไง
‎ท่านพ่อ ถ้านั่นเป็นทางเดียว ‎ที่จะช่วยดรีมแลนด์ได้ล่ะ เผลอๆ จะใช่
‎อึดอัดจัง
‎โอเค วันนี้ก้าวหน้ากันพอแล้ว
‎แหม ถึงช่วงโปรดในการบำบัดกลุ่มซะที
‎แกรห์มแครกเกอร์กับน้ำองุ่น แล้วก็ทำสมาธิ
‎เวลาทำสมาธิ
‎ย่าจ๋า
‎เหม็นหืนแล้วแฮะ
‎ไดอารี่ที่รัก เรามีความหวังแบบลมๆ แล้งๆ ‎ขณะที่ตั้งค่ายกันในวันก่อนสงคราม
‎กับราชินีแดกมาร์ ผู้จะมาในชุดออกรบสุดเซ็กซี่
‎วันเวลาข้างหน้าดูมืดมน ‎และพันธมิตรของเราก็ดูเป็นกังวล
‎แต่เราร่วมมือร่วมใจกันในค่ายโทรมๆ นี่
‎ที่ทุกคนไม่ว่าจะเป็นเอลฟ์ นางฟ้า มนุษย์
‎หนอน โทรลล์ พวกงี่เง่าไม่ได้เรื่อง ‎หรือตัวอะไรก็แล้วแต่ เข้าใจว่าชีวิตมันสั้นแค่ไหน
‎มองดูพวกเขาให้กำลังใจตัวเอง ‎ด้วยมิตรภาพดีๆ หยอกล้อเล่นหัวกัน
‎และกินซุปเนื้อพอสซัมข้นๆ
‎หมดแก้ว
‎ส่วนทร็อกที่เท้าชี้ฟ้าอยู่นั่น ก็คือเบนจี้
‎เจ้าไม่อยากรู้หรอกว่าหัวเขาปักอยู่ในอะไร
‎ข้าจะไม่โกหกพวกเจ้านะ ‎การยึดปราสาทนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย
‎มันไม่สนุกแน่ เราจะเสียคนดีๆ ไประหว่างทาง
‎แต่…
‎ไม่มีแต่ แค่นั้นแหละ เราซวยแล้ว ‎โทษที ข้าออกเสียงผิดไปหน่อย
‎พูดแง่บวกให้พวกเขามีแรงใจ ‎เหมือนที่เคยทำกับข้าสิ ยัยบื้อ
‎โอเค ก็ได้ ‎เรามีข้อได้เปรียบที่สำคัญอยู่ข้อหนึ่ง
‎ก็คือไม่มีใครสนใจเรา
‎ที่นางว่าก็ไม่ผิดนะ พวกตัวเปี๊ยก
‎นี่คือภารกิจฆ่าตัวตาย ‎ข้ารับประกันได้เลย เจอกันที่นรกนะ
‎ข้าจะเป็นคนที่ถือคราดคอยจิ้มก้นพวกเจ้า
‎หัวใจสำคัญในการโจมตีของเราคือการลอบเร้น
‎เวียร์ดโด ด้วยทักษะถ้ำมองแบบซ่อนเร้นของเจ้า
‎เจ้าจะนำกำลังคนหนึ่งกองร้อย
‎ผ่านทางท่อน้ำทิ้ง ‎เข้าไปสู่ท้องพระโรงจากด้านล่าง ตรงนี้
‎รูโล ท่านจะนำกลุ่มเอลฟ์ฟอร์ซไฟว์ ‎ไปเจอกับเวียร์ดโดที่ตรงนี้
‎นี่ดีกว่าแผนการของข้า ‎ที่จะทำให้ทุกคนจมฟัดจ์ร้อนๆ เยอะเลย
‎มันเป็นความคิดที่งี่เง่า ข้าแค่ชอบฟัดจ์ร้อนๆ
‎เมอร์คิเมอร์ขอพูดหน่อย
‎ในฐานะประชาชนชาวดรีมแลนด์ ‎ที่เสียงดังและป็อปมาก จะให้ข้าทำวีรกรรมอะไรดี
‎ประชาสัมพันธ์ดีไหม
‎เจ้าคอยตามแดกมาร์และบีนตัวร้าย ‎ทุกย่างก้าวโดยไม่น้ำลายหกได้ไหม
‎ข้าไม่รับปากอะไรทั้งนั้น
‎ส่วนพวกเจ้าที่เหลือ ‎จะตั้งแถวอยู่ตรงนี้เพื่อคอยซุ่มโจมตี
‎ดีนี่ ในที่สุดเจ้าก็ได้ใช้ตุ๊กตาลูซี่ที่ขายไม่ออก
‎ว่าไงนะ
‎ที่ใครๆ เขาแห่ซื้อตุ๊กตาเอลโฟ ‎เพราะมันเปลี่ยนเป็นบ้องขนาดเล็กได้ต่างหาก
‎อย่างน้อยข้าก็ไม่ใช่ ‎หมูยางตัวเล็กๆ อย่างเมอร์คิเมอร์
‎ถ้าเจ้าบีบข้า ข้าจะตด
‎หมายถึงตัวเจ้าเองหรือตุ๊กตา
‎ทั้งคู่ ขอบคุณที่ชงให้
‎ทุกคน ข้ารู้ว่าเจ้าปล่อยมุกกันประจำ ‎แต่หุบปากเดี๋ยวนี้
‎พอถึงช่วงเวลาสำคัญ เราจะแยกแดกมาร์ ‎ออกจากบีนตัวร้ายด้วยรูปขบวนทรงสามเหลี่ยม
‎ชีสสามเหลี่ยมเหรอ
‎ไม่ใช่ คุณยายเมสกิน ‎ข้าบอกหลายรอบแล้วไงว่าแผนการนี้ไม่มีชีส
‎มีแต่ความรุนแรงและชัยชนะ
‎ความรุนแรง ข้าชอบนะ
‎ข้าไม่รู้ว่าจะอธิบายยังไง
‎แต่ทันทีที่ข้าพูดออกไป ‎ข้าก็รู้ว่านั่นเป็นสิ่งที่ข้าต้องทำ
‎กำจัดตัวตนแดกมาร์ ‎ให้สิ้นซากน่ะเหรอ อกอีพ่อจะแตก
‎เรื่องที่บ้าก็คือ
‎ข้าอาจไม่มีชีวิตอยู่จนรู้ด้วยซ้ำว่ามันได้ผลไหม
‎ถ้ามันไม่ได้ผลล่ะ
‎แบบนั้นคงทำข้าโมโหน่าดู
‎ถ้าข้ายังอยู่น่ะนะ
‎ข้าเกรงว่านางอาจพูดถูก ซ็อก
‎บางครั้งวีรบุรุษก็ต้องเสียสละตัวเอง ‎ให้คนอื่นมีชีวิตรอด
‎และด้วยพลังวิเศษของเจ้า ทิอาบีนนี่ ‎เจ้าคือผู้ที่ฟ้าลิขิตมาแน่นอน
‎อย่างในเรื่องเล่า บทเพลง นิทานพื้นบ้าน ‎กลอนตลก และกราฟฟิตี้ในห้องสุขา
‎บีนนี่ อย่าไปฟังโจปากเสีย
‎บิ๊กโจ
‎บิ๊กโจปากเสีย เจ้าไม่ควรต้องเลือก ‎ระหว่างการมีชีวิตอยู่กับช่วยเหลือดรีมแลนด์
‎ลูกรัก เจ้าต้องดูแลตัวเองให้ดี พ่อมีแค่เจ้านะ
‎เป็นลูกคนเดียวที่พ่อแบ่งซิการ์ให้สูบได้
‎อีกสองคนสูบไม่เป็น
‎ทิอาบีนนี่ เวลาที่เจ้าต้องเลือกว่า
‎เจ้าจะมีชีวิตอยู่ ‎และจะตายเพื่อใครจะมาถึงในสักวัน
‎- มอร่า ‎- นางเงือกนั่นน่ะเหรอ
‎เจ้าคิดว่าไง
‎ตีสามแล้ว
‎นี่คือดีเจแชซ ‎กับดนตรีแจ๊สรื่นหูที่จะทำให้เจ้าง่วงนอน
‎กลองโซโล่
‎(กำลังบำบัดกลุ่ม)
‎ข้าแค่อยากกลับบ้าน อาบน้ำ ‎ฆ่าแม่ แล้วก็ดำเนินชีวิตต่อไป
‎ขอมากเกินไปหรือไง
‎บีน ดูเหมือนเจ้าได้เรียนรู้ ‎ที่จะพูดกับตัวเองดังๆ แล้วนะ
‎- ดีๆ มีใครอยากเล่าต่อไหม ‎- ปล่อยข้าออกจากเก้าอี้นี่
‎ข้าจะให้กำปั้นเล่าเรื่องให้หน้าเจ้าฟัง ดีไหมล่ะ
‎คิดว่านั่นจะเป็นการใช้เวลาของเรา ‎และหน้าข้าได้เป็นประโยชน์ที่สุดเหรอ
‎เจ้าก็เหมือนแม่ข้า สงสัยข้าตลอด
‎ฟังเหมือนเจ้าได้รู้เรื่องสำคัญแล้วสินะ
‎ทั้งชีวิตข้า ไม่ว่าข้าจะไปที่ไหน
‎จะมีเสียงนางอยู่ในหัวข้าตลอด ‎คอยสงสัยในตัวข้า
‎ข้าหนีมันไม่พ้น เคยฝันถึงเซ็กซ์ใต้น้ำ
‎โดยมีแม่ตัวเองแอบดูอยู่หลังปะการังไหม
‎ก็ทุกคนแหละ
‎นั่นแหละ เอาเลย จงโกรธ ‎จงอาละวาด ข้าอยากให้เจ้าทำแบบนั้น
‎แดกมาร์ทำให้ข้ารู้สึกเหมือน ‎ข้ามีอะไรผิดปกติเสมอ
‎ข้าพูดไม่เพราะหรือแต่งตัวไม่สมกับเป็นราชวงศ์ ‎หรือเยาะเย้ยบันตี้ได้ไม่เจ็บแสบพอ
‎แต่ข้าหรือพวกเราคนไหน ‎อาจไม่มีอะไรผิดปกติเลยก็ได้
‎ข้าชอบที่นางพูดนะ
‎ข้าไม่เคยเชื่อจริงจังเวลาใครๆ ‎เรียกข้าว่าผู้ช่วยชีวิตหรือว่าข้าเป็นคนพิเศษ
‎เพราะข้าคิดว่าข้าเป็นแค่ตัวปัญหา
‎แต่รู้อะไรไหม ‎ข้าเข้าใจแล้วตอนนี้ บนเก้าอี้ตัวนี้
‎ว่าเราถูกหลอกมานานแล้ว ทุกคน
‎คนประหลาดๆ อย่างเรา ‎จะประสบความสำเร็จได้ยังไง ถ้ามีคนอย่างแม่ข้า
‎คนอย่างเจ้าคอยเปลี่ยนแปลงกฎเกณฑ์ต่างๆ
‎ปรากฏว่าข้าไม่ใช่ตัวปัญหา ‎เจ้าต่างหากที่เป็นตัวปัญหา
‎น่าสนใจนะ เจ้ากำลังจะสื่อว่าคนที่มีอำนาจอย่างข้า
‎หรือพ่อแม่ หรือตำรวจ หรือครูพละ ‎หรือครูสอนขับรถ หรือรปภ.
‎หรือหัวหน้าพนักงานเสิร์ฟจอมหยิ่ง ‎อาจเป็นสังคมเองด้วยซ้ำที่เป็นตัวปัญหา
‎และเพราะเรากลัวสิ่งที่อยู่ในตัวเรา ‎สิ่งที่เราเห็นในตัวเจ้า
‎เราจึงขังพวกเจ้าไว้ในขุมนรกอย่างที่นี่ ‎จะได้ไม่ต้องเห็น แล้วก็ไม่ต้องกังวล
‎เพราะนั่นมันบ้ามากนะ ‎โชคดีที่เจ้าอยู่ในโรงพยาบาลบ้า
‎ไม่ เราควรได้ออกไปอยู่ข้างนอก
‎ในโลกใบใหญ่ ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข
‎และฆ่าคนที่พยายามหยุดยั้งเรา
‎- เริ่มใช้วิธีการปั่นหัวได้ ‎- อะไรนะ
‎บีน สถานที่โสโครกคับแคบนี่ ‎คือสถานที่แห่งการยอมรับ
‎ยอมรับความจริงที่ข้าบอกเถอะ นั่งลงซะ
‎ไม่ต้องมาบอกให้ข้าทำอะไรทั้งนั้น
‎ไม่เข้าใจเหรอ ‎เจ้าไม่มีอำนาจควบคุมเราอีกแล้ว หมอ
‎ไม่มี เราเป็นอิสระแล้ว ใช่ ‎เรารู้ว่าตัวตนของเราคือใคร
‎ใช่ เราเป็นใครล่ะ
‎แชซ กิ๊กเกิลส์ บีนของขึ้นแล้ว ‎ได้เวลาบำบัดด้วยการช็อกแล้ว
‎- ไม่ๆ หยุดนะ ‎- ใจเย็นก่อน บีน เราแค่จับตัวเจ้า
‎ปล่อยข้านะ ไอ้พวกโรคจิต
‎จัดให้นางเลย พยาบาลกิ๊กเกิลส์
‎ไม่เอาน่า ขอแรงกว่านั้น
‎บีน เจ้าเป็นอะไรไหม
‎ไม่เป็นไร แต่ข้าโมโหมากๆ
‎นี่ พวกเขาชาร์จไฟให้เจ้าอยู่นะ ‎ใช้พลังสายฟ้าของเจ้าเลย
‎ไปเลย คนบ้า จงเป็นอิสระ
‎จงกระจายอาการป่วยทางจิตของพวกเจ้า ‎ไปสู่ดินแดนอันห่างไกลบนโลกนี้
‎ข้าจะไปเป็นนักการเมือง
‎เริ่มฆ่าคนกันอย่างเมามันได้
‎รปภ. ช่วยข้าที
‎ท่านพ่อ รีบไปเร็ว
‎ข้าไม่ได้ชั่วจนต้องช็อตนะ
‎(ห้องฝากเสื้อคลุม)
‎ข้าดีใจจริงๆ ที่เราเป็นเพื่อนกันแล้ว ‎มาเถอะ พ็อคกี้ถุงเท้า
‎สุภาพบุรุษและสุภาพสตรี ‎หนุ่มๆ สาวๆ พวกงี่เง่า และเจ้าพวกบ้านนอก
‎ขอนำเสนอเรื่องชวนผวาและสยองขวัญ
‎ธิดาผู้เชื่อฟังของราชินีแดกมาร์ผู้งดงาม
‎เตรียมตัวคุกเข่าลงต่อหน้า ‎เจ้าหญิงผู้ยุ่งเหยิง จักรพรรดินีแห่งความชั่วร้าย
‎เทพธิดาหุ่นสะบึ้ม ‎มิสทีนโอไฮโอผู้ถูกตัดสิทธิ์อย่างไม่ยุติธรรม
‎ทิอาบีนนี่ มาเรียบีนนี่ ‎เด ลา โรแชมโบซ์ กรังค์วิตซ์
‎หมายถึงบีนนั่นแหละ
‎หวัดดีพวกขี้แพ้
‎เดี๋ยวนะ นั่นไม่ใช่บีนของเรานี่
‎นางหวีผมด้วย
‎ดูแผลเป็นที่คอสิ
‎ต้องไปทำศัลยกรรมมาแน่ๆ
‎- เราไม่ยอมรับเจ้า ‎- งั้นรับนี่ไปละกัน
‎- เรายอมรับท่าน ‎- เรายอมรับท่าน
‎เร็วหน่อยได้ไหม เจ้าเห็นพวกเขาแล้วนี่
‎ประชาชนชาวดรีมแลนด์ช่วยตัวเองไม่ได้นะ
‎พ็อคกี้
‎พ็อคกี้ ข้าเฝ้าอธิษฐานมาหลายเดือน ‎ให้เราได้เจอกันอีกครั้ง
‎ตั้งแต่ตอนที่เจ้าเป็นทารกที่ถูกทิ้ง ‎ในป่าต้องมนตร์และข้าช่วยเจ้ามา
‎แล้วก็ทิ้งเจ้าซะเองอาทิตย์ต่อมา ‎ตรงที่ที่ข้าเจอเจ้าพอดี
‎แล้วก็กลับมาหาเจ้าสามวันหลังจากนั้น ‎เพราะรู้สึกผิด และเจ้าก็ยังไม่ตาย
‎แล้วก็เลี้ยงเจ้าด้วยตัวเองแม้ว่าเจ้าไม่เคยพูด
‎และเอาแต่จับจ้องข้าด้วยสายตาจงเกลียดจงชัง
‎เจ้าได้อุทิศชีวิตรับใช้ข้าและมุ่งมั่นกำจัดปีศาจ
‎ข้าไม่อยากให้เจ้าทำงานให้ข้าอีกต่อไปแล้ว
‎เปล่า ข้าไม่ได้ไล่เจ้าออก พ็อคกี้ ‎ข้าอยากให้เจ้ามาเป็นหุ้นส่วนข้า
‎เจ้าถือมีดไว้ข้างหลังใช่ไหม
‎ข้าก็สมควรโดนแล้วละ
‎ช่วยปาดคอแบบทีเดียวขาดเลยนะ
‎พ็อคกี้
‎ต่อให้เป็นพวกโรคจิตก็มีความรู้สึกนะ
‎เอาละ ลากเราไปดรีมแลนด์ได้แล้ว
‎ห้ามหยุดเข้าห้องน้ำหรือย่างไส้กรอกด้วย หุ้นส่วน
‎(โรงพยาบาลบ้าทวิงเกิลทาวน์)
‎ดูข้างหน้านั่นสิ เห็นปราสาทบนเนินเขานั่นไหม
‎เราเกือบถึงบ้านแล้ว
‎และดรีมแลนด์ก็ดูบริสุทธิ์สวยสดงดงามจากตรงนี้
‎เห็นไฟกะพริบสีแดงจากบนนั้นไหม ‎นั่นห้องนอนเจ้า
‎ว่าไง ลูกรัก เจ้าพร้อมไหม
‎ข้าพร้อมแล้ว
‎จากนั้นเราจะจับตัวบีน ‎และเพื่อนตัวเล็กๆ ที่ชอบปล่อยมุกของนาง
‎แล้วก็ฆ่าพวกมันอย่างเลือดเย็น
‎ให้ข้าเป็นคนฆ่าบีนได้ไหม แม่จ๋า
‎เราจะฆ่านางด้วยกัน ลูกรัก ในฐานะครอบครัว
‎คำบรรยายโดย วิสาขา ภูริไกร