(ดิสเอนแชนท์เมนต์ เอลฟ์แสบกับเจ้าหญิงสำมะเล)
เอลโฟ ยังสะอึกสะอื้นไม่เลิกนะ
ถ้าแดกมาร์พูดถูกล่ะ
ถ้าข้าไม่ตาย นางก็คงไม่ได้กลับมานั่งบัลลังก์
เราก็คงไม่เจอเรื่องวุ่นวายแบบนี้
ทำไมข้าต้องตายด้วย ข้ามันโง่ชะมัด
นั่นไม่ใช่ความผิดเจ้า
รู้ไหมว่าทุกปีมีกี่คนที่ถูกตู้ขายของอัตโนมัติทับ
ข้าเคยคิดเสมอว่าโชคชะตา เป็นเรื่องไร้สาระ แต่ถ้ามันไม่ใช่ล่ะ
ถ้าข้าถูกลิขิตมาให้ทำอะไรก็ล้มเหลว แล้วทำให้เราทุกคนต้องตายล่ะ
ข้าคงมีชีวิตอยู่กับความรู้สึกผิดแบบนั้นไม่ไหว
แต่เจ้าก็ต้องตายเหมือนกันนะ
สำหรับข้ามันก็ไม่แน่หรอก
ข้ารักเจ้า มอร่า
นี่ แม่สาวเปลือยอก เดินเครื่องเจ้าเรือดำน้ำนี่ซะทีได้ไหม
ไม่ต้องห่วง เจ้าหนู
บีนสอนวิธีการขับทุกอย่างให้ข้าแล้ว
เอาละ คว้าเชือกแล้วดึงนะ ท่านพ่อ สามัคคีคือพลังฟันฝ่า
นี่ รู้ไหมว่าใครที่เข้าขากันดี เจ้ากับมอร่าที่อยู่ตรงนั้นไง
สาบานเลยว่าเจ้าสองคน เหมือนกองทัพหญิงที่พ่อไม่เคยมี
ใช่ มันแย่ตรงที่ทุกครั้งที่เราอยู่ด้วยกัน
ต้องมีพวกเฮงซวยมาพรากเราจากกันทุกที
พวกเงือกขี้อิจฉา เจ้าของโชว์ของแปลก ไม่ก็มอร่าเป็นคนทำเอง โชคชะตา
ใช่ พ่อก็เจอเรื่องลุ่มๆ ดอนๆ แบบนั้น กับเออร์ซูลาเหมือนกัน
รู้ไหม โชคชะตานี่แหละเฮงซวยที่สุด
ก็ใช่น่ะสิ แล้วท่านพ่อจัดการมันยังไง
ท่านต่อยใคร
รายชื่อยาวเป็นหางว่าวเลย คนรับใช้ พวกหมาป่า รูปปั้น
ใครก็ตามที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ตอนที่พ่อรู้สึกเศร้าแบบนั้น
อ๊อดวอลก็โดนไปหลายครั้ง
แต่พ่อจะบอกอะไรให้นะ บีนนี่
พ่อยอมคิดถึงใครสักคน ดีกว่าไม่มีใครให้คิดถึงเลย
ไม่ต้องห่วง ซ็อก ข้าจะไม่มีวันทิ้งท่าน
- มาละ - เฟร็กเกิลส์ เขานี่แหละจะช่วยเราได้
เฟร็กเกิลส์ช่วยเราไม่ได้หรอก…
- ทำไมล่ะ - ห้ามเถียง
คนที่มีสติบนเรือเหาะลำนี้พูดไปแล้ว
เรือเหาะ ถ้อยคำหรูๆ จากปากเจ้าหญิงซกมก
ไม่เอาน่า บีนนี่
หุ่นกระบอกผีสิงตัวเล็กๆ ทำอะไรใครไม่ได้หรอก
ข้าว่าได้นะ
ใช่ ไม่ใช่ความผิดข้า ที่ข้าเป็นหุ่นไม้สารเลวตัวเล็กๆ นะ
ข้าถูกสร้างมาแบบนี้
อย่าหลงคารมเขาล่ะ ท่านพ่อ เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นเสมอ
ถ้าเทพนิยายสอนอะไรเราได้
ก็คือหุ่นกระบอกเป็นสิ่งประดิษฐ์ ที่น่าขยะแขยงที่สุด
ไม่นะ บีน เจ้าเข้าใจผิดหมดเลย พวกเราก็แค่อยากเป็นเด็กผู้ชายจริงๆ
ที่มีความหวัง มีความรู้สึก แล้วก็มีมีดของจริงด้วย
- ท่านพ่อ - พ่อไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงมีมีด
เขาไปไหนละ
ใช่แล้ว
เข้ามาอีกก้าวนึง บอลลูนนี่โดนจิ้มแน่
จิ้มๆ
หยุดนะ เจ้าจะจิ้มเราทุกคนตายกันหมด เจ้าโง่
แล้วทำไมข้าต้องสน ข้าตายไปแล้ว เกิดมาก็ไม่มีชีวิต
โลกทั้งใบนี้ไม่มีความหมายสำหรับข้า
ข้านั่งนิ่งอยู่ในตู้โชว์สินค้า ของนักพากย์หุ่นกระบอกอยู่หลายปี
โดนเด็กและคนเมาที่เดินผ่านเยาะเย้ย เด็กเมาแอ๋ที่เดินผ่านมาก็มี
ใช่ นั่นข้าเอง 100 เปอร์เซ็นต์เลย
เป็นเจ้าเองเหรอ
ข้าไม่เคยโดนกอด ไม่เคยได้รับความรัก
เวลาเดียวที่มีคนสนใจข้า คือตอนที่ข้ากระโดดไปมาน่ารำคาญ
และเล่นมุกงี่เง่าเจ็บจี๊ดถึงทรวง
แต่ข้าไม่ใช่ตัวตลกนะ ข้าก็มีหัวใจ มีจิตวิญญาณ
แล้วข้าก็ฝันประหลาดๆ น่ากลัวๆ อยู่หลายครั้ง
ข้ามีชีวิต
- ขอบใจนะที่เล่าเรื่องอ่อนไหวให้ฟัง - ขอบใจ
แต่เจ้าเพิ่งบอกว่า เจ้าไม่มีชีวิตมาห้ารอบแล้วไม่ใช่เหรอ
- หุบปากนะ - เจ้าสิหุบปาก
- เจ้านั่นแหละ - เจ้าต่างหาก
ข้ามีมีดนะ ฟังให้ดี ในที่สุดข้าก็เป็นราชาแล้ว
ราชาเหนือบอลลูน
ถ้างั้นก็ต้องเต้นรำฉลองชัยชนะหน่อยสิ ใช่ไหม
เฟร็กเกิลส์ ท่านพ่อ
ข้าชอบเต้นรำมาก
เต้นเลย เจ้าโง่ เต้นเลย เจ้าโง่
เข้าใจเล่นนะ เบบี๋บีนนี่ แต่ครั้งนี้ข้าเป็นคนกุมอำนาจ
และตอนนี้พวกเราจะมุ่งหน้ากลับไปยังดรีมแลนด์
ข้าจะได้ไปอยู่กับท่านแม่
- อะไรนะ - ท่านแม่ไง
ใช่แล้ว ข้าเป็นน้องชายเจ้า
- หลอกกันปะเนี่ย - จริงนะ
ให้ตาย นี่มันครอบครัวบ้าบอแบบไหนกัน
ถามหน่อยท่านแม่ทำอะไรลงไป นอนกับต้นโอ๊กเหรอ
ตอนข้าเป็นเด็ก แดกมาร์สัญญาว่าจะให้ข้าครองบัลลังก์
และไม่มีอะไรที่เจ้า
หรือพ่องี่เง่าคนนั้นของเราจะทำได้
ได้ยินไหม ซ็อก
เออ ได้ยินแล้ว ฮึบ
เจ้าจะต้องเสียใจ
จมน้ำให้สนุกนะ เฟร็กเกิลส์
ไม้ลอยน้ำได้ ยัยโง่เอ๊ย
อะไรเนี่ย ข้ากลับมาที่จุดเริ่มต้นเหรอ
เอาละ บีนตัวร้าย ถ้าเจ้าเป็นข้า เจ้าจะซ่อนหัวเจ้าไว้ที่ไหน
ไม่ได้ ชัดเจนเกินไป
ลึกลับเกินไป
เดี๋ยวนะ ความคิดนั้นยอดไปเลย
เจ้าหัวขาด เจ้ามันอัจฉริยะ
ใช่เลย แบบนั้นแหละ
ไม่ โอเค พอแล้ว แม่พอใจแล้ว
โอเค ไปเถอะ ไปนั่งบัลลังก์ของเจ้า อย่างนั้นแหละ ไปนั่งที่บัลลังก์
ทำไมเพื่อนตัวเล็กๆ ทุกคนของบีน ไม่ให้ความร่วมมือแบบนั้นบ้างนะ
โชคไม่ดีที่พวกนั้นมีสมอง ที่รัก
เจ้ากับลูซี่เข้ากันได้ดีเหมือนเพื่อนเก่า
ทำไมไม่ใช้ความสัมพันธ์นั้นให้เป็นประโยชน์
แล้วขอที่ซ่อนหัวของบีนตัวร้ายจากลูซี่ล่ะ
อาจจะได้ความอะไรบ้าง
แต่ แดก ที่รัก เจ้าก็รู้ว่าหัวไร้ร่างทำข้าสยอง
ตั้งแต่หน้าร้อนนั้นที่พวกเขาคิดค้นกิโยตินขึ้นมาละ
ไม่ได้ให้มาต่อรอง ไปจัดการซะ
ใช่ ซาตาน ไอ้คนไม่ได้เรื่อง รีบไปเลย
ฟังเสียงหัวเราะชั่วๆ สุดสยิวหูนั่นสิ
ถ้าข้าไม่ตาย พวกน่ารังเกียจนั่น คงไม่ได้ครอบครองท้องพระโรง
สครัฟเฟิลส์อาจยังได้อยู่ในนั้น
เจ้าต้องเลิกคิดถึงอดีตได้แล้ว เอลโฟ
เรียนรู้จากความผิดพลาดแล้วเดินหน้าต่อเถอะ
ไม่อะ โทษที
เอลโฟไม่เรียนรู้จากความผิดพลาด ไม่มีทาง เขาเชื่อคนง่าย
ลูซี่พูดถูก ข้าเชื่อคนง่าย ข้าแค่อยากรู้ว่าใครยิงข้า
ทุกคนที่เคยพบเจ้าก็มีแรงจูงใจทั้งนั้น
ต่อให้เจ้ารู้ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนหรอก
เจ้าเปลี่ยนแปลงอดีตไม่ได้
เจ้าก็รู้คติประจำใจข้า "เปลี่ยนแปลงมันซะ"
ถ้าทำได้ก็ดีน่ะสิ
ตามข้ามา เจ้าคนอับโชค
ข้ามีไอเดียบ้าๆ ที่อาจจะได้ผล
หรืออาจทำเจ้าตายก็ได้ ข้าไม่ว่า
ดูนี่สิ พวกงี่เง่าของข้า
ลูกแก้ววิเศษเหรอ
เตรียมตัวเดินทางข้ามเวลาได้
เดินทางข้ามเวลาเหรอ
ไม่ ไม่ได้นะ ไม่ใช่ความคิดที่ดีที่เข้าไปยุ่งกับอดีต
หนังสือทุกเล่มบอกว่า การเดินทางข้ามเวลาอันตราย
โดยเฉพาะหนังสือที่เขียนโดยหมอนั่นที่ยังไม่เกิด
ขอล่ะ ข้าเป็นเอลฟ์นะ ต่อให้ดูดอมยิ้มก็ยังอันตราย
แต่ข้านึกว่าเจ้านี่แค่แสดงให้เห็นอดีตซะอีก
มันพาข้าย้อนเวลากลับไปได้จริงๆ เหรอ
มีคนมา
มาทัวร์ปราสาทกันต่อ นี่คือห้องลูกแก้ววิเศษ
สาวน้อยที่ถือไม้ถูพื้นนั่นคือแม่หัวม็อบ นางกำลังเช็ดลูซี่ที่กลายเป็นแอ่งน้ำอยู่
และนั่นเอลโฟที่กำลังท้อง
ข้าเคยท้องโตแต่ในนั้นไม่มีเด็ก เป็นเบอร์ริโต้ที่กินเข้าไป
โอเค บาย
เอลโฟอยู่ไหน
ไม่นะ ดูสิ
พนันกันเท่าไหร่ดีว่าเขาทำลายโลกจริงแน่ๆ
ไม่ว่าทางไหนข้าก็คงไม่ต้องจ่าย
(บทที่ 45 ใครยิงเอลโฟ)
เอลโฟ เจ้าทำอะไรอยู่น่ะ
นั่นเจ้าอุ้มลูกบอลหมากฝรั่งยักษ์อยู่เหรอ
ขอข้าเลียทีได้ไหม
ขอร้องละ เมอร์คิเมอร์ พูดเบาๆ หน่อย
แล้วเจ้าจะไปไหน ขอข้าไปผจญภัยด้วยได้ไหม
เป็นภารกิจท่องเวลาลับๆ
ถ้าข้าทำสำเร็จ ข้าจะแก้ไขทุกอย่างที่ผิดพลาดได้
หมายถึงข้าอาจได้กลับเป็นมนุษย์อีกครั้งเหรอ
ไม่ใช่ ก็แค่เรื่องที่เกิดขึ้นหลังจาก…
ช่างเหอะ ข้าไม่สนละ
ตัวประหลาดทุกคน ฟังนะ โอเคไหม
ข่าวดีก็คือพวกเจ้าไม่ต้องตกเป็นเหยื่อ ของระบบที่โหดร้ายอีกต่อไปแล้ว
แต่ตอนนี้พวกเจ้าก็ไม่ต่างกับสินค้าบนเรือ ดังนั้นเงียบๆ ซะ
(สตีมแลนด์ - เกาะเปลือยอุจาดตา เกาะกะโหลกแพะ - ดรีมแลนด์)
และตอนนี้เราก็กำลังจะดำลงไปแล้ว จุดหมายต่อไปคือดรีมแลนด์
- โทษนะ กัปตันนางเงือก - มีอะไร
ถ้าประตูเรือยังเปิดอยู่ เราจะมีปัญหานิดหน่อยหรือเปล่า
ประตูอะไร
ช่วยด้วย ข้าขี้เกียจว่ายน้ำ
ในสถานการณ์ฉุกเฉิน ใช้ข้าเป็นทุ่นลอยน้ำได้
เยี่ยมเลย คืนนี้มาปาร์ตี้ริมหาดบนเกาะเดเรคกัน
อยู่นี่สินะ ประตูล่องหนสู่เอลฟ์วูด
ตอนนี้ดูเงียบสงบดีจัง
ไม่อยากเชื่อว่านี่คือ จุดที่ข้าโดนสังหารอย่างโหดเหี้ยม
ทีนี้มากลับไปยังช่วงเวลานั้น และแก้ไขทุกสิ่งกัน
ลูกแก้วเวทมนตร์แห่งกาลเวลา พาข้ากลับไป ยังช่วงเวลาก่อนที่ข้าจะถูกสังหารด้วยเถิด
ได้ผลแฮะ ข้าอยู่นั่นไง
ข้าคือผู้ควบคุมกาลเวลาและโชคชะตา
เอลโฟกำลังทำลาย ความต่อเนื่องของปริภูมิ-เวลาอยู่ข้างนอก
บางคนก็ได้สนุกอยู่คนเดียว
ข้าคิดถึงวันเก่าๆ ที่เสียงกรี๊ดด้วยความกลัวทำให้ข้าตื่นเต้นจัง
แต่ตอนนี้ข้าแต่งงานแล้ว ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นอีกแล้ว
อันที่จริง ดูเหมือนเมียข้าจะชอบทำให้ข้าเครียด
มีที่ไหนแถวนี้ที่ข้าใช้ซ่อนตัวจากแดกมาร์
และช่วยให้ข้าหายเครียดได้บ้าง
ก็มีร้านกาแฟ และ…
เขตจิตเวชในปราสาทเก่า เป็นความคิดที่ยอดมาก
ไปที่นั่นกันเดี๋ยวนี้เลยเถอะ
ฟังนะ ลูซี่ ลูกกรงคุกพวกนี้ เก็บความเจ็บปวดรวดร้าวไว้มากมาย
เป็นเสียงที่ไพเราะจริงๆ รู้สึกสบายใจเหมือนอยู่บ้านเลย
ฟังแล้วสบายใจอย่างน่าประหลาด เกือบเหมือนโดนสะกดจิตเลย
ฟังเสียงข้านะ ลูซี่ นุ่มทุ้มใช่ไหม
มีคนเคยชมว่าเสนาะหูด้วยซ้ำ
เจ้าจะตามเสียงนี้ลงไปเรื่อยๆ
สู่ส่วนที่ลึกที่สุดในจิตใจเจ้า
ข้าไม่รู้เรื่องตั้งแต่บอกว่าเสนาะหูแล้ว
ล้อเล่นน่ะ ข้าเล่นด้วยละ
เจ้าจะหลงทางหากไม่มีคำพูดปลอบขวัญของข้า
เมื่อข้าแตะอีกครั้ง เจ้าจะตามเสียงข้าไปสู่ที่ใดก็ตามที่ข้าสั่ง
และเจ้าจะบอกข้าว่าหัวของบีนอยู่ที่ไหน
เจ้าถูกข้าสะกดจิตอยู่
ขอรับ นายท่าน
เจ้าจะทำทุกสิ่งที่ข้าสั่ง
ขอรับ นายท่าน
ดีมาก ตอนนี้…
ขอรับ นายท่าน
เออ ดีละ ข้าอยากให้เจ้า…
ขอรับ นายท่าน
- ขอข้าพูดให้จบ… - ขอรับ นายท่าน
นี่เจ้าถูกสะกดจิตจริงๆ หรือแกล้งหลอกข้ากันแน่
ขอรับ นายท่าน
ข้าขอสั่งให้เจ้าหยุดพูดว่า "ขอรับ นายท่าน"
ขอรับ นายท่าน
- ออกไป - ข้าหรือเทอร์บิช นายท่าน
ทั้งคู่น่ะแหละ ไม่ ข้าต้องการเจ้า นั่งต่อไป ข้าสั่ง…
ขอรับ นายท่าน
ท่านได้เห็นเบอร์ริโต้น้อยของข้าไหม
ออกไป
โอเค บาย
เราต้องตายกันหมดแน่
เว้นข้าคนนึง
แต่ข้าสาบานว่าจะอยู่กับพวกเจ้า จนคนสุดท้ายจมน้ำ
ดูนั่นสิ ท่านแม่ห้อยหัวเรือนี่นา
ไชโย เรารอดแล้ว
ไม่มีดาดฟ้าท้ายเรือหรูๆ ใช่ไหม
นี่มันเรือโจรสลัดไม่ใช่เรือกู้ภัย
อย่างน้อยให้เราปล้นพวกเขา พร้อมช่วยไปด้วยได้ไหม
เรื่องนั้นมันผิด งั้นก็ทำเถอะ
ข้าใกล้จะตายแล้ว
ด้วยคำสั่งของท่านพ่อของเจ้า เจ้าจงหลีกทางซะ ทิอาบีนนี่
นี่ ห้ามใครเรียกข้าว่า "ทิอาบีนนี่"
นอกจากเพื่อนสนิทและศัตรูตัวฉกาจของข้า
ตอนนี้ก็ต้องฆ่าฆาตกรซะ ก่อนที่เขาหรือนางจะฆ่าข้า
ตอนนี้แหละ ให้ตาย อาจเป็นใครก็ได้
อ๊อดวอลเหรอ เขาเกลียดข้าตั้งแต่ข้าตั้งชื่อ ตาที่สามของเขาว่า "โจรขโมยวิญญาณ"
หรือเทอร์บิช เขามันฉลาดอำมหิต
หรือเพนเดอร์กาสต์ ไม่หรอก เขาแค่ยืนอยู่ตรงนั้น
เราเป็นทีมเดียวกัน
- ข้าคิดแบบนั้นเสมอ - จริงเหรอ
ต้องจัดการให้เร็วแล้ว ข้ากำลังจะถูกยิง
เป็นเพนเดอร์กาสต์ เขาหยิบลูกศรขึ้นมาแล้ว
ไม่นะ เอลโฟ เอลโฟ ตอบข้าสิ เอลโฟ
ใครเป็นคนทำ
ข้าเอง
(พอหรือยัง)
"พอหรือยัง" คิดว่าไงล่ะ
ครั้งนี้ข้าทำพังหนักที่สุดแล้ว ธนูกับลูกศรงี่เง่าเอ๊ย
ให้ใครรู้เรื่องนี้ไม่ได้เด็ดขาด
ข้าต้องเก็บเรื่องน่าละอายนี่ไว้ ให้ตายไปพร้อมกับข้า ตอนตายครั้งหน้าน่ะ
เดี๋ยวเจ้าก็ถึงบ้านแล้ว
เยี่ยม แต่ข้าไม่รู้หรอกว่าเดี๋ยวคือเมื่อไหร่
อูน่า หวังว่าเจ้าคงไม่อึดอัดที่ข้าอยู่ที่นี่นะ
เพราะเจ้าเป็นเมียเก่าซ็อก ส่วนข้าเป็นเมียคนปัจจุบัน
และข้ากับเขาร่วมรักกันเหมือน เอ่อ หมีป่า
ตอนแรกก็ไม่อึดอัด จนเจ้ามาโม้นี่แหละ
ตอนนี้ซ็อกก็เหมือนเพื่อนข้า และข้าก็มีเพื่อนหลายคนด้วย
อยู่นั่นคนนึง อรุณสวัสดิ์แอนนาเบลล์
ถามอะไรเจ้าเรื่องซ็อกหน่อยได้ไหม
ถ้าเรื่องที่เขาตดบนเตียงละก็ ไม่ ไม่มีทางหยุดมันได้
เจ้าคิดว่าทำไมข้าถึงนอนบนเพดานล่ะ
ข้าไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นตอนที่เรากลับไป
แล้วเจ้าก็จะคิดออกเอง
ซ็อกกี้อาจเป็นราชา แต่เราทั้งคู่รู้ว่าเขารักการผจญภัย
ใช่
ลืมเจ้าคนบ้าๆ บอๆ นั่นไม่ลงจริงๆ
เจ้ารู้ไหมข้าทำอะไร เวลาที่อยากให้ความคิดบ้าๆ ออกจากหัว
เจ้าพูดถูก ข้ารู้สึกเยี่ยมมาก
(ยินดีต้อนรับสู่ดรีมแลนด์ ดินแดนแห่งกลิ่นนับพัน)
การเดินทางท่องเวลาที่ไม่ควรไป
กับลูกแก้ววิเศษที่ข้าเตือนว่า ไม่ควรเอาไปด้วยเป็นไงบ้าง
ข้าไม่ได้เอาอะไรไปไหนทั้งนั้น ปกติแขนข้าก็งอไปข้างหลังแบบนี้
เจ้าวิ่งหนีอดีตไม่ได้หรอก เอลโฟ
คอยดูข้าละกัน
ซ่อนตัวอยู่ใต้สะพาน ไม่ได้ช่วยให้เจ้าแก้ปัญหาได้หรอก
นอกจากจะเป็นลูกครึ่งโทรลล์ เจ้าใช่ไหมล่ะ
โทรลล์เจ้าเล่ห์และขี้โกง
ฟังดูเหมือนข้าไหม ข้าว่าไม่นะ
ข้าแค่อยากคุยด้วย
อย่ามายุ่งกับข้าได้ไหม
เจ้าจะต้องบอกข้าว่า "ข้าบอกแล้วไง" แล้วข้าก็รู้สึกแย่พอแล้ว
นี่ เพื่อนไม่ทำให้เพื่อนรู้สึกแย่หรอก ยกเว้นลูซี่
เขาคิดว่าตัวเองร้ายกาจนัก ทั้งที่น่าฟัดยังกับอะไรดี
ทำไมเจ้าถึงรู้สึกแย่นัก รู้หรือยังว่าใครยิงเจ้า
เพนเดอร์กาสต์ แต่ไม่ต้องห่วง
ข้าฆ่าเขาก่อนและแก้ไขทุกอย่างแล้ว เราไม่ต้องคุยเรื่องนี้กันแล้ว
เอลโฟ เจ้าโกหกข้าได้ แต่โกหกตัวเองไม่ได้หรอก
รู้ได้ยังไงว่าข้าโกหก
เพราะเจ้ากับข้ายังอยู่ในช่วงเวลาเดียวกัน
ถ้าเจ้าเปลี่ยนแปลงเรื่องต่างๆ ข้าก็ต้องรู้สิ
ก็ได้ แต่เข้าไปคุยกันข้างในได้ไหม
ข้าไม่อยากอับอายต่อหน้าพวกกระรอกดินน่ะ
พวกเราเป็นชิปมังก์ต่างหาก เจ้าโง่
หุบปากนะ
สวัสดีสแตนลีย์ นักคลำ
ข้าแค่พาซาตานเพื่อนข้า มาดูของที่ซ่อนเอาไว้ที่ตอนนี้ต้องเปิดเผยละ
ข้าไม่ได้ถูกสะกดจิต ข้าแค่ชอบพูดจาแบบนี้
เข้าไปเลย คุกของข้าก็คือคุกของเจ้า
ข้ารู้สึกได้ถึงวิญญาณนับล้านกำลังกรีดร้อง และโลชั่นทาหลังโกนหนวดที่หอมมากๆ
ในนี้ขอรับ เชิญท่านก่อน ราชาแห่งความมืดมิด
ดุ๋งกะดิ๋ง กะบิ๋งกะบุ๋ง จุ๊กกรู้
มีหัวที่ถูกตัดเป็นร้อยๆ หัวเลย
เหมาะจะเอาหัวไร้ร่างมาซ่อนสุดๆ
ขอบคุณสำหรับคำชมขอรับท่าน
เชิญทางนี้
ข้างบนนั่น ชั้นบนสุดของชั้นง่อนแง่นเหม็นเน่านี่ หัวของบีนตัวร้าย
เจ้าจะไม่ไปเอามันมาให้ข้าหรอกเหรอ
ถูกสะกดจิตจนปีนไม่ไหว
หวังว่าแดกมาร์จะดีใจกับเจ้านี่นะ
เรื่องที่ข้าทำเพราะรักและเพื่อจะได้ไม่โดนด่า
ขึ้นไปอีก นายท่าน
สูงไปแล้ว
- ลงมา แล้วไปทางซ้าย - ทางซ้าย
หมายถึงขวาน่ะ
ทแยงมุมไปทางตะวันตก เกือบถึงละ
- ตรงนี้เหรอ - เพอร์เฟกต์
หัวของบีนตัวร้ายไม่ได้อยู่ที่นี่จริงใช่ไหม ลูซี่
งี่เง่าเอ๊ย ไม่อยากจะเชื่อว่าเจ้าคิดว่า
จะจัดการข้าได้ด้วยวิธีสะกดจิตเก่าๆ ห่วยๆ นี่
กลับไปดูหนังกลางแปลงเถอะ ไอ้ขี้แพ้ สุดหล่อ
แล้วลูกศรข้าก็ยิงพลาดโดนตัวเองเข้าให้
ข้าเคยสัญญาว่าถ้าข้าตาย ข้าต้องตายแบบที่โลกตะลึง
แต่ข้ากลับดูเหมือนไอ้งั่ง
ไม่หรอก ตอนที่พวกเขาพาเจ้ากลับมา
เจ้าดูเหมือนศพน้อยที่นอนหลับอย่างสงบ
ข้ายังคิดว่าเจ้าดูหล่อมากในโลงศพแก้วเล็กๆ นั่น
ข้าเป็นพวกไม่ได้เรื่องได้ราวมาทั้งชีวิต
ตอนนี้ข้ามีหลักฐานละ นี่แหละชะตาชีวิตข้า
เอลโฟ โชคชะตาไม่มีจริงหรอกนะ
ก็แค่คำพูดที่มนุษย์คิดขึ้นมา เพื่ออธิบายถึงสิ่งที่ตัวเองควบคุมไม่ได้
เราไม่ต้องใช้ชีวิตแบบนั้นก็ได้ เราไม่ใช่มนุษย์
หมายความว่าไง "เราไม่ใช่…"
แค่ควบคุมชีวิตเจ้าตอนนี้ให้ได้
อดีตมันผ่านไปแล้ว ส่วนอนาคต ก็ยังรอให้เจ้าสร้างมันอยู่
เจ้าจะสร้างมันขึ้นมาแบบไหนก็ได้ เป็นใครก็ได้ที่เจ้าอยากเป็น
เดี๋ยวนะ งั้นทำไมเจ้าเป็นแค่ เอ่อ…
คนทำความสะอาดเหรอ
ข้าก็แค่รอเวลา ร่ำเรียนเขียนอ่าน วางแผนการอยู่
วันนึงข้าจะเป็นพ่อมด อาจได้เป็นซอร์เซริโอคนถัดไป
ขอละ นิ้วก้อยของเจ้ายังมีพรสวรรค์มากกว่า
ทั้งร่างอวบๆ เหี่ยวๆ ของซอร์เซริโอซะอีก
แล้วเจ้าก็ร่ายมนตร์ใส่ข้าเข้าแล้ว แม่หัวม็อบ
ขอบใจนะ แล้วข้าก็ชอบ ตัวตนของเจ้า มากๆ ด้วย
แต่ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นได้มากกว่านี้
เจ้ามีความสามารถที่จะเป็นนักสู้ที่เก่งกาจได้
หรืออาจเป็นผู้นำของคนตัวเล็กๆ
ข้าเชื่อมั่นในตัวเจ้า เอลโฟ
แหม ขอบใจนะ เจ้าพูดถูก ข้าทำอะไรก็ได้ที่ต้องการ เริ่มจากตอนนี้เลย
เอลโฟ ลูกแก้ววิเศษ
ช่างหัวโชคชะตาและลูกแก้ววิเศษงี่เง่า แด่อนาคตที่ว่างเปล่า
(เดี๋ยวสิ คุยกันก่อน)
เจ้าก็น่าจะใช้ลูกแก้วย้อนเวลากลับไป
ให้ไกลกว่านั้นและหยุดตัวเอง ไม่ให้ฆ่าตัวเจ้าได้นะ
- ว่าไงนะ - ล้อเล่นน่ะ ก็อาจจะ คงงั้นนะ
ใครจะรู้ ช่างมันเถอะ ตอนนี้ก็ไม่สำคัญแล้วมั้ง
รู้ไหม ข้ารู้สึกเป็นอิสระ อิสระที่จะทำอะไรก็ได้ ไปไหนก็ได้
ข้าจำเสียงลูกแก้ววิเศษแตกได้ ทหาร
แต่คืนนี้เราซ่อนตัวกันที่นี่ดีกว่า
พูดตรงๆ นะ ได้นอนบนกองฟางกับเจ้าถือว่าดีกว่า
กองหัวผักกาดที่ปกติเป็นที่นอนข้าเยอะเลย
ดีมาก เจ้าหาทุกหัวในอาณาจักรนี้จนเจอ
ยกเว้นหัวที่ข้าต้องการ
ลูซี่กับชั้นไม้ผุๆ นี่ป่วนข้า
อ่อนแอชะมัด มาเร็ว บีนไร้หัว เราคงต้องจัดการกันเองละ
นี่อนาคตข้าเหรอ
เราตกแต่งที่นี่ใหม่ แล้วทำเป็นที่พักพร้อมอาหารเช้าได้นะ
หรือบางทีตอนที่เราตื่น บีนอาจจะกลับมา
แล้วในที่สุดเราก็จะเอาชนะแดกมาร์ได้
และเราก็จะได้เฮฮาด้วยกันตลอดไป และมีความสุข
ความสุข เราคงต้องหัดทำตัวให้คุ้นเคยกับมัน
หรือเราทั้งหมดอาจจะออกไปผจญภัย ทำอะไรใหม่ๆ กับคนใหม่ๆ กัน
เพราะไม่มีใครควรต้องอยู่คนเดียว
ข้าอาจจะออกไปผจญภัยสุดสยอง และต้องเอาชนะสิ่งที่ข้ากลัวที่สุดให้ได้
หลังจากนั้น ข้าอาจได้จบนิยายมหากาพย์ ที่เต็มไปด้วยเรื่องราวแสนเร่าร้อน
และเรื่องลึกลับที่ซุกซ่อนอยู่ในที่แจ้ง
หวังว่ามันจะเป็นตอนจบที่แสนสุข อะไรก็เกิดขึ้นได้ เริ่มจากพรุ่งนี้
นี่มัน…
ดึ๋ง
ถ้าโดนหูข้าอีกที ข้าจะฆ่าเจ้า
คำบรรยายโดย วิสาขา ภูริไกร