Subtitles by sub.Trader subscene.com
Pozwól, że przeprowadzę cię przez hipnotyczne nagranie,
uwalniające od stresu i lęku.
Sesję tą zaprojektowano, by poprawić twoje samopoczucie
i zdolność pozbycia się stresu,
który możesz w sobie nosić.
To twoja szansa na odzyskanie wewnętrznej równowagi,
spokoju oraz poczucia kontroli.
W trakcie sesji nie prowadź samochodu ani żadnej innej maszyny,
ani nie wykonuj żadnych zadań, które wymagałyby twojej uwagi.
Jeśli dopiero do nas dołączacie, witamy.
Nie walczcie z depresją.
Zaprzyjaźnijcie się z nią.
- Na co czekamy? - Ona chyba...
Tak, już idzie.
- Wyglądasz pięknie. - Dziękuję.
W porządku.
Wy dwie jedziecie z tyłu. Ja siadam z przodu.
- Wyglądasz ślicznie. - Tak?
Co się stało?
Wszystko w porządku?
- Nie przyszedł. - Co?
- Dzwoniłyśmy, ale nie odbiera. - Zadzwońcie znowu.
W życiu mi nie było tak wstyd!
Naprawdę cię przepraszam, jeśli zrobiłam coś nie tak.
Kocham cię.
Chcę tylko, by wszystko było...
tak jak wcześniej.
Dziękuję.
Cudownie.
Dobrze. Jak się pani czuje?
W porządku.
- W porządku? - Tak.
Nie.
Dobrze.
W porządku czy dobrze?
Dobrze.
Żadnej depresji?
Nie.
A pan?
Bardzo śmieszne.
Dzięki.
Jak się pani nazywa?
Jane.
Proszę powtórzyć.
Nazywam się Jane.
Na pewno?
Tak.
Dobrze.
Ładny, prawda?
Tak.
Pewnego dnia to może być pani.
Tak.
Wesołych świąt.
Halo?
Jest tu kto?
Szybko! Szybko.
- Jane? Co tu robisz? - Ładnie.
Cześć, mamo, tato. Wejdźcie. Chcę wam coś...
Nicola, Lucy, chodźcie. Szybko. Nie mam całego dnia.
Nie spodziewałam się ciebie, ale dobrze.
Nie chcę... Nie chcę nikogo obrazić,
ale w tym roku sama kupiłam sobie prezenty.
Tak zrobiłam. Tak.
Po prostu, szczerze mówiąc...
wiecie, zawsze dostaję mydło i skarpetki
i już naprawdę wystarczy, nie?
Tak, wiem, mamo. Widzę.
Rozpoznaję kształt.
Lubię je, ale po prostu mam ich dużo.
A ty, Nicola, rok temu nie kupiłaś mi nawet skarpetek, prawda?
W porządku. Mam nadzieję, że nikogo nie obraziłam.
Nie.
Zapakowałam je, by wam ułatwić.
Musicie tylko zwrócić pieniądze, dzięki.
- To od ciebie, Nicola, weź. - Co?
- Wal się, nie dam ci tego. - Nicky.
Musisz, nie masz wyjścia.
Nie mam dość pieniędzy dla siebie,
a co dopiero na cholerną fikuśną torbę dla ciebie.
Tak, tak.
Bardzo dziękuję.
Papier też jest śliczny.
Jak miło. Zatrzymajcie to.
Cudowna! Uwielbiam ją.
Dziękuję.
Gdzie ją kupiłaś?
Wspaniała. Cudowna. Bardzo dziękuję.
A to co? Od ciebie?
Tak, tak!
Och, Nicola!
- Nie musiałaś. - Nie.
- Ale to zrobiłaś, prawda? - Nie.
Poproszę 250 funtów.
- Tak. - Nie, Jane, nie kupię ci tej torby.
- Już to zrobiłaś, nie? - Nie.
Porozmawiamy o tym. Może ją dostanę.
Dobra, super. Wesołych Świąt.
Wesołych Świąt!
- Wesołych Świąt. - Wesołych Świąt.
Cześć, Alice.
- Cześć. - Cześć.
- Wesołych Świąt. - Cóż...
Niech twe święta będą wesołe, niech twe święta będą wesołe
Niech twe święta będą wesołe
- Wesołych Świąt. - Wesołych Świąt.
- Pomóc ci? - Tak. Dziękuję.
Dziękuję za naszyjnik. Jest cudowny.
Jaki naszyjnik?
- Dam ci paragon później. - Jaki paragon?
- Proszę. - Dziękuję.
U Jacka wszystko gra? Otworzył wszystkie prezenty, co?
Tak. Wiesz, że dałaś mu parasol?
Tak, to ode mnie. Podobał mu się?
- Ma dziewięć lat, nie potrzebuje parasola. - Okej. Podobał mu się?
- Tak, o dziwo tak. - Dobrze.
- O której będzie kolacja? - Jak będzie gotowa.
Okej. Trochę jestem głodna.
- Będą marchewki, tak? - Tak.
Pieczone ziemniaki.
- Pudding z Yorkshire? Marchewki? - Tak.
Indyk?
Czym przyprawiłeś marchewkę, Tony?
Kolendrą.
Okej.
Wszystko gra, Jack?
Hej. Co tam? Wszystko w porządku?
Święta.
Są święta.
Weź.
Jego pies zdechł dziś rano.
- Co? - Jego pies zdechł dziś rano.
Aha.
- Na co zmarł? - Na raka.
Lekarz mówił, że to rodzinne.
Trzeba być ostrożnym. Tak.
Muszę iść, bo nie lubię kolendry.
Jane, usiądź, proszę.
Zmienimy pani dawkę leków.
Czemu?
Czuję się w porządku z tą dawką, którą mam teraz.
Nie chcemy czuć się w porządku.
Chcemy czuć się lepiej. Nie?
- Chcemy? - Tak.
- Okej. - Proszę powtarzać za mną.
To mój żywioł.
Lekarz ci powiedział, że przytyłaś?
- Nie. - Przytyła, prawda?
Biorę nowe leki.
Więc dużo śpię.
Musisz się obudzić.
Okej.
Co porabia Alice?
Możesz jej powiedzieć, że postanowiliśmy się odciąć.
To nie jest życie dla nas. To obrzydliwe.
Nie rozmawia nawet z własną matką.
Co ja zrobiłam?
- Co ja zrobiłam? - Nic.
Po prostu jest zazdrosna, tak?
Jest zazdrosna, tak? Jest?
Ale przemeblowujemy kuchnię.
Jest śliczna. To nasz żywioł.
Zrób coś z tym mieszkaniem.
Zaczyna wyglądać jak squat.
Muszę odebrać.
- Halo? - Hej. Dawno nie rozmawialiśmy.
Wszystko OK? Masz zmęczony głos.
Nie mogę rozmawiać. Przyszli rodzice. Szybko.
Powiedziałaś im o nas?
Jeszcze nie. Nie są gotowi. Powiem.
- Kocham cię. Chcę, by wiedzieli. - Też cię kocham.
- Okej, pa. - Okej, pa.
Co się stało?
Nic.
Usiądź.
Mamy wiadomości.
Złe wiadomości.
Jestem chora.
Jeszcze nic nie wiadomo.
Nie zamartwiaj się, bo jeszcze nic nie jest pewne.
Ale jest źle.
Naprawdę źle. Prawda?
Przede wszystkim nie mów Alice.
Nie.
To była cudowna wizyta, prawda?
Tak, było w porządku, nie?
Musimy iść.
Na razie.
Kiedyś miałaś takie piękne włosy.
Dziękuję.
Pa, tato.
Pa.
Czemu nie powiecie do osoby obok "mam depresję"?
Pamiętajcie, nie walczcie z depresją.
Zaprzyjaźnijcie się z nią.
Jeśli dopiero dołączacie, witajcie w Smutno mi.
Dzisiaj porozmawiamy przez telefon o zmianie.
Może macie dosyć banalności codziennego życia.
Może chcecie coś zmienić.
Chcecie przestać brać leki.
Dziś może być pierwszy dzień reszty waszego życia.
Dzwońcie i opowiedzcie nam, co zmieniacie w swym życiu?
Czy ty...? Śmierdzi tu. Myłaś się?
Tak, całą masę.
- Musisz się myć. - A ty się musisz, kurwa, zamknąć.
- Słuchaj. Słuchaj. - Co?
- Słuchaj. - Co?
Zgłaszam się po zasiłek chorobowy z powodów psychicznych.
Niedługo tu przyjdą, by sprawdzić, czy jestem świrnięta.
- A co się dzieje? - Mam to, co ty.
Masz okres? Tak, mam krwotoki...
Nic mi nie jest, Jane. Jestem normalna.
Okej, normalny okres.
Lucy też zgłasza, że ma depresję.
Tak, mam depresję.
Wszyscy ją mamy.
Musisz mi pomóc. Powiedzieć, jak mam się zachować.
Nie, Nic. Nie możemy tego zrobić. Trafimy za kratki.
- Jak się czujesz? - W porządku, dziękuję.
- Tak? - Tak.
- Tak? Nic się nie dzieje? - Jak to?
Czy coś dziwnego roi ci się w głowie?
Nie, czuję się w porządku. Znakomicie. Dziękuję.
Biorę tabletki. Szczerze.
Co się dzieje, gdy ich nie bierzesz?
To naprawdę zależy.
Ale każdego wieczora koło dziewiątej wychodzą pająki ze ścian.
Tamten ma na sobie twarz.
Ten w rogu to matka. Jest jak...
A potem, tam tamten pajacyk robi...
I wtedy mogę dostać...
dreszczy.
Jest bardzo chora.
Chcesz ze mną porozmawiać, Nicola?
Idź sobie.
- Smutno ci, mamo? - Bez przesady. Więzienie.
Nikomu pani nie powie, co pani dziś się przydarzyło, prawda?
Proszę otworzyć drzwi, szybko, szybko.
Szybko. Ja to zrobię.
Tak. Proszę iść.
Do widzenia. Koniec przedstawienia. Teraz sio.
Ile masz teraz pieniędzy?
Nie mam nic. Nic.
A możesz nam trochę pożyczyć?
Ile? Jeszcze nie oddałaś mi za torbę.
- Racja. - No więc?
Cóż, potrzebujemy ich.
Bądźcie cicho.
- Oni słuchają. - Co?
Nie chcę cię wystraszyć.
- O czym ty mówisz? - Ludzie w ścianach.
Nie patrz.
Oni mogą nas widzieć, a my ich nie, przez farbę.
Nie zbliżaj się do ściany, kochanie. Odejdź od ściany.
Jak podejdziesz za blisko, to cię wciągną.
BAR RYBNY "U HARVEYA"
MIN-Y-MART SKLEP SPOŻYWCZY I MONOPOLOWY
O nie.
Cholerna kurwa, kurwa mać.
- Zostawiłem teczkę. - Jest tutaj.
- Tony to menda. - Co?
Tony to menda.
Muszę lecieć.
Nie jestem głodna, co?
Przepraszam.
Chodź tu.
- Z tobą i Tonym w porządku? - Tak.
Bo widziałam, jak całował inną panią.
- Bierzesz tabletki? - Tak, dziękuję.
To nie gadaj takich głupot.
W porządku. Żyj sobie dalej. Nie ma nic do oglądania.
Halo? Tu Jane.
Hej. Co dzisiaj robiłaś?
Nic. Nigdzie nie byłam i na pewno nikogo nie widziałam, więc...
Mam pomysł.
- Halo? - Hej.
Gotowa?
- Tak. - Dobrze.
Kocham cię. Nie panikuj. Tak należy zrobić.
- Tak. - Pa.
Pa.
Jack!
To ja.
To Jane.
Szybciej, cholerny... Szybko.
Dziękuję, dziękuję. Odwiozę cię.
Wsiadaj.
Nie otwiera się, więc musisz się wspiąć.
Nie rób tego.
W porządku?
Jeśli dopiero do nas dołączacie, witamy. Dziś rozmawiamy o adopcji.
Chcecie adoptować dziecko, lecz...?
Mama ci mówiła, że byłam kiedyś modelką?
- Nie. - To dziwne.
Byłam. Zapytaj jej. Nie kłamię. Byłam tak piękna, jak...
Otwórz, spójrz tam. Szybko, szybciej.
Dobry chłopiec.
Brałam udział w konkursach piękności.
Tak. Rzuciłam to, bo się denerwowałam, więc nigdy nie wygrałam, nie?
Głupio.
W ogóle nie wygląda jak ty.
Co mówisz?
W ogóle nie wygląda jak ty.
Co?
Witajcie z powrotem.
Dziś rozmawiamy o tym, jak można pozbyć się ciała.
Cholera.
Zapnę go teraz.
Tak lepiej.
Co się stało?
Zaatakowano cię, Jack.
Zupełnie znienacka. Ale nic ci nie grozi.
Przegoniłam ich moim karate.
Co?
To, co ci powiem,
zabrzmi dziwnie,
bo oberwałeś trochę w głowę, ale...
to prawda. Okej?
Jestem twoją matką.
Gdy cię nosiłam, lekarz powiedział...
że jestem chora. Nie byłam chora.
Więc moja siostra, Alice, twoja "matka"...
przygarnęła cię i zaadoptowała.
Ja jestem twoją matką.
To prawda. Mówię szczerze, nie kłamię.
Jak się z tym czujesz?
- Dość zmęczony. - Nie jesteś zmęczony.
Tak, jestem.
Chcesz pojechać ze mną, spotkać tatę?
Nie pij tego.
Tu jest dość drogo. Nawet nie wiem, gdzie...
jestem.
- Co ci się stało w głowę? Co? - Zaatakowano mnie.
- Tak, zaatakowano go. Nie pytaj. - Jane!
Musisz zrozumieć, że nie możesz, do cholery...
- Nie krzycz na nią, to nie dziecko. - Właśnie, Tony, ciszej.
- To powiedz jej, by nie była dziecinna. - Sam jesteś dziecinny.
Proszę bardzo.
Znowu bierzesz stronę swojej rodziny. Zawsze to samo!
- Mama mnie odwiedziła. Jest chora. - Nie jest.
Tak twierdzi. I że jesteś zazdrosna.
Znowu pakuje ci bzdury do głowy. Tony cię odwiedzi.
Nie trzeba, pojadę taksówką.
- Ciocia Jane ma samochód. - Nie.
Nie, nie mam. Nie mam...
Wygłupia się, bo dostał... w głowę.
Jack, jeśli będziesz dalej kłamał,
urośnie ci gigantyczny nos, taki jak...
u tego fiuta, Tony'ego, twojego taty.
- Idziemy, czy...? - Tak.
Bo nie mam... na taksówkę, co nie?
Sypiasz z inną panią?
Nie, Jane, nie sypiam.
To ja chyba wyjdę.
No dalej.
Do dzieła.
Dzięki za podwózkę.
Gdzie byłaś dzisiaj?
- Po prostu wyszłam. - Dokąd?
Tęsknię za tobą.
- Przepraszam. - Za co przepraszasz?
Przepraszam, że go nie przywiozłam.
Zaczynam myśleć, że nie mogę ci ufać.
Możesz. Naprawdę mi przykro.
Możesz mi zaufać.
Tak? Udowodnij to.
Udowodnię. Tym razem go przywiozę. obiecuję.
- Kim jesteś? - Jebaną sobą.
- Sto lat. Dobra robota. - Gdzie jest Lucy?
Z czarownicą.
- Co? Czemu? - Nie wiem.
Jak dla mnie, może ją zatrzymać. Rozmawiałaś z Jane?
Jeszcze nie, a co?
Znowu mówi o rzeczach w ścianach. Jej mieszkanie śmierdzi.
Chodź tu.
Chodź, Jack. Szybko, szybko.
Chodź tu.
Jesteś prawdziwy.
Posłuchaj mnie. Muszę ci powiedzieć coś ważnego.
Są tu ludzie, którzy są Frankensteinami,
to znaczy: są martwi.
Nie mają...
pulsu.
Rozumiesz?
Są nie tylko tutaj.
Są wszędzie.
Popatrz na mnie.
Ciężko ich wypatrzeć, bo wyglądają jak my,
ale nie są tacy jak my.
Są paskudni.
Nie bój się. Ja cię ocalę.
Wiem, co musiałam ci powiedzieć.
Powtórz za mną, "kanibalizm".
Podłogi się otwierają.
Kanibalizm ściąga cię w dół.
Nie. Nie.
Nie...
Wiem. Ale nie możesz panikować.
Jack.
Lodówka.
Idź, idź, idź.
Nie przyglądaj się.
Szybko. Chodź. Chodź.
Możemy stąd wyjść. Tędy.
Dokąd idziemy?
- Tylko tutaj. W porządku, Jack. Nie. - Chcę wrócić do środka.
- On tu jest. - Chcę wrócić do środka.
Jack, nie. Stój, ty chujku!
Johnny. Przyjechał.
Dziękuję.
Dokąd on jedzie?
Jane?
Co ty robisz?
Jack?
Wiedzą. Drzewa wiedzą.
Drzewa w lesie.
Widzisz...
Samochód zgasł i...
Więc go przewróciłam.
Dokąd jedziesz?
Wróciłeś tu?
Mam go. Mam go.
Gdzie? Gdzie?
Gdzie?
No dobra.
Zmęczona.
Dzień dobry.
Jestem...
- Co ona robi? - Szykuje się na konkurs.
Oddaj mi moją sukienkę.
Sprawiasz, że nie jest łatwo cię lubić.
- Ludzie mnie lubią. - Kto? Johnny?
Co się dzieje?
To moja sukienka. Ja ją uszyłam.
- Nie chce jej oddać. - Ostrzegałam,
ale wolałaś to ignorować. Teraz wszystko zniszczyłaś.
- Mamo, ona dużo przeszła. - Zamknij się.
Nie, naprawdę...
I proszę. Prześlicznie.
...które zaraz spożyjemy.
Co jest... Co dalej?
- "Amen". - Amen.
Tak.
Tak, to... smacznego.
Jane, jedz.
Samochody się nie zatrzymują i...
nie wiem, czy wróci do domu, ale...
potnij to, gdy mówi i wiem, że...
Co?
W leśnictwie jest w porządku.
My tylko... Tak. Zatrzymałam samochody i...
Próbowałam trochę, ale...
I właśnie... I... Tak.
Tak.
Wszyscy jesteście mrówkami.
Mrówki.
Mrówka.
Cholerna mrówcza farma.
Jestem uwięziony w klatce zabójczej bestii, a imię jej to lęk.
Jane?
Nie, nie znam cię.
To ja, Mike.
Nie. Nie.
Nie pamiętasz mnie?
Facet, który...
- zabawiał się ze swoim psem. - Kur...
Wciąż tak mówią? Co jeszcze o mnie mówią?
Takie tam.
- Jesteś cholernie piękna. - Zamknij się.
Nic piękniejszego dzisiaj nie widziałem.
- Zamilkniesz? - Jaki jest twój ulubiony drink?
Połowa lagera z pianą z shandy.
W porządku. Pozwolisz, że zaproszę cię
- na lagera z shandy? - Nie.
Nie słuchaj tego, co mówią ci mrówki.
Mike, nie znam cię
i nie szukam obecnie partnera do seksu, dziękuję.
- Więc, nie... - Nie przeszkodzą
- rozwojowi naszej miłości. - Nie ma żadnej miłości.
Więc nie rozsiewaj plotek.
- Kiedy cię znowu zobaczę? - Nie znam cię.
Nie możesz, mam teraz spotkanie z lekarzem.
- Wejdę z tobą. - Nie, zostań.
- Wejdę, znam go. - Wcale nie.
Nie, zostań. Zostań tu.
Właśnie tutaj.
Mam coś dla ciebie.
Nie żyjesz.
- Co? - Zareaguj.
- Nie żyjesz. - W porządku.
Chciałabyś spędzić ze mną trochę więcej czasu?
Mogę to przemyśleć?
Nie trzeba, dzięki. Dzięki.
Tak, chciałabym spędzić z tobą więcej czasu.
Tak.
Musiałem go zachować z czasów dzieciństwa.
MILCZĄCA PIĘKNOŚĆ
Byłam modelką.
- Tak było, nie kłamię. - Tak.
Wiem.
- Byłam olśniewająca, prawda? - Tak.
- Możesz zapytać Alice. - Zapytam.
Dzięki.
Serio, dzięki.
- Jak się miewasz? - Aha. Nie najlepiej.
Było trochę lepiej, przez jakiś...
Jakiś miesiąc.
Parę lat temu, ale...
- Posłuchaj tylko. Jak ty się miewasz? - W porządku, dzięki.
Tak.
Co robisz?
- Nic. Mieszkam w swoim mieszkaniu. - Tak? To miło.
Chciałbym, żeby mi dali mieszkanie.
W tej chwili nie mam niczego, kolejna z moich licznych zalet.
Wyglądasz wspaniale.
- Pamiętasz mój zespół? - Nie.
Cóż, byliśmy do dupy, ale...
Miałem plan, by wydać ekstra album i potem umrzeć młodo,
zachować wiarygodność, ale to...
W każdym razie zebrałem grupę z powrotem jakiś rok temu i...
Będzie koncert, jeśli chcesz przyjść.
Można powiedzieć, że...
Jestem teraz jak gwiazda rocka.
Czerpiemy dużo inspiracji z Nirvany, na ten przykład.
I z The Truth. Bardzo dużo z The Truth.
Wiesz...
O której gracie?
To dla Jane.
MIKE I DETEKTYWI PRAWDY
I co? Co myślisz?
Byliście świetni. Brawo.
Nie pij wody
Chyba, że chcesz żyć
Co ci się podobało najbardziej?
Mi... śpiewanie.
Jesteśmy detektywami prawdy
I zajmujemy się jej odkrywaniem
Kiedy się nas najmniej spodziewasz Lepiej rozejrzyj się, bo
Będziemy cię sprawdzać
Wszystko gra?
Tak się zastanawiałem,
że może nie jesteś chora.
Może jesteś eksperymentem.
Może wszyscy jesteśmy obiektami czyichś badań.
Nie jestem już chora. Czuję się w porządku.
Tak. Wiesz, to...
To świat jest chory, co nie? Świat jest...
A my wszyscy jesteśmy kontrolowani.
Manipulowani, by myśleć, że nikt nas nie kontroluje.
Królowa jest zmiennokształtna Wydaje ci się wątła i słaba
Ale jest silna jak atleta I ma dziób jak mewa
Kontrolują wszystko. Co jemy, co oglądamy.
Ciągle to samo, ogłupiające gówno.
Zabawne przedstawienia. Ja i Detektywi nie mamy szans.
Śmierć, śmierć Brak nam tchu
Ciągle te same fałszywe reklamy, głoszące, jaki świat jest super,
a za zamkniętymi drzwiami szprycują nas igłami.
Wszystko, czego nas uczą, to fikcja i kłamstwa.
Nie mogę...
Wybacz. Nie wierzę, że widziałaś, jak występuję.
- To ja powinienem oglądać ciebie. - Ja nie śpiewam.
Wiem, ale to...
Widziałaś najgłębszą, najbardziej mroczną część mnie,
najbardziej prawdziwą, bo gdy śpiewam, to się odsłaniam.
Na pewno umiałabyś śpiewać. Jak cholerny ptak.
Mogłabyś być w zespole.
Ja nie śpiewam.
Na początku tak strasznie się bałam
Nie mogę żyć Bez ciebie obok, tak myślałam
Tak długo czepiałam się
Myśli, że skrzywdziłeś mnie
Lecz wróciłeś tu
Z kosmosu
Nie natknęłam się na nikogo...
To było, kurwa, piękne.
Ja nie śpiewam.
- Jane? - Aha.
Pójdę teraz za swoim instynktem.
Powiedz mi, czy się na to zgadzasz, czy nie.
Zgadzam się.
O mój...
Jane, Janino, jesteś moją kokainą
Moją małą ptaszyną
Z klatki obok okruszyną
Jesteś moją muzą.
Śliczna.
Chyba cię kocham.
Ja na pewno cię kocham.
Polepsza pracę nerek.
- Poczujesz się dużo lepiej. - Myślałem o...
Chcę coś ogłosić, więc zamknijcie się wszyscy!
Umieram.
To kłamstwo. Wychodzę za mąż.
Bierzemy ślub.
No jasne, że tak.
- Co to ma znaczyć? - Jak się nazywasz?
- Lesley. - Lesley? Ładnie.
- To, że się cieszę. - Dobrze, bo Lesley jest zachwycony.
To mój żywioł.
Nigdy nie byłam szczęśliwsza.
A więc, Mike, znalazłeś pracę?
Niestety. Nie.
Jak więc zarabiasz?
Kiedyś pracowałem w fabryce chleba, piekłem chleb,
a teraz koncertuję, technicznie rzecz biorąc, ale to sztuka,
a dla mnie sztuka to nie praca.
Ale ci za to płacą?
Technicznie rzecz biorąc...
- Jest świetny. - Zamknij się.
Powiem ci, Lesley, że mnie zaskoczyła staruszka.
Powinni wiedzieć. Może...?
Powinni wiedzieć.
Jane będzie drugą wokalistką w moim zespole.
Czemu?
Bo jest, kurwa, dobra.
Wybaczcie przekleństwo.
Mike uważa, że mam w sobie to coś.
Jak Celine Dion.
Lepiej.
Lepiej. Mike uważa, że jestem lepsza od Celine Dion.
Myślę, że to może się udać, zwłaszcza z tym, co ma w sobie.
Zupełnie nowa perspektywa.
Być może patrzymy na następną Dory Previn, czy coś.
- Jak to "z tym, co ma"? - Z talentem.
Z jej talentem.
Naprawdę chcę to robić.
Dobrze. Wznieśmy toast.
Nigdy nie byliśmy tak szczęśliwi.
Powiedz im.
Za mnie,
bo wychodzę za mąż.
I za szczęście.
- Za przeprowadzkę Mike'a do mnie. - Tak!
- Co? - Tak.
Szybko.
Cóż, lubimy się, więc...
To nie znaczy, że musicie ze sobą mieszkać.
- Nie ma w tym nic złego. - Tak tylko się upewniam.
Bo to duża sprawa, zamieszkać z kimś. Dlatego sprawdzam.
Chcę robić to, co chcę.
Pozwól mi zrobić to, co chcę.
Chcę, by Mike się do mnie wprowadził.
Traktujesz mnie jak dziecko.
Robisz się jak mama.
Jeszcze jedno.
Jane...
wyjdziesz za mnie?
A gdzie pierścionek?
Tak.
Gratulacje.
Nie.
Wybacz, Mike...
Nie sądzę, żeby to był dobry pomysł.
- Co? - Po prostu nie sądzę.
Czemu nie możesz się ucieszyć?
- Cieszę się. - Wcale nie.
- Wychodzimy. - Nie. Jane, wybacz...
Jesteś zazdrosna, bo ktoś naprawdę się mną interesuje.
On cię zdradza, a ty tego nie widzisz!
Powiedz jej. Dalej, Tony.
- Powiedz jej prawdę. - Musisz zacząć brać leki.
A ty musisz się odpierdolić.
Żadne z moich dzieci mnie nie odwiedziło.
O czym to świadczy?
Że...
Czy wiedzą, że jestem chora?
Tak, tak.
Alice ci nie wierzy.
Mogę pomówić z córką sama?
Nie. Nie.
Nie. Mamo, możesz...
Możesz powiedzieć przy Mike'u, co chcesz. On nie pójdzie.
Nie... Nie będzie...
Plotkował. On nie jest...
- Kapusiem. - Nie jest kapusiem.
Jestem lojalny.
Nie wyjdziesz za tego durnia.
Zachwalaj go, ile chcesz, nic z tego.
Dlaczego?
Daj mi rękę.
- Nie... - Zamknij się!
- Nie chcę... - Daj mi rękę.
- Nie rób... - Nie...
W porządku. Stawię czoła wszystkiemu, co napotkam.
Nie wiesz, co ona zrobi.
Jest w tobie diabeł.
Trzymaj się od niej z daleka, chuju!
Mamo, przestań.
Każdy z nas ma do wykonania zadanie na Ziemi.
Chcesz wiedzieć, jakie jest twoje?
Nie.
Musisz się obudzić.
Obudzę się, jak będę chciała.
Zwrócę ci pieniądze, jak zespół podpisze kontrakt.
Jak myślisz, kiedy to będzie? Wkrótce?
To kwestia dni.
Okej. Dziękuję.
Nie ma za co.
Jane?
Jane.
- Co się stało? - On odszedł.
Gdzie jest?
Lesley.
Nie żyje. Odszedł.
Miał spokojną śmierć.
Naprawdę?
Nie, jest w porządku.
Wzięliśmy ślub, więc jest w porządku.
Jane.
Nicola?
Myślę, że jestem taka jak ty.
Słyszę głosy w ścianach, nie chcą zamilknąć.
Mogę zamieszkać u ciebie, aż dostanę pieniądze Lesleya?
Jak myślisz, ile to potrwa?
Pewnie trochę.
- Nicola. - Tak?
"Trochę", to znaczy ile?
Czy budzisz się czasem i myślisz: "coś jest nie tak"?
Wyglądasz starzej.
TO MÓJ ŻYWIOŁ
W takim razie potrzebujesz Wiecznego Piękna.
To działa.
Przywróci ci blask i urodę.
Weźmy sobie jedno.
- Nie. - Daj spokój. Mam to, co ty.
Są moje. Nie możesz.
Poza tym biorę...
Nie muszę ich już brać, czuję się...
dobrze.
Po prostu...
A ty jesteś chory?
Moja choroba nie ma medycznej kwalifikacji.
Taka urocza z was para.
Dziękuję.
Jane mówiła, że byłam królową piękności?
- To byłaś ty? Tak? - Tak.
Tak, wygrywałam konkursy.
Byłam w czołówce.
Prawda, Jane?
Tak. Była naprawdę śliczna.
- Tak. - Fajnie.
Wciąż jest, tak naprawdę.
Trochę.
Miałyśmy masę zdjęć. Powinnyśmy je kiedyś wystawić.
Nosiłam wspaniałą niebieską suknię.
Mówili, że mam wrodzony talent.
O tak...
Wróciły wspomnienia.
Robiłam to samo,
ale nie dostałam...
Wiedzieli, że nie mogłam...
Nie byłam bardzo dobra.
Wygramy? Ja bym tego nie wygrała.
Próbowałaś, ale nie byłaś...
Dość dobra. Nie była dobra.
Nie!
Nie! Nie!
Nie, nie, nie!
Puśćcie mnie! Zostawcie mnie!
Puśćcie mnie! Pomocy!
- Nie patrzcie. - Oni mnie kradną!
Oni mnie kradną!
Alice! Oni mnie kradną!
Alice! Pomocy!
To była Beth Orton z piosenką "Blood...".
Jeśli dopiero dołączacie, witajcie.
Dziś zadajemy pytanie, czemu nie popełnić samobójstwa?
Będziemy się nad tym zastanawiać.
Zacznę od opinii, że jeśli chcecie się zabić, to powinniście.
Jeśli myślicie o tym i macie dość sił, by to zrobić,
czy zadzwonicie najpierw do nas i powiecie, czemu?
- Witamy rozmówczynię. - Tak. Halo.
Czemu się pani zabija?
Ponieważ...
Wyłącz to!
Wyłącz to! Wyłącz to!
Wyłącz to!
Cześć.
Dziękuję.
- Mam to wziąć? - Tak, proszę.
Może pani wciąż wszystkie.
- Teraz? - Tak.
Okej.
Dziękuję.
Cześć.
Jakie jest tu jedzenie?
Normalne.
Różowe.
Sram różowymi groszkami.
Tak.
Mam teraz iść z wami?
Proszę.
Co to?
Piękne. Dziękuję.
Otwórz. Dalej.
Okej.
Pomogę ci otworzyć.
- Ja to zrobię. - Dobrze, ty to zrób.
Już otwieram.
Doktor mówił, że po tym będziesz mieć włosy jak dawniej.
- Raz dziennie... - Tak?
SZAMPON CHEMA SILK
Przez dwa tygodnie.
Jest piękny.
Wracamy? Mam dość tego miejsca.
Witaj, Lucy.
Mamusiu.
Nie mogę brać pigułek.
Nie mogę ich dłużej brać.
Jestem po nich zbyt zmęczona.
Jane, dzięki nim lepiej się czujesz.
Nie sądzę.
Tak?
Na pewno?
Chodźmy.
Dokąd...?
Dokąd idziecie?
To nie zajmie długo.
Okej.
Co nie zajmie długo?
Pa.
I nie chcę... Nie mogę iść z wami.
To ja.
Co dzisiaj robiłaś?
Tęsknię za tobą.
Mam pomysł.
Przykro mi.
Pomocy!
- Kradną mnie! - Zatrzymajcie ją!
Tylko przedostanę się na drugą stronę!
Nie! Puszczajcie!
Nie, nie przychodź tu więcej.
Tęskniłem za tobą.
A ty tęskniłaś za mną?
Tak.
Gdzie jesteś?
Nie przyszedłeś na ślub.
Przepraszam.
Chcę cię zobaczyć.
Wiem, ale nie przyszedłeś.
Nie było cię na ślubie. Nie przyszedłeś.
Tak bardzo za tobą tęskniłam.
Ja za tobą też.
- Nigdzie się nie wybieram. - Okej.
Chcę się tobą zaopiekować.
Jesteś miłością mojego życia. Jesteś dla mnie wszystkim.
Obiecuję, że każdego dnia
będę kochał cię z całego serca.
Ufasz mi?
Tak. Tak, ufam. Ufam.
Proszę.
Jesteś miłością mojego życia. Jesteś wszystkim.
Kocham cię.
Obiecuję, że każdego dnia będę kochał cię z całego serca.
Chcę, by wszystko było tak jak wcześniej.
Chcę tylko, by wszystko było...
tak jak wcześniej.
Jesteś miłością mojego życia. Obiecuję... Kocham cię...
Jesteś dla mnie wszystkim. Obiecuję, że każdego dnia...
Obiecuję, że każdego dnia będę kochał cię...
Każdego dnia będę kochał cię z całego serca.
- Jane. - Jane?
Jane?
- Jane? - Jane!
Twoja matka chce cię zobaczyć.
Idź już.
Idź, idź.
Chodź tu.
Tak?
Czy już umarła?
Jeszcze nie.
Nie żyjesz?
Jane?
Mamo.
Jane.
Gdzie teraz jesteś?
Jane, ja tylko daję odpocząć oczom.
No proszę, proszę.
Witaj z powrotem.
Kocham cię, mamo.
Ja ciebie też kocham, Jane.
Wiem.
Chciałam ci coś powiedzieć.
Okej.
Każdy z nas ma jakieś zadanie do wykonania na Ziemi.
Chcesz poznać swoje zadanie?
Tak, proszę.
Czasami...
zastanawiam się...
czemu...
Wiesz...
Ludzie myślą, że przez to jestem samotna, ale to nieprawda.
Mam z kim rozmawiać przez cały dzień, wiesz. Dosłownie cały dzień.
Mam więcej przyjaciół niż ty, nie?
- Tak. Masz. - Tak.
Tak, mam.
Nie chcesz być normalna.
Uwierz mi.
- To ciężka praca. - Tak?
Czasami chcę.
Ale zwykle lubię być...
tak potężna.
Jak się nazywasz?
Jane.
Na pewno?
Tak.
Jest pan szczęśliwy?
Czemu?
Nie wydaje się pan zbyt szczęśliwy.
Jest w porządku.
W porządku...
czy dobrze?
W porządku.
A pani jest szczęśliwa?
Nie ma czegoś takiego jak szczęście.
Tylko chwile, w których nie ma depresji.
Gdzie pani to przeczytała?
Proszę powtórzyć za mną.
To mój żywioł.
Nie.
Proszę powiedzieć.
Niech pan to powie.
Zrób mi jakieś stylowe zdjęcia.
To ważne, by ludzie to zapamiętali, okej?
Okej.
Jak wyglądam?
Ładnie.
Ładnie, czy...
naprawdę ładnie?
Naprawdę ładnie.
Dziękuję.
Niektórzy mówią, że mam "schizofrenię paranoidalną",
czyli że myślę, że chcesz mnie zabić,
w przeciwieństwie do schizofrenii, czyli że ja chcę zabić ciebie.
Ale nie zabiję cię.
W porządku.
A ty?
Ja jestem normalny.
Okej.
Nuda.
Subtitles by sub.Trader subscene.com
DLA PRAWDZIWEJ CALAMITY JANE
Tłumaczenie napisów: Joanna Kaniewska