ROZCZAROWANI
Elfo, wciąż pochlipujesz.
A jeśli Dagmar ma rację?
Gdybym nie umarł, nie wróciłaby na tron
i byśmy się tak nie wkopali.
Czemu musiałem umrzeć? Głupek ze mnie.
To nie twoja wina.
Wiesz, ilu ludzi ginie pod automatami z batonikami?
Zawsze sądziłem, że przeznaczenie to bujda. A jeśli nie?
Może pisany jest mi los niedojdy i wszyscy zginiemy?
Nie mógłbym żyć z takim ciężarem.
Przecież też byś umarł.
Kto tam ze mną wie.
Kocham cię, Mora!
Hej, półgoła. Odpalamy tę rybią gablotę?
Spokojnie, pysiu.
Bean pokazała mi, jak tym kierować.
Łap linę i ciągnij, tato. Zespół wespół.
Wiesz, kto stanowi dobry zespół? Ty i ta Mora.
Jesteście jak babska armia, której nigdy nie miałem.
Tak. Ale bez sensu, że zawsze, gdy jesteśmy razem,
staje między nami jakiś drań.
Zazdrosne syreny, szef Galerii Dziwaków. Sama Mora. Przeznaczenie.
Ja mam podobną huśtawkę z Ursulą.
Wiesz co? Przeznaczenie to największy drań.
Nic nie mów. I jak sobie z tym radzić?
Komu przywalić?
Lista nie ma końca. Służącym, wilkom, posągom.
Ktokolwiek się nadarzy, gdy napada mnie smutek.
Zwykle jest to Odval.
Ale coś ci powiem.
Wolę za kimś tęsknić, niż w ogóle nikogo nie mieć.
Nie martw się! Nigdy cię nie opuszczę.
- Tadam! - Piegusek. On nas wybawi.
Piegusek nie będzie nikogo wybawiał…
- Czemu? - …koniec kropka.
Tak zdecydowali zdrowi psychicznie na tej gondoli.
Gondola. Trudna księżniczka zna trudne słówka.
Daruj, Beanie.
Opętany pajacyk nikogo nie skrzywdzi.
Polemizowałabym.
Nie moja wina, że jestem drewnianym ladaco.
Takim mnie wystrugano.
Nie daj się nabrać na słodkie słówka. Jak zwykle.
Morał każdej baśni jest taki,
że pajacyki to najbardziej podejrzane typy.
Nie, Bean, to nie tak. My po prostu chcemy być prawdziwymi chłopcami.
Z prawdziwymi marzeniami, uczuciami i nożami!
- Tato! - Nie wiem, skąd pajacyk ma nóż.
Dokąd polazł?
O tak.
Ani kroku, bo dziabnę balonik.
Dziab, dziab.
Przestań, zadziabiesz nas na śmierć.
I co z tego? Ja już nie żyję. Urodziłem się martwy.
Świat nie ma mi nic do zaoferowania.
Przez lata siedziałem nieruchomo na wystawie sklepowej.
Wyśmiewany przez dzieci i pijaków. I pijane dzieci.
No tak. To na 100% byłam ja.
Ty?
Nikt mnie nie przytulał, nikt mnie nie kochał.
Zauważali mnie tylko wtedy, gdy denerwująco podrygiwałem
i opowiadałem złośliwe, tanie żarty.
Ale ja nie jestem jakimś żartem. Mam serce i duszę,
i dziwaczne, pokręcone sny.
Ja żyję!
- Doceniam to wyznanie. - Dziękuję.
Ale dopiero co mówiłeś, że nie żyjesz. Jakieś pięć razy.
- Zamknij się! - Raczej ty!
- Nie, ty! - Ty!
Mam nóż. Słuchaj mnie. Wreszcie jestem królem.
Na czubku balona.
To chyba pora na taniec zwycięstwa.
Piegusku? Tato?
Uwielbiam tańczyć.
Tańcz, pajacu, tańcz.
Nic z tego, Beanie. Teraz ja pociągam za sznurki,
więc wracamy do Dreamland,
do mojej mamy.
- Co? - Do mamy.
Tak jest. Jestem twoim bratem.
- To jakiś gaslighting? - Tak!
Mamy nieźle pomerdane drzewo genealogiczne.
Czyli co? Mama przespała się z dębem?
Dagmar obiecała mi tron, kiedy byłem małym chłopcem.
I ani ty,
ani twój durny ojczulek nic już nie wskóracie.
Słyszysz, Zøg?
Słyszę. Myk!
Pożałujecie!
Utop się, Piegusek!
Drewno nie tonie, kapuściany łbie!
Co? Wróciłem do punktu wyjścia.
Dobra, Zła Bean. Na moim miejscu, gdzie byś siebie ukryła?
To zbyt proste.
Zbyt zawiłe.
Czekaj, świetny pomysł!
Ucięta głowo, jesteś genialna.
O tak!
Wystarczy. Mamusi już wystarczy.
No już, na swój tron. Tak jest. Marsz na swój tron.
Czemu znajomi Bean nie mogą być równie posłuszni?
Niestety mają mózgi, moja droga.
Ty i Luci tak się dogadujecie.
Wykorzystaj tę żałosną znajomość
i wydobądź z niego, gdzie jest głowa.
Przynajmniej tyle.
Dag, najdroższa, wiesz, że mam uraz do ściętych głów.
Od owego lata, gdy wynaleziono gilotynę.
Bez dyskusji. Maszeruj.
Tak, Szatanie, ty pierdoło. Paszoł!
Słyszysz ten okrutny, podniecający śmiech?
Gdybym nie umarł, te typy nie panoszyłyby się w sali tronowej.
Może tylko Scruffles.
Nie żyj przeszłością, Elfo.
Wyciągnij naukę z błędów i nie myśl o tym.
Nic z tego.
Elfo nie uczy się na błędach. Nigdy. To niedojda.
Luci ma rację. Jestem niedojdą. Gdybym tylko wiedział, kto mnie zabił.
Każdy, kto cię spotkał, miałby motyw.
Nawet gdybyś wiedział, to niczego by nie zmieniło.
Przeszłości nie odkręcisz.
Znacie moje motto: „Odkręć to!”.
Gdybym mógł.
Za mną, ślamazaro.
Mam tak szalony pomysł, że może zadziała.
Albo was zabije. Mnie to rybka.
Voilà, moje małe faux paski.
Kryształowa kula?
Czas na podróż w czasie.
Podróż w czasie?
Nie radzę, chłopaki. Z przeszłością nie ma żartów.
Każda księga mówi, że to ryzykowne.
Zwłaszcza ta, której autor jeszcze się nie urodził.
Co mi tam, jestem elfem. Ssanie lizaka jest ryzykowne.
Myślałem, że to pokazuje przeszłość.
Potrafi mnie do niej przenieść?
Ktoś tu idzie!
Kolejny etap wycieczki po zamku. Oto komnata z kryształową kulą.
A ta dziewka z mopem to dziewka od mopa. Wyciera rozlanego Luciego.
A to Elfo w ciąży.
Też miałem dzidziusia, ale nie naprawdę. To było burrito.
Dobra, pa!
Gdzie Elfo?
O nie. Patrz.
Ile stawiasz, że rozwali rzeczywistość?
Tak czy siak, nie będę stratny.
ROZDZIAŁ XLV KTO ZASTRZELIŁ ELFO?
Elfo, co robisz?
Czy to jakaś wielka guma do żucia?
Mogęż ją polizać?
Błagam, Merkimer, nie rób hałasu.
Dokąd zmierzasz? Pozwól mi się przyłączyć.
To tajna podróż w czasie.
Jeśli się uda, naprawimy wszystko, co się popsuło.
Znów mógłbym być człowiekiem?
Nie. Tylko to, co stało się po…
Nieważne. Straciłem zapał.
Dziwaki, proszę was!
Dobra wiadomość: nie jesteście już ofiarami okrutnego systemu.
Ale obecnie stanowicie ładunek. Więc cisza.
PRZYKRA PLAŻA NUDYSTÓW WYSPA KOZICH CZASZEK
Zanurzamy się. Następny przystanek: Dreamland.
- Przepraszam, kapitan Syreno? - Czego?
Czy to drobny problem, że właz jest otwarty?
Jaki właz?
Na pomoc! Nie chce mi się pływać.
W razie morskiej katastrofy służę za ponton ratunkowy.
Hura! Impreza na wyspie Derek!
Tu nie są. Niewidzialne wrota Elfwood.
Tak tu cicho i spokojnie.
Aż dziw, że to właśnie tu zostałem brutalnie zamordowany.
Pora cofnąć się w czasie i wszystko naprawić.
Magiczna kulo czasu, przenieś mnie do chwili tuż przed moim morderstwem.
Udało się. To ja!
Jestem panem czasu i przeznaczenia.
Elfo gdzieś tam psuje kontinuum czasoprzestrzeni.
Niektórym to dobrze.
Tęskno mi za czasami, gdy przeraźliwy krzyk sprawiał mi radość.
Teraz jestem żonaty, więc nic już mnie nie raduje.
Moja żona wręcz uwielbia mnie dręczyć.
Jest tu jakiś kąt, gdzie mogę się przed nią schować
i ukoić skołatane nerwy?
Mamy stołówkę i…
Oddział Psychiatryczny Starego Zamku! Cudowny pomysł.
Chodźmy tam teraz.
Spójrz, Luci, w tych kratach zaklęte są męki i katusze.
Cóż za rozkoszny dźwięk, przywodzi na myśl dom.
Aż dziw, jak kojąco brzmi. Niemal hipnotycznie.
Wsłuchaj się w dźwięk mojego głosu, Luci, jest tak jedwabisty.
Jak słodka melodia.
Podążysz za nim daleko, daleko,
aż do najgłębszych zakamarków umysłu.
Odpłynąłem przy „słodka melodia”.
Żarcik, słucham dalej.
Gubisz się bez moich kojących słów.
Gdy znów stuknę, pójdziesz za moim głosem, gdzie rozkaże,
i wskażesz mi miejsce, gdzie znajduje się głowa Złej Bean.
Omotałem cię.
Tak, panie.
Będziesz robił, co każę.
Tak, panie.
Doskonale. Zatem…
Tak, panie.
No dobrze. Chcę, żebyś…
Tak, panie.
- Daj mi dokończyć… - Tak, panie.
Jesteś zahipnotyzowany czy się nabijasz?
Tak, panie.
Nakazuję ci przestać mówić „Tak, panie”.
Tak, panie.
- Precz! - Ja czy Turbish, panie?
Obaj! Nie, ciebie potrzebuję. Siedź. Nakazuję…
Tak, panie.
Widział kto moje małe burrito?
Wynocha!
Dobra, pa!
Wszyscy zginiemy!
Ja nie.
Ale przyrzekam, że zostanę tu aż do ostatniego topielca.
Patrzcie! Mamusia w kształcie ozdóbki na maskę!
Hura, jesteśmy ocaleni!
Macie tam rufówkę pierwszej klasy?
Wiecie, że to statek piracki, nie ratowniczy?
Możemy chociaż przy okazji ich obrabować?
Tak się nie robi, więc tak róbcie.
Zaraz umrę.
Na rozkaz twojego ojca, odsuń się, Tiabeanie.
Nikt mnie tak nie nazywa,
tylko najlepsi przyjaciele i najgorsi wrogowie.
Pora zabić zabójcę, zanim on lub ona zabije mnie.
Gotowe. Rety, kto to mógłby być.
Odval? Nienawidzi mnie, bo nazwałem jego trzecie oko „Złodziejem Dusz”.
Turbish? Jest diabelnie bystry.
Pendergast? Nie, tylko sobie stoi.
Stanowimy zespół.
- Zawsze tak myślałam. - Serio?
Prędko. Zaraz ktoś mnie zastrzeli.
A jednak Pendergast. Schylił się po strzałę.
Nie! Elfo! Powiedz coś. Elfo!
Kto to zrobił?
Ja to zrobiłem.
WYSTARCZY?
„Wystarczy?” A jak sądzisz?
To moja największa porażka. Głupi łuk.
Nikt nie może się o tym dowiedzieć.
Zabiorę tę hańbę ze sobą do grobu. Do mojego następnego grobu.
Odstawię was na miejsce na czas.
Świetnie. I tak nie znam się na czasie.
Oona, mam nadzieję, że moja obecność nie jest niezręczna.
Jesteś byłą Zøga, a ja jego obecną.
I uprawiamy miłość jak dzikie niedźwiedzie.
Nie było niezręcznie, teraz jest.
Zøg jest dla mnie jak przyjaciel. A tych mi nie brak.
Proszę. Bonjour, Annabelle!
Mogę zadać ci pytanie na temat Zøga?
Jeśli chodzi o bąki w łóżku, nie. Nic nie poradzisz.
Teraz wiesz, czemu śpię na suficie?
Nie wiem, jak to będzie po powrocie.
Jakoś to będzie.
Zøguś może być królem, ale obie wiemy, że ma dzikość w sercu.
Tak.
Wariat na dobre utknął mi w głowie.
Wiesz, co robię, żeby wypędzić szaleństwo z głowy?
Faktycznie. Co za uczucie!
WITAMY W DREAMLAND KRAINIE TYSIĄCA ODORÓW
Jak ci poszła nierozważna podróż w czasie
z kryształową kulą, którą ci odradzałam?
Żadna podróż z żadną kulą. Ręce same mi się tak wyginają.
Nie uciekniesz przed przeszłością.
Zobaczymy.
Nie rozwiążesz problemu, chowając się pod mostem.
Chyba że jesteś po części trollem.
Trolle są sprytne i przebiegłe.
Czy ja taki jestem? No widzisz.
Chcę porozmawiać.
Daj mi spokój.
Powiesz: „A nie mówiłam?” i tylko mnie dobijesz.
Przyjaciele nie dobijają się nawzajem. Poza Lucim.
Ma się za łobuziaka, a chciałoby się go utulić jak dzidzię.
Co cię tak przygnębiło? Dowiedziałeś się, kto cię zastrzelił?
Pendergast. Ale nie martw się.
Zabiłem go i wszystko naprawiłem. Nie ma o czym mówić.
Możesz okłamywać mnie, ale nie siebie.
Skąd wiesz, że kłamię?
Bo oboje istniejemy w tej samej osi czasu.
Gdybyś coś zmienił, zauważyłabym.
No dobrze. Możemy pogadać w środku?
Nie chcę się zbłaźnić w obecności gofferów.
Jesteśmy pręgowcami, idioto.
Spadajcie.
Dobry wieczór, Stanley, Dotykalski.
Chcę tylko pokazać Szatanowi coś, co ukryłem, a teraz muszę ujawnić.
Nie jestem zahipnotyzowany. Tylko lubię mówić takim głosem.
Wchodźcie, panowie. Mi loch es su loch.
Wyczuwam milion wyjących dusz i upojny płyn po goleniu.
Tutaj, proszę przodem, mój słodki Władco Ciemności.
Setki ściętych głów.
Idealne miejsce, by ukryć jeszcze jedną.
Dzięki za komplement, Wasza Wyjątkowość.
Tędy, proszę.
Tam, hen, wysoko na rozklekotanym regale. Głowa Złej Bean.
Nie przyniesiesz mi jej?
Nie mogę się wspinać w stanie hipnozy.
Mam nadzieję, że Dagmar to doceni.
Czego się nie robi dla miłości i chwili spokoju.
Wyżej, panie.
Za wysoko.
- Niżej. Teraz na lewo. - Na lewo.
Nie, na prawo.
Po przekątnej na zachód. Już prawie.
- Tak? - Idealnie.
Głowy Złej Bean wcale tu nie było, prawda?
Ty baranie! Jak mogłeś myśleć,
że nabierzesz mnie na sztuczkę z hipnozą.
Wracaj do wodewilu, cieniasie.
Strzała chybiła i trafiłem w siebie.
Obiecałem sobie, że jeśli umrę, to w jakiś nietuzinkowy sposób,
a nie jak jakiś przegryw.
Nieprawda. Kiedy cię tu przynieśli,
wyglądałeś jak bardzo odprężony nieboszczyk.
Wyglądałeś bardzo przystojnie w swojej szklanej trumience.
Przez całe życie jestem nieudacznikiem,
a teraz mam dowód. To moje przeznaczenie.
Elfo, nie ma czegoś takiego.
To tylko słowo, którym wyręczają się ludzie, gdy coś jest poza ich kontrolą.
Nas to nie dotyczy. Nie jesteśmy ludźmi.
Jak to „nie jesteśmy”?
Przejmij stery nad tym, jak żyjesz teraz.
Przeszłość minęła, a przyszłość jest w twoich rękach.
Możesz ją kształtować. Być, kim zechcesz.
To czemu jesteś tylko, no wiesz…
Członkiem zespołu porządkowego?
Czekam na właściwy moment. Uczę się, czytam, kombinuję.
Kiedyś będę czarownikiem. Może następnym Sorceriem.
Daruj. Masz więcej talentu w małym palcu
niż Sorcerio w całym swoim obwisłym ciele.
A już na pewno zdołałaś zauroczyć mnie, dziewko od mopa.
Dzięki. Ja ciebie też lubię. I to bardzo.
Ale wiem, że stać cię na więcej.
Masz zadatki na wielkiego wojownika,
może nawet przywódcę, no wiesz, maleńkich współziomków.
Wierzę w ciebie, Elfo.
Rety, dzięki. Masz rację. Mogę robić, co zechcę. Zacznę od teraz.
Elfo, kula!
Chrzanić przeznaczenie i głupią kulę. Niech żyje kompletnie nieznana przyszłość.
CZEKAJ, POGADAJMY
Mogłeś użyć jej, by cofnąć się w czasie
nieco dalej i powstrzymać się przed zabiciem siebie.
- Co? - Żartuję. Chyba. Może.
Kto wie. Pal licho. Co za różnica?
Wiesz co? Czuję się wolny. Mogę robić, co chcę, pójść, dokąd chcę.
Rozpoznaję dźwięk rozbitej kryształowej kuli. Straż!
Dziś lepiej ukryjmy się tutaj.
Serio, wolę strych na siano z tobą
niż wór z rzepą, na którym zwykle sypiam.
Brawo. Znalazłeś każdą głowę w królestwie
poza tą, której szukam.
Luci i zbutwiałe drewno sprzysięgli się przeciw mnie.
Mięczak. Chodź, Bean bez Głowy. Musimy zdać się na siebie.
To moja przyszłość?
Moglibyśmy zrobić remoncik i założyć tu miły pensjonat.
A może, jak się obudzimy, Bean już tu będzie.
I wreszcie pokonamy Dagmar.
I będziemy żyć długo i szczęśliwie.
Szczęście. Trudno będzie się przyzwyczaić.
A może wyruszymy w poszukiwaniu nowych przygód i przyjaciół.
Bo nikt nie powinien być sam.
Może czekają mnie wyzwania, bym mógł przezwyciężyć najskrytsze obawy.
A potem może wreszcie dokończę swoją epopeję pełną namiętnych
i zagadkowych wątków ukrywających się na widoku.
Liczę na szczęśliwe zakończenie. Wszystko może się zdarzyć. Już jutro.
Co u…
Dziab.
Jeszcze raz, a cię zabiję.
Napisy: Ewa Nowicka