NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Nic nie powiedział.
Dzieciaki mają tajemnice. Ale to...
Próbował nam powiedzieć.
Ciągle powtarzał: „Przepraszam, mamo”.
- Nie pamiętam. - Gdy zmoczył łóżko.
Nie robił tego od lat.
Boże.
Myślałam, że mu wstyd, ale...
Próbował nam powiedzieć?
Nie wiem.
Myślał, że co stało się temu chłopcu?
Wiedzieli, że nie oddycha.
Nie brał w tym udziału. On...
- Patrzył. - Wiedział dość, by użyć krzyża.
Myślał, że to go wskrzesi.
Nigdy nie lubiłam Martina.
Nie powinien był się z nim bawić. Jest zbyt brutalny.
A gdyby zrobił to Brianowi?
Myśleliśmy, że to dobrze, że Bri ma w końcu kolegów.
Zabiorą nam go?
Nie pozwolę na to.
Ma dobry dom.
Halo?
Sprawy rodzinne, możesz mu przekazać?
Dobrze.
Dobrze, zaraz będę.
- Teraz? - Gunn chce mnie widzieć.
Wezmę tydzień urlopu.
- Tydzień? - Nance.
Chodzi mi o to, że musimy się tym zająć.
Dowiedzieć się, co dalej.
Co się stało?
Przepraszam.
Wiem, miałem być w Atlancie.
- Dostałem telefon... - A ja nie.
Przepraszam.
- Mogłem zadzwonić. - Ot choćby.
Błagali o pomoc FBI od tygodni i wykopali nas w mniej niż dobę.
Mogłeś zadzwonić.
Musiałem się dowiedzieć od biura w Atlancie.
Chyba „wstęp” Holdena
nie spodobał się komisarzowi.
- Rozmawiał pan z Holdenem? - Nie.
Pytam ciebie jako szefa wydziału.
Co powiedział, że tak uraził miasto?
Wymówka komisarza, że to nie porwanie,
była tylko wygodnym wybiegiem.
- Co powiedział Holden? - Nic nie na miejscu.
Przekazaliśmy ogólny zarys: że szukamy powiązań.
Wyjaśnił, że sądzi, że to samotny, czarny drapieżca.
Raczej chodzi o to, jak to powiedział.
Czyli?
Podał więcej szczegółów, niż możemy udowodnić.
Agent z Atlanty miał wrażenie,
że Holden chce sterować śledztwem
w „stronę, której miasto nie chce rozważać.
Nie publicznie”.
Brzmi politycznie.
Wymień miasto bez polityki.
Musimy być mądrzejsi.
Jeśli Holden zapuszcza się w politykę,
musisz go zatrzymać...
albo przynajmniej dać mi szansę się przygotować.
Tak jest. Ma pan rację.
Powinienem to przewidzieć.
Muszą zrozumieć, że nas potrzebują,
a nie że powinni być ostrożni.
Rozumiem.
To się nie może powtórzyć.
- Nie mogłeś zadzwonić? - Wszystko działo się szybko.
Do Gunna zdążyli zadzwonić.
Według Barneya nic się nie dało zrobić. To polityka.
- Porozmawiam z Tedem. - Absolutnie nie.
I to nie była polityka,
póki nie zacząłeś głosić niepotwierdzonych teorii.
Przyznałeś, że sprawca może być czarny.
Nie widzisz, jak mogli odebrać to,
że mówiłeś o profilu, nie widząc miejsca zbrodni?
Następnym razem cisza, póki nie zbierzemy danych.
Przepraszam.
Wyglądasz strasznie.
Dzięki.
Wycieczka do Atlanty uległa skróceniu?
Mogę winić Holdena,
ale miałem go pilnować.
Być jego klapkami.
Pozwoliłem mu poszaleć, zaimponować ludziom
- i wlazł na minę. - To pełny etat.
Tak.
Będzie lepiej, ale muszę wziąć dziś wolne.
- Sprawy rodzinne. - W porządku?
Tak. To tylko...
Będę jutro.
Dobrze.
Rozmawialiśmy z Henleyem.
Z Greggiem?
Myśleliśmy, że to potrwa. Nie chcieliśmy tego odkładać.
Jak mu poszło?
Był trochę... niepewny.
Posrał się w gacie?
To praca zbiorowa.
Zapis będzie gotowy na jutro.
Czekam.
Spóźnimy się.
Zdążymy.
Początek za dwie minuty.
Ominą nas reklamy.
Zanim kupimy napoje i usiądziemy, coś przegapimy.
Poważna sprawa.
Minęłaś.
Spokojnie.
Zaparkuję tutaj.
Należę do ludzi, którzy lubią oglądać wszystko.
Lubię kupić popcorn, usiąść i obejrzeć reklamy.
Wielu ludzi tak ma.
Skoro tak mówisz.
Ale zaparkowanie tutaj zajmie mi co najmniej minutę.
Bo parkuję naprawdę powoli.
Na pewno
coś przegapimy.
Wiesz co, mam butelkę
przeciętnego Chablis w mieszkaniu.
Naprawdę?
Z nakrętką.
Jak mogłabym odmówić?
Co?
Nic.
Masz to wino?
Myślałam, że cię do niego zniechęciłam.
Nie sądziłam, że tak mieszkasz.
Za małe?
Skąpe.
Wydaje się, że masz bujne życie.
Bogactwa ducha
nie trzeba odzwierciedlać w otoczeniu.
Czyje to słowa?
Moje. Nie poznałaś po głosie?
Uroczy.
Nie jest zły.
Często go widujesz?
W ten weekend. Zabieram go na mecz Dukes.
- Dukes? - Baseball klasy Double-A.
Tęsknisz?
Jasne.
Ale przeraża mnie myśl o kształtowaniu innej osoby.
Ledwie radzę sobie ze sobą.
Nadal używam skrzynek jako półek.
Mam prawdziwe, co nie znaczy, że lepiej sobie radzę.
To wymagało odwagi.
Dobrze, że żyjesz naprawdę.
Cieszę się, że tu jestem.
Z tobą.
Ja też.
Lubię baseball.
Ty lubisz baseball?
Na pewno polubiłabym, gdybym poszła na mecz.
Nie przedstawiam syna ludziom, z którymi się umawiam.
Nie. Jasne.
To nie...
Nie. W porządku.
Przepraszam. Nie powinnam była.
Nie chodzi o ciebie.
Nie konkretnie.
Nie przedstawiaj syna niemal obcym ludziom.
Rozmawiam z produktami ubocznymi rozwiązłych matek i...
Nie mówię, że ty...
Możemy się cofnąć do momentu,
gdy miałam najlepszy seks w życiu?
Zanim wprosiłam się na mecz Mniejszej Ligi?
Małej Ligi.
A on... na pewno by cię polubił.
Dużo przeszedł i nie chcę go spłoszyć.
Nie, póki to nie jest coś poważnego.
Naprawdę to był twój najlepszy seks?
Uratowałaś sytuację tą historią o lesbie.
W samą porę.
Musiałam wymyślić coś, by poczuł się akceptowany.
Udało ci się.
Ale zaprzeczył, że sam jest homo.
Bardziej wypierał się tego, niż tego, że jest sadystą.
Zdaje się, że dama przyrzeka za wiele.
W wielu kwestiach. Gwałt, tortury, zabójstwo.
Mówiąc, że nie angażował się w te przestępstwa,
opisuje się jako nieuczestniczącego.
Zadziwiające, jak potrafi się podzielić.
Musimy brać pod uwagę, że był dzieckiem.
Mógł widzieć swój udział jako będący poza jego kontrolą.
Wiedział, co czeka ofiary, które sprowadzał.
Sam zdecydował, żeby się nie wtrącać.
Bez względu na udział, jest winny.
Jest różnica między zaopatrywaniem,
choć to popieprzone, a zabójstwem.
Różnica. Nie rozgrzeszenie.
Nie tłumaczę go.
Pytam tylko,
czy nastolatek może odpowiadać za czyny dorosłego.
Chciał zadowolić Corlla.
Pewnie się go bał.
Raczej poddawał się woli Corlla.
Dlatego tam został?
Podniecały go zabójstwa Corlla?
Wiemy, że go to podniecało?
„Gdy coś robiłem, lubiłem to”.
Towarzyszył przy zabójstwach 20 chłopców.
Czym można to tłumaczyć?
Mówię tylko, że miał 14 lat.
Możemy go zrównać z Kemperem i Brudosem?
Czy bez wpływu Corlla doszedłby do zabójstwa?
Nie dowiemy się.
Co ciekawe, przyznaje się do silnej więzi
z mężczyzną, który robił straszne rzeczy.
I groził mu śmiercią.
Może potrzeba akceptacji była silniejsza od skrupułów.
A Corll to wykorzystał.
Powinniśmy porozmawiać o naszych taktykach.
Nic by nie powiedział, gdybym nie...
- Improwizowała? - Zmyśliła czegoś?
W punkt.
Mamy uczyć technik rozmowy.
Nie można tylko trzymać się skryptu.
Póki co działa tylko rozmowa o nich.
Henley?
Nieźle, dr Carr. Myślałem, że to Holden.
Gregg, zostawisz nas?
Wicedyrektor Wyman przyjedzie za kilka tygodni.
Organizuję małą imprezę w domu i chcę byście przyszli.
Oczywiście. Z radością.
Wyman może dużo załatwić w Waszyngtonie.
Chcę, by usłyszał wszystko od was.
- Stworzyliście wydział. - Tak jest.
Więc to spotkanie zawodowe?
Tak, ale macie się dobrze bawić. Weź Nancy.
Holden, dr Carr, proszę kogoś zaprosić.
Dziękujemy. Zaplanujemy to.
Jeszcze jedno.
Mamy Mansona.
- Kiedy? - Za trzy tygodnie.
Cholera.
Zastanówmy się, jak do tego podejść.
Słyszałem „Manson”?
- Jak do każdej rozmowy. - Nie.
To będzie pierwszy obiekt, który nikomu nie odebrał życia.
Zbadanie relacji w tym zespole będzie wartościowe.
Manson był bezspornie liderem Rodziny.
Więc tak zrobimy.
Raport koronera potwierdza zeznania dzieciaków:
Brian nie był zaangażowany w działania,
które doprowadziły do śmierci ofiary.
Jednak był tam i, jak przyznał,
zasugerował umieszczenie ofiary na krzyżu.
Myślał, że to wskrzesi Daniela...
Pani Tench, ta rodzina straciła dziecko na zawsze.
Brian nie miał złych zamiarów, a ze względu na wiek
nie wniosę przeciw niemu zarzutów.
Ale nie możemy zignorować tego,
że miał możliwości, żeby sprowadzić pomoc
lub porozmawiać z wami po wszystkim.
Nie zrobił tego.
Albo chciał uniknąć wykrycia,
albo nie wie, co jest złe.
Musimy zrozumieć jego motywy,
by upewnić się, że nie stanowi zagrożenia dla siebie i otoczenia.
Zagrożenia?
Przekazuję go
do Departamentu Zdrowia. Ocenią go.
Może zostać z nami w domu?
Tak.
Przydzielimy wam koordynatora sprawy i psychiatrę.
Sąd wyda decyzję wyłącznie na podstawie ich oceny.
Wasze podporządkowanie się jest obowiązkowe
i od tego zależeć będzie przyszłość Briana.
Pracownicy socjalni mało zarabiają, ale są wykształceni.
Nie próbujcie opowiadać swojej wersji.
To się z nimi nie uda.
Najlepiej wszystko robić po ichniemu.
Myślałam, że na potwierdzeniu słów Briana się skończy.
Zostanie z nami w domu.
Nieznajomi będą go obserwować.
Pracownik socjalny?
Nie mamy wyboru.
Nic nie zrobił.
Dzięki, Art. Doceniam...
Sam mam dzieci.
Trzymaj się.
Dlaczego nic nie powiedziałeś?
- Nie bronisz własnego dziecka? - To nie sąd.
Art ma rację. Musimy przez to przejść.
Może to niegłupi pomysł, by Brian z kimś porozmawiał.
Nie jest upośledzony.
Nie jest przestępcą.
Wiem.
Wraca z nami do domu.
Dziś był dobry dzień.
Poważnie?
Nie jest zły.
Ale trudno go sprzedać?
Wpadłeś po szyję.
Coś ważnego mnie ominęło?
Nie. Mieliśmy zacząć rozmowę o celach.
Wendy ma rację.
Nie zapytamy Mansona o zabijanie.
Musimy sprawdzić, jak drobny,
niewykształcony były więzień
przekonał grupę nastolatków,
żeby brutalnie zamordowali siedem osób.
Zabójcy:
Susan Atkins, lat 19.
Manson nazywał ją „Sadie”.
Była w chórze kościelnym.
Linda Kasabian, lat 20. Dobra uczennica.
Znajomi mówili, że była „niepoprawną romantyczką”.
Patricia Krenwinkel, lat 22.
Studiowała Biblię. Chciała zostać zakonnicą.
Mary Brunner, lat 26.
Bibliotekarka.
I Tex Watson, lat 24.
Prymuska, redaktorka gazety szkolnej, sportowiec.
Jak w kronice szkolnej.
Przeciętne domy, wykształcenie średnie, niektórzy wyższe.
Potem wszyscy uciekli z domu i trafili do Rodziny Mansona.
Z wyjątkiem Brunner, pierwszej w Rodzinie.
Ich zmiana w zabójców trwała niecałe dwa lata.
Brunner nie brała udziału w zabójstwach Tate/LaBianców.
Zgadza się. Zatrzymano ją z Bobbym Beausoleilem
dwa dni przed zabójstwami Tate/LaBianców.
Zabili producenta muzycznego. Za złe dragi.
Miejsce zbrodni jest ciekawe.
Brunner i Beausoleil chcieli wrobić Czarne Pantery
pisząc na ścianie „polityczna świnka” krwią ofiary.
Zabójstwo LaBianców.
„Śmierć świniom”.
I miejsce zbrodni na Cielo Drive...
„Świnia” krwią Sharon Tate.
Helter Skelter.
Motyw przewodni Mansona.
Sprawa opierała się
na podjudzaniu do wojny na tle rasowym jako motywie
i kontroli nad Rodziną jako narzędziu.
Kojarzycie Krishnę Ventego?
- Nie. - Były więzień, nazywał się Mesjaszem.
Założył własny kościół, głosił, że społeczeństwo czeka zagłada.
Że zbliża się wojna ras.
Krishna miał miejsce na pustyni,
gdzie mogli ją przeczekać.
A gdy wojna się skończy,
mieli wrócić i stworzyć nową cywilizację.
To technika Mansona.
Technika Krishny.
Manson należał do jego kościoła w 1968.
Mówił, że to duch go tam zawiódł.
Potem głosił tę samą doktrynę.
Nazwał ją „Helter Skelter”.
To nie był pomysł Mansona?
Pożyczona jak nazwisko.
To oszust.
Nadal pozostaje pytanie,
w jaki sposób ktoś taki...
namawia te dzieciaki...
żeby zrobiły to?
Zauważyliście zmiany w jego zachowaniu? Uspokajał się sam?
Nie.
Czyta mu pani, pani Tench?
Lubi Clifforda czerwonego psa.
Uprawia sport?
Jeździ rowerem.
Już prawie na dwóch kółkach.
Żadnych zespołowych?
Żadnych.
Co robi, gdy jest zły?
Nie jest gadatliwy,
ale zawsze mówił, gdy czegoś potrzebował.
Chodzi do państwowej szkoły?
Tak.
Bez oddziału dla uczniów o specjalnych potrzebach?
Bez.
Nie sądziliśmy, że potrzebuje...
Brian jest nieśmiały.
Rozumiem.
Jak go dyscyplinujecie?
Nic nadzwyczajnego.
Odsyłamy go do pokoju, normalnie.
Kary cielesne?
- Nigdy. - Nie.
Macie w domu broń?
Trzymam ją w biurze.
Jest zamknięta?
Zawsze.
Brian.
Chodź tu.
To panna Leland.
Pani Leland.
Cześć, Brian.
Bri, może poczytasz trochę Clifforda?
Zaraz przyjdę.
Śmiało.
Unika pana?
Ostatnio było ciężko.
Pani Leland, kochamy Briana.
Jest adoptowany, ale to nasze dziecko.
Oczywiście, pani Tench.
Następnym razem będzie potrzebny akt urodzenia,
dokumentacja medyczna i świadectwa szkolne.
Te materiały wyjaśnią proces.
To wskazówki o bezpieczeństwie.
Będę wpadać bez zapowiedzi, w celu obserwacji.
Musimy ustalić, jak zachowuje się w tym środowisku,
by ocenić jego postępy.
Potem ustalimy, czy trzeba coś zmienić.
Co takiego?
Tego się dowiemy później.
Spotkania z dr. Moritzem w każdy piątek.
Obydwoje musicie tam być.
Oczywiście.
Będziemy przekazywać raporty do prokuratora
z zaleceniami.
Ostatecznie wszystkie decyzje należą do niego.
Do zobaczenia.
Zgadza się.
Robimy to samo.
Czyli co?
Sprawdzamy miejsce zbrodni.
Nie spoufalaj się z nią.
To nie przyjaciółka.
KALIFORNIA
FBI.
Chcesz dostać autograf?
To badania.
Spróbuj się nie podniecać przed wejściem.
Chwilę poczekacie.
Odmawia wyjścia z celi.
Zadziwiające.
- Może jest Kemper? - Sprawdzę.
Nie! Nie Kemper.
Przyjechaliśmy do Mansona.
- Poczekamy. - Dam radę.
Spytamy go o powroty na miejsce zbrodni. Do sprawy BTK.
Wiemy, że to robił.
Nie wiemy dlaczego.
Dam radę.
Poza tym, co Manson poczuje, gdy dowie się, że gadamy z Kemperem?
Oni są o siebie zazdrośni.
Wykorzystujemy to,
by uzasadnić niejasne pragnienia, które napędzają nasze działanie,
impulsy, pasje, uprzedzenia i kaprysy.
Panowie.
Co za niespodzianka.
- Bill. - Ed.
Holden.
Dobrze cię widzieć.
Usiądźcie.
Wiesz, że Holden mnie odwiedził,
gdy byłem w szpitalu?
Wiem.
To wiele dla mnie znaczyło.
Po to są przyjaciele, prawda?
Manson?
Nieźle tu plotkujecie.
Ciężko zachować w tajemnicy coś takiego.
Wszyscy wiedzą, kiedy Charlie sra.
A jeśli nie słyszałeś, opowie ci o tym.
Nawet jeśli ktoś zrobił to za niego.
- No tak. - Sam nic nie zrobił.
Nie wie, jak to jest.
Nie warto poświęcać mu uwagi?
„Okaleczenie” stało się wielkim mitem.
Jeśli chcecie zrozumieć, jak do tego doszło,
pogadajcie z Teksem.
- Z tym pionkiem? - Tak.
- Masz rację. - Zapamiętamy.
Ale nie chcemy gadać o Mansonie.
A o czym?
O tobie, Ed.
Chcę cię zapytać o coś, co kiedyś powiedziałeś.
Chodzi o wracanie na miejsce zbrodni.
Dlaczego to robiłeś?
Tam mogłem doświadczyć tego jeszcze raz.
Poczuć to samo podniecenie,
niewiarygodne spełnienie.
Podniecało cię to.
Tak.
Zaspokajało mnie to seksualnie.
Co było powodem tych wizyt?
Poczucie całkowitej przewagi,
kompletnego przejęcia cudzego życia,
stawało się potrzebą.
Narastało do chwili, gdy stawało się przymusem,
gdy trzeba znowu zapolować.
Czasami mogłem powstrzymać tę potrzebę,
przypominając sobie zabójstwo.
Naprawdę można to poczuć, gdy jest się na miejscu.
A jeśli nie mogłeś wrócić?
Za dużo ludzi wokół.
Zabierałem drobiazgi.
Przypominały, co czułem.
Zdjęcia.
Mogłem je trzymać. Posiadałem je.
Małe pamiątki.
Był jakiś okres czasu,
konkretnie, po którym „pamiątki” już nie wystarczały?
Masz kogoś, Holden?
Nie możesz go złapać?
Prawda, Bill?
Kto to? Gwałciciel ze Wschodu? Nożownik z San Mateo?
Zabójca z trasy I-45 w Teksasie?
Znalazłeś kogoś, o kim jeszcze nie mówili w mediach.
Dopiero zaczyna.
Mógłbyś coś powiedzieć o kimś takim?
Oczywiście.
Ale muszę poznać istotne fakty.
Nie możemy rozmawiać o toczącym się śledztwie.
Z nikim.
Na pewno to rozumiesz.
Oczywiście.
To wyczerpujący styl życia.
Na sukces składa się wiele czynników.
W miarę postępów
bardzo uważałem, żeby warunki były odpowiednie.
Osoba, której szukacie, żyje w świecie fantazji.
Fantazjuje o tym, co zrobił, co chce zrobić,
jak to udoskonali.
Te marzenia go pochłoną.
Wkrótce realny świat nie będzie nic znaczyć.
Jak złapać fantazję?
Nie da się. Jeśli jest dobry,
nie zobaczycie tego.
Będzie żyć jak wszyscy,
w związku, z pracą.
Wiemy, że zabójcy nie potrafią normalnie żyć.
Są z marginesu,
przytłacza ich własne czyny. Popełniają błędy.
Wszystko, co wiecie o seryjnych zabójcach,
wiecie od tych, których złapaliście.
Jest gotowy.
Przepraszam.
W porządku.
Macie dość taśmy na szarlatana?
Zabrałem dodatkowe.
I dobrze. To gaduła.
Nadal chcę pisać książkę.
Potrzebna mi tylko maszyna do pisania.
Zobaczymy.
Dziękuję.
Do zobaczenia.
Jeszcze jedno.
Manson jest bardzo niski.
Bardzo niski.
Nie gapcie się.
Ssij mi!
To moja szmata!
Pieprz się, stary!
Pieprz się!
Powinniśmy pogadać z Teksem?
Kemper chce, żebyś się nim interesował.
To nasz najbardziej przekonujący obiekt.
- To łatwe. - Gdyby się nie zgłosił,
mógłby unikać ujęcia. To dobre źródło informacji.
Kupiłeś nowy mikrofon.
Na przyszłość.
Jak pieprzony król.
Proszę go rozkuć.
Wszystko.
Agent specjalny Tench.
To agent specjalny Ford.
To nie jest przesłuchanie.
Wiemy, że nie zabiłeś Tate i LaBianków.
Interesuje nas relacja z twoją Rodziną.
I jaki wpływ miała na te przestępstwa.
Proszę.
Chcemy usłyszeć
twoją wersję tego, co się stało.
Możemy nagrywać?
Niektórzy członkowie Rodziny winili cię za zabójstwa,
a potem zmieniali zeznania.
Inni cię bronili, o tym było głośno.
Są pod twoim wpływem, choć tkwisz w więzieniu.
Bez względu na to, co mówią, trzymasz się swojej wersji.
Bo moja prawda jest prosta.
A wasza skomplikowana.
Jak to?
Nie widzicie tego, ale prawda jest tylko teraz.
Teraz to jedyne, co jest prawdziwe.
Interesuje nas głównie wtedy.
Jak poznałeś, wpływałeś
i indoktrynowałeś popleczników.
Indoktrynowałem. Litości.
Jak powstała Rodzina? Zacząłeś od dziewczyn?
Nazywacie ich „Rodziną”. To dzieci, których nie chcieliście.
Wyrzuciliście je jak śmieci.
Więc zabrałem je z ulicy i powiedziałem,
że miłość to nic złego.
Miłość? Tego uczyłeś Rodzinę?
Ma pan rodzinę, agencie Tench?
- Tak. - Tak?
On też, ze swoimi kluczami i gnatem.
Właśnie uczy swoje dzieci.
Uczą się jego przekonań i tak będą żyć.
A ty uczysz swoje dzieci.
Spójrz na siebie, oceń kłamstwa, w jakich żyjesz.
Dzieci, które atakują cię z nożami, są twoje.
Szli za tobą, Charlie. Dałeś im nóż.
Uczyłeś ich.
Ja ich nie uczyłem.
Pomagałem im wstać z kolan.
Wstali, poszli i zabili siedem niewinnych osób.
Więc to moja wina?
To moja wina, że wasze dzieci robią, co robią?
Wasze dzieci, które zaniedbujecie.
Wiemy, że nikt nie działał bez twojej zgody.
Skoro wiecie, to wiecie. Nie musicie ze mną gadać.
Pogadajcie sami ze sobą.
Porozmawiajmy o 9 sierpnia 1969.
Było minęło.
A gdy minęło, to minęło.
Wtedy powiedziałeś Rodzinie: „Pora na Helter Skelter”.
Że muszą zacząć wojnę, zabijając bogatych białych.
To wymysł prokuratora. Tego się bał.
To odzwierciedlenie jego obaw.
Mówisz, że do tego nie doszło?
No jasne, że nie doszło.
Bugliosi to geniusz.
Miał wszystko, co było mu potrzebne, z wyjątkiem jednego. Argumentów.
Nie miał ich.
Kazał Lindzie Kasabian zeznawać,
a ona opowiedziała smutną historyjkę o tym, że kłamała, oszukiwała,
i zrobiła wszystko, co przyszło jej do głowy.
Ale już dobrze, teraz mówi prawdę.
Nie miałaby żadnego ukrytego motywu,
jak zwolnienie z zarzutu siedmiu zabójstw.
Mówisz, że kłamała?
Wszyscy kłamali?
Każdy zeznawał na swoją korzyść.
Nie zeznawali na moją korzyść.
Wierzysz w te bzdury o Helter Skelter?
„Śmierć świniom”, „Polityczna świnka”.
- Przyznaję, że brzmi jak wizja. - Nie ma wizji.
Mam swoje zdanie o czarnych i białych,
i kłopotów, które mieli.
Nie mówiłem o wojnie rasowej.
Od czego się zaczęło?
Sadie usłyszała przesłanie w White Album.
Dawała mediom materiał o każdej perwersji, o której chcieli pisać.
Prokurator się tego chwycił i pobiegł z tym do sądu.
„Charles Manson: najgroźniejszy człowiek świata”.
„Hipis programujący ludzi do zabijania”.
W książce byłem tak potężny, że spojrzeniem zatrzymałem mu zegarek.
Leżałem w celi, myślałem,
czy naprawdę taki jestem.
O mało sam w to nie uwierzyłem.
Ale gapiłem się na każdy zegar.
I wiecie co?
Żaden się nie zatrzymał.
Odizolowałeś grupę nastolatków na pustyni.
Dałeś im dragi, przekonałeś, że jesteś Bogiem,
i wysłałeś, by zabijali.
Słuchaj, Bobby Beausoleil siedział za zabójstwa, kumacie?
Tex i Sadie przyszli do mnie.
Chcieli zabić parę osób, naśladując jego styl, żeby go wyciągnąć.
Mówisz, że wszystkie zabójstwa,
miały wyciągnąć Beausoleila?
Te dzieciaki patrzyły na mnie bez emocji.
Tak, wasze dzieciaki.
Tex Watson, „typowo amerykański” chłopak.
Duma Copeville w Teksasie.
Nie będę się z nim nie zgadzać.
Więc powiedziałem,
żeby robił to, co każe mu miłość.
A ja zrobię, co każe mi moja.
Cokolwiek zrobił, to jego sprawa. Wyjaśni to wam.
Dla jasności.
To był ich plan? Nie ty byłeś...
Macie koło, a w środku żyje mężczyzna.
Jest odpowiedzialny za swoje koło i tylko za nie.
Nie przypominam sobie, żebym mówił:
„Weź nóż i zabij kogoś”, ani nic w tym stylu.
Gówno prawda.
Gdybym chciał, zabiłbym was kablem of mikrofonu.
Ołówkiem.
Chcę się kochać, więc tego nie zrobię.
Nie, ktoś inny zrobi to za ciebie.
Posłuchaj. Tex?
Trudno powiedzieć, czy kończył jeden haj, czy zaczynał drugi.
Wróciłem do domu na Cielo Drive,
posłałem kogoś, by sprawdził, czy to zrobił.
Sam nie wszedłeś?
To było miejsce zbrodni. Byłem na warunkowym.
Ale byłeś na miejscu zabójstwa LaBianców.
Musiałem.
Musiałeś?
Tex próbował mnie wydymać.
Chciał, bym wyglądał na słabego.
Zagłębialiśmy się w siebie.
Uczyliśmy się nowych rzeczy. A on to zmienił.
Opuścił nas, stworzył nowy krąg.
A teraz chce wrócić do miłości Jezusa?
Do krwi baranka,
gry w dobre i złe, w którą gramy od 2000 lat?
Dobro i zło to gra?
Nie ma dobra i zła, tylko to, co jest.
Życie jest, jakie jest.
Dobro i zło nie mają nic do tego.
Zabójstwo siedmiu osób po prostu jest?
No jest, a nie?
Nikt nigdy nie umarł, nikt nie żyje.
To dwa słowa pozostałe w grze.
Ludzie zginęli. Zadbałeś o to.
Miłość jest wszystkim.
Nie ma nic poza miłością.
Naprawdę?
Nic?
Chcesz dalej tego słuchać?
Musicie zerwać z rutyną.
Załóż ubranie tyłem naprzód i pozwól ludziom się śmiać.
Jesteś tchórzem.
Nie bierzesz odpowiedzialności za swoje czyny.
Szarpiesz mięso zębami,
zabijasz rzeczy lepsze od siebie,
ale to twoje dzieci są zabójcami.
Ty jesteś zabójcą.
- Nikogo nie zabiłem... - Kazałeś im tam iść
- i zabijać. - ...i nie chciałem tego.
Nikomu nie kazałem robić niczego, czego by sami nie chcieli.
Nie zatrzymałeś ich.
Zawsze pozwalałem im chodzić. Upadek czegoś ich uczył.
Upadki wzmacniają.
Dzieciom nie pozwala się upadać. Trzeba je prowadzić.
Prowadzić do czego?
Tak jak ty je poprowadziłeś?
- Ty pieprzony karle. - Bill.
Ta złość, którą odczuwasz,
to złość na siebie samego.
Wyżywaj się na kimś innym.
Mam dość bycia twoim kozłem ofiarnym.
Dość bycia twoją refleksją.
- Nie jesteś nią. - Zawsze nią byłem.
Siedzę w celi od ósmego roku życia.
Nie mam imienia.
Jestem B-33920.
Dzwon dzwoni, wstaję.
Dzwon dzwoni, wychodzę.
Dzwon dzwoni, robię to, co każe.
Jestem psem Pawłowa.
Jestem tym, czym chcesz.
Ale ty chcesz potwora...
bo sam nim jesteś.
Nie miałem nic do gadania w twoim świecie,
sam go stworzyłeś.
Co myślisz o tych zabójstwach?
To się liczy.
To się stało w twoim świecie, nie w moim.
Liczy się to, że nakazałeś zabić siedmioro ludzi.
Ośmioro, jeśli liczyć nienarodzone dziecko.
Teraz możesz odbić to do mnie,
zamknąć mnie w swoim zakładzie karnym
i uznać, że twój świat jest lepszy.
Ale więzienie to ramy dla myśli.
Sami jesteśmy swoimi więźniami, sami się pilnujemy,
odsiadujemy własne wyroki.
Więzienie to stan umysłu.
Nie widzisz, że jestem wolny?
- Nie wyglądasz na wolnego. - Ty też nie.
Wyglądasz jak zbiór rzeczy, które ktoś o tobie powiedział.
Liczy się opinia innych ludzi, masz na twarzy ból
i pytasz, czy wyglądasz dobrze.
Dość.
Stary.
Fajne okulary.
Dasz mi je?
Uprzejmie dziękuję.
Jak dla mnie, guru krainy Manczkinów może spierdalać prosto do piekła.
Agencie Ford!
Manson powiedział, że je zwinął.
Tak powiedział?
Przechwalał się tym.
Idzie do izolatki.
To gówno warte.
Co ma więcej sensu?
Tex i Sadie wymuszający na Mansonie zgodę na morderstwa,
czy Beatlesi przewidujący wojnę ras?
Prokurator kłamał?
Stworzył historię.
Musiał wyjaśnić przysięgłym, zwykłym ludziom,
jak zwykłe dzieciaki zamordowały siedmioro ludzi.
Jezu.
Do Watsona jest blisko.
- Zanocujemy i pogadamy z nim. - Muszę wracać.
To tylko jeden dzień.
Nie mogę.
Po Atlancie nie możemy znów spieprzyć.
Jeśli zostaniesz i przeprowadzisz rozmowę, muszę wiedzieć, czy mogę ci ufać.
Oczywiście.
Wejdź. Przeprowadź rozmowę. Wróć do domu. Jasne?
Obiecuję.
Dzięki.
Kurwa. Która godzina?
17.16.
Coś z twoim zegarkiem?
Przepraszam.
FBI. Możecie zatrzymać samolot?
Przykro mi. Odleciał.
Jest nocny lot?
O 22. Ląduje w Waszyngtonie o 6.30.
Dzięki.
Przepraszam.
Przekażę mu wszystko, jeśli...
- chce pan zacząć. - Spotkania mają służyć obojgu rodzicom.
Przepraszam.
Przepraszam za spóźnienie.
Oczywiście. Zdarza się.
Ale proszę się nie spóźniać na spotkania z panią Leland lub z prokuraturą.
Próbujemy uniknąć tylu zagrożeń, ile się da.
Oczywiście.
Chcę wam pomóc.
I Brianowi, żeby przejść przez to możliwie bezboleśnie.
Dziękujemy.
Na spotkaniach chcemy poznać, jak Brian rozumie
to wydarzenie, jego zamiarów...
Nie chciał nic zrobić temu chłopcu.
Myślał, że krzyż...
Pani Tench, muszę to usłyszeć od Briana.
Rozumiem własne dziecko.
Państwa znajomość zachowań Briana będzie kluczowa.
Ale wszystko po kolei.
Rozumiemy.
Zacznijmy od domu.
Pani Leland przekazała, że pana praca wiąże się z wyjazdami.
Żona wspominała o szkoleniach?
Obecnie głównie jest w domu.
Dlaczego się pan spóźnił?
Pracuję w Wydziale Behawiorystyki FBI.
Nie wiem, co to.
Opracowujemy procedury identyfikacji przestępców
na podstawie psychologicznego śladu.
Jak to robicie?
Rozmawiamy ze skazanymi,
kodyfikujemy ich zachowanie,
przyglądamy się ich stanowi umysłu.
O jakich przestępcach mowa?
Badam wielokrotnych zabójców.
Czy dziś rano rozmawiał pan z zabójcą?
Spóźniłem się, bo byłem w Kalifornii.
Rozmawiałem z Charlesem Mansonem.
Z Mansonem?
Tak.
Chwila. Z samym Charlesem Mansonem?
Niezłe z niego ziółko, co?
Mało powiedziane.
Muszę przyznać, że ciekaw jestem, jak taka rozmowa wyglądała.
Może pan coś zdradzić?
Jasne.
Odkąd tu jestem, lepiej rozumiem Charlie’ego.
Jak to?
Chodzi o przetrwanie.
Charlie nie jest twardzielem, więc stworzył wcielenie proroka.
Fałszywego, oczywiście.
Nic, o czym mówił, się nie ziściło, prócz tego, co zrobiliśmy.
Ale mógł cię przekonać do czegoś, co było niewiarygodne.
Nie wiedzieliśmy, czy to Jezus, czy diabeł, ale...
wszystko było lepsze niż samotność.
Nie dorastałeś sam. Mówiłeś, że miałeś kochającą rodzinę.
Musiałeś mieć kompas moralny, zanim poznałeś Charlie’ego.
Charlie potrafił przekonać cię, że pewne pomysły są twoje.
Zaczynał powoli.
Zbierał nas w kręgu, stawiał w środku krzesło,
kazał wyobrazić sobie, że ktoś tam siedzi.
Mieliśmy wystraszyć go na śmierć.
Gapić się, krzyczeć.
Na puste krzesło?
W wyobraźni siedziały tam trąby apokalipsy.
Charlie mówił o tym, co możemy im zrobić.
Włamać się do ich domów,
związać ich, zabić rodziny.
Te pomysły były nasze, bo nam je podpowiedział.
Gdy je pojęliśmy, wysyłał nas na pełzanie.
Przepraszam. Co to?
Tak Charlie nazywał zakradanie się do domów,
przesuwanie mebli.
Mówił, że to nam pomoże pokonać strach, pozbyć się go.
Ale dawał nam tyle narkotyków, że nie wiedzieliśmy, co to strach.
Dawał wam je?
Wilcze jagody, LSD, amfetaminę.
Zanim Charlie wspomniał, że nadchodzi Helter Skelter,
braliśmy ciężkie narkotyki.
Mówił o Helter Skelter?
Ciągle.
Powiedział nam, że Helter Skelter to wymysł prokuratora.
Od chwili, gdy go poznałem, mówił o wojnie rasowej.
Codziennie żyliśmy z myślą, że świat się skończy.
Jest w tym wolność.
Jeśli jutra nie ma, nie ma konsekwencji.
Czy to ważne, co robisz ostatniego dnia na ziemi?
Jakie przestępstwa popełnisz?
Chciałbym myśleć, że odróżniłbym dobro od zła.
Wtedy nie było zła.
Nie miałem sumienia. Odebrał mi je.
Charlie?
Podobno ty i Sadie wymyśliliście zabójstwa,
żeby wyciągnąć Beausoleila z więzienia.
Musisz zrozumieć, że byliśmy jednością.
Częścią całości.
Myśleliśmy to samo.
Charlie mówił, że jeśli czarni nie rozpoczną Helter Skelter,
musimy im pokazać jak.
Wybrał Cielo Drive, bo już tam był.
To był jego pomysł.
Jak wszystko.
Ale nie poszedł z wami.
Charlie nie chciał sobie brudzić rąk.
Wszedł do domu.
Ale gdy było po wszystkim.
Wydawał tobie lub dziewczynom konkretne polecenia?
Kazał mi wszystkich zabić.
Powiedział: „Zrób tam masakrę.
Zabij wszystkich”.
I tak zrobiłeś.
Tak.
Pamiętam...
byłem w wozie.
Byłem tak naćpany, że przestawałem kontaktować.
Leżałem z głową na kolanach Sadie.
Potrząsnęła mną i kazała mi odciąć telefon.
Potem pamiętam, jak szliśmy podjazdem.
Zaświeciły się reflektory, a Sadie krzyknęła: „Zajmij się nim”.
Spojrzałem.
W ręce miałem broń,
więc wetknąłem ją w okno i nacisnąłem spust.
Nie myślałem. Nic nie czułem.
Osiemnastoletni Stephen Parent.
Mój pierwszy prawdziwy grzech.
Ale odpokutowałem to.
Łaska boska ukoiła moją duszę jego przebaczeniem.
Nic nie czułeś?
Śmierć nie miała dla nas znaczenia.
Jasne.
Co stało się w domu?
Pamiętam, że wszedłem za Sadie.
Na kanapie spał mężczyzna,
było cicho.
Potem z innych pokoi zaczęli wychodzić ludzie.
Wszedł mężczyzna, krzyczał.
Miałem broń, więc go zastrzeliłem.
Wszystko stało się chaotyczne.
Kobiety krzyczały.
Dźgaliśmy ludzi, biegaliśmy.
Wszędzie była krew.
Czułeś coś wtedy?
Sadie mnie kopnęła, żebym działał.
Ale ty...
działałeś.
Pamiętaj, że ci ludzie to były tylko sylwetki.
Nie mieli twarzy.
Sadie wyszła, wołała mnie.
Na trawniku przytrzymywała kobietę...
więc ją dźgnąłem.
Dźgnąłeś Abigail Folger...
dwadzieścia osiem razy.
Tak.
Gdy tam dotarłem, prawie nie żyła.
Frykowski miał 51 ran kłutych.
Pamiętam, że nóż ruszał się w górę i w dół, jak...
tłok w silniku,
póki moja pięść nie zniknęła w bałaganie.
A potem?
Potem poszliśmy do salonu.
Tam była Sharon Tate.
Była w widocznej ciąży?
Tak.
Błagała, by ją zabrać,
pozwolić jej urodzić, a potem ją zabić.
Tex?
Zabranie jej nie wydawało się wtedy głupie.
Ale słyszałem Charlie’ego:
„Zabij wszystkich”.
Powtarzał: „Upewnij się, że wszyscy nie żyją”.
Więc się upewniłeś.
Zrobiłem to, co mi kazał.
Poza pójściem do kolejnego domu.
Którego?
Charlie dał nam listę, ale byłem zmęczony.
Ciężko jest zadźgać człowieka.
Czasami trafi się w kość. Bolały mnie ręce.
Więc wróciliśmy na farmę i zasnąłem jak dziecko.
Tex, myślisz, że kiedykolwiek byś kogoś zabił,
gdybyś nie poznał Charlie’ego?
Oby nie.
Modlę się o to do Boga, ale...
wiem, że w sercu skrywałem złość.
Zastrzeliłem ich i zadźgałem.
Waliłem Frykowskiego w głowę spluwą, aż rozpadła mi się w ręce.
Charlie ci kazał.
Charlie nigdy nikogo nie zabił.
Usunął nasz strach przed tym.
Przejęliście odpowiedzialność.
Zabiłem tych ludzi.
Wszystkich.
Ci ludzie to ofiary zabójcy Watsona.
Biblia mówi, że wszyscy zgrzeszyliśmy, nie jesteśmy godni chwały Pana.
Ale ten, kto się przyzna, doświadczy łaski.
Byłem zagubiony,
póki nie oddałem się Panu.
A teraz zostałem odkupiony idealną krwią Chrystusa.
Najpierw Manson, potem Jezus.
Wymienił jedną wiarę na inną.
Sprzeczne historie to nie problem.
Żaden z nich nie jest wiarygodny.
Nie sądzę, że Manson to strata czasu.
Miał wpływ na swoich wyznawców,
jak Corll na Henleya.
Wykorzystywał seks i narkotyki.
- Ale miał też wyraźną filozofię. - Jeśli można to tak nazwać.
Czym jest Helter Skelter?
To zapożyczenie.
Ale po co mu to było?
A jeśli Helter Skerter nie dotyczyło wojny ras?
Jeśli chodziło o kontrolę?
- Nad Rodziną? - Wspólna sprawa łączy.
A jeśli naśladowanie to był pomysł Teksa i Sadie?
To proaktywne, ryzykowne, rewolucyjne.
Może nie tego chciał Manson, ale oni go zdemaskowali.
Robili to, o czym on tylko mówił.
Z punktu widzenia Mansona,
jego autorytet byłby zagrożony.
Musiał się zgodzić.
W domu LaBianców
Manson związał ofiary, zanim wysłał zabójców.
Chciał im przypomnieć, że to był jego plan.
Nikogo innego.
Robił, co mógł, by zachować autorytet w Rodzinie.
Kontrola, a przynajmniej pozory, były warte wszystkiego.
Nawet siedmiu zabójstw.
Na koniec zrobił coś dziwnego.
Poprosił o moje okulary, więc mu je dałem.
Strażnik powiedział, że chwalił się, że ukradł je agentowi FBI.
Chciał iść do izolatki dla pozorów.
Z jednej strony, grupa naćpanych dzieciaków,
z drugiej, doświadczony były więzień, który zna się na manipulacji.
Mówisz, że Mansona do tego zmuszono?
Tex opowiedział o tym, jak uległ praniu mózgu.
Nie zanegował tego,
że zabiłby, gdyby nie poznał Mansona.
- Znalazł odpowiednich ludzi. - Młodych, uległych, samotnych.
Z niewykorzystanym potencjałem.
Którzy uważali się za odszczepieńców.
Wystarczyło odebrać im strach, by zrobili to, co zrobili.
Pomógł im być tym, kim byli.
Cześć.
Potowarzyszysz mi?
Nancy nie przyjdzie?
Nie chciałem jej wciągać w kolejną sprawę służbową.
- A ty? - Tak samo.
Jak ciężko będzie?
Sądząc po domu, przynajmniej alkohol będzie dobry.
Witajcie.
Wejdźcie.
Wszyscy są w salonie.
Wicedyrektor Wyman już jest.
Coś już mu powiedziałem. Najlepsze zostawiłem dla was.
Pamiętajcie, że chcą usłyszeć historie wojenne.
Mam kilka takich.
Bill, idź przodem. Zaraz dołączę.
Dziękuję.
Pewnie nie spodziewałaś tu takich biurowych rozgrywek.
Na uniwersytecie było podobnie.
Doceniam.
Chcę, żebyś dobrze się bawiła.
A właśnie, chcę, żebyś kogoś poznała. Warren.
To dr Wendy Carr.
Miło mi, dr Carr.
Warren to nasz łącznik z LEAA,
więc to on decyduje o naszym budżecie.
Już was lubię, więc nie trzeba mnie kupować.
Co za ulga.
Czego się napijecie?
Białe wino, dziękuję.
Czytasz nasze raporty?
Są o wiele ciekawsze niż protokoły ze spotkań budżetowych.
Niska poprzeczka.
Naprawdę je czytałem, pani...
- Mogę mówić ci Wendy? - Jasne.
Czytałem zapisy.
Czytałem analizy, są fascynujące.
Naprawdę oryginalne.
Na początku mieliśmy trzymać oryginalność w piwnicy.
Pewnie był to szok.
Przejść ze świata naukowego i światła dziennego
do bunkra pełnego agentów.
Nie mogłabym robić tego nigdzie indziej.
Nie tego się spodziewałem
po komentarzach „dr Carr” do fantazji Kempera o okaleczeniach.
Boję się pytać, czego pan się spodziewał.
Czegoś nie tak dopasowanego.
Więcej tweedu.
George, to agent specjalny Bill Tench.
Założyciel Wydziału Behawiorystyki.
Znam tylko nudną, administracyjną stronę.
Wy rozmawiacie z seryjnymi zabójcami.
Zgadza się.
Niesamowite. Ted mówił, że nie są skuci. To prawda?
W ten sposób czują, że chcemy usłyszeć ich wersję.
Bill dał radę wyciągnąć ze Specka,
Berkowitza, a nawet Mansona, rzeczy, których nie powiedzieli nikomu.
Myśleliśmy, że od Berkowitza usłyszymy starą śpiewkę o demonie i psie.
Czego mogliśmy dowiedzieć się od wariata?
Ale przyznał się, że wszystko o demonie
było zmyślone.
- Powiedział to? - Same bzdury.
A psychiatrzy łyknęli to jak pelikany.
Poza ukrywaniem się w piwnicy i za maszyną do pisania,
co jeszcze lubisz?
To nie „ukrywanie się”.
Chodziło mi o to,
że twoja osobowość robi wrażenie.
Spędzając tyle czasu w odosobnieniu,
możesz nie wiedzieć, jak...
działasz na ludzi.
Co tu robimy?
Każda praca ma swoją politykę.
Chodzi mi o to,
że możemy gdzieś pójść.
I to sami.
Warren...
Nie, dziękuję.
- Mogłoby być naprawdę fajnie. - Holden.
To agent specjalny Holden Ford.
Też pracuje w wydziale.
To Warren...
Freeman. Łącznik.
- Cześć. - Cześć.
Szukałeś baru? Bo pomyślałam o dolewce,
ale muszę najpierw iść do toalety.
Przyniosę ci i dokończymy rozmowę.
Tędy.
Dziękuję.
Strażnik powiedział, że chwalił się, że ukradł okulary agentowi.
Wrzucili go do izolatki.
Zamiast powiedzieć, że je dostał... Jest!
Wolał odsiedzieć sześć tygodni,
by wyglądać na twardziela.
Panowie, to agent specjalny Ford.
Miał kluczowy udział w opracowaniu naszych technik.
Bill nas zabawiał. Pewnie też masz ciekawe historie.
Wiele z nich pokrywa się z tymi Billa.
Zostawię was z agentem Fordem.
Przepraszam, muszę się odlać.
Z historii z Mansonem
uczymy się, jakie natręctwa wymuszają zachowanie.
Tu chodziło o pozory kontroli.
Jego przestępstwa można sprowadzić do jednej potrzeby.
Łącząc ślady psychologiczne z zachowaniami,
budujemy pierwotne zrozumienie przestępstw.
Jak uciekłaś od tej szopki?
To oszustwo ukrywać się wśród żon.
Warren Freeman.
Znasz go?
Tak.
Jest znany wśród sekretarek i żon.
Jak uciekłaś?
Złapałam się pierwszego przechodzącego.
Padło na Holdena.
Aż tak źle?
Powinnam była wiedzieć.
Jak opowieści wojenne?
Nigdy nie wiem, co to daje.
To nie praca.
Tak naprawdę zapewniam komuś awans.
Nadal to o niebo lepsze niż...
Przepraszam.
Mam problemy w domu.
Trzymasz się?
Brian bawił się ze starszymi chłopcami i mniejszym dzieckiem.
Stracili kontrolę...
i ci starsi udusili małego.
Boże.
Brian to widział.
Pewnie pamiętał przypowieść,
bo przekonał ich, żeby przywiązać ciało do krzyża.
Na szczęście zwolnili go z zarzutów.
Ale musi...
My musimy przejść procedurę sądową.
Brian z kimś rozmawia?
Mamy psychiatrę, pracownika opieki,
wzorce, które musimy spełniać.
Jak Nancy?
Nie rozumie, że Brian może potrzebować pomocy.
Z drugiej strony, nie odstępuje go na krok.
Dlatego jej tu dziś nie ma.
Nie wychodzimy z domu.
Daj jej czas. To poważna sprawa.
I jeśli mogę coś zrobić...
Poproszę cię o dyskrecję.
Holden nie wie.
Rozumiem.
Wyglądają na tragicznie znudzonych.
Powinniśmy wracać.
Ratować sytuację.
Chyba się wymknę.
Nie dziwię się.
Wendy.
Chyba cię nie wystraszyłem?
Może dokończymy w spokojniejszym miejscu?
Dziękuję, ale nie czuję się dobrze.
Odwiozę cię do domu.
- Nalegam. - Dam radę prowadzić.
Przynajmniej cię odprowadzę.
Nie, sama się odprowadzę. Nalegam.
Wyman chce, żebyś przemawiał na wyjeździe kierownictwa.
Zgodziłem się za ciebie.
Świetny klub, można strzelać do rzutków, grać w golfa.
Bez żon.
Twarzą w twarz z dyrektorem.
Na to dziś liczyliśmy?
Pudło. Dajmy mu się napić.
Zasłużył.
Możesz sprawić, by Holden wyluzował?
Czy mój partner mówił wam o Specku?
Nie.
Speck wchodzi...
i widzimy, że ma coś w dłoniach.
- Halo? - Cześć, Holden.
Wieści z Atlanty.
Jim. Mów.
Kolejne ciało, kolejne uduszenie.
Ile lat?
Dwanaście.
Clifford Jones.
Zbierał puszki na sprzedaż, żeby ciotka mogła zrobić pranie.
W biały dzień.
To numer 13.
CODZIENNIE GDY ŚPISZ, NISZCZĘ ŚWIAT CHARLIE MANSON
Napisy: Liliana Reguła