ROZCZAROWANI
Rum się skończył. Tęsknię za Morą.
I czemu wywaliliśmy nocnik?
Rozchmurz się, Beanulku. Ten koszyk też się nada.
Pod warstwą pleśni jest pyszne ciasto.
Czekaj. Cicho bądź! Patrz. Mapa nałukowa. Tato!
Brunch w Serolandii, deser w Tofikowie
i miętowe frappuccino na wyspie Mniam Mniam.
To… Czekaj. Widzę Dreamland.
Podczepimy się i strzałki podrzucą nas na miejsce.
ZMĘCZONE KRÓLESTWO
Będziemy pięć centymetrów od domu!
Dobra. Która z tych lin poniesie nas do Tofikowa?
Patrz, Cloyd. To Bean i Zøg. Zestrzelmy ich!
To jak zabrać dziecku cukierka. Pamiętasz to dziecko wczoraj?
Ciekawe, że możesz spędzać z pewną osobą tyle czasu
i jej nie zauważać,
aż któregoś dnia całujesz ją, by uniknąć śmierci,
i nagle widzisz swoją przyszłość
w jej pięknych brązowych lub błękitnych oczach.
Coś ci chodzi po głowie?
Słucham? Nie. O Boże, jesteś elfem?
Masz spiczaste uszy.
To podniecające!
Przepraszam, jesteś elfem? Nie wytrzymam.
Jako niemowlę zostałam porzucona w Zaczarowanym Lesie.
Nie znam swoich rodziców.
Mogę być pół elfem albo chihuahuą.
Może król Władko wie, skąd pochodzisz.
Albo chociaż potwierdzi, że nie jesteśmy spokrewnieni.
Tak tylko mówię. Bez powodu.
Elfo, bardzo cię lubię.
Ale nie lubię się wychylać. Jestem introwertyczką.
A ja mam na odwrót. Widzisz? Spokojnie. Możesz popatrzeć.
Myślisz, zanim coś palniesz?
Skądże. Mam to po przodkach.
Dobra. Nie gadajmy, tylko idźmy.
Byłabyś najwyższą elfką. Nikt by ci nie podskoczył.
Możemy już o tym nie mówić?
Zaraz. Powiedzmy, że jesteś pół człowiekiem, pół elfką.
Pomyśl, co by to oznaczało. Nie mówię tylko o nas.
Moglibyśmy zjednoczyć Dreamland przeciwko Dagmar.
Twój mózg i moja uroda… Bylibyśmy niepokonani.
Każde włókno mojego mopa jest przesiąknięte nienawiścią do Dagmar,
ale wolę grać rolę drugoplanową.
Turbish woli być bohaterem…
WITAMY W DREAMLAND WTORKI Z VATEM
…a Mertz to zapatrzony we mnie pomagier.
Weź się zamknij.
Sam się zamknij!
Wreszcie okazja, by wystrzelić naszą balonową armatę przeciwbalonową.
No co?
Sami zapisaliście się do klubu kul armatnich.
Niech was ch…
Pudło. Twoja kolej.
Załadować kałmuka!
Dokałmukować!
Moja błona.
I poszedł! Tak jest. Zwycięstwo!
O nie! Grawitacja.
Tak jest. Spadajcie, głupcy.
ROZDZIAŁ XLVI CICHACZ BŁYSKAWICA
Gdzie, u diabła, jesteśmy?
O Nie. To Maru.
Chodźcie z nami, Bean i duża Bean.
Jakieś staruszki.
- Ocal nas, Tiabeanie. Ocal nas. - Tiabeanie.
- Ocal nas! - Nie każ nam powtarzać.
- Tiabeanie. - Tiabeanie.
Uważaj. Nie daj się szczypać po policzkach.
Nie potraficie uszanować osobistych granic?
Witaj znowu w Maru. Jestem Roztropka, królowa staruch.
To tylko tytuł honorowy, bo nic tu nie mamy.
Pamiętam cię! Wariatka, która mnie zadrapała.
Nikogo już nie drapię.
Ostatnio każdy coś komuś ucina.
Zdaje się, że masz coś dla mnie w worku.
Te stare damskie ręce?
Przyłóż.
No nie wiem…
O Boże! Udało się.
Uleczyłam cię. Niezła jestem.
Tak, twoje moce są silne, ale nieskoncentrowane.
Strzeż się klątwy niezamierzonych konsekwencji.
Weź to sobie do serca, by nie zabić ukochanej osoby.
Malfus też mi to powiedział.
Malfus? Ten łajdak mój były mąż. Od lat się ukrywa,
by uniknąć płacenia lichych alimentów.
Nauczysz mnie, jak zabić tę, której nienawidzę?
Gdy uczeń jest gotowy, zjawi się nauczyciel.
I oto jestem!
Talent sceniczny.
Cisza. Za mną.
To nasza oaza ciszy i rozmyślań.
Chodź tu, małpko. Lubię…
Zabierzcie go!
Nie pieść małpek, chyba że zainicjują pieszczoty.
Przed laty Maru było pięknym miejscem pełnym wielkich myszy i naturalnej magii.
Aż władzę przejęła obłąkana rodzina twojej matki.
Wycisnęli całą magię z tej krainy i jej mieszkańców.
Becky jest zła, Dagmar jeszcze gorsza, a Cloyd?
Z tym typem jest coś nie tak.
Twoja matka rządziła przy pomocy diabelskiej magii,
zawierając umowę z Piekłem.
Więc moja magia jest zła?
Jesteś jej pierworodną córką?
- Tak. - Zatem tak.
Wiedziałam.
To bez znaczenia, Beanie. Nie jesteś zła.
Obyś miał rację.
Ta strefa restauracyjna dla seniorów to jedyna pozostałość po dawnym Maru.
Wczesna kolacja w ofercie jest niesmaczna, ale niedroga.
Tiabeanie, szlifuj swoje moce i przywróć Maru świetność.
Wtedy dopiero zdołasz pokonać Dagmar.
Dobrze, zostanę tu.
Rozpocznijmy kalistenikę!
- Miałam trenować magię. - Wybacz, uczyłam na siłce.
Zrób okrążenie!
Nie podoba mi się ta obecna moda dzieciaków bez głowy.
To uprząż posłuszeństwa, którą nosiła mała Beanie.
Nie zliczę, ile razy przegryzła smycz.
Przynajmniej na razie nie ma zębów.
À propos, znajdźmy twoją głowę.
Bawcie się dobrze. Mogłem zostać w branży reklamowej.
Pora oznajmić moją porażkę. Liczę, że będą wyrozumiali.
Co? Jeszcze nic nie powiedziałem.
Widać, że nic nie wskórałeś,
bo nadal się tu kiszę z katem, służką i tucznikiem.
Wybaczcie, że nie jestem Bean.
Gdybym mógł jak ona ciskać piorunami, by powieść nas ku pijanemu triumfowi…
Ale nie mogę.
Potrzebny nam ktoś, kto potrafi wzniecić rewolucję.
Nie ja. Wolę siedzieć na tej ławce.
Obieram rolę najwyższego przywódcy. Stan, możesz ściąć resztę.
Robi się, Wasza Chrząkliwość.
Hola, panie większy!
Zaprosiłem Merkimera z braku laku.
I może przyda się bekonik, żeby zajeść nerwy.
Bekon z indyka też nie jest najgorszy.
Merkimer, mógłbyś być indykiem?
Ty powinnaś przejąć wodze.
Znasz ten zamek najlepiej. Poza szczurami.
Elfo, proszę cię. Rozmawialiśmy o tym.
Wysuwam kandydatu…
W czym to zanurzyłaś? W wodzie z mopa? Fuj.
Niestety pozostał nam najgorszy sposób z możliwych, demokratyczny.
WIELKIE TAJNE ZEBRANIE W LESIE
- Zagłosuję, by cię zabili. - Ja liczę na łapówki.
Jełopy mojego pokroju mają prawo głosu?
Co z tobą?
Przyjaciele, sojusznicy, Całuśka.
Zebraliśmy was tu, bo nasza sytuacja wygląda źle.
Nie ma z nami Bean, więc sami będziemy musieli pokonać Dagmar.
Tak, idioci. Macie tylko siebie nawzajem.
Ale twierdzę zdecydowanie i w pełnej nieświadomości,
że mamy szansę.
Potrzebny nam tylko jakiś plan.
Podsumowując, już po was.
Zapodaj w stylu inka-binka!
Czeka was, inka binka, dinka rinka, ostra rzeź!
Moglibyśmy zasięgnąć rady Księżyca.
Księżyc.
Chyba musimy ściągnąć gatki.
Bez przesady.
NADZORKO
Wkładam je z powrotem. Kto mi zwędził gatki?
Hejże, chwila moment.
Nie chcę urazić moich elfich przyjaciół,
ale czy to nie przez tych durni utraciliśmy Dreamland?
Co?
Nie można ufać pieruńskim elfom.
Pozwólcie, że odczytam manifest.
- Buu! - Spadaj, lewaczko!
„Kwiecie wolności
będzie skąpane we krwi obmierzłej arystokracji!”
Zamknijcie się! Posłuchajcie!
Patrzcie, spiczaste uszy. Jest jedną z nas!
Co?
Od lat po cichu szoruję
ciemne zakamarki Dreamland.
Niezauważana, niewidzialna, nieważna.
Ktoś tu w ogóle zna moje imię?
- Dziewka jełopa? - Gąbczara?
Wieśniara z wiadrem?
Wiecie co? Nie szkodzi.
Bo właśnie w ten sposób pokonamy Dagmar.
Nie w zuchwałym natarciu z okrzykami bojowymi
czy dźganiem na oślep.
Będziemy działać z ukrycia, niczym armia cieni.
Pamiętaj, Tiabeanie. Panuj nad emocjami, panuj nad magią.
Nasza rodzina ma z tym problem, prawda?
Choć burza sieje wokół chaos i zniszczenie,
w jej epicentrum panuje idealny spokój.
Nie spudłuj.
Spudłowałaś.
Pójdźmy w jakieś mniej łatwopalne miejsce.
Liczba zabójstw wyraźnie tu zmalała, od kiedy wszyscy umarli.
Spokój, skupienie, wiara.
Był taki haft na poduszce.
Chwila. Co jest?
Tato! Jesteś cały?
Dobrze się zapowiada, nie?
Ożeż.
Kto jest złą dziewczynką? Kto zapoluje z mamusią?
Kto jest gotowy?
Zasłuż na smakołyk. Tak jest. Szukaj głowy.
Nadejdzie wielka bitwa.
Twoje dłonie muszą odróżniać wrogów od przyjaciół.
Startuj.
OSOBA PRZYPADKOWA
WRÓG
KAŁMUK
- Uwaga! - Co jest?
Rzucają patykami!
OSOBA PRZYPADKOWA
PRZECHODZIEŃ – WRÓG
Uważaj, Bean! Sztuka!
KAŁMUK
O nie! Talerze!
DZIECKO – WRÓG
I jak? Możesz mnie pochwalić, nie będę zarozumiała.
Może będę. Już jestem.
Powybijałaś złoli z widocznym entuzjazmem.
Z równym zapałem zabiłaś połowę niewinnych ludzi.
DZIECKO
Kurde.
Dobrze się spisałaś! Tylko raz oberwałaś popielniczką.
Jesteś do niczego.
Na próżno pokładać w tobie wiarę. To raczej ciebie trzeba zbawić.
To mój monolog wewnętrzny. Słowo w słowo.
No co wy? Przecież was nie zabiłam. To się chyba liczy?
Przykro mi, Tiabeanie.
Co, u diabła?
A co ze ślepą, chybioną wiarą?
Dobra, mądrale. Rozwalę te wrota.
Do licha!
Nie zapowiadali przelotnego piachu.
Choć burza sieje wokół chaos i zniszczenie,
w jej epicentrum panuje idealny spokój.
Panuj nad emocjami, panuj nad magią.
Panuj nad magią.
Wydostanę się stąd i będę szpanować na imprezach.
Bean.
- Bean. - Bean.
Bean.
Chyba miałam tam moment oświecenia.
I połknęłam kilogram piachu.
A teraz musisz ocalić Maru.
- Ocal Maru! - Ocal nas!
- Tiabeanie! - Ocal Maru!
Zaraz, a gdzie tata?
Bean, pomóż!
DZIECKO
- Jestem czyimś łupem! - Tato!
Przeklęta niemoc!
Może wyczerpała cię burza piaskowa.
Albo masz złe proporcje ładunków ujemnych i dodatnich.
Co ja tam wiem? Wyglądam na nakułowca?
Zatrzymać tę szaloną głowę!
Poważnie? Głowa bez ciała?
W sumie nie mniej absurdalne
jest to ciało bez głowy, które ją goni.
Cóż, żyjemy w świecie, w którym pełnia jest co noc,
sowy oznajmiają czas, wlatując w dzwon kościelny,
i raz po raz okazuje się, że ktoś umarł, ale żyje…
Vip i Vap.
I pomyśleć, że to ja przed laty uratowałam was na wyspie Mniam Mniam.
Raczej upolowałam.
Wydziergałam wam te jednakowe ubranka i czapeczki,
a wy tak się odwdzięczacie.
Straż!
Mogłam kazać was wypchać jak waszego zadziornego brata Voopa.
Nie potrzebuję magii, by załatwić kałmuków.
Bean!
Tato, nie kwacz.
Właśnie, Zøg, nie kwacz. To irytujące.
Tato, próbuję pomyśleć.
Pomyśl o tym, by do nas dołączyć.
- Co? - W końcu należysz do rodziny.
Używając twoich mocy, możemy wspólnie rządzić w Maru i Dreamland.
- Nie. - Można się przyzwyczaić.
- Lubisz piasek w talerzu? - Nie.
A ja uczę tańca brzucha co wtorek, czwartek i sobotę.
No dobra. Co wieczór poza poniedziałkiem.
Nie oszukujmy się. W poniedziałek też!
To bardzo kuszące.
- Naprawdę? - Nie! Strugane pajace tego nie potrafią.
Umiecie tylko triumfalnie podrygiwać.
Bean, streszczaj się. Nie czuję stóp.
Ostatnia szansa. Przyłącz się albo Zøg idzie do piekła.
Powiem wam, kto pójdzie do piekła. Ty i ty!
Becky, przestaw dźwignię. Zaraz będziemy triumfalnie podrygiwać.
Niech cię diabli, Juanito!
Nie.
Nie rób tego.
Pstryk.
Co tu robicie, pacany?
Bean pstryknęła nas w ogień.
Cześć, mamo. Dobrze cię widzieć. Szkoda, że cię tu nie ma.
Ty żyjesz? Strasznie mnie rozczarowałaś.
Zgasiła Wieczną Wyrocznię. Jak będziemy szpiegować wrogów?
Jak będziemy się porozumiewać? Faksem?
To katastrofa. Muszę przytulić do piersi kota.
Ten twój skórzany gorset za mało cię przytula?
Ocknij się!
Bean, pomóż!
Nie chcę zginąć z rąk swoich szwagrów!
Wyzwoliłaś Maru!
Wybacz, że rzuciłyśmy klątwę na twoją rodzinę.
- Co? - Uwolniłem się od klątwy.
Dzięki, Zbawczyni, teraz jestem śliczny.
Jak się stąd wydostaniemy?
Macie zapasowe miotły albo zaczarowaną katapultę?
Staruchy to nie wiedźmy. Mamy lepsze środki lokomocji.
Rodzina twojej matki robiła brudne interesy z niejakim Alvą.
Tym ze Steamlandu? Ale nas ugościł.
Miał genialną maszynę do pulpetów.
Pulpety odrastajki. W kółko tak, mlask, mlask…
- Nie teraz, tato. - Co?
Twoja moc i talent ustępują jedynie twojej wybuchowej naturze.
Używaj ich roztropnie. Lub nie. Jesteśmy kwita.
Nie powinnaś teraz dać mi jeszcze jakiejś przestrogi
lub powiedzieć, że wciąż mało wiem?
Nie sądzę.
Czekaj! Jeszcze coś!
Zdradzić cię może tylko ktoś, komu ufasz najbardziej.
WITAMY W MARU WYBACZCIE ZAPACH STĘCHLIZNY
Maru kiełkuje jak wąsik u Dereka.
Jestem z ciebie dumny. Dobra robota.
A ja jestem dumna, że nie wpadłeś do piekła.
Ja też cię kocham, Bean.
- Cześć, mamo. - Skarbie.
Co tu tak capi? Cuchnie jak rozkładające się ciało.
To ja. Jeszcze coś tu śmierdzi.
To my. Wciąż się tlimy.
Biedne pajacyki.
Chodźcie, zajmę się wami.
Pstryk.
Przypomnij mi, czemu zamieniliśmy się w łatwopalne drewniane zabawki.
Najdroższa. Jesteś idealna.
Cloyd, tyłek mi się pali.
Napisy: Ewa Nowicka