‪(ปาร์ค ซิตี้ แคนซัส)
‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪เขาไม่เคยพูดสักคำ
‪เด็กทุกคนมีความลับ แต่นี่...
‪เขาพยายามจะบอกเรา บิลล์
‪เขาเอาแต่พูดว่า ‪ "ผมขอโทษ ผมขอโทษครับ แม่"
‪- ผมจำไม่ได้ ‪- ตอนที่เขาฉี่รดที่นอน
‪เขาไม่ได้ฉี่รดที่นอนมาหลายปีแล้ว
‪พระเจ้า
‪ฉันนึกว่าลูกอายแต่...
‪เขาพยายามจะบอกอะไรเรารึเปล่า บิลล์
‪ผมไม่รู้ แนนซ์
‪เขาคิดว่าเกิดอะไรขึ้นกับเด็กน้อยคนนั้นเหรอ
‪พวกเขาต้องรู้ว่าเขาไม่ได้หายใจ
‪เขาไม่ใช่ส่วนหนึ่งของเรื่องนั้น เขา...
‪- เขาดู ‪- เขารู้มากพอที่จะเอาเด็กผูกไว้บนไม้กางเกน
‪เขาคิดว่าจะทำให้เด็กน้อยฟื้นคืนชีพ
‪ฉันไม่เคยชอบเด็กที่ชื่อมาร์ตินนั่น
‪ฉันบอกคุณแล้ว ‪เราไม่ควรให้ลูกเราไปเล่นกับเขา
‪เขาหยาบกระด้าง
‪ถ้าเขาทำกับไบรอันแทนล่ะ
‪ตอนนั้นเราทั้งคู่คิดว่ามันดีที่ในที่สุดไบรก็มีเพื่อน
‪พวกเขาจะเอาลูกไปจากเราไหม
‪ผมไม่ยอมแน่
‪เขามีบ้านที่ดี
‪ฮัลโหล
‪ผมกำลังจัดการเรื่องครอบครัว ‪คุณช่วยบอกเขาได้ไหม
‪โอเค
‪โอเค เดี๋ยวผมเข้าไป
‪ตอนนี้เหรอ
‪กันน์ต้องการพบผม
‪ผมจะบอกเขาว่าขอลาหนึ่งอาทิตย์
‪- หนึ่งอาทิตย์เหรอ ‪- แนนซ์
‪ผมหมายถึงเราต้องทำความเข้าใจ ‪หลายๆ เรื่อง...
‪ดูว่าต่อไปจะเป็นยังไง
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ขอโทษด้วยครับ
‪ผมรู้ว่าผมควรไปแอตแลนตา
‪- ผมได้รับโทรศัพท์... ‪- มากกว่าผมเหรอ
‪ขออภัยครับ
‪- ผมควรโทรมาบอก ‪- อย่างน้อยที่สุด
‪เมืองขอร้อง สนง.สอบสวนกลาง ‪ให้มาช่วยหลายอาทิตย์แล้ว
‪และเราถูกไล่ออกมาภายใน 24 ชม.
‪ใช่ คุณควรโทรมา
‪ผมต้องรับรู้จาก สนง.แอตแลนตาเช้านี้
‪ชัดว่า "การแนะนำตัว" ของโฮลเดน
‪ไม่ได้รับการต้อนรับ ‪จากกรรมาธิการด้านความปลอดภัย
‪- ได้คุยกับโฮลเดนรึยังครับ ‪- ยัง
‪ผมถามคุณในฐานะผู้นำแผนกของคุณ
‪โฮลเดนไปพูดอะไร ‪ที่ทำให้เมืองนั้นไม่พอใจงั้นเหรอ
‪ข้ออ้างของเทศมนตรีที่ว่ามันไม่ใช่การลักพาตัว
‪เป็นเพียงการหาทางออกง่ายๆ
‪- โฮลเดนไปพูดอะไรกันแน่ ‪- บอกตามตรงครับว่าไม่มีอะไรเกินเลย
‪เขาให้ภาพรวมกับเทศมนตรีว่า: ‪เรามองหาความเชื่อมโยง
‪เขาอธิบายไปว่าเขารู้สึกว่า ‪อาจจะมีนักล่าคนผิวดำอยู่หนึ่งคน
‪อาจเป็นวิธีที่เขาพูดมากกว่าสิ่งที่เขาพูดครับ
‪ยังไง
‪เขาอาจพูดเจาะจงมากกว่า ‪ที่เราสามารถสนับสนุนได้ในตอนนี้
‪ทัศนะของแอตแลนตาเอสเอซีคือ
‪โฮลเดนพยายามจะนำการสืบสวน
‪เข้าสู่ "วิธีการที่เทศบาลไม่อยากใช้ในตอนนี้
‪อย่างน้อยก็ไม่เปิดเผย"
‪บอกตามตรงว่าฟังดูเหมือนการเมือง
‪บอกชื่อเมืองที่ไม่มีการเมืองให้ผมรู้หน่อยสิ
‪เราต้องฉลาดกว่านี้
‪ถ้าคุณรู้สึกได้ว่าโฮลเดนกำลังพุ่งเข้าสู่การเมือง
‪มันเป็นหน้าที่คุณที่ต้องหยุดเขา...
‪หรืออย่างน้อยก็ให้โอกาสผม ‪ได้เตรียมการป้องกันผลที่จะตามมา
‪ครับ คุณพูดถูก
‪ผมควรอ่านสถานการณ์ให้ดีกว่านี้
‪เราต้องให้พวกเขาเข้าใจว่า ‪ทำไมถึงต้องการเรา
‪ไม่ใช่ทำไมถึงควรเฝ้าระวังเรา
‪ผมเข้าใจครับ
‪อย่าให้เกิดเรื่องแบบนี้อีกนะ บิลล์
‪- โทรหาผมก่อนไม่ได้เหรอ ‪- บิลล์ ผมขอโทษ
‪มันเกิดขึ้นเร็วมาก
‪แต่มีคนมีเวลามากพอโทรหากันน์
‪บาร์นีย์บอกผมว่าพวกเราทำอะไรไม่ได้
‪มันเป็นเรื่องการเมือง
‪- ผมยินดีที่จะคุยกับเท็ดให้ ‪- ไม่ คุณไม่ได้คุยกับใครทั้งนั้น
‪และมันไม่ใช่การเมืองทั้งหมด โฮลเดน
‪จนคุณเริ่มให้บทสรุปที่ไม่มีข้อมูลสนับสนุน
‪คุณก็เห็นด้วยว่าผู้กระทำผิดน่าจะเป็นคนผิวดำ
‪คุณไม่เห็นเลยเหรอมันอาจถูกเข้าใจยังไง
‪เมื่อคุณเสนอข้อมูล ‪โดยไม่เคยไปยังที่เกิดเหตุเลยด้วยซ้ำ
‪ครั้งต่อไปให้หุบปากไว้จนกว่า ‪เราจะเตรียมการกันก่อน
‪ขอโทษที่คุณต้องมาได้ยิน
‪คุณดูแย่มาก
‪ขอบคุณ
‪งานที่แอตแลนตาถูกตัดให้สั้นลงใช่ไหม
‪ผมสามารถโทษโฮลเดนได้
‪แต่ผมควรเป็นคนเฝ้าเขา
‪เป็นคนคอยคุมเขา
‪ผมให้เขาได้มีช่วงเวลาของตัวเอง ‪ทำให้คนอื่นประทับใจ
‪- แล้วเขาคงเหยียบกับระเบิดเข้า ‪- มันเป็นงานเต็มเวลา
‪ใช่
‪ผมจะจัดการให้ดีขึ้นเองแต่วันนี้ต้องขอเวลาหน่อย
‪- เรื่องครอบครัว ‪- ทุกอย่างโอเคไหม
‪โอเค ก็แค่...
‪พรุ่งนี้ผมจะกลับมา
‪โอเค
‪เกร็กกับฉันสัมภาษณ์เฮนลีย์แล้ว
‪- เกร็กเหรอ ‪- ใช่
‪เราคิดว่าคุณจะไม่อยู่อาทิตย์หนึ่ง ‪และไม่อยากให้การสัมภาษณ์ล่าช้า
‪เขาเป็นยังไงบ้าง
‪ลังเล... นิดหน่อย
‪กลัวจนพูดไม่ออกเลยใช่ไหม
‪พยายามทำกันเป็นทีม
‪บันทึกถอดเสียงน่าจะเสร็จพรุ่งนี้
‪ผมจะรอฟัง
‪เราจะไปสาย
‪ทันอยู่แล้ว
‪หนังจะเริ่มอีกสองนาที
‪เราก็แค่พลาดตัวอย่างหนัง
‪กว่าเราจะซื้อเครื่องดื่มและหาที่นั่ง ‪เราต้องพลาดอะไรไปแน่
‪รู้สึกจะเป็นเรื่องใหญ่นะ
‪คุณขับเลยแล้ว
‪ไม่เป็นไร
‪ฉันจะจอดตรงนี้
‪ฟังนะ ฉันก็แค่เหมือนพวกคนที่
‪อยากดูทุกอย่าง
‪ฉันชอบซื้อป๊อบคอร์น หาที่นั่งและดูตัวอย่างหนัง
‪หลายคนชอบแบบนี้
‪ถ้าคุณว่าอย่างนั้นนะ
‪แต่ฉันจะต้องใช้เวลา ‪อย่างน้อยอีกหนึ่งนาทีเพื่อจอดรถ
‪เพราะฉันเป็นคนที่จอดช้ามาก
‪เราจะต้อง
‪พลาดบางอย่างแน่นอน
‪รู้ไหมฉันมีไวน์ขาวธรรมดาๆ ที่ยังไม่ได้เปิด
‪หรืออาจเสียแล้วอยู่ที่อพาร์ตเมนต์
‪จริงเหรอ
‪มันมีฝาแบบหมุน
‪ฉันจะปฏิเสธลงได้ยังไง
‪อะไร
‪เปล่า
‪คุณมีไวน์นั่นรึเปล่า
‪ตอนนั้นฉันคิดว่าคุณไม่มาเพราะไวน์แน่
‪ฉันไม่ได้นึกภาพว่าคุณจะอาศัยในที่แบบนี้
‪เล็กเหรอ
‪ของบางตา
‪ชีวิตคุณดูมีอะไรมากมาย
‪จิตวิญญาณที่เบิกบาน
‪ไม่จำเป็นต้องสะท้อนออกมาด้วยสิ่งของรอบข้าง
‪ใครเป็นคนพูด
‪ฉันเอง คุณจำเสียงฉันไม่ได้เหรอ
‪เขาน่ารักนะ
‪ใช่
‪เป็นเด็กดีใช้ได้
‪คุณเจอเขาบ่อยแค่ไหน
‪ฉันจะเจอเขาสุดสัปดาห์นี้ จะพาเขาไปดูเกมดุ๊กส์
‪ดุ๊กส์เหรอ
‪เบสบอลลีกรอง
‪คุณคิดถึงเขาไหม
‪คิดถึงสิ
‪แค่ฉันกลัวการเลี้ยงดูชีวิตใครสักคน
‪ชีวิตฉันเองยังเอาแทบไม่รอด
‪ฉันยังใช้ลังใส่นมเป็นชั้นวางของอยู่เลย
‪ฉันมีชั้นวางของจริงๆ และไม่คิดว่า ‪มันเทียบเท่าความเข้าใจที่สูงขึ้น
‪สิ่งที่คุณทำต้องใช้ความกล้าหาญ
‪ฉันมีความสุขที่คุณใช้ชีวิตอย่างแท้จริง
‪ฉันมีความสุขที่อยู่ที่นี่
‪กับคุณ
‪ฉันก็เหมือนกัน
‪ฉันชอบเบสบอลนะ
‪คุณชอบเบสบอลเหรอ
‪ฉันหมายถึงฉันแน่ใจว่าต้องชอบแน่ถ้าได้ไปดู
‪เวนดี้ ฉันไม่แนะนำ ‪คนที่ฉันเดตด้วยให้ลูกชายฉันรู้จัก
‪โอ้ ไม่อยู่แล้ว
‪มันไม่...
‪ไม่เป็นไร
‪ฉันขอโทษ ฉันไม่ควร
‪- มันไม่ใช่คุณหรอก ‪- ไม่
‪ไม่ โดยเฉพาะ มันแค่...
‪คุณไม่ควรแนะนำลูกชายคุณให้คนแปลกหน้า
‪ฉันสัมภาษณ์ผลพลอยได้ ‪ของพวกแม่ที่มีพฤติกรรมสำส่อนและ...
‪ฉันไม่ได้บอกว่าคุณ...
‪เราย้อนกลับไปสองสามนาทีที่แล้ว
‪หลังจากที่ฉันได้มีเซ็กส์ที่ดีที่สุดในชีวิตได้ไหม
‪และก่อนที่ฉันจะเชิญตัวเองไปดูแข่งเบสบอลเด็ก
‪มันคือลีกรอง
‪และ... เขาต้องชอบคุณแน่
‪เขาเจอเรื่องอะไรมาเยอะ ‪และฉันไม่อยากทำให้เขากลัว
‪ไม่จนกว่ามันจะเป็นอะไรที่สำคัญ
‪มันเป็นเซ็กส์ที่ดีที่สุดในชีวิตคุณจริงเหรอ
‪ช่วยไว้ได้ดี เรื่องที่ปรึกษาเลสเบี้ยน
‪และทันเวลาด้วย
‪ฉันต้องพูดบางอย่างที่จะทำให้เขารู้สึกยอมรับ
‪มันก็ได้ผล
‪แต่เขาก็ยืนกรานว่าเขาไม่ใช่พวกรักร่วมเพศ
‪ที่จริงเขาต่อต้านเรื่องนั้น ‪มากกว่าการถูกเรียกว่าเป็นพวกซาดิสต์
‪ข้าว่านางคัดค้านมากเหลือเกิน
‪เขาคัดค้านหลายเรื่อง
‪ข่มขืน ทรมาน ฆาตกรรม
‪โดยการพูดว่าเขา ‪ไม่ได้กระทำการใดๆ ในแง่มุมนั้น
‪เขาแสดงลักษณะของตัวเองว่าเป็นผู้ไม่มีส่วนร่วม
‪น่าทึ่งมากที่เขาสามารถแยกแยะได้
‪เราต้องพิจารณาว่าเฮนลีย์เป็นเด็ก
‪เขาอาจมองว่าการเข้าร่วมของเขา ‪อยู่เหนือการควบคุมของเขา
‪เขารู้แน่นอนว่า ‪จะเกิดอะไรขึ้นกับพวกเหยื่อที่เขาหามา
‪และเขาตัดสินใจว่าจะไม่เข้าไปแทรก
‪ฉะนั้นไม่ว่าเขาจะมีส่วนร่วมหรือไม่ ‪เขาก็น่าตำหนิ
‪ผมคิดว่ามีความต่างชัดเจนระหว่าง ‪การจัดหามา
‪ที่มันก็ฟังดูแย่อยู่แล้ว กับการฆาตกรรม
‪แตกต่างน่ะใช่ แต่ก็ปล่อยให้พ้นผิดไปไม่ได้
‪ผมไม่ได้แก้ตัวให้เขา
‪ผมแค่ถามว่า
‪วัยรุ่นคนหนึ่งสามารถรับผิดชอบ ‪การกระทำของผู้ใหญ่ได้ไหม
‪เขาพยายามทำให้คอร์ลพอใจ
‪เขาอาจจะกลัวเขา
‪เขาดูเหมือนเป็นทาสของคอร์ล ‪มากกว่ากลัวเขานะ
‪เขาถึงได้ไปไหนมาไหนด้วยใช่ไหม
‪เขาตื่นเต้นเมื่อได้ดูคอร์ลฆ่าใช่ไหม
‪เรารู้ได้ยังไงว่าเฮนลีย์ตื่นเต้น
‪"เมื่อผมได้ทำบางอย่าง ‪ไม่ว่ามันคืออะไร ผมสนุกกับมัน"
‪บิลล์ เขาเป็นผู้ช่วยในการฆ่าเด็กชาย 20 คน
‪จะมีอะไรที่แก้ตัวให้เรื่องนั้นได้
‪ที่ผมพูดคือเขาอายุ 14
‪เราเอาเขามารวมกับ ‪เคมเปอร์และบรูโดสได้จริงเหรอ
‪ถ้าไม่ได้อิทธิพลจากคอร์ล ‪เขาจะฆ่าเองไหม
‪ไม่มีทางรู้
‪แต่ก็น่าทึ่ง ที่เขายอมรับความสัมพันธ์อย่างลึกซึ้ง
‪กับชายที่เขาเห็นอยู่ว่าทำเรื่องน่ากลัวแค่ไหน
‪คนที่เคยขู่ฆ่าเขาด้วยซ้ำ
‪บางทีความต้องการการยอมรับของเขา ‪จะมีอำนาจเหนือขอบเขตศีลธรรม
‪และคอร์ลหาผลประโยชน์จากตรงนั้น
‪ฉันมาคิดๆ ดูว่าพวกเราควรคุยเรื่องกลยุทธ์
‪เราอาจจะไม่ได้อะไรเลยถ้าฉันไม่ได้...
‪- ด้นสดน่ะเหรอ ‪- หรืออาจเป็นการแต่งเรื่อง
‪พูดได้ดี
‪ถ้าเราจะสอนเทคนิคการสัมภาษณ์
‪เราจะสอนตามหลักอย่างเดียวไม่ได้
‪จนถึงตอนนี้ วิธีเดียวที่ได้ผล ‪คือการคุยเรื่องของพวกเขา
‪ครับ
‪เฮนลีย์เหรอ
‪เป็นการอุบายที่ดีนะ ดร.คารร์ ‪ผมนึกว่ากำลังอ่านโฮลเดนอยู่
‪เกร็ก ขอเวลาพวกเราสักครู่ได้ไหม
‪ผู้ช่วย ผอ.ไวแมนจะมาที่นี่ในอีกไม่กี่สัปดาห์
‪ผมจะจัดงานเลี้ยงเล็กๆ ที่บ้าน ‪และอยากให้พวกคุณทุกคนไปร่วมงาน
‪แน่นอน ผมยินดีไปครับ เท็ด
‪ไวแมนอาจเป็นผู้ให้การสนับสนุนที่มีอำนาจในดีซี
‪ผมอยากให้เขา ‪ได้ยินเรื่องราวของเราจากพวกคุณ
‪ผู้คนที่สร้างแผนกนี้
‪ครับ
‪งั้นก็เป็นปาร์ตี้ทำงาน
‪ใช่ แต่ผมอยากให้พวกคุณสนุกกัน บิลล์ ‪พาแนนซีมาด้วย
‪โฮลเดน ดร.คารร์ ‪พาแขกของพวกคุณมาได้ตามสบาย
‪ขอบคุณครับ เราจะวางแผนกัน
‪อีกเรื่องหนึ่ง
‪ผมได้ตัวแมนสันให้คุณแล้ว
‪- เมื่อไรครับ ‪- สามสัปดาห์
‪บ้าฉิบ
‪เราต้องคิดวิธีจัดการเรื่องนี้อย่างรอบคอบ
‪เขาพูดว่าแมนสันเหรอ
‪- เราจะจัดการเหมือนทุกการสัมภาษณ์ ‪- ไม่
‪นี่เป็นครั้งแรกที่ ‪เราจะนั่งคุยกับคนที่ยังไม่ได้ฆ่าใคร
‪ทีนี้สิ่งที่จะมีประโยชน์คือ
‪คือการมองเขาจากทัศนคติของทีม
‪แมนสันเป็นผู้นำครอบครัวแมนสัน ‪อย่างไม่ต้องสงสัย
‪งั้นก็นั่นคือวิธีการของเรา
‪จากรายงานผลตรวจทางการแพทย์ ‪ยืนยันหลักฐานของเด็กคนอื่นๆ:
‪ไบรอันไม่ได้เกี่ยวข้องโดยตรงกับการกระทำ
‪ที่นำไปสู่การตายของเหยื่อ
‪อย่างไรก็ดี เขาอยู่ในเหตุการณ์ ‪และอย่างที่เขายอมรับ
‪เขาคือหนึ่งในคนที่ ‪แนะนำให้วางเหยื่อไว้บนกางเขน
‪เขาคิดว่ามันจะทำให้แดเนียลฟื้นคืนชีพ...
‪คุณนายเทนช์ เด็กคนนั้น ‪ตายจากครอบครัวของเขาไปตลอดกาล
‪เหมือนว่าไบรอันจะทำไปโดยไม่มีเจตนาร้าย ‪และด้วยวัยของเขา
‪ผมตัดสินใจไม่ดำเนินคดีทางกฎหมายกับเขา
‪แต่รัฐไม่สามารถมองข้ามได้ว่า
‪เขามีโอกาสเพียงพอที่จะไปขอความช่วยเหลือ
‪หรือพูดกับพวกคุณ ‪พ่อแม่ของเขาหลังจากเกิดเรื่อง
‪แต่เขาเลือกที่จะไม่พูด
‪ไม่ว่าเขาทำไปเพราะหลีกเลี่ยงการถูกตรวจพบ
‪หรือไม่รู้ผิดชอบชั่วดี
‪รัฐมีหน้าที่พยายามทำความเข้าใจ ‪จุดมุ่งหมายของเขา
‪เพื่อให้แน่ใจว่า ‪เขาจะไม่เป็นอันตรายต่อตัวเองและชุมชน
‪อันตรายเหรอ
‪ผมจะส่งต่อเขา
‪ไปยังกระทรวงสุขภาพ ‪และบริการมนุษย์เพื่อประเมินผล
‪เรายังให้เขาอยู่ที่บ้านได้ใช่ไหม
‪ใช่
‪คุณจะได้เจอกับคนดูแลเรื่องนี้ ‪และผู้เชี่ยวชาญด้านสุขภาพจิต
‪ศาลจะตัดสินโดยยึดจาก ‪ผลการประเมินของพวกเขาเท่านั้น
‪ความร่วมมือของคุณ ‪ต่อกระบวนการนี้ถือเป็นข้อบังคับ
‪และมันเป็นสิ่งสำคัญที่ ‪จะกำหนดอนาคตของไบรอันได้
‪พวกนักสังคมสงเคราะห์ได้ค่าจ้างน้อย ‪และมีความรู้มากไป
‪อย่าพยายามนั่งคุยและอธิบายข้อแก้ตัวของคุณ
‪มันไม่ได้ผลกับพวกเขา
‪ไม่ว่าพวกเขาจะสร้างอุปสรรคให้แค่ไหน ‪ก็ควรฝ่ามันไปถึงจะดีที่สุด
‪ฉันคิดว่าเมื่อเขาพบว่าไบรอันพูดความจริง ‪ทุกอย่างก็จะจบ
‪เรายังได้ลูกอยู่ที่บ้านนะ แนนซ์
‪อยู่ให้พวกคนแปลกหน้ามากดดันน่ะเหรอ
‪นักสังคมสงเคราะห์งั้นเหรอ
‪เราไม่มีทางเลือก
‪เขาไม่ได้ทำอะไร
‪ขอบคุณ อาร์ต ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง...
‪บิลล์ ผมเองก็มีลูก
‪ดูแลตัวเองนะครับ
‪ทำไมคุณไม่พูดอะไรในนั้นเลย
‪คุณไม่ปกป้องลูกตัวเองเหรอ
‪มันไม่ใช่ศาลนะ ที่รัก
‪อาร์ตพูดถูก เราต้องทำตามขั้นตอน
‪บางทีอาจเป็นความคิดที่ดี ‪ที่ให้ไบรอันได้คุยกับใครสักคน
‪เขาไม่ได้บกพร่อง
‪เขาไม่ใช่อาชญากร
‪ผมรู้ แนนซ์
‪เขาจะกลับบ้านกับเรา
‪วันนี้เป็นวันที่ดี
‪นี่เอาจริงเหรอ
‪เขาก็ไม่เลวนะ
‪แค่โปรโมตเพลงยากงั้นสิ
‪คุณสับสนไปกันใหญ่แล้ว
‪ผมพลาดอะไรที่สำคัญไปบ้างไหม
‪ไม่ เรากำลังจะเริ่มคุยเรื่องวัตถุประสงค์
‪เวนดี้พูดถูก
‪เราจะไม่ถามแมนสันเรื่องการฆ่า
‪ที่เราต้องหาคือเพราะอะไรคนตัวเล็กๆ
‪อดีตนักโทษที่ด้อยการศึกษา
‪ถึงสามารถโน้มน้าววัยรุ่นชนชั้นกลาง
‪ให้สังหารคนแปลกหน้าเจ็ดคนอย่างโหดร้ายได้
‪ฆาตกร:
‪ซูซาน แอตคินส์ อายุ 19
‪แมนสันเรียกเธอว่า "แซดี้"
‪เป็นสมาชิกคณะประสานเสียงในโบสถ์
‪ลินดา คาซาเบียน อายุ 20
‪เป็นนักเรียนที่ดี
‪พวกเพื่อนๆ เรียกเธอว่า ‪ "แววตาชวนฝันโรแมนติก"
‪แพทริเชีย เคร็นวินเคิล อายุ 22
‪เคยเรียนการสอนศาสนา ตั้งใจจะเป็นแม่ชี
‪แมรี่ บรูนเนอร์ อายุ 26
‪บรรณารักษ์
‪และเท็กซ์ วัตสัน อายุ 24
‪นักเรียนดีเด่น เป็น บก.หนังสือพิมพ์โรงเรียน ‪นักกีฬาชนะรางวัล
‪เหมือนหนังสือรุ่นมัธยมปลาย
‪ทุกคนโตมากับครอบครัวทั่วไป ‪ได้รับการศึกษาระดับมัธยมปลาย
‪บางคนเคยเรียนวิทยาลัย
‪จากนั้นทุกคนกลายเป็นผู้หลบหนี ‪และพบว่าไปอยู่ในครอบครัวแมนสัน
‪นอกจากบรูนเนอร์ สมาชิกคนแรกๆ ‪ของครอบครัวแมนสันแล้ว
‪พวกเขาใช้เวลาน้อยกว่าสองปี ‪ถึงกลายเป็นฆาตกร
‪แมรี่ บรูนเนอร์ไม่ได้เกี่ยวข้องกับ ‪การฆาตกรรมเทต/ลาเบียนก้า
‪ถูกต้อง เธอถูกจับกับบ็อบบี้ โบโซเลล์
‪เพียงสองวันก่อนเทต/ลาเบียนก้า
‪ทั้งคู่สังหารโปรดิวเซอร์เพลง ‪เพราะตกลงกันไม่ได้เรื่องค้ายา
‪แต่ที่น่าสนใจจริงๆ คือสถานที่เกิดเหตุ
‪บรูนเนอร์และโบโซเลล์พยายามป้ายสี ‪การฆาตกรรมไปที่กลุ่มแบล็กแพนเทอร์
‪ด้วยการเขียนบนกำแพงด้วยเลือดของเหยื่อว่า ‪ "หมูการเมืองสกปรก"
‪และนี่คือที่เกิดเหตุลาเบียนก้า
‪ "พวกหมูสกปรกตายไปซะ"
‪และที่เกิดเหตุในซีโลไดร์ฟ...
‪เขียนว่า "หมูสกปรก" ‪ด้วยเลือดของชารอน เทต
‪ความยุ่งเหยิง
‪มันเป็นแนวของแมนสัน
‪ในการฟ้องร้องคดีอาญา
‪เชื่อว่าแรงจูงใจคือความต้องการ ‪กระตุ้นสงครามระหว่างเชื้อชาติ
‪โดยใช้ครอบครัวแมนสันเป็นเครื่องมือ
‪เคยได้ยินชื่อ คริชนา เวนตา ไหม
‪- ไม่เคย ‪- อดีตนักโทษที่ประกาศว่าตัวเองเป็นพระเจ้า
‪เขาก่อตั้งโบสถ์ของตัวเอง
‪เทศนาว่าสังคมเสื่อมทรามและมาถึงจุดจบ
‪เขาบอกว่าสงครามเชื้อชาติกำลังจะมา
‪คริชนาบอกว่าเขารู้จักสถานที่ลับที่ถูกทิ้งร้าง
‪ที่ที่เขาละผู้ติดตามจะสามารถไปรอได้
‪เมื่อสงครามจบลง
‪พวกเขาก็จะปรากฏตัวและสร้างอารยธรรมใหม่
‪มันลอกมาจากกลยุทธ์ของแมนสัน
‪กลยุทธ์ของคริชนา
‪แมนสันอยู่ในโบสถ์ของเขาในปี 1968
‪เขาบอกว่า "มันเหมือนจิตวิญญาณ ‪ของทุกสิ่งพาผมมาที่นี่"
‪หลังจากนั้นเขาก็เอาหลักการเดิมมาใช้
‪เรียกมันว่า "ความยุ่งเหยิง"
‪ความยุ่งเหยิงไม่ใช่ความคิดของแมนสันเหรอ
‪ก็ยืมกันมาเหมือนชื่อนั่นแหละ
‪เขาเป็นพวกหลอกลวง
‪แต่ก็ยังเป็นคำถามว่า
‪ทำไมคนแบบนั้น...
‪ถึงได้เด็กๆ แบบนั้น...
‪มาทำเรื่องพวกนั้น
‪คุณสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงในพฤติกรรม ‪หรือการปลอบโยนตัวเองบ้างไหม
‪ไม่เลย
‪คุณอ่านหนังสือให้เขาฟังไหม คุณนายเทนช์
‪เขาชอบคลิฟฟอร์ด เดอะบิ๊กเร้ดด็อก
‪เขาเล่นกีฬาไหม คุณเทนช์
‪เขาขี่จักรยาน
‪เกือบจะขี่แบบสองล้อได้แล้ว
‪แต่ไม่ได้เล่นกีฬาเป็นทีม
‪ไม่ได้เล่น
‪เวลาที่เขาหงุดหงิดเขาจะทำอะไร
‪เขาเป็นเด็กไม่ค่อยพูด
‪แต่ก็จะมาหาเราเสมอถ้าเขาอยากได้อะไร
‪และเขาเรียนโรงเรียนรัฐใช่ไหม
‪ใช่
‪ซึ่งไม่มีแผนกการศึกษาพิเศษใช่ไหม
‪ไม่มี
‪เราไม่เคยรู้สึกว่าเขาต้องเรียนแบบ...
‪ไบรอันแค่ขี้อาย
‪เข้าใจแล้วค่ะ
‪คุณรับมือกับพฤติกรรมแย่ๆ ยังไง
‪ก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษ
‪ให้เขากลับไปที่ห้อง ทำแบบทั่วๆ ไป
‪มีการลงโทษทางร่างกายไหม
‪- ไม่เคยเลย ‪- ไม่
‪คุณมีอาวุธในบ้านไหม
‪ผมเก็บปืนไว้ที่ห้องทำงานผม
‪และล็อกไว้ไหม
‪ตลอดเวลา
‪ไบรอัน
‪ไบรอัน มานี่
‪นี่คือคุณลีแลนด์
‪ลีแลนด์ค่ะ
‪ไง ไบรอัน
‪ไบร เข้าไปอ่านเรื่องคลิฟฟอร์ดสิลูก
‪เดี๋ยวแม่จะตามเข้าไป
‪ไปสิ
‪เขาเลี่ยงคุณรึเปล่า
‪สองสามสัปดาห์นี้เขาเจออะไรมามาก
‪คุณลีแลนด์ พวกเรารักไบรอัน
‪เขาอาจเป็นลูกบุญธรรม แต่เขาก็เป็นลูกของเรา
‪แน่นอนค่ะ คุนนายเทนช์
‪นัดครั้งต่อไป ฉันต้องการใบเกิด
‪รายงานผลทางการแพทย์ ‪และผลการเรียนของเขา
‪เอกสารพวกนี้จะอธิบายขั้นตอน
‪คู่มือความปลอดภัยพื้นฐานของเด็ก
‪ฉันจะแวะมาเป็นระยะ โดยไม่แจ้งล่วงหน้า ‪เพื่อสังเกตการณ์
‪เราต้องสร้างบรรทัดฐานสำหรับ ‪พฤติกรรมของเขาในสภาพแวดล้อมนี้
‪เพื่อประเมินความคืบหน้า
‪จากนั้นเราจึงระบุได้ว่า ‪ต้องปรับเปลี่ยนอะไรหรือไม่
‪ปรับเปลี่ยนแบบไหม
‪เรายังไม่รู้จนกว่าจะใช้เวลามากกว่านี้
‪คุณจะมีนัดกับ ดร.มอริตซ์ทุกวันศุกร์
‪พวกคุณทั้งคู่ต้องไปด้วย
‪แน่นอน
‪เราจะส่งรายงานประจำให้อัยการรัฐ
‪พร้อมข้อเสนอแนะของเรา
‪สุดท้ายแล้วเขาจะเป็นคนตัดสินใจต่อจากนี้
‪แล้วเจอกันครับ
‪เจอกันแน่นอนค่ะ
‪เราทำเหมือนกันเป๊ะ
‪ทำอะไร
‪เดินเข้าไปในที่เกิดเหตุ
‪อย่าทำตัวตามสบายกับเธอเกินไป
‪เธอไม่ใช่เพื่อนของเรา
‪(แวคาวิลล์ แคลิฟอร์เนีย)
‪เอฟบีไอ
‪คุณอยากได้ลายเซ็นเหรอ
‪มันเป็นงานวิจัย
‪ก่อนเข้าไปพยายามอย่าทำให้ ‪ตัวเองตื่นเต้นมากนัก
‪ต้องรอหน่อยนะ
‪เขาไม่ยอมออกจากห้องขัง
‪ผมอึ้งไปเลย
‪- เคมเปอร์ออกมาได้ไหม ‪- เดี๋ยวผมดูให้
‪ไม่ ไม่เอา เคมเปอร์
‪เรามาเพื่อพบแมนสัน
‪- เราจะรอเขาออกมา ‪- บิลล์ ผมไม่เป็นไร
‪คุณต้องถามเคมเปอร์เรื่องกลับไปที่เกิดเหตุ ‪สำหรับคดีบีทีเค
‪เรารู้ว่าเขาทำแบบนั้น เขาบอกแล้ว
‪แต่เราต้องรู้ว่าเพราะอะไร
‪ผมไม่เป็นไรหรอก
‪อีกอย่าง แมนสันจะรู้สึกยังไง ‪ถ้าเขารู้ว่าเรากำลังคุยกับเคมเปอร์
‪คนพวกนี้ต่างอิจฉากันเอง
‪สำหรับการใชัเหตุผล
‪เพื่ออธิบายความปรารถนาอันคลุมเครือ ‪ที่ขับเคลื่อนความประพฤติ
‪แรงจูงใจ ความหลงใหล ‪ความอคติและความโง่เขลาของเรา
‪สุภาพบุรุษ
‪น่าประหลาดใจจริงๆ
‪บิลล์
‪เอ็ด
‪โฮลเดน
‪ยินดีที่ได้พบคุณ เอ็ด
‪นั่งก่อนสิ
‪คุณรู้ไหมว่าโฮลเดนเคยมาพบผม
‪ตอนผมอยู่โรงพยาบาล
‪ผมรู้
‪มันมีความหมายกับผมมาก
‪เพื่อนกันมันต้องแบบนี้สิ ว่าไหม
‪มาหาแมนสันงั้นเหรอ
‪ข่าวแพร่เร็วจริงนะ
‪เรื่องแบบนั้นเก็บเงียบไม่ค่อยได้หรอก
‪ทุกคนรู้แม้แต่เวลาที่ชาร์ลีเข้าส้วม
‪และถ้าคุณยังไม่รู้ เขาจะเล่าให้คุณฟังทั้งหมด
‪หรือต่อให้มีคนเข้าส้วมแทนเขาก็ตาม
‪- ใช่ ‪- เขาไม่เคยทำเรื่องนั้น
‪ไม่รู้ว่ามันเป็นยังไง
‪คุณจะบอกว่าเราไม่ควรสนใจเขางั้นเหรอ
‪ "ความโกลาหล" เป็นการ ‪สร้างตำนานมาอย่างยืดยาว
‪ถ้าคุณอยากเข้าใจว่าเรื่องมันเป็นไปอย่างไร
‪คุณควรคุยกับเท็กซ์
‪- เด็ก "ออล-อเมริกัน" น่ะเหรอ ‪- ใช่
‪- คุณพูดถูก บิลล์ ‪- เราจะลองคิดดู
‪แต่เราไม่ได้มาที่นี่เพื่อคุยเรื่องแมนสัน
‪โอ้
‪คุณอยากคุยเรื่องอะไร
‪เรื่องคุณ เอ็ด
‪ผมอยากถามคุณเรื่องที่คุณเคยพูดก่อนหน้านี้สักพัก
‪เรื่องการกลับไปเยือน ‪สถานที่เกิดเหตุของเหยื่อคุณ
‪ทำไมคุณถึงทำแบบนั้น
‪ผมสามารถย้อนประสบการณ์ได้อีกครั้ง ‪ในสถานที่เกิดเหตุ
‪สัมผัสถึงความอิ่มใจ
‪เป็นการปลดปล่อยที่น่าทึ่ง
‪มันทำให้คุณตื่นเต้น
‪ใช่
‪ผมยังปลดเปลื้องความใคร่ทางเพศด้วย
‪อะไรทำให้คุณตัดสินใจไปเยือน
‪ความรู้สึกถึงการมีอำนาจโดยสมบูรณ์
‪การได้ครอบครองจากการฆ่า
‪กลายเป็นความต้องการ
‪ความต้องการนั้นสะสมจนกลายเป็นการบังคับ
‪จนถึงจุดที่คุณต้องออกไปล่าอีกครั้ง
‪บางครั้งผมสามารถกลั้นความต้องการนั้นได้
‪โดยการจดจำช่วงเวลาของการฆ่า
‪คุณดื่มด่ำกับมันได้เมื่ออยู่ในสถานที่นั้นเท่านั้น
‪ถ้าคุณไปไม่ถึงสถานที่ล่ะ
‪คนเยอะเกินไป
‪ผมเก็บสิ่งของ เครื่องประดับเล็กๆ
‪เครื่องเตือนถึงประสบการณ์
‪ภาพถ่ายโพลารอยด์
‪ผมเก็บมัน ครอบครองมันได้
‪พวกมันเป็นของที่ระลึก
‪มีระยะเวลาเจาะจงไหม
‪บางอย่างที่คุณ ‪ใช้วัดว่าเมื่อไร "ของที่ระลึก" จะไม่พอ
‪คุณกำลังตามใครอยู่ใช่ไหม โฮลเดน
‪คนที่คุณยังจับไม่ได้
‪ใช่ไหม บิลล์
‪ใครเหรอ จอมข่มขืนอีสต์แอเรีย ‪หรือนักฆ่าปาดคอซานมาเตโอ
‪หรือนักฆ่าไอ-45 ในเท็กซัสเหรอ
‪คุณเจอเข้ากับคนที่ยังไม่ได้เป็นข่าวสินะ
‪แค่กำลังเริ่ม
‪คุณนึกถึงใครแบบนั้นออกไหม
‪นึกออกสิ
‪แต่ผมต้องรู้ข้อเท็จจริงที่เกี่ยวข้องก่อน
‪เราคุยเรื่องคดีที่กำลังสืบสวนอยู่ไม่ได้ เอ็ด
‪ไม่ว่าจะกับใคร
‪ผมเชื่อว่าคุณเข้าใจ
‪ผมเข้าใจ บิลล์
‪มันเป็นรูปแบบชีวิตที่เหนื่อยยาก
‪มีหลายปัจจัยที่ทำให้ไปสู่ความสำเร็จ
‪เมื่อผมเก่งขึ้น
‪ผมก็ระมัดระวังอย่างมาก ‪ว่าเงื่อนไขทุกอย่างต้องถูกต้อง
‪คนคนนี้ที่คุณกำลังตามหา ‪เขาเต็มไปด้วยชีวิตเพ้อฝัน
‪ความเพ้อฝันของสิ่งที่เขาทำไป ‪สิ่งที่เขาต้องการทำ
‪วิธีที่เขาจะทำให้ดีขึ้น
‪ความฝันพวกนั้นจะกลืนกินเขา
‪อีกไม่นานโลกแห่งความจริงก็จะเทียบไม่ได้
‪เราจะจับความเพ้อฝันยังไง เอ็ด
‪จับไม่ได้
‪ถ้าเขายังมีดีอยู่บ้าง
‪คุณจะไม่มีทางมองเห็น
‪เขาจะใช้ชีวิตเหมือนคนอื่นๆ
‪มีความสัมพันธ์ มีงานทำ
‪เรารู้ว่าพวกฆาตกร ‪ไม่สามารถจัดการกับชีวิตจริงได้
‪พวกเขามาจากพื้นเพที่เป็นส่วนเกินของสังคม
‪พวกเขาแตกสลายเพราะ ‪ความกดดันของสิ่งที่เคยทำ พวกเขาทำผิดพลาด
‪ดูเหมือนว่าทุกอย่างที่คุณรู้เกี่ยวกับฆาตกรต่อเนื่อง
‪จะถูกรวบรวมจากคนที่ถูกจับแล้ว
‪เขาพร้อมแล้ว
‪โทษทีนะ เอ็ด
‪ไม่เป็นไร บิลล์
‪คุณมีเทปเหลือไปพอสำหรับนักต้มตุ๋นนั่นไหม
‪ผมเอามาเผื่อ
‪ต้องได้ใช้แน่ เขาพูดไม่หยุด
‪ผมยังเขียนหนังสือของผมอยู่
‪ผมแค่อยากได้เครื่องพิมพ์ดีด
‪เราดูให้ว่าช่วยอะไรได้บ้าง
‪ขอบคุณ บิลล์
‪ไว้เจอกัน
‪อีกอย่างนะ
‪แมนสันตัวเล็กมาก
‪เล็กมากๆ
‪พยายามอย่าไปจ้อง
‪มาอมนกเขาฉันนี่
‪นั่นมันอีตัวของฉัน
‪ไปตายซะ
‪คุณว่าเราควรคุยกับเท็กซ์ไหม
‪คุณรู้ใช่ไหมว่าเคมเปอร์คอยชักนำคุณ
‪เขาเป็นนักโทษที่น่าเชื่อถือ ‪ที่สุดที่เราเคยสัมภาษณ์มา
‪- คาดหวังต่ำไปนะ ‪- ถ้าเคมเปอร์ไม่เข้ามอบตัว
‪เขาอาจเลี่ยงการจับกุมได้นานเท่าที่ต้องการ
‪เขาเป็นแหล่งข้อมูลที่น่าทึ่ง
‪คุณซื้อไมโครโฟนใหม่
‪จะได้ใช้ต่อถึงคนรุ่นหลัง
‪โคตรทำตัวเป็นราชา
‪ช่วยปลดกุญแจมือเขาด้วยครับ
‪ทั้งหมดเลย
‪ผมเจ้าหน้าที่พิเศษเทนช์
‪นี่เจ้าหน้าที่พิเศษฟอร์ด
‪นี่ไม่ใช่การไต่สวน คุณแมนสัน
‪เรารู้ว่าคุณไม่ได้ฆาตกรรมเทตหรือลาเบียนก้า
‪ที่เราสนใจคือความสัมพันธ์ของคุณ ‪กับครอบครัวแมนสัน
‪และความสัมพันธ์นั้นส่งผลอย่างไรต่ออาชญากรรม
‪เชิญครับ
‪เราอยากได้ยินจากคุณ
‪จากปากของคุณเองถึงเรื่องสิ่งที่เกิดขึ้น
‪ว่าอะไรไหมถ้าเราบันทึกเสียง
‪หลายปีที่ผ่านมา สมาชิกบางคน ‪โทษคุณเรื่องการฆาตกรรม
‪แล้วก็เปลี่ยนเรื่องของพวกเขา
‪บางคนที่ค่อนข้างโด่งดังก็ปกป้องคุณ
‪ดูเหมือนคุณจะมีอิทธิพลกับพวกเขาแม้อยู่ในคุก
‪แต่ไม่ว่าพวกเขาจะพูดอะไร
‪คุณก็ยังคงเล่าเรื่องเดิม
‪เพราะความจริงของผมมันเรียบง่าย
‪และของคุณมันซับซ้อน
‪ซับซ้อนยังไง
‪คุณไม่เห็นมันแต่ความจริงหนึ่งเดียวคือตอนนี้
‪ตอนนี้คือสิ่งเดียวที่เป็นจริง
‪พวกเราสนใจเรื่องตอนนั้นเป็นหลัก
‪คุณเจอกันยังไง โน้มน้าวยังไง
‪และปลูกฝังให้คนพวกนั้นเชื่อคุณได้ยังไง
‪ปลูกฝังเหรอ ไม่เอาน่า
‪ครอบครัวแมนสันเริ่มต้นยังไง
‪เริ่มจากพวกเด็กสาวรึเปล่า
‪คนพวกนี้ที่คุณเรียกว่า "ครอบครัว"
‪พวกเขาก็แค่เด็กๆ ที่พวกคุณไม่ต้องการ
‪พวกคุณทิ้งขว้างพวกเขาเหมือนขยะ
‪ผมจึงรับพวกเขามาจากข้างถนนและบอกว่า:
‪ความรักไม่มีอะไรผิด
‪ความรักเหรอ นั่นเหรอที่คุณสอนครอบครัวของคุณ
‪คุณเป็นคนรักครอบครัวใช่ไหม จนท.เทนช์
‪- ใช่ ‪- งั้นเหรอ
‪เขาก็เป็นคนรักครอบครัวเหมือนกัน ‪ด้วยกุญแจกับปืน
‪เขากำลังสอนลูกๆ ของเขาตอนนี้
‪พวกเขากำลังเรียนรู้ความเชื่อของเขา ‪และจะสานต่อความเชื่อนั้น
‪และคุณ คุณสอนลูกๆ ของคุณ
‪ดูคุณสิ ตัดสินคำโกหกที่คุณอยู่กับมัน
‪เด็กๆ พวกนี้ที่เข้ามาหาคุณพร้อมมีด
‪พวกเขาเป็นลูกๆ ของคุณ
‪พวกเขาเป็นสาวกคุณ ชาร์ลี คุณให้มีดกับพวกเขา
‪คุณสอนพวกเขา
‪ผมไม่ได้สอนพวกเขา
‪ผมแค่พยายามช่วยให้พวกเขายืนหยัด
‪และพวกเขาก็ยืนขึ้น ออกไปข้างนอก ‪และฆ่าคนบริสุทธิ์เจ็ดคน
‪แล้วทีนี้เป็นความผิดผมเหรอ
‪ความผิดผมที่เด็กๆ พวกนั้นทำในสิ่งที่เขาทำเหรอ
‪ลูกๆ ของพวกคุณที่พวกคุณไม่สนใจ
‪เรารู้ว่าไม่มีใครในครอบครัวแมนสัน ‪ที่ทำอะไรโดยไม่คุณอนุญาต
‪ถ้าคุณรู้ว่าคุณรู้ คุณก็ไม่ต้องมาคุยกับผม
‪คุณต้องไปคุยกับตัวเอง
‪มาคุยกันเรื่องวันที่ 9 สิงหาคม 1969
‪นั่นมันเป็นอดีตไปแล้ว
‪และเมื่อมันผ่านไปแล้วก็ผ่านไป น้องชาย
‪ฤดูร้อนปีนั้นคุณบอกกับครอบครัวว่า ‪ "ได้เวลาของความยุ่งเหยิง"
‪บอกว่าพวกเขาต้องเริ่มสงครามเชื้อชาติ ‪โดยการฆ่าคนขาวที่มีฐานะ
‪นั่นเป็นเรื่องเพ้อเจ้อของอัยการเขต ‪เป็นความกลัวของเขา
‪เป็นภาพสะท้อนความกลัวของเขา
‪งั้นคุณจะบอกว่าเรื่องนี้ไม่ได้เกิดขึ้นใช่ไหม
‪ใช่ ผมกำลังบอกว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น
‪บูกลิโอซิเป็นอัจฉริยะ
‪เขามีทุกอย่างที่โจทก์ต้องการ ‪ยกเว้นอย่างเดียว: คดี
‪เขาไม่มีคดี
‪เขาก็เลยเอาลินดา คาซาเบียนขึ้นแท่น
‪และเธอก็เล่าเรื่องเศร้า ‪ว่าเธอโกหกยังไง โกงยังไง
‪และทำเรื่องเสื่อมเสียทุกอย่างที่เธอจะคิดออก
‪แต่ไม่เป็นไร ตอนนี้เธอพูดความจริงแล้ว
‪เธอไม่ได้มีแรงจูงใจซ่อนเร้น
‪เหมือนที่ผลักความรับผิดชอบ ‪ให้การฆาตกรรมเจ็ดราย
‪คุณจะบอกว่าเธอโกหกเหรอ
‪พยานทั้งหมดโกหกเหรอ
‪พยานแต่ละคนขึ้นให้การ ‪เฉพาะเรื่องที่ดีที่สุดกับพวกเขา
‪พวกเขาไม่ได้ให้การเรื่องที่ดีที่สุดกับผม
‪คุณเชื่อเรื่องความยุ่งเหยิงบ้าบอพวกนี้เหรอ
‪"หมูสกปรกตายไปซะ" "หมูการเมืองสกปรก"
‪- มันฟังดูเหมือนวิสัยทัศน์เลยนะ ‪- ไม่มีวิสัยทัศน์อะไรทั้งนั้น
‪ผมอาจจะมีความเห็นเรื่องคนดำและคนขาว
‪และความวุ่นวายที่พวกเขากำลังมี
‪ผมนึกไม่ออกว่าพูดอะไรถึง ‪การเริ่มสงครามเชื้อชาติ
‪แล้วมันการเป็นเรื่องราวได้ยังไง
‪เป็นแซดี้ที่เริ่มได้ยินบางอย่างจากเดอะไวท์อัลบั้ม
‪เธอให้ข้อมูลเรื่องวิปริตต่างๆ ‪ตามที่พวกสื่ออยากตีพิมพ์
‪ดีเอก็เชื่อเรื่องของแซดี้
‪เอาเข้าไปถึงชั้นศาล:
‪ "ชาร์ล แมนสัน: ชายที่อันตรายที่สุด"
‪ "ผู้นำลัทธิฮิปปี้ที่โปรแกรมคนให้เป็นฆาตกร"
‪ในหนังสือเล่มนั้น เขาทำให้ผมดูทรงพลัง ‪แค่ผมมองเขานาฬิกาเขาก็หยุดเดิน
‪ผมคงได้แต่นอนในห้องขังและสงสัย
‪ "ว้าว ที่ฉันเป็นอย่างที่พวกเขาพูดจริงเหรอ"
‪ผมเองยังเชื่อไปแล้วครึ่งหนึ่งเลย
‪แต่ผมเคยจ้องนาฬิกาทุกเรือนที่ผมเห็น
‪และรู้อะไรไหม
‪ไม่ว่าจะจ้องเขม็งแค่ไหน นาฬิกามันไม่เคยหยุด
‪คุณมีกลุ่มวัยรุ่นเก็บตัวอยู่ในที่ทิ้งร้าง
‪คุณให้ยาเสพติดพวกเขา ‪โน้มน้าวพวกเขาว่าคุณเป็นพระเจ้า
‪และส่งพวกเขาออกไปฆ่า
‪ฟังนะ พวก บ็อบบี้ โบโซเลล์ ‪นั่งอยู่ในคุกเพราะฆาตกรรม เข้าใจไหม
‪เท็กซ์กับแซดี้มาหาผม
‪และบอกว่าไปลอกเลียนแบบการฆ่า ‪เพื่อช่วยเขาออกมาเถอะ
‪คุณจะบอกว่าการฆาตกรรม ทุกๆ อย่าง
‪ทำไปเพียงเพื่อช่วย ‪บ็อบบี้ โบโซเลล์ออกจากคุกเหรอ
‪เด็กๆ พวกนั้นมองผมด้วยสายตาเย็นชา
‪ใช่ เด็กๆ ของพวกคุณ
‪เท็กซ์ วัตสัน เด็กชาย "ออล อเมริกัน"
‪ความภาคภูมิใจของโคปวิลล์ เท็กซัส
‪ผมฉลาดเกินกว่าที่จะไม่เห็นด้วยกับเขา
‪ผมก็เลยบอกว่า
‪"ทำในสิ่งที่ความรักของเธอบอกให้ทำ
‪ฉันจะทำในสิ่งที่ความรักของฉันบอก"
‪ทีนี้ไม่ว่าเขาจะทำอะไรก็เรื่องของเขา ‪เขาต้องอธิบายให้คุณฟังเอง
‪พูดให้ชัดก็คือ
‪นี่เป็นแผนการของพวกเขา ‪คุณไม่มีส่วนรับผิดชอบ...
‪คุณมีวงกลมที่มีชายคนหนึ่งอาศัยอยู่ในนั้น
‪เขารับผิดชอบต่อวงกลมของเขา ‪และวงกลมของเขาเท่านั้น
‪ผมจำไม่ได้ว่าเคยพูดว่า
‪ "ไปหยิบมีดแล้วออกไปฆ่าใครก็ได้" ‪หรืออะไรแบบนั้น
‪เหลวไหลสิ้นดี
‪ถ้าผมต้องการผมก็ฆ่าคุณ ‪ด้วยไมโครโฟนอัดเสียงของคุณได้
‪ด้วยดินสอของคุณ
‪แต่ผมต้องการรักตัวเอง ผมจึงไม่ทำแบบนั้น
‪ไม่ คุณจะเอามันใส่เข้าไปในวงกลมของคนอื่น
‪ฟังนะ เท็กซ์น่ะเหรอ
‪มันบอกได้ยากว่าเขาอยู่ที่จุดจบหรือกำลังเริ่มใหม่
‪ตอนผมกลับไปที่ซีโลไดร์ฟคืนนั้น
‪และส่งเด็กคนหนึ่งเข้าไป ‪เพื่อดูว่าเขาทำจริงๆ ไหม
‪ทำไมคุณไม่เข้าไป
‪มันเป็นสถานที่เกิดเหตุ ‪มันจะเป็นการฝ่าฝืนทัณฑ์บนของผม
‪แต่คุณอยู่ที่การฆาตกรรมลาเบียนก้าใช่ไหม ชาร์ลี
‪ผมต้องไป
‪- คุณต้องไปเหรอ ‪- ใช่
‪ฟังนะ เท็กซ์ เขาหลอกผม
‪เขาพยายามทำให้ผมดูอ่อนแอ
‪พวกเรากำลังก้าวหน้าภายในตัวของเรา
‪เรากำลังเรียนรู้สิ่งใหม่และเขาก็เปลี่ยนมัน
‪เขาออกไปข้างนอก ‪สร้างวงกลมของตัวเอง
‪แล้วตอนนี้เขาอยาก ‪กลับไปที่ "พระเยซูรักฉัน" งั้นเหรอ
‪ล้างบาปด้วยเลือดแกะ
‪เกมผิดถูกที่เราเล่นกันมา 2,000 ปีงั้นเหรอ
‪ความผิดถูกเป็นเกมเหรอ
‪ไม่มีคำว่าผิดถูก มีแค่คำว่า เป็น
‪ไม่ว่าชีวิตจะเป็นยังไง มันก็เป็นแบบนั้น
‪เรื่องผิดถูกไม่เกี่ยวกับมัน
‪งั้นการฆ่าคนเจ็ดคนก็แค่ "เป็น" งั้นเหรอ
‪ก็มันเป็นไม่ใช่เหรอ
‪ไม่มีใครเคยตาย ไม่มีใครเคยอยู่
‪มันเป็นแค่สองคำในเกมที่เหลืออยู่
‪คนเราตายได้ ชาร์ลี คุณยืนยันเรื่องนั้น
‪ทุกอย่างเป็นความรัก
‪ไม่มีอะไรที่ไม่ใช่ความรัก
‪จริงเหรอ
‪ไม่มีเหรอ
‪เราต้องฟังเรื่องงี่เง่านี่ไปถึงเมื่อไร
‪คุณต้องเดินไปบนถนนที่แตกต่าง
‪สวมเสื้อผ้ากลับด้านและให้ทุกคนหัวเราะเยาะคุณ
‪คุณมันขี้ขลาด ชาร์ลี
‪คนขี้ขลาดที่ไม่รับผิดชอบต่อการกระทำของตัวเอง
‪ใช่สิ คุณกินเนื้อด้วยฟันของคุณ
‪คุณฆ่าสิ่งที่ดีกว่าคุณ
‪และก็บอกว่าลูกๆ ของคุณเป็นฆาตกร
‪คุณนั่นแหละฆาตกร
‪- ผมไม่ได้ฆ่าใคร... ‪- คุณสั่งให้พวกเขาไปที่บ้านหลังนั้น
‪- และสังหารทุกคนที่นั่น ‪- ...และผมไม่ได้ต้องการให้ใครถูกฆ่า
‪ผมไม่ได้สั่งให้ใครทำอะไร ‪นอกจากสิ่งที่พวกเขาอยากทำ
‪คุณก็ไม่ได้ห้ามพวกเขาเหมือนกัน
‪ผมปล่อยเด็กๆ ไปเสมอ ‪ถ้าเขาล้มเขาก็จะได้เรียนรู้
‪คุณต้องล้มถึงจะแกร่งขึ้น
‪คุณไม่ควรปล่อยให้เด็กๆ ล้ม ‪คุณควรนำทางพวกเขา
‪นำทางไปไหนล่ะ
‪นำทางพวกเขาไปยังทางที่คุณนำไปเหรอ
‪- แกมันไอ้เตี้ยเฮงซวย ‪- บิลล์
‪ความโกรธที่คุณกำลังรู้สึก จนท.เทนช์
‪นี่คือความโกรธที่คุณมีให้ตัวเอง
‪หาคนอื่นไปลงสิ
‪ผมเบื่อจะเป็นแพะของคุณแล้ว
‪ผมเบื่อจะเป็นเงาสะท้อนของคุณ
‪- แกไม่ใช่เงาสะท้อนของฉัน ‪- ผมเป็นมาเสมอ
‪ผมอยู่ในคุกของคุณตั้งแต่ผมแปดขวบ
‪ผมไม่มีชื่อด้วยซ้ำ
‪ผมคือบี-33920
‪มีเสียงกริ่ง ผมก็ตื่น
‪มีเสียงกริ่ง ผมก็ออกไปข้างนอก
‪มีเสียงกริ่ง ผมก็ทำตามที่กริ่งมันสั่ง
‪ผมเป็นหมาของพาฟลอฟ
‪ผมเป็นอะไรก็ได้ที่คุณอยากให้เป็น
‪แต่ที่คุณต้องการคือปีศาจ...
‪เพราะนั่นคือสิ่งที่คุณเป็น
‪เห็นไหม ผมไม่เคยมีส่วนอะไรในโลกของคุณ
‪คุณสร้างมันขึ้นมา
‪คุณรู้สึกยังไงกับการฆาตกรรมเล่านั้น
‪นั่นแหละที่นับ
‪มันเกิดขึ้นในโลกของคุณ ไม่ใช่ของผม
‪สิ่งที่ "นับ" คือแกนำความตายไปสู่คนเจ็ดคน
‪แปดคนถ้าแก "นับ" ทารกที่ยังไม่เกิด
‪และตอนนี้คุณสะท้อนมันกลับมาที่ผม
‪และคุณขังผมเอาไว้ในเรือนจำของคุณ
‪และคุณบอกได้ว่าโลกของคุณดีกว่า
‪แต่คุกมันเป็นกรอบความคิด
‪เราทุกคนต่างอยู่ในคุกของตัวเอง ‪เราต่างเป็นผู้คุมตัวเอง
‪เราต่างมีระยะเวลาของเรา
‪คุกมันอยู่ในใจคุณ
‪ไม่เห็นเหรอว่าผมเป็นอิสระ
‪แกดูไม่มีอิสระสำหรับฉันเท่าไร ชาร์ลี
‪คุณก็ดูไม่มีอิสระสำหรับผม
‪คุณดูเหมือนส่วนประกอบ ‪ของสิ่งที่คนอื่นบอกให้คุณเป็น
‪คุณอยู่เพื่อความคิดของคนอื่น ‪ใบหน้าของคุณมีความเจ็บปวด
‪และคุณอยากรู้ว่าตัวเองดูโอเคไหม
‪พอกันที
‪บิลล์
‪นี่ พวก
‪ผมชอบแว่นกันแดดคุณ
‪ขอได้ไหม
‪ขอบคุณสำหรับน้ำใจ
‪ผมว่าให้กูรูแดนมหัศจรรย์นี่ไปลงนรกได้เลย
‪จนท.ฟอร์ด
‪แมนสันบอกว่าเขาขโมยมาจากคุณ
‪เขาบอกแบบนั้นเหรอ
‪เข้าคุยโอ้อวดใหญ่
‪กำลังเดินไปห้องขังเดี่ยว
‪มันเหลวไหลสิ้นดี
‪อะไรมีเหตุผลกว่ากันล่ะ
‪แมนสันถูกบังคับให้มีส่วน ‪ในการเลียนแบบฆาตกรรมของเท็กซ์กับแซดี้
‪หรือสงครามเชื้อชาติที่วงสี่เต่าทองทำนายไว้
‪คุณกำลังบอกว่าอัยการโกหกเหรอ
‪ผมกำลังบอกว่าเขาให้การบรรยาย
‪เขาต้องอธิบายกับคณะลูกขุนชนชั้นกลางทั่วไป
‪ว่าทำไมเด็กๆ ชนชั้นกลางทั่วไปพวกนั้น ‪ถึงฆ่าคนเจ็ดคน
‪ให้ตายเถอะ โฮลเดน
‪วัตสันอยู่ห่างไปอีกหนึ่งชั่วโมง
‪- พักสักคืนแล้วไปคุยกับเขากัน ‪- ผมต้องกลับบ้าน
‪คุณอยู่ต่อแค่อีกวันไม่ได้เหรอ
‪ไม่ได้
‪และหลังจากแอตแลนตา ‪เราจะทำพังอีกไม่ได้แล้ว
‪ถ้าคุณจะอยู่สัมภาษณ์ ต้องบอกให้ผมรู้
‪ผมไว้ใจคุณได้ไหม
‪แน่นอน
‪แค่เข้าไป สัมภาษณ์และกลับบ้าน เข้าใจไหม
‪ผมสัญญา
‪ขอบคุณ บิลล์
‪เวร นี่กี่โมงแล้ว
‪ห้าโมง 16 นาที
‪นาฬิกาคุณเสียเหรอ
‪ขอโทษครับ
‪เอฟบีไอ คุณช่วยให้เครื่องบินรอก่อนได้ไหม
‪ขอโทษด้วยค่ะ เครื่องบินออกไปแล้ว
‪มีเที่ยวบินข้ามคืนไหม
‪มีตอนสี่ทุ่ม ถึงวอชิงตัน 6.30 น.
‪ขอบคุณ
‪ฉันต้องขอโทษด้วย
‪ฉันจะเล่าให้เขาฟังที่หลัง ‪ถ้าคุณ... อยากจะเริ่มเลยก็ได้
‪นัดหมายนี้ก็เพื่อประโยชน์ของทั้งพ่อและแม่
‪ขอโทษครับ
‪ขอโทษที่มาสาย
‪ไม่เป็นไรครับ
‪แต่ต้องระวังอย่าสายกับนัดของคุณลีแลนด์
‪หรือสำนักงานอัยการกลาง
‪เราต้องพยายามเลี่ยงความผิดปกติให้มากที่สุด
‪แน่นอนครับ
‪ผมมาเพื่อช่วยคุณทั้งคู่
‪และไบรอันด้วย ‪เพื่อผ่านเรื่องนี้ไปอย่างง่ายดายที่สุด
‪ขอบคุณค่ะ
‪เป้าหมายการนัดพบของเรา ‪คือการรวบรวมความเข้าใจของไบรอัน
‪กับเหตุการณ์ เจตนาของเขา...
‪เขาไม่ได้ตั้งใจจะทำอะไรเด็กน้อยคนนั้น
‪เขาคิดว่าการทำไม้กางเขน...
‪คุณนายเทนช์ ‪ผมจะต้องฟังเรื่องนั้นจากไบรอันเอง
‪ฉันคิดว่าฉันเข้าใจลูกฉันดี
‪สิ่งที่คุณรู้เกี่ยวกับ ‪พฤติกรรมของไบรอันเป็นสิ่งสำคัญ
‪แต่เราก็ต้องทำตามขั้นตอนทั้งหมดอย่างเป็นระบบ
‪เราเข้าใจครับ
‪มาเริ่มที่ชีวิตในบ้าน
‪คุณลีแลนด์บอกว่าคุณทำงานให้เอฟบีไอ ‪และต้องเดินทางด้วย
‪ภรรยาคุณบอกผมว่าคุณไปสอน ‪ "สัมมนาที่กรมตำรวจ"
‪ตอนนี้เขาอยู่บ้านเป็นส่วนใหญ่
‪ทำไมคุณถึงมาสาย คุณเทนช์
‪ผมทำงานในหน่วยพฤติกรรมศาสตร์ของเอฟบีไอ
‪ผมไม่รู้ว่ามันคืออะไร
‪หน่วยของผมพัฒนากระบวนการเพื่อระบุตัวฆาตกร
‪โดยลักษณะเฉพาะทางจิตวิทยา
‪แล้วคุณทำยังไง
‪เราสัมภาษณ์อาชญากรผู้กระทำผิด
‪เพื่อประมวลพฤติกรรมของพวกเขา
‪รวบรวมดุลยพินิจในจิตใจของพวกเขา
‪คุณสัมภาษณ์อาชญากรแบบไหน
‪ผมศึกษาฆาตกรหลายราย
‪และเช้านี้คุณได้สัมภาษณ์ฆาตกรตัวจริงไหม
‪ผมมาสายเพราะผมอยู่ที่แคลิฟอร์เนีย
‪สัมภาษณ์ชาร์ล แมนสัน
‪แมนสันเหรอ
‪ใช่ครับ
‪เดี๋ยวนะ คุณได้คุยกับชาร์ล แมนสันโดยตรงเหรอ
‪ว้าว เขาน่าสนใจไม่น้อยเลยว่าไหม
‪คุณพูดถูก
‪ครับ ต้องยอมรับว่า ‪ผมอยากรู้ว่าการสนทนานั้นจะเป็นยังไง
‪คุณเล่าให้ฟังสักนิดได้ไหม
‪ได้สิ
‪(วัตสัน)
‪พอได้มาอยู่ที่นี่สักพัก ผมก็เข้าใจชาร์ลีมากขึ้น
‪ยังไงครับ
‪มันคือการอยู่รอด
‪ชาร์ลีไม่ใช่คนแกร่งอะไร ‪เขาเลยสร้างบทบาทการเป็นศาสดา
‪แน่นอนว่าเป็นศาสดาตัวปลอม
‪ไม่มีอะไรที่เขาพูดเป็นจริง ‪นอกจากสิ่งที่พวกเราทำ
‪แต่เขาสามารถโน้มน้าว ‪เรื่องที่คุณไม่เคยคิดว่าเป็นไปได้
‪เราไม่รู้ว่าเขาเป็นพระเยซูหรือปีศาจแต่...
‪มันก็ดีกว่าเผชิญหน้ากับโลกนี้ตามลำพัง
‪แต่คุณไม่ได้โตมาตามลำพัง
‪คุณบอกว่าคุณมีครอบครัวที่อบอุ่น
‪คุณต้องมีเข็มทิศทางศีลธรรมอยู่แล้ว ‪ก่อนจะพบกับชาร์ลี
‪เอาเป็นว่าชาร์ลีมีวิธีทำให้คุณคิดว่า ‪ทุกอย่างเป็นความคิดของคุณเอง
‪เขาเริ่มจากเรื่องเล็กๆ ‪เช่น ให้พวกเรามายืนรวมกันเป็นวงกลม
‪และเขาจะวางเก้าอี้ไว้ตรงกลางวง
‪เขาจะให้เราจินตนาการว่ามีคนนั่งอยู่ที่เก้าอี้
‪และเราต้องทำให้คนคนนั้นกลัวสุดขีด
‪จ้องเขา ตะโกนใส่เขา
‪ใส่เก้าอี้เปล่าๆ เหรอ
‪แต่ในความคิดคุณ พวกเขาคือ ‪สัญญาณเตือนของวันสิ้นโลกที่กำลังนั่งอยู่
‪ชาร์ลีจะพูดถึงสิ่งที่เราอาจทำกับพวกเขา
‪เช่น บุกเข้าไปในบ้านพวกเขา
‪มัดพวกเขาไว้ ฆ่าครอบครัวของพวกเขา
‪ความคิดเหล่านั้นเป็นของพวกเรา ‪เพราะมันเป็นของเขามาก่อน
‪เมื่อเรารับมันเข้ามา ‪เขาก็จะส่งเราย่องคลานเข้าไป
‪ขอโทษนะ อะไรคือย่องคลาน
‪มันเป็นคำที่ชาร์ลีใช้เรียกการแอบเข้าบ้านคนอื่น
‪เคลื่อนย้ายเฟอร์นิเจอร์ไปรอบๆ
‪เขาบอกว่ามันจะช่วยให้เรา ‪เผชิญกับความกลัวและข้ามมันไป
‪แต่ชาร์ลีให้เราเสพยาเยอะมาก ‪เราไม่รู้จักความกลัวหรอก
‪เขาให้ยาคุณเสพเหรอ
‪เบลลาดอนน่า ออเรนจ์ซันไชน์ เอสทีพี
‪กว่าจะถึงตอนที่ ‪ชาร์ลีพูดว่าความยุ่งเหยิงกำลังจะมา
‪พวกเราก็เสพยาหนักมากแล้ว
‪ชาร์ลีพูดเรื่องความยุ่งเหยิงด้วยเหรอ
‪ตลอดเวลา
‪เขาบอกเราว่าอัยการเขตกุเรื่องความยุ่งเหยิง
‪ตั้งแต่ผมได้เจอเขา ‪ชาร์ลีคุยแต่เรื่องสงครามเชื้อชาติ
‪เขาใช้ชีวิตทุกวันคิดว่าโลกกำลังจะแตก
‪มันมีอิสระอยู่ในนั้น
‪ถ้าไม่มีวันพรุ่งนี้ ถ้าไม่มีผลที่ตามมา
‪สิ่งที่คุณทำในวันสุดท้ายบนโลกจะสำคัญไหมล่ะ
‪คุณว่าจะก่ออาชญากรรมอะไร จนท.ฟอร์ด
‪ผมต้องขอคิด ผมยังรู้จักผิดชอบชั่วดี
‪ตอนนั้นมันไม่มีอะไรผิดแล้ว
‪ผมไม่รู้สึกผิดชอบชั่วดี ผมถูกนำสิ่งนั้นออกไป
‪โดยชาร์ลีเหรอ
‪ชาร์ลีบอกว่าคุณกับแซดี้คิดเรื่องการฆาตกรรม
‪เพื่อเป็นวิธีช่วยบ็อบบี้ โบโซเลล์ออกจากคุก
‪คุณต้องเข้าใจว่าพวกเราอยู่กันลำพัง
‪เราเป็นส่วนหนึ่งของทั้งหมด
‪เราคิดเหมือนกัน
‪ชาร์ลีบอกว่าถ้าพวกคนดำ ‪ไม่เริ่มสร้างความยุ่งเหยิงเร็วๆ นี้
‪พวกเราก็ต้องแสดงให้พวกเขาดู
‪เขาเลือกซีโลไดร์ฟเพราะเขาเคยไปที่นั่นมาก่อน
‪นั่นจึงเป็นความคิดของเขา
‪ทั้งหมดเป็นความคิดของเขา
‪แต่เขาไม่ได้ไปกับคุณ
‪ชาร์ลีไม่ยอมให้มือตัวเองต้องแปดเปื้อน
‪เขาไปที่บ้านหลังนั้น
‪หลังจากทุกอย่างจบแล้วเท่านั้น
‪ชาร์ลีให้คำสั่งโดยเฉพาะ ‪กับคุณหรือเด็กสาวคนไหนไหม
‪เขาบอกผมให้ฆ่าทุกคน
‪เขาบอกว่า "ทำให้มันน่ากลัวที่สุดเท่าที่ทำได้"
‪เขาบอกผมว่า "ฆ่าให้หมด"
‪และคุณก็ทำ
‪ใช่ครับ
‪ผมจำได้...
‪ตอนอยู่ในรถ
‪ผมมียาเสพติดเยอะมากในร่างกาย ‪ความคิดผมมันเข้าๆ ออกๆ
‪ผมนอนเอาหัวพาดบนหน้าตักของแซดี้
‪เธอเขย่าผมและบอกให้ตัดสายโทรศัพท์
‪ต่อมาที่ผมจำได้ พวกเรากำลังไปที่ทางเดินรถ
‪เราเห็นแสงไฟหน้ารถ ‪และแซดี้ก็ตะโกนว่า "จัดการเขา"
‪ผมมองลง
‪ผมถือปืนอยู่ในมือ
‪ผมก็เลยเอาปืนจ่อเข้าไปในหน้าต่าง ‪และเหนี่ยวไก
‪ไม่มีความคิด ไม่มีความรู้สึกใดๆ
‪สตีเฟน แพเรนต์ อายุ 18 ปี
‪นั่นคือบาปจริงๆ ครั้งแรกในชีวิตผม
‪แต่ผมได้สำนึกผิดแล้ว
‪ด้วยบารมีของพระเจ้าที่อวยพร ‪ให้จิตวิญญาณผมด้วยการให้อภัยของพระองค์
‪คุณบอกคุณไม่ได้รู้สึกอะไร
‪เพราะตอนนั้นความตายไม่สำคัญกับเรา
‪โอเค
‪เกิดอะไรขึ้นในบ้าน
‪ผมจำได้ว่าตามแซดี้เข้าไป
‪มีผู้ชายนอนอยู่ที่โซฟา
‪มันเงียบเชียบ
‪แล้วคนอื่นๆ ก็ออกมาจากในห้อง
‪มีผู้ชายคนหนึ่งเข้ามาตะโกนใส่ผม
‪ผมมีปืนอยู่ก็เลยยิงเขา
‪แล้วทุกอย่างก็โกลาหล
‪พวกผู้หญิงกรีดร้อง
‪เราไล่แทงผู้คน วิ่งไปรอบๆ
‪เลือดเต็มไปหมด
‪ตอนนั้นคุณรู้สึกอะไรไหม
‪แซดี้ต้องเตะผมให้ไปต่อ
‪แต่คุณ...
‪ก็ไปต่อ
‪คุณต้องจำไว้ว่า คนพวกนั้นเป็นแค่รูปร่าง
‪พวกเขาไม่มีใบหน้า
‪แซดี้อยู่ข้างนอกตะโกนเรียกผม
‪เธอจับผู้หญิงคนหนึ่งไว้ที่สนามหญ้า...
‪ผมก็เลยแทงเธอ
‪คุณแทงอบิเกล โฟลเจอร์...
‪ยี่สิบแปดครั้ง
‪ใช่
‪ที่จริงเธอเกือบตายแล้วตอนผมไปถึง
‪ไฟรโคว์สกีมีแผลถูกแทง 51 แผล
‪ผมจำได้ว่ามีดมันปักขึ้นลงเหมือน...
‪ค้อนในกระบอกสูบเครื่องยนต์
‪จนกำปั้นของผมมันหายไปในความวุ่นวายนั้น
‪และยังไงอีก
‪และเราก็ไปที่ห้องนั่งเล่น
‪ที่ที่ชารอน เทตอยู่
‪คุณดูออกไหมว่าเธอกำลังท้อง
‪ดูออก
‪เธอขอให้เราเอาตัวเธอไป
‪ให้เธอคลอดลูกก่อนแล้วค่อยฆ่าเธอ
‪เท็กซ์
‪ตอนนั้นมันไม่ได้ฟังดูบ้าเลย ‪เรื่องที่จะให้เอาตัวเธอไป
‪แต่ผมได้ยินแต่เสียงของชาร์ลี
‪ "ฆ่าให้หมด"
‪เขาย้ำผมครั้งแล้วครั้งเล่า ‪ "ดูให้แน่ใจว่าทุกคนตายแล้ว"
‪คุณก็เลยทำให้แน่ใจ
‪ผมทำตามที่ชาร์ลีบอก
‪นอกจากไปที่บ้านหลังอื่นๆ
‪บ้านหลังอื่นๆ เหรอ
‪ชาร์ลีให้รายชื่อผมมาแต่ตอนนั้นผมเหนื่อย
‪การแทงคนมันยากนะ จนท.ฟอร์ด
‪บางครั้งคุณแทงโดนกระดูก ผมปวดมือไปหมด
‪เราจึงกลับไปที่ฟาร์มและผมก็หลับเป็นตายเลย
‪เท็กซ์ คุณคิดว่าคุณจะฆ่าใครไหม
‪ถ้าคุณไม่ได้พบกับชาร์ลี
‪ผมหวังว่าไม่
‪ผมภาวนาต่อพระเจ้าขอให้ผมไม่ได้ทำแต่...
‪ผมรู้ว่าในใจซ่อนความโกรธเอาไว้
‪ผมยิงและแทงพวกเขา
‪ผมทุบหัวของไฟรโคว์สกีด้วยปืนจนมันแตกคามือ
‪แต่ชาร์ลีบอกให้คุณทำ
‪ชาร์ลีไม่เคยฆ่าใคร
‪เขาแค่เอาความกลัวที่จะฆ่าคนออกไปจากเรา
‪งั้นคุณกำลังรับผิดชอบ
‪ผมฆ่าคนพวกนั้น
‪ทุกคน
‪คนพวกนั้นเป็นเหยื่อของ "การฆาตกรรมวัตสัน"
‪แต่คัมภีร์ไบเบิลบอกว่าเราทุกคนมีบาป ‪และทุกคนเสื่อมจากพระสิริของพระเจ้า
‪ผู้ที่ยอมสารภาพจะได้รับความเมตตา
‪ตอนนั้นผมหลงทาง
‪จนกระทั่งผมอุทิศตนให้กับพระเจ้า
‪แต่ตอนนี้ผมได้ไถ่บาป ‪ด้วยเลือดบริสุทธิ์ของพระเยซู
‪ทีแรกก็แมนสัน ตอนนี้เป็นพระเยซู
‪เขาแค่แลกเปลี่ยนระบบความเชื่อ
‪ฉันไม่กังวลกับเรื่องที่ขัดแย้งกัน
‪หรือที่มาที่น่าเชื่อถือ
‪และฉันไม่แน่ใจว่าแมนสันเป็นฝ่ายเสียทั้งหมด
‪เขามีอิทธิพลกับสาวกอายุน้อยของเขา
‪เหมือนกับที่คอร์ลมีกับเฮนลีย์
‪เขาใช้เซ็กส์และยาเสพติด
‪แต่เขาก็ยังมีปรัชญาที่ชัดเจน
‪ถ้าเรียกมันได้ว่าเป็นปรัชญา
‪ความยุ่งเหยิงคืออะไรกันแน่
‪มันถูกยืมมา
‪แต่มันมีประโยชน์กับเขายังไง
‪ถ้าจุดประสงค์หลักของความยุ่งเหยิง ‪ไม่ใช่สงครามเชื้อชาติล่ะ
‪ถ้ามันเป็นเรื่องของการควบคุม
‪- ควบคุมครอบครัวแมนสันน่ะเหรอ ‪- ปัจจัยสร้างความสามัคคี
‪ถ้าเท็กซ์และแซดี้คิดเรื่อง ‪การฆาตกรรมเลียนแบบขึ้นมาจริงๆ ล่ะ
‪มันคือความมั่นใจ ความเสี่ยง เป็นการปฏิวัติ
‪มันอาจไม่ใช่สิ่งที่แมนสันตั้งใจไว้ ‪แต่พวกเขาเรียกว่าเป็นการหลอกลวง
‪พวกเขาทำในสิ่งที่เขาพูดถึงเท่านั้น
‪จากมุมมองของแมนสัน
‪อำนาจของเขาจะถูกคุกคาม
‪เขาจึงต้องยอมทำตาม
‪ที่บ้านของลาเบียนก้า
‪แมนสันเเข้าไปมัดเหยื่อไว้ก่อนส่งฆาตกรเข้าไป
‪เขาต้องการเตือนพวกเขาว่านี่เป็นแผนของเขา
‪ไม่ใช่ของคนอื่น
‪เขาทำทุกอย่างที่ทำได้เพื่อรักษาอำนาจ ‪ในครอบครัวแมนสันเอาไว้
‪ควบคุม อย่างน้อยภาพลักษณ์ของมัน ‪ก็คุ้มค่าแล้ว
‪แม้แต่การฆาตกรรมเจ็ดราย
‪ตอนที่เรากำลังกลับเขาทำอะไรแปลกๆ
‪เขาขอแว่นกันแดดผม ผมก็เลยให้เขาไป
‪ผู้คุมบอกผมว่าแมนสันคุยโม้กับทุกคน ‪ว่าเขาขโมยมาจากเอฟบีไอ
‪เขายอมไปห้องขังเดี่ยว ‪ขอเพียงให้ตัวเองดูมีอำนาจ
‪ในแง่หนึ่ง เขามีเด็กๆ ติดยาอยู่กลุ่มหนึ่ง
‪อีกแง่หนึ่ง เขาเป็นอดีตนักโทษ ‪จอมบงการที่ฝึกฝนมา
‪และคุณจะแย้งว่าแมนสันถูกบังคับให้ทำงั้นเหรอ
‪เท็กซ์ยอมรับโดยละเอียดว่า ‪เขายอมทำตามโดยการล้างสมอง
‪เขาก็ไม่ได้ปฏิเสธ
‪ว่าเขาจะไม่ฆ่าใครถ้าไม่ได้พบกับแมนสัน
‪แมนสันเจอพวกคนที่ใช่
‪อายุน้อย ว่าง่าย อยู่ตามลำพัง
‪แต่ส่วนมากเป็นพวกคนที่ ‪ยังไม่ได้ปลดปล่อยศักยภาพ
‪พวกคนที่เห็นตัวเองเป็นสิ่งผิดปกติ
‪พวกคนที่ต้องถูกขจัดความกลัวออกไป ‪ถึงจะทำในสิ่งที่พวกเขาทำ
‪เขาแค่ช่วยพวกเขาให้เป็นคนที่พวกเขาเป็น
‪ไง
‪เข้าไปเป็นเพื่อนผมไหม
‪แนนซีไม่ได้มาเหรอ
‪ผมไม่อยากดึงเธอมาเกี่ยวกับงานน่ะ
‪- คุณล่ะ ‪- เหมือนกัน
‪คุณคิดว่างานนี้จะเหนื่อยแค่ไหน
‪ดูจากบ้านแล้ว อย่างน้อยเราก็จะได้กินเหล้าดีๆ
‪ยินดีต้อนรับ
‪เข้ามาสิ
‪ทุกคนอยู่ในห้องนั่งเล่น
‪ผู้ช่วย ผอ.ไวแมนอยู่ที่นี่แล้ว
‪ผมได้เกริ่นให้เขาฟังไปบ้างแล้ว ‪เก็บส่วนที่ดีที่สุดไว้ให้พวกคุณ
‪จำไว้ว่าที่พวกเขาต้องการคือเรื่องดีๆ
‪ก็มีอยู่บ้างครับ
‪บิลล์ เข้าไปได้เลย ผมจะตามไป
‪ขอบคุณ
‪เรื่องเงินของเอฟบีไออาจไม่ใช่ ‪อะไรที่คุณอยากเข้าไปร่วม
‪ไม่เป็นไรค่ะ ฉันทำเรื่องนั่นมาเยอะที่ ม.บอสตัน
‪ขอบคุณนะ
‪ผมอยากให้คุณสนุกกับงานเลี้ยง
‪จะว่าไปแล้วมีคนที่ผม ‪อยากแนะนำให้คุณรู้จัก วอร์เรน
‪นี่ ดร.เวนดี้ คารร์
‪โอ้
‪ยินดีที่ได้รู้จักครับ ดร.คารร์
‪วอร์เรนเป็น จนท.ประสานงานกับเอลอีเอเอ
‪โดยทั่วไปเขาเป็นคนจัดการงบประมาณให้เรา
‪ข่าวดีคือผมเป็นแฟนคลับอยู่แล้ว ‪ฉะนั้นไม่ต้องแนะนำมากก็ได้
‪โล่งอกไปทีค่ะ
‪เดี๋ยวผมให้เครื่องดื่มมาเสิร์ฟ คุณดื่มอะไร
‪ไวน์ขาวค่ะ ขอบคุณ
‪คุณอ่านรายงานของเราจริงๆ เหรอ
‪มันน่าสนใจมากกว่ารายงาน ‪ประชุมคณะกรรมการงบประมาณ
‪พวกนั้นมาตรฐานต่ำ
‪ผมได้อ่านพวกมันจริงๆ คับ ดร....
‪- ผมเรียกคุณว่าเวนดี้ได้ไหม ‪- แน่นอนค่ะ
‪ผมอ่านรายงานถอดเสียง
‪ผมอ่านการวิเคราะห์ พวกมันน่าทึ่งมาก
‪และเป็นของแท้
‪เราเคยถูกขอให้เก็บ "ของแท้" ของเรา ‪ไว้ในชั้นใต้ดินตอนที่เราเริ่มงาน
‪ต้องเป็นเรื่องที่น่าตกใจมาก
‪การที่คุณมากจากโลกของนักวิชาการ ‪ทำงานในที่สว่าง
‪มาสู่ห้องใต้ดินที่มีแต่ จนท.พิเศษของสหรัฐฯ
‪ฉันทำงานที่ไม่สามารถไปทำที่อื่นได้
‪คุณแทบไม่เหมือนที่ผมคาดไว้เลย
‪จากข้อคิดเห็นของ "ดร.คารร์" เรื่อง ‪ความเพ้อฝันพิกลพิการของเอ็ด เคมเปอร์
‪ฉันไม่กล้าถามเลยว่าคุณคิดว่าฉันเป็นยังไง
‪ไม่ใช่ผู้หญิงในชุดเข้ารูป
‪สวมผ้าสักหลาดมากกว่า
‪จอร์จ นี่ จนท.พิเศษ บิลล์ เทนช์
‪ผู้ก่อตั้งหน่วยพฤติกรรมศาสตร์ของเรา
‪ผมบอกจอร์จว่าผมรู้แต่เรื่องน่าเบื่อในงานบริหาร
‪คุณคือคนที่ไปนั่งอยู่กับฆาตกรต่อเนื่อง
‪ผมเองครับ
‪น่าทึ่งมาก เท็ดบอกว่า ‪ไม่มีการใส่กุญแจมือคนพวกนี้ด้วยใช่ไหม
‪มันทำให้พวกเขารู้สึกว่า ‪เราอยากฟังเรื่องของพวกเขาจริงๆ
‪บิลล์สามารถได้ข้อมูลจากสเป็ค
‪เบอร์โควิตซ์หรือแม้แต่แมนสัน ‪เรื่องที่พวกเขาไม่เคยพูดกับใคร
‪เราไปพบกับเบอร์โควิตซ์ ‪โดยคิดว่าจะได้ยินเรื่องปีศาจ
‪กับสุนัขเห่าเรื่องเดิม
‪เราจะได้เรียนรู้อะไรจากคนบ้าแบบนั้น
‪แต่เราทำให้เขายอมรับว่าเรื่องปีศาจทั้งหมดนั่น
‪เป็นเรื่องที่กุขึ้นมา
‪- เขาพูดแบบนั้นเหรอ ‪- พูดเหมือนคนโง่
‪และเขาบอกว่าจิตแพทย์ ‪เชื่อเรื่องนั้นเร็วกว่าทุกคน
‪แต่การหลบอยู่ในห้องใต้ดิน ‪หรือหลบอยู่หลังเครื่องพิมพ์ดีด
‪คุณสนุกกับอะไรอีก
‪ฉันไม่มองว่าเป็นการ "หลบ" นะ
‪ผมหมายถึง
‪คุณมีลักษณะที่ดึงดูดความสนใจมาก
‪การใช้เวลาทั้งหมดไปกับการทำงานคนเดียว
‪คุณอาจจะไม่รู้ถึง...
‪ผลกระทบที่คุณมีต่อผู้อื่น
‪เรามาทำอะไรอยู่ที่นี่
‪ทุกๆ งานมีเรื่องการเมือง
‪ผมหมายถึง
‪เราไปที่ไหนสักแห่งด้วยกันได้
‪ผมอยากอยู่ตามลำพังกับคุณ
‪วอร์เรน ไม่ค่ะ ขอบคุณ
‪- เราอาจมีความสุขด้วยกันได้จริงๆ ‪- โฮลเดน
‪นี่ จนท.พิเศษ โฮลเดน ฟอร์ด
‪เขาอยู่หน่วยพฤติกรรมศาสตร์เช่นกัน
‪นี่วอร์เรน...
‪ฟรีแมนครับ ผู้ประสานงานด้านกฎหมาย
‪- สวัสดีครับ ‪- สวัสดี
‪คุณกำลังมองหาบาร์อยู่รึเปล่า ‪ฉันจะไปเติมเครื่องดื่มพอดี
‪แต่จะขอไปเข้าห้องน้ำก่อน
‪ผมจะไปเอาเครื่องดื่มให้คุณเอง ‪แล้วเราจะได้มาคุยต่อให้จบ
‪ทางนี้ครับ
‪ขอบคุณ
‪ผู้คุมบอกว่าเขาคุยโม้ว่า ‪ขโมยแว่นกันแดดมาจาก จนท.เอฟบีไอ
‪เขาถูกโยนเข้าห้องขังเดี่ยว
‪แทนที่จะบอกว่าเป็นของขวัญ... มานั่นแล้ว
‪...เขายอมอยู่ห้องขังเดี่ยวหกสัปดาห์
‪เพื่อให้ตัวเองดูเจ๋ง
‪สุภาพบุรุษ นี่คือ จนท.พิเศษฟอร์ด
‪เขาเป็นคนสำคัญ ‪ในการพัฒนาเทคนิคหลายอย่างที่เรากำลังใช้
‪บิลล์กำลังเล่าเรื่องสนุกๆ ให้เราฟัง ‪คุณคงมีเรื่องอะไรน่าทึ่งเหมือนกัน
‪ผมก็มีประสบการณ์แบบเดียวกับบิลล์แหละครับ
‪ผมจะให้ จนท.ฟอร์ดอยู่กับพวกคุณแทน
‪ผมขอไปทำธุระส่วนตัว
‪สิ่งสำคัญจากเรื่องราวของแมนสัน
‪คือเราได้เรียนรู้ว่าการบีบบังคับอะไร ‪ที่กระตุ้นพฤติกรรม
‪สำหรับเขามันคือภาพลักษ์ของการควบคุม
‪อาชญากรรมของเขาสามารถ ‪สรุปได้จากความต้องการเดียว
‪โดยความสัมพันธ์ของลักษณะทางจิตวิทยา ‪กับพฤติกรรมที่รู้กันอยู่แล้ว
‪เรากำลังสร้างพื้นฐาน ‪เพื่อเข้าใจการกระทำของอาชญากร
‪คุณหนีออกมาจากแสงสีได้ยังไง
‪ซ่อนตัวกับภรรยาถือว่าโกงนะ
‪วอร์เรน ฟรีแมน
‪คุณรู้จักเขาไหม
‪รู้สิ
‪เขาดังในหมู่เลขาฯ และสมาคมภรรยา
‪คุณหนีมาได้ยังไง
‪ฉันคว้าคนแรกที่ผ่านเข้ามา
‪ซึ่งก็คือโฮเดน
‪แย่ขนาดนั้นเลยเหรอ
‪ฉันน่าจะรู้ก่อน
‪เรื่องสงครามเป็นยังไง
‪ผมไม่เคยรู้เลยว่ากำลังขายอะไร
‪มันไม่ใช่งาน
‪ที่จริงผมขายเพื่อช่วยให้คนอื่นได้เลื่อนตำแหน่ง
‪ที่จริงมันก็ยังดีกว่า...
‪โทษที
‪ผมมีเรื่องที่บ้านน่ะ
‪คุณโอเคไหม
‪ไบรอันไปเล่นกับพวกเด็กที่โตกว่ากับเด็กแบเบาะ
‪เรื่องมันเลยเถิด...
‪สุดท้ายพวกเด็กโต ‪รัดคอเด็กแบเบาะจนขาดใจตาย
‪คุณพระช่วย
‪ไบรอันเห็นทุกอย่าง
‪เขาคงจำได้จากในคัมภีร์ไบเบิล
‪เพราะเขาโน้มน้าวเด็กคนอื่นๆ ‪ให้เอาศพผูกเข้ากับไม้กางเขน
‪โชคดีที่เขาไม่โดนตั้งข้อหา
‪แต่เขา...
‪เราต้องทำตามระเบียบคำสั่งศาล
‪ไบรอันได้คุยกับใครไหม
‪เรามีจิตแพทย์และนักสังคมสงเคราะห์
‪เกณฑ์ที่ต้องผ่าน
‪แนนซีเป็นยังไงบ้าง
‪เธอไม่เชิ่อว่าไบรอันต้องการให้ช่วย
‪อีกด้านหนึ่งเธอก็ไม่ยอมปล่อย ‪ให้เขาอยู่คนเดียวแม้แต่ห้านาที
‪เธอถึงไม่ได้มาด้วยคืนนี้
‪เราไม่ได้ออกจากบ้านเลยตั้งแต่เกิดเรื่อง
‪แค่ต้องให้เวลากับมัน นี่เรื่องใหญ่
‪และจริงๆ นะ บิลล์ ถ้ามีอะไรที่ฉันช่วยได้
‪ผมต้องขอให้คุณปิดเป็นความลับ
‪โฮลเดนไม่รู้
‪ฉันเข้าใจ
‪พวกเขาดูเบื่อจะแย่อยู่แล้ว
‪เราควรกลับเขาไปในนั้น
‪เข้าไปช่วยชีวิต
‪รู้ไหม บิลล์ ฉันอาจจะแอบหนีกลับก่อน
‪ไม่ว่ากัน
‪เวนดี้
‪ผมหวังว่าไม่ได้ทำให้คุณกลัวนะ
‪ผมอยากให้เราคุยต่อจนจบ บางทีหาที่เงียบๆ
‪ขอบคุณแต่ที่จริงฉันรู้สึกไม่ค่อยสบาย
‪ผมยินดีขับรถไปส่งนะ
‪- ผมไปได้ ‪- ฉันขับเองได้ค่ะ
‪อย่างน้อยให้ผมเดินไปส่ง
‪ไม่ วอร์เรน ฉันขอเดินไปเอง
‪ไวแมนเชิญคุณไปพูดที่ ‪งานไดเร็คเตอส์รีทรีตประจำปี
‪ผมตอบรับแทนคุณ
‪เป็นคันทรีคลับหรูหรา: ยิงเป้า ตีกอล์ฟ
‪ไม่มีพวกภรรยา
‪และได้พบกับผู้อำนวยการ
‪นั่นคือสิ่งที่เราหวังจะได้คืนนี้ใช่ไหมครับ
‪คุณครับ ขอเครื่องดื่มให้เขาหน่อย
‪เขาสมควรได้มัน
‪คุณทำให้โฮลเดลผ่อนคลายกว่านี้หน่อยได้ไหม
‪เหตุการณ์ต่างๆ ในชีวิตของผู้ต้องสงสัย
‪เราพบว่าส่วนใหญ่เป็น ‪ครอบครัวที่แตกแยกและถูกทิ้ง...
‪คู่หูของผมเล่าเรื่องริชาร์ด สเป็ครึยัง
‪ยัง
‪สเป็คเดินเข้ามา...
‪และเราเห็นว่าเขามีบางอย่างอยู่ในมือ
‪- ฮัลโหล ‪- โฮลเดน
‪ข่าวจากแอตแลนตา
‪จิม ว่ามาเลย
‪เจออีกศพ อีกการฆ่ารัดคอ
‪อายุท่าไร
‪สิบสอง
‪คลิฟฟอร์ด โจนส์
‪เขากำลังเก็บกระป๋องไปขาย ‪ป้าของเขาจะได้เอาเหรียญไปซักผ้า
‪กลางวันแสกๆ
‪เขาเป็นคนที่ 13
‪(ทุกๆ คืนที่คุณกำลังนอนหลับ ‪ผมทำลายโลก - ชาร์ลี แมนสัน)
‪คำบรรยายโดย กฤตญา โมลีโรจน์ธนกุล