‪ห้องสมุดจะปิดแล้วครับ
‪อ้อ
‪ขอบคุณครับ
‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪แนนซ์
‪ตื่นเช้าจัง
‪- คุณตื่นขึ้นมาทำอะไร ‪- ชงกาแฟ
‪ตื่นนานรึยัง
‪ฉันแค่หยุดคิดถึงมันไม่ได้
‪มีศพอยู่ในบ้านหลังแรกที่ฉันจะขาย
‪- คุณโอเคไหม ‪- ฉันไม่อยากกลับไปที่บ้านหลังนั้น
‪ให้เวลามันหน่อย
‪เราจะได้รายละเอียด
‪บิลล์ ทำไมตำรวจอยากได้รองเท้าของฉัน
‪ฉันเป็นผู้ต้องสงสัยเหรอ
‪มันเป็นขั้นตอนมาตรฐาน ‪เพื่อการตัดผู้ไม่เกี่ยวข้องออก
‪ไม่ต้องกังวลไปหรอก
‪เบอร์โทรของเราที่อยู่บนป้าย "ขาย"
‪เราต้องไปเอามันออก
‪แนนซี่ ป้ายนั้นมันเป็นหลักฐานไปแล้ว
‪เราไปยุ่งกับมันไม่ได้
‪อย่างน้อยคุณช่วยเอาชื่อ ‪กับเบอร์โทรฉันออกได้ไหม
‪ขอร้องละ
‪ผมจะไปโทรศัพท์
‪ขอบคุณ
‪ฮัลโหล
‪โฮลเดน ที่บิลล์นะ
‪โทษทีที่โทรมาแต่เช้า
‪ว่าไง บิลล์ มีอะไร
‪วันนี้ผมไปแอตแลนตาไม่ได้
‪เราเลื่อนได้ไหม
‪ทำไมล่ะ
‪สงสัยผมจะติดอะไรมาจากลูกๆ ‪หรืออาหารเป็นพิษ
‪ผมนอนไม่หลับทั้งคืน
‪พรุ่งนี้ผมน่าจะดีขึ้น
‪ไม่ต้องห่วง ผมจะไปเอง
‪- คนเดียวเหรอ ‪- ใช่
‪- ไม่รู้สิ โฮลเดน ‪- ผมไม่เป็นไร ผมรู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่
‪ผมจะสัมภาษณ์เพียร์ซ คุณมาพรุ่งนี้
‪ได้ เจอกันพรุ่งนี้
‪คืนนี้จะโทรไปเล่าให้ฟังว่าเป็นยังไงบ้าง
‪อ้อ เกือบลืม
‪จิม บาร์นีย์จะอยู่ที่สนามบิน
‪เขายังสนใจสิ่งที่พวกเราทำมาก
‪ผมก็เลยชวนเขาไปดื่มกาแฟ
‪จิม บาร์นีย์เหรอ ชื่อคุ้นๆ นะ
‪คุณเจอเขาที่ออฟฟิศ
‪เขาเคยสัมภาษณ์ทำงานตำแหน่งเกร็ก
‪อ๋อ ชายผิวดำที่คุณชอบคนนั้น
‪ผมจะโทรบอกเขาว่าวันนี้คุณฉายเดี่ยว
‪- โอเค ขอบคุณ ‪- เจอกัน
‪ผมเลื่อนไปแล้ว
‪จริงเหรอ
‪ผมจะแวะเอารองเท้าคุณไปที่บ้านนั้น
‪แล้วจะดูว่าทำอะไรกับป้าย "ขาย" ได้บ้าง
‪โฮลเดนจัดการวันนี้เองได้
‪- ผมจะไปกับเขาพรุ่งนี้ ‪- ที่รัก ขอบคุณนะคะ
‪- แม่ฮะ ‪- ไง ลูก
‪ผมขอโทษ
‪ไบรอัน
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ไปรอแม่ในห้องน้ำก่อนแล้ว ‪เราค่อยทำความสะอาดตัวลูกดีไหม
‪ผมขอโทษ
‪ไม่เป็นไร ลูกรัก ไปเถอะ
‪ฉันต้องไปเปลี่ยนผ้าปูที่นอน
‪สุภาพสตรีและสุภาพบุรุษ ผม กัปตันของเที่ยวบินนี้
‪เราคาดว่าจะเจอกับอากาศแปรปรวนเล็กน้อย
‪กรุณานั่งประจำที่
‪คาดเข็มขัดนิรภัยตลอดเที่ยวบิน
‪เนื่องจากสนามบินแอตแลนตา ‪อยู่ระหว่างการต่อเติม
‪เราจึงยังไม่ทราบประตูทางออกที่แน่นอน
‪แต่จะแจ้งทันทีเมื่อได้รับการยืนยันเข้ามา
‪เจ้าหน้าที่ฟอร์ด จิม บาร์นีย์ ยินดีที่ได้พบครับ
‪- ช่วยถือไหมครับ ‪- ไม่เป็นไรครับ
‪ไม่มีกระเป๋าอื่นมาเหรอ
‪ที่นี่เปลี่ยนไปเยอะนะ ‪รอตั้ง 20 นาทีกว่าเครื่องจะเทียบท่าจอด
‪เมื่อสร้างเสร็จ ‪มันจะเป็นสนามบินที่ใหญ่ที่สุดในโลก
‪ใหญ่กว่าย่อมดีกว่าใช่ไหม
‪คนที่มาใหม่เป็นยังไงบ้าง
‪กันน์เหรอ
‪ไม่ใช่ อีกคนหนึ่ง สมิธ
‪เกร็ก
‪เขามีทั้งข้อดีข้อเสีย
‪ก็ไม่ได้เสียทั้งหมด
‪ก็ดีพอๆ กับพวกเด็กเส้น
‪แย่หน่อยนะ
‪บิลล์เข้าข้างคุณนะ
‪บิลล์กับผมตั้งใจจะนัดกินอาหารเช้ากัน
‪เขาจะให้ข้อมูลผม ‪เรื่องจำนวนคดีที่ทำอยู่ในบีเอสยู
‪ถ้าคุณอยากดื่มกาแฟ คุณอาจเป็นคนให้แทนเขาได้
‪คุณพิจารณาแฟ้มนี้ ‪ของวิลเลียม เพียร์ซได้เร็วแค่ไหนล่ะ
‪เรียบร้อยแล้ว
‪ของแฮนซ์ด้วย
‪ขอโทษครับ ที่นี่เป็นสถานที่เกิดเหตุ
‪เจ้าหน้าที่พิเศษ เทนช์ เอฟบีไอ
‪- นักสืบสเปนเซอร์อยู่ไหม ‪- เดี๋ยวผมไปตามให้ครับ
‪เจ้าหน้าที่เทนช์
‪บิลล์
‪ผมเอารองเท้ามาให้
‪ขอบคุณ
‪คุณจะว่าอะไรไหม ‪ถ้าผมขอเอาชื่อกับเบอร์โทรภรรยาผมออก
‪เธอผวานิดหน่อยน่ะ
‪ได้สิครับ เดี๋ยวผมถอดเอามาไว้ข้างใน
‪ไม่เป็นไร
‪คุณอยู่ที่นี่ทั้งคืนเลยเหรอ
‪ครับ
‪มีเวลาสักครู่ไหมครับ
‪มีสิ
‪เราใช้รหัสที่ภรรยาคุณให้เพื่อเปิดล็อก
‪แต่มันไม่มีกุญแจข้างใน
‪ประตูหน้าถูกล็อกจากด้านใน ‪และหน้าต่างก็ปิดหมด
‪เท่าที่ผมจำได้กุญแจนั่นเปิดได้เฉพาะประตูหน้า
‪ประตูหลังเปิดอยู่ตอนที่เรามาถึง
‪มีรอยโคลนเปื้อนเข้าไปถึงห้องนั่งเล่น
‪ผมไม่เคย...
‪โทษทีครับ
‪เข้าไปดูไหม
‪ได้สิ
‪ครอบครัวแจ้งว่าเหยื่อหายตัวไป
‪เจ้าหน้าที่ของเราคนหนึ่งออกไปหาในป่า ‪สังเกตเห็นว่าประตูหลังเปิดอยู่
‪พวกเราถึงได้พบศพ
‪ระวังเสื้อคุณนะ มีผงฝุ่นหารอยนิ้วมืออยู่ทุกที่
‪ไม่มีร่องรอยบาดเจ็บที่มือหรือเท้า
‪มีรอยช้ำที่คอและท้ายทอย
‪เขาอาจถูกลากลงจากบันได
‪มีรอยเท้าเยอะมาก
‪ทั้งผู้ใหญ่และเด็ก
‪นี่คือที่ที่เราพบศพ
‪ข้างล่างนี่
‪ทารกเหรอ
‪วัยหัดเดิน
‪อายุยี่สิบสองเดือน
‪ไอ้สารเลว
‪เขาหายตัวไปจากบ้านเหรอ
‪จากสวนสาธารณะ
‪ผ่านป่าห่างจากที่นี่ไปประมาณ 45 เมตร
‪เขาถูกมัดอยู่กับกระเบื้องปูพื้นเก่าสองแผ่น
‪ถูกวางไว้อย่างดี
‪บนไม้กางเขน
‪ถูกตรึงกางเขน
‪มีเครื่องตกแต่งอื่นๆ ไหม เทียนไข
‪ดอกไม้
‪ไม่มี
‪มีผ้าขี้ริ้วปิดหน้าไว้
‪เราพวกผ้าจำนวนมากอยู่ในตู้
‪คุณคิดว่าเป็นพวกลัทธิรึเปล่า
‪ผมคงไม่คิดแบบนั้น พวกเขาน่าจะประณีตกว่านี้
‪พวกดิกคินสันหัวใจสลาย
‪ผมเชื่อแบบนั้น
‪ไม่นะ เป็นไปไม่ได้
‪ไม่นะ บิลล์
‪- ฉันรู้จักพวกเขา ‪- เหรอ
‪ใช่ จากที่โบสถ์ คุณก็รู้จัก
‪และลูกน้อยของพวกเขาก็... เขาน่ารักมาก
‪เขาตายยังไง
‪ผมไม่รู้
‪เขาอยู่ในบ้านเหรอ
‪พระเจ้า
‪บนพรมใหม่เหรอ ไม่ๆ
‪พวกเขาพังกระจกหน้าต่างเข้ามากเหรอ
‪เปล่า กุญแจหายไปจากกล่องเซฟ
‪ไม่ อย่าบอกอะไรฉัน
‪เราควรแวะไป
‪แสดงความเสียใจ
‪ทำอะไร... เอาอะไรไปให้พวกเขา
‪ไม่ใช่วันนี้ แนนซ์
‪พวกเขาต้องการเวลาวันสองวัน...
‪ฉันต้องโทรหาเจ้าของบ้าน
‪ใช่ ผมก็ว่างั้น
‪ฉันจะพูดยังไงดี
‪บอกความจริงไป
‪มีเลือดไหม
‪ไม่มี
‪คุณรู้ได้ยังไง
‪คุณรู้มากกว่าที่คุณกำลังบอก
‪พวกเขาเป็นพ่อแม่ที่น่าเวทนา
‪ฉันต้องดื่มไวน์สักแก้ว...
‪ก่อนโทรไป
‪เรากำลังจะสัมภาษณ์ผู้ต้องหาอาชญากรรมรุนแรง
‪ทุกอย่างที่เราพูดคุยไม่มีผลกระทบการอุทธรณ์
‪หรือการขอพ้นโทษก่อนกำหนดของคุณได้
‪เราจะถามประวัติครอบครัวของคุณ
‪พฤติกรรมที่สืบทอดมาและรูปแบบความคิด ‪รอบๆ การก่ออาชญากรรม
‪เป้าหมายของเราคือเผยแพร่สถิติการวิเคราะห์
‪ซึ่งจะไม่ใส่ชื่อคุณ ฟังดูโอเคไหมครับ
‪ผมไม่แน่ใจ
‪- คุณไม่แน่ใจเรื่องอะไร ‪- เรื่องที่คุณพูด
‪พูดให้ช้ากว่านี้หน่อยสิวะ
‪โทษที
‪ไม่เป็นไรหรอก
‪ไม่เป็นไรเลย
‪ผมมีเวลาเหลือเฟือ
‪- อย่างที่ผมบอก คุณเพียร์ซ... ‪- เรียกผม จูเนียร์
‪ก็ได้ จูเนียร์
‪เรากำลังคุยกับพวกคนอย่างคุณ
‪อย่างผมเหรอ
‪คุณเจอคนอย่างผมเยอะเลยเหรอ
‪ผมหมายถึงพวกคนที่ ‪ต้องโทษอาชญากรรมรุนแรงโดยเฉพาะ
‪พูดให้ชัดคือเคยก่อเหตุฆาตกรรมหลายครั้ง
‪ไม่ว่าเราจะคุยเรื่องอะไร ‪ทุกอย่างที่คุณพูดจะไม่...
‪ไม่มีผลกระทบการอุทธรณ์ ‪หรือการขอพ้นโทษก่อนกำหนดของคุณได้
‪น่าขำ
‪ผมโดนโทษจำคุก 880 ปี
‪ผมไม่ขอพ้นโทษก่อนหรอก
‪ยังไงก็ไม่ได้ออกไปจากที่นี่
‪อาจจะใช่
‪ผมอยากเร่ิมถามเกี่ยวกับครอบครัวของคุณ
‪ได้
‪พฤติกรรมที่สืบทอดกันมา
‪โอเค
‪- นั่นแปลว่าคุณ... ‪- ผมรู้ว่านั่นแปลว่าอะไร
‪ผมไม่ได้โง่ ยังสมองดีอยู่
‪ผมพูดได้เจ็ดภาษานะ รู้ไหม
‪ไม่ ผมไม่รู้
‪น่าประทับใจ
‪อย่างที่ผมพูดไป สิ่งที่คุณคิดและทำ...
‪สเปน
‪เยอรมัน
‪ฝรั่งเศส
‪รัสเซีย
‪ลิเบีย
‪- อะแพชี ‪- นั่นหกภาษา
‪ผมพูดเจ็ดภาษา
‪สเปน
‪เยอรมัน
‪ฝรั่งเศส
‪รัสเซีย
‪ลิเบีย
‪อะแพชี
‪อังกฤษใช่ไหม
‪ใช่เลย
‪และสิ่งที่คุณคิดและทำหลังก่อเหตุฆาตกรรม
‪มาเริ่มกันที่วัยเด็กของคุณ
‪คุณจะบรรยายมันยังไง
‪เขาจะทำอะไรในขณะที่คุณกับผมกำลังถามตอบกัน
‪เขาดูไม่เหมือนเจ้าหน้าที่เอฟบีไอ
‪คุณรู้ผมหมายถึงอะไร
‪ไม่ ผมไม่รู้ คุณหมายถึงอะไร
‪ไม่เคยคิดว่าเอฟบีไอจะมีคนดำ
‪เราเรียนรู้เรื่องใหม่ๆ ทุกวัน ในวัยเด็กของคุณ
‪คุณจะบรรยายมันยังไง
‪จน
‪ช่วยบอกมากกว่านี้หน่อยได้ไหม
‪จนมาก
‪ก็ได้
‪มันเป็นช่วงภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่
‪ทุกคนจนหมด
‪เด็กๆ ส่วนใหญ่ผอมเหลือแต่กระดูก
‪ไม่มีข้าวให้กิน นอกจากจะไปเด็ดเบอร์รี่
‪หรือยิงกระรอก
‪ผมไม่ได้รู้สึกสังเวชตัวเอง
‪ใครๆ ก็เป็นเหมือนกัน
‪สังเวช... ช่างเถอะ
‪ครอบครัวคุณเป็นยังไง
‪มีแต่แม่
‪สมองพัง แทบพูดภาษาอังกฤษไม่ได้
‪แต่แม่รักผม
‪พ่อเหรอ
‪เขาไม่โง่
‪ผมฉลาดเพราะได้มาจากเขา
‪พูดเก่งไม่เหมือนใคร
‪วันหนึ่งเขาก็หนีไป
‪เขาค่อยๆ หายไป
‪- ขอโทษนะ หายไปเหรอ ‪- วามูส
‪ภาษาสเปนแปลว่าหนีไป
‪คุณชอบพ่อคุณไหม
‪ไม่ครับ
‪เขาทำให้ผมโกรธ
‪เรื่องครอบครัวเท่านี้ก็น่าจะพอ
‪จะว่าอะไรไหมถ้าเรา...
‪ผมอยากถามเจาะจงเรื่องอาชญากรรมเลย
‪การฆาตกรรมแปดศพ
‪ผมอยากตอบคำถามแบบสเปคซิฟิคัส ‪นั่นภาษาลาติน
‪แต่ผมทำไม่ได้
‪เพราะผมไม่ได้ฆ่าแปดศพ
‪- ไม่เหรอ ‪- ไม่อะไร
‪มันเขียนตรงนี้ ธันวาคม 1970 คุณข่มขืน...
‪นั่นผมถูกบังคับให้สารภาพ
‪นายอำเภอ เอาบุหรี่จี้ร่างกายผม
‪โอเค งั้นเจ็ดศพ
‪ไม่
‪ไม่เหรอ
‪ผมคุยเรื่องฆ่าเจ็ดศพไม่ได้
‪เพราะผมไม่ได้ฆ่าเจ็ดศพ
‪เข้าใจละ
‪สาวเสิร์ฟ แคธี
‪ผมไม่ได้ฆ่าสาวเสิร์ฟที่ไหน
‪แม่บ้าน
‪ผมไม่ได้ฆ่าเวอร์จิเนียด้วย
‪เฮเซล
‪ผมไม่ได้ฆ่าเฮเซล
‪จูเนียร์ คุณสารภาพทั้งสามคดีนั้น
‪ไม่ถูก
‪- ไม่ถูกเหรอ ‪- ผิดไง
‪ที่คุณสารภาพไว้มันอยู่ในนี้
‪ช่วยไม่ได้
‪ผมไม่ได้ฆ่าพวกผู้หญิง
‪แล้วสารภาพทำไม
‪คุณสารภาพว่าก่ออาชญกรรมแล้วจะมาพูดว่า
‪- คุณไม่ได้ทำไม่ได้ ‪- ได้สิ
‪ไม่ได้
‪ได้
‪ไม่ได้
‪ได้
‪- ไม่ใช่ในมุมมองของกฎหมาย ‪- ได้
‪- เมื่อคุณสารภาพ... ‪- คุณเคยมองตากฎหมายเหรอ
‪- มันเป็นแค่สำนวน ‪- เคยเหรอ
‪ไม่ จูเนียร์ ผมไม่เคย
‪อย่ามาใช้สำนวน
‪มาทำให้ผมพูดอะไรที่ผมจะไม่มีวันพูด
‪ขอโทษด้วย
‪ผมจะไม่ทนการขู่บังคับอะไรอีกแล้ว
‪- ไม่อีกแล้ว ‪- ผมเข้าใจ
‪โอ้
‪ผมรู้แล้วว่าคุณจะทำอะไร
‪ผมจะทำอะไร จูเนียร์
‪คุณคิดว่ามันง่าย
‪ผมจะบอกให้นะ
‪พวกผู้พิพากษาคดี
‪เขาบอกว่าผมจะถูกนำมาพิจารณาคดี
‪พวกเขาก็เลยพิสูจน์มัน
‪จูเนียร์ ผมแค่อยากได้ความชัดเจน ‪เรื่องที่คุณเปลี่ยนใจ
‪โอ้
‪คุณคิดไม่ออกเหรอ
‪คิดดูสิ
‪- ผมใกล้ชิด ‪- ใกล้ชิดเหรอ
‪ทำไมคุณต้องพูดตามผมทุกคำ
‪คุณมีการใช้คำที่น่าประทับใจมาก
‪และผมไม่เข้าใจทุกคำสนทนาของคุณ
‪งั้นเหรอ
‪ผมใช้แต่คำดีๆ
‪แน่นอนครับ
‪ขอบคุณ จูเนียร์
‪อยากได้สักอันไหม
‪อยากได้สักอัน
‪นอกจากคุณจะให้สอง
‪ช็อกโกแลตและความนุ่มนวล...
‪ในชิ้นเดียว
‪คุณไม่เคยได้กินของพวกนี้ในนี้
‪คุณขับรถบรรทุกใช่ไหม
‪ใช่ ครับ
‪ผมขับให้... กรมทางหลวงจอร์เจีย
‪คุณชอบไหม
‪ผมชอบอยู่บนถนน
‪ได้เจอคนทุกประเภท
‪กินขนมทุกแบบ
‪วันหนึ่งผมเกิดอุบัติเหตุในระหว่างทำงาน
‪มีเหล็กนั่งร้านร่วงใส่หัวผม
‪หมอบอกว่า
‪เซลล์เนื้อสมองของผมได้รับความเสียหาย
‪สมองของผมถูกกระตุ้นโดย...
‪ผมออกเสียงมันไม่ได้แต่ผมสะกดได้
‪เอช วาย...
‪พี...
‪โอ...
‪ที...
‪เอช...
‪วาย...
‪โอ...
‪ไอ...
‪ดี...
‪ไอ เอส...
‪เอ็ม
‪ผมเข้าใจ
‪ผมก็คิดว่าไม่ใช่ทุกคนที่คุณเจอบนถนนจะสุภาพ
‪ถูกไหม
‪เอเมน พวก
‪แม่ผมสอนไว้
‪แม่เคยบอกว่า "จูเนียร์ สู้เพื่อตัวเอง"
‪ผมทำเสมอ
‪ยังไงบ้าง
‪ก็มีครั้งหนึ่ง...
‪มีอีแม่ค้า
‪มาเรียกผมว่าปัญญาอ่อน
‪ปัญญาอ่อนเหรอ
‪ครั้งหนึ่ง
‪งั้นเหรอ
‪จูเนียร์ คุณจะว่าอะไรไหมถ้าเราจะกลับไป ‪คุยเรื่องฆาตกรรมพวกนั้น
‪พวกฆาตกรรมที่คุณไม่ได้ทำ
‪จะกลับไปคุยเรื่องอะไรก็ตามใจคุณ...
‪ตราบใดที่คุณให้ขนมพวกนี้อีก
‪คุณบอกตำรวจว่าจะเจอศพได้ที่ไหน
‪ใช่ครับ
‪คุณรู้ได้ยังไงว่าต้องไปที่ไหน
‪ผมมีญาณทิพย์
‪ผมใช้แม่เหล็กพลังจิตของผม
‪โทรจิต
‪ทุกคนเริ่มถามผมเรื่องการฆาตกรรมพวกนั้น
‪ผมก็ใช้สัมผัสที่หกของผม
‪บอกพวกเขาว่าแต่ละรายถูกฆ่ายังไง ‪ตรงที่ศพอยู่
‪ไม่ใช่การสารภาพ
‪- ผมแค่ช่วย ‪- ใช่ คุณช่วย
‪พวกเขาไม่มีทางหาศพเจอ ไม่แม้แต่ชิ้นส่วน
‪ผมช่วยครอบครัวของพวกเขา
‪ผมบรรเทาความเจ็บปวดให้พวกเขา
‪ผมขอถามเรื่องการฆาตกรรมอื่นๆ ได้ไหม
‪พนักงานปั๊ม เจ้าของร้านและเสมียน
‪ได้สิ
‪ผมทำเอง
‪ "เธอเรียกผมว่าปัญญาอ่อน"
‪- ว้าว ‪- เธออยู่ไม่ไกล
‪ผมไม่เคยเห็นการใช้ขนมเพื่อการซักถาม
‪ผมอ่านบันทึกถอดเสียง ‪ของเคมเปอร์และบรูโดสแล้ว
‪บุหรี่กับรองเท้า
‪และมีรูปถ่ายเพียร์ซในห้องขังของเขา
‪รูปไหน
‪รอบตัวเขามีแต่อาหารขยะ
‪ช็อกโกแลตแท่ง โดนัทจิ๋ว
‪ห้องขังเขาเป็นเซเว่นดีๆ นี่เอง
‪- เขาเผยไต๋ออกมา เขาชอบ... ‪- ระวังหน่อย พวก แถวนี้เด็กเยอะนะ
‪- เอาละ ทุกคนจับมือกันไว้ ‪- ช้าๆ หน่อย
‪จับมือกันไว้ จับมือน้องชายเธอไว้
‪เป็นธรรมเนียมของแอตแลนตาเหรอ
‪เมืองมีบริการให้แต่ละชุมชนไม่เท่ากัน
‪ว่าที่มหานครในอนาคตก็ยังมีปัญหาบ้าง
‪- พรุ่งนี้กี่โมง ‪- ควรออกตอน 9.30 น.
‪ถ้าอยากหาอะไรกินก่อนเดินทาง ‪ผมจะรอที่ร้านอาหาร
‪- ควอนติโกจ่าย ‪- ขอบคุณ แต่ผมกินไม่ได้
‪ภรรยาผมยืนยันจะทำอาหารเช้าให้กิน
‪เจอกันตอน 9.30 น.
‪ครับ
‪ยินดีต้อนรับสู่ออมนิ ‪เดี๋ยวผมให้คนมาช่วยนะครับ
‪- ขอบคุณครับ ‪- ทันยา
‪- มาช่วยดูแลสุภาพบุรุษทางนี้หน่อย ‪- ค่ะ
‪ยินดีต้อนรับสู่ออมนิค่ะ เช็กอินใช่ไหมคะ
‪ครับ ฟอร์ด...
‪โฮลเดน
‪ค่ะ ฟอร์ด โฮลเดน
‪โทษทีครับ ฟอร์ดเป็นนามสกุลผม
‪เป็นมุกฝืดๆ ในออสเตรเลีย เหมือนที่นี่
‪ได้แล้วค่ะ ห้องเตียงเดี่ยวหนึ่งคืนใช่ไหมคะ
‪ครับ
‪ขอฉันเช็กบัตรประจำตัวคุณก่อนนะคะ
‪ไม่ใช่ฉันไม่เชื่อคุณนะคะ...
‪ไม่เป็นไรครับ
‪เจ้าหน้าที่พิเศษฟอร์ด เอฟบีไอเหรอคะ
‪- ขอได้ไหมครับ ‪- ได้ค่ะ
‪นี่บัตรเครดิต
‪จริงด้วย
‪ขอโทษนะคะ
‪และคีย์การ์ด
‪รู้ไหมคะ เราน่าจะ...
‪เรากำลังเจอปัญหากับเครื่องพวกนี้นิดหน่อย
‪มันไม่เสถียรทั้งวันเลย
‪ทุกอย่างเสียก่อนจะซ่อมเสร็จว่าไหมคะ
‪- ครับ ‪- ฉันน่าจะขึ้นไปกับคุณ
‪เพื่อไปเช็กดู คุณจะได้ไม่ต้องกลับลงมา
‪ไม่เป็นไรครับ ผม...
‪ทางนี้ค่ะ เจ้าหน้าที่ฟอร์ด
‪วันนี้งานหนักเหรอคะ
‪มากครับ
‪คุณมาประชุมที่นี่เหรอคะ
‪ที่จริงมาเรื่องคดี สองคดี
‪คืนเดียวเหรอคะ
‪ก็ค่อนข้างปกติ
‪มันเหมือนพวกความลับของรัฐบาลไหมคะ ‪ถ้าคุณบอกฉันคุณต้องฆ่าฉันไหม
‪ไม่ ผมไม่ใช่ซีไอเอ
‪ผมเป็นเจ้าหน้าที่สืบสวน ‪ผมศึกษาฆาตกรหลายคน
‪นี่คะ
‪คุณอยากดูรอบๆ ก่อนไหม
‪ดูว่าคุณ...
‪เพราะเรามีห้องอื่นอีก
‪จูเนียร์หรือเอ็กซ์คลูซีฟสวีท
‪ห้องนี้ก็ใช้ได้ครับ
‪ผ้าเช็ดตัวอยู่ในห้องน้ำและเตารีดอยู่ในตู้
‪- เอาน้ำแข็งไหมคะ ‪- เดี๋ยวผมสั่งรูมเซอร์วิส
‪ให้พวกเขาเอามาให้ก็ได้
‪ที่จริงฉันไม่ควรพูดแต่รูมเซอร์วิสของที่นี่...
‪- มัน... ‪- ดีหรือไม่ดีล่ะ
‪- ส่วนใหญ่จะไม่ดี ‪- ขอบคุณ
‪เดี๋ยวผมหาทางดู
‪แน่ใจนะคะ
‪ถ้าต้องการอะไรก็โทรตรงไป ‪ที่แผนกต้อนรับได้เลยนะคะ
‪มีปุ่มเล็กๆ ตรง...
‪ได้ครับ
‪ราตรีสวัสดิ์นะคะ เจ้าหน้าที่ฟอร์ด
‪ราตรีสวัสดิ์ครับ
‪ขอบคุณครับ
‪ฉันจะเลิกงานในอีกชั่วโมงหนึ่ง
‪ถ้าคุณรอได้ ฉันจะพาคุณ ‪ไปร้านอาหารที่ดีที่สุดในแอตแลนตา
‪โอเคครับ
‪เจ้าหน้าที่ฟอร์ด
‪ครับ
‪คุณดูดีนะครับ
‪ขอโทษนะคะ ฉันต้องรีบ
‪เราไม่ควรเสวนากับแขก
‪ไม่เป็นไร ให้ผมเรียกแท็กซี่ให้ไหม
‪ไม่ต้องคะ เดินไปอีกนิดเดียว
‪นี่ค่ะ
‪รถรกไปหน่อยนะคะ ปกติฉันไม่เป็นแบบนี้
‪ไม่เป็นไรครับ
‪ฉันมัวแต่ยุ่งๆ เลยไม่มีเวลาจัดของ
‪คุณคงนึกออก
‪ผมกับคู่หูเคยขับรถเดินทางตลอด ‪เรียกได้ว่าอาศัยอยู่ในรถเลย
‪ผมเคยเห็นแย่กว่านี้
‪มันไม่... คุณแค่ต้องจับมันเอาไว้
‪- ไม่เป็นไร เราไปไม่ไกลหรอก ‪- โอเค
‪แอร์เสีย คุณอยากเปิดกระจกลงหน่อยไหม
‪ได้สิ
‪คุณชอบฟังเพลงไหม
‪ครับ
‪หลังๆ นี้ฟังแต่เพลงพวกคลื่นลูกใหม่แปลกๆ
‪เพลงอื่นๆ ด้วย
‪ผมชอบดูหนัง ชอบอ่านหนังสือ
‪ฉันอยากมีเวลาอ่านหนังสือมากขึ้น
‪มันเหมือนทุกวันฉันออกจากที่ทำงาน ‪กลับบ้านและไปทำงานอีก
‪คุณไม่ออกไปไหนเลยเหรอ
‪ผมไม่เชื่อหรอกว่าคุณไม่เที่ยวเลย
‪ก็มีบ้าง
‪นานๆ ที ส่วนใหญ่ทำงาน
‪ผมเข้าใจ
‪ฉันเคยเข้าโบสถ์บ่อยๆ
‪เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยแล้ว
‪คุณเลิกเชื่อในพระเจ้าเหรอ
‪ยังค่ะ
‪บางครั้งฉันก็ไปช่วย
‪จัดงานต่างๆ ของชุมชน
‪ระดมทุนเพื่อการศึกษาเด็กมัธยมปลาย
‪อะไรเล็กๆ น้อยๆ
‪งั้นคุณก็มีไปเที่ยวบ้าง
‪ถ้าคุณเรียกแบบนั้นว่าเที่ยวนะ
‪ฉันเรียน
‪ที่จริง เคยไปเรียนที่วิทยาลัยชุมชน
‪แอตแลนตาเทค
‪อีกสิบหน่วยกิตก็จะได้อนุปริญญา ‪การจัดการธุรกิจบริการ
‪ยินดีด้วย
‪เกือบแล้ว ฉันกำลังเก็บเงิน ‪เพื่อกลับไปเรียนต่อให้จบ
‪ไม่อยากกู้เงินแล้วเป็นหนี้เยอะ
‪ฉันถึงได้ขับรถเก่าคันนี้ มันช่วยลดค่าใช้จ่าย
‪ฉลาดดีครับ
‪คุณศึกษาพวกฆาตกรมานานแค่ไหนแล้ว
‪ไม่นานมานี้เอง
‪มันเป็นหน่วยใหม่ล่าสุดในควอนติโก
‪สิ่งที่คุณทำมันฟังดูสำคัญนะ
‪ขอบคุณ
‪- ถึงแล้ว ‪- โอ้
‪เหมือนจะปิดนะ
‪ไปกันเถอะ
‪เออร์นี
‪นี่เจ้าหน้าที่ฟอร์ด
‪- โฮลเดน ‪- นี่ญาติของฉันเอง
‪- คุณดูอายุน้อยสำหรับเอฟบีไอนะ ‪- เออร์นี
‪หยุดนะ อย่าไปฟังเขาค่ะ
‪- ใครก็คิดแบบนั้นได้ ‪- พวกเขานั่งอยู่ข้างหลัง
‪ไปเถอะ เดี๋ยวฉันทำอาหารแล้วเอาไปให้
‪พวกเขาเหรอ
‪ขอบคุณมากที่รอ
‪ขอโทษที่เรามาสาย
‪นี่คือเอฟบีไอที่พวกเรารอพบเหรอ
‪ใช่ค่ะ นี่เจ้าหน้าที่พิเศษโฮลเดน ฟอร์ด
‪- เจ้าหน้าที่พิเศษฟอร์ด... ‪- เรียกโฮลเดนเถอะครับ
‪นี่คุณนายวิลลี เม แมทิส
‪คุณวีนัส เทย์เลอร์และคุณนายคามิลี เบลล์
‪เจ้าหน้าที่ฟอร์ด...
‪โฮลเดน
‪เขาจะอยู่ที่นี่แค่คืนเดียว
‪ฉันจึงแน่ใจว่าพวกคุณทุกคนอยากคุยกับเขา
‪นั่งทานอาหารที่เออร์เนสเตรียมมาก่อนสิ ‪เดี๋ยวมันจะเย็น
‪ขอบคุณครับ น่าทานมาก
‪งั้นคุณก็เคยได้ยิน
‪เรื่องที่เคยเกิดขึ้นในแอตแลนตาใช่ไหม
‪ไม่ครับ
‪ถึงพยายามอย่างเต็มที่ก็ไม่สำเร็จ
‪ไม่มีใครรับโทรศัพท์เรา ‪ไม่มีใครสนใจตอบคำถามเรา
‪งั้นช่วยเล่าให้ฟังหน่อย
‪คุณทำอะไร เจ้าหน้าที่พิเศษฟอร์ด
‪โฮลเดนอยู่หน่วยที่สำคัญมาก
‪และเขาดูแลคดีเหมือนคดีพวกคุณ
‪บอกพวกเขาอย่างที่คุณบอกฉันสิ
‪ผมอยู่หน่วยพฤติกรรมศาสตร์
‪เป็นแผนกพิเศษของเอฟบีไอ
‪ผมศึกษาพวกฆาตกรต่อเนื่อง
‪ก็คือพวกฆาตกรที่ฆ่าเหยื่อหลายราย
‪อย่างเช่น ซันออฟแซม
‪คุณจับซันออฟแซมได้แล้วเหรอ
‪เปล่าครับ
‪แต่คนในหน่วยของคุณจับได้เหรอ
‪ไม่ใช่ครับ ที่ผมบอกคือเราศึกษาซันออฟแซม ‪เพื่อจับคนอื่นๆ ที่เหมือนเขา
‪เคยได้ยินชื่อแดร์เรล เดเวียร์ไหม
‪ฉันเคย
‪โฮลเดนจับเขาได้
‪คุณอายุเท่าไรเจ้าหน้าที่ฟอร์ด
‪เกือบ 30 แล้วครับ
‪เขาช่วยพวกเราไม่ได้
‪ไม่มีใครฟังเขาหรอก
‪ขอบคุณที่มานะ เจ้าหน้าที่ฟอร์ด
‪- ไม่มีใครฟังผมเหรอ ‪- ได้โปรด คุณนายเบล...
‪นี่คือลูกสาวฉัน
‪แองเจิล
‪เธอออกไปบ้านเพื่อน
‪พวกเขาจะไปดูทีวีกัน
‪เธอชอบเดอะเจฟเฟอร์สัน
‪เคยชอบ
‪แองเจิลไม่ได้กลับบ้าน
‪ฉันโทรหาตำรวจ พวกเขาบอกให้รอสองสามวัน
‪รอสองสามวันงั้นเหรอ
‪ใกล้ๆ ป่าที่บนแคมป์เบลล์ตันโร้ด
‪นั่นคือที่ที่พวกเขาพบศพ
‪เสียใจด้วยครับ คุณเทย์เลอร์
‪ลูกชายฉัน...
‪เจฟฟรีย์ของฉันอายุ 11
‪เจฟฟรีย์...
‪ขอโทษนะคะ
‪ผู้หญิงคนนั้น...
‪เป็นนักสู้
‪ทำงานสามงาน
‪ดูแลลูกหกคน
‪เธอเห็นความเจ็บปวดมามากเกินไป
‪สามีของเธอเป็นยาม ถูกยิงตายระหว่างทำงาน ‪ตอนที่มีการปล้น
‪ให้ผมช่วยอะไรได้ครับ คุณนายเบลล์
‪ลูกชายฉัน ยูซุฟ ‪เคยเรียนที่โรงเรียนประถมดันบาร์
‪เขาเป็นหนึ่งในเด็ก 20 คน ‪ที่ได้เข้าเรียนชั้นเรียนพิเศษที่นั่น
‪เขาเป็นเด็กดี
‪ตอนสี่ขวบ ยูซุฟสามารถจำคำพูด
‪ "ข้าพเจ้ามีความฝัน" ของดร.คิงได้
‪เป็นเด็กที่ฉลาดมากๆ
‪คุณอูลา เพื่อนบ้านของเรา ‪เธอขอให้เขาไปที่ร้านขายของชำ รีส
‪เพื่อไปเอายาสูบให้
‪ยูซุฟ ก็เหมือนแองเจิล เขาไม่ได้กลับมาอีก
‪มีคนมาร่วมงานศพมากมาย
‪แม้กระทั่งนายกเทศมนตรี
‪แต่ไม่มีใครถามเลยว่า ‪ร่างของเด็กผู้ชายอายุเก้าขวบ
‪เข้าไปหมกอยู่ในท่อพักน้ำ
‪ในโพรงที่คอนกรีต ‪ของโรงเรียนร้างแห่งหนึ่ง
‪อย่างที่ยูซุฟเป็นได้ยังไง
‪ไม่มีคำตอบให้กับคำถามที่คุณไม่เข้าใจหรอก
‪เราไม่ได้มาที่นี่ทุกวันพุธเพื่อกินอาหารหรอก ‪เจ้าหน้าที่ฟอร์ด
‪เรารอ เราสวดภาวนาแต่พวกเราจบแล้ว
‪ลูกหลานของพวกเรากำลังจะตาย
‪และต้องมีใครทำอะไรสักอย่าง
‪ผมอยากช่วย
‪นี่คือทุกอย่างที่พวกเรารวบรวมมาได้ถึงตอนนี้
‪บทความจากหนังสือพิมพ์ รูปภาพของที่ที่พบศพ
‪รายงานพยานจากเพื่อนบ้าน
‪พวกเจ้าหน้าที่ไม่สนใจจะสัมภาษณ์ด้วยซ้ำ
‪ตำรวจมีของพวกนี้ไหมครับ
‪ของในนั้นไม่ได้ถ่ายสำเนาไว้ทั้งหมด ‪ช่วยรักษาอย่างดีด้วย
‪- ผมสัญญา ‪- และอย่าให้สัญญา
‪พ่อแม่อย่างพวกเราสอนวิธีลูกๆ ‪ให้ออกไปโลกภายนอก
‪วิธีดูแลตัวเองและผู้อื่น
‪พวกเราสัญญาว่าจะรักษาชีวิตพวกเขาไว้ให้ดีที่สุด
‪ตอนที่พวกเขาเจอแองเจิล ‪เธอมีกางเกงชั้นในของคนอื่น
‪ยัดลงคอ
‪ลูกชายฉัน ยูซุฟ เท้าของเขาถูกล้าง ‪อย่างสะอาดโดยคนที่รัดคอเขา
‪ยังไม่มีใครเจอลูกของวิลลี เม
‪ใครจะรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหนหรือเกิดอะไรขึ้นกับเขา
‪เก็บคำสัญญาของคุณไว้เถอะ เจ้าหน้าที่ฟอร์ด
‪ขอบคุณ
‪ที่รับฟัง พวกหญิงพวกนั้น ‪ต้องการใครสักคนมารับฟังพวกเขา
‪อย่างน้อยก็เป็นสิ่งที่ผมทำได้
‪ไม่มีใครสนใจพวกเขาจริงๆ จนถึงตอนนี้
‪ฉันควรบอกคุณว่าเราจะไปที่ไหน
‪ฉันคิดว่าคุณอาจจะไม่อยากมากับฉัน
‪ไม่เลย ไม่มีอะไรต้องขอโทษ
‪ผมได้ยินว่ามันเป็นอาหารที่ดีที่สุดในแอตแลนตา
‪ไง
‪ฉันนึกว่าพวกคุณไปแอตแลนตา
‪โฮลเดนไป
‪ผมก็ว่าจะไปแต่... ไม่สบายนิดหน่อย
‪เขาบอกว่าเขาจัดการได้
‪คุณคิดว่าเขาควรออกไปทำคนเดียวเหรอ
‪ใช่ มันจะดีกับเขา
‪ทำงานยากๆ ให้เสร็จ
‪บิลล์ คุณรู้ดีกว่าใครว่า ‪การสัมภาษณ์พวกนี้คาดเดาไม่ได้
‪คุณคิดจริงๆ เหรอว่าการทดสอบ ‪ความสมดุลทางอารมณ์ของโฮลเดน
‪- เป็นเรื่องจำเป็นในตอนนี้ ‪- ผมคุยกับเขาแล้วเมื่อคืน
‪เขาดูสบายดี
‪เขาทำการสัมภาษณ์เมื่อวานได้โดยไม่มีปัญหา
‪เขาและจิม
‪บาร์นีย์
‪คนที่สัมภาษณ์วันนี้ไม่น่ายากสำหรับเขา
‪โอเค
‪- ผมแค่มารับเขา ‪- เชิญค่ะ
‪ไม่หิวเหรอ
‪อรุณสวัสดิ์
‪ผมนึกว่าพอไปอยู่กับคนถ่อยหลายๆ ‪ชั่วโมงจะทำให้นอนไม่หลับ
‪- แต่ผมหลับ... ‪- เคยได้ยินชื่อคามิลี เบลล์ไหม
‪มันแย่มาก
‪คุณรู้เรื่องคดีเหรอ
‪ทุกคนรู้
‪เรื่องของเธอลงข่าวทั้ง นสพ.และทีวี ‪นายกเทศมนตรีไปงานศพลูกชายเธอ
‪- เมื่อคืนผมไปทานมื้อค่ำกับเธอ ‪- อะไรนะ
‪มีเธอ วีนัส เทย์เลอร์และวิลลี เม แมทิส
‪คุณมาที่นี่แค่คืนเดียวพวกเขาก็หาคุณเจอเหรอ
‪ทุกครั้งที่โทรศัพท์ดัง ‪กรมตำรวจแอตแลนตาไม่กล้ารับสาย
‪ผู้หญิงพวกนั้นต้องการคำตอบ ‪และไม่มีใครตอบได้
‪พวกเธอขอให้ผมดูแฟ้มพวกนี้เป็นรายคดี
‪- คุณตอบตกลงเหรอ ‪- แน่นอน
‪มีอะไรให้ตรวจสอบเยอะมาก
‪ใจเย็นๆ ก่อนที่คุณจะเข้าไปทำอะไร...
‪และทำให้เป็นข่าวหน้าหนึ่งบน ‪เจอร์นัล-คอนสทิทิวชัน
‪- อีกครั้ง ‪- ก็เข้าใจ
‪ผมจะนัดประชุมให้ จะได้มีทัศนคติที่กว้างขึ้น
‪คนที่นี่ทำงานไม่เหมือนคนที่เวอร์จิเนียหรอกนะ
‪ผมก็เริ่มจะเห็นแล้ว
‪เราควรรีบไป
‪คุณแฮนซ์ เราอยากคุยถึงสภาวะทางจิตใจของคุณ
‪ระหว่างและหลังการก่ออาชญากรรม
‪มาเริ่มกันที่จดหมายที่คุณ ‪ส่งให้หัวหน้าตำรวจโคลัมบัส
‪หลังจากคุณฆ่าเกล แจ็กสัน ‪ห้าสัปดาห์หลังจากนั้น
‪คุณก็เริ่มเขียนจดหมายอ้างว่าเป็นกลุ่มศาลเตี้ย
‪ที่ชื่อว่า "เดอะฟอสออฟอีวิล"
‪ทำไมคุณถึงติดต่อตำรวจ
‪เพราะพวกเขาเป็นคนขาว
‪ตำรวจน่ะเหรอ
‪เดอะฟอสออฟอีวิล
‪แต่คุณแต่งเรื่องพวกเขาขึ้นมา
‪ผมแต่งเรื่องว่าพวกเขาเป็นคนขาว
‪ในจดหมายฉบับแรก คุณบอกว่า ‪การลักพาตัวเกล แจ็กสัน
‪เป็นการแก้แค้นให้กับการตาย ‪ของหญิงชราเจ็ดคนในโคลัมบัส
‪ที่ตายด้วยน้ำมือของ "สต๊อกกิ้ง สแตรงเกลอร์"
‪และคุณจะฆ่าเกลถ้า "สแตรงเกลอร์" ไม่โดนจับ
‪มันเป็นเรื่องที่ซับซ้อนมาก
‪ขอบคุณ
‪คุณคิดว่าการติดต่อตำรวจจะช่วยคุณยังไง
‪เพราะตอนนั้นทุกคนกลัวสต๊อกกิ้ง สแตรงเกลอร์
‪และพวกเขาก็มองหาคนดำที่ทำเรื่องนั้น
‪แต่... คุณไม่เกี่ยวกับการฆาตกรรมพวกนั้น
‪ไม่ครับ
‪ฉะนั้นตอนนี้พวกเขาก็ต้องมองหาคนขาว
‪เดอะฟอสออฟอีวิล
‪ที่ลักพาตัวเกล แจ็กสัน
‪เข้าใจละ
‪แต่เมื่อคุณส่งจดหมายฉบับแรก
‪ตำรวจไม่รู้ว่าเกล แจ็กสันหายไป
‪ที่จริงพวกเขาไม่รู้จักเกล แจ็กสันด้วยซ้ำ
‪ผมถึงต้องบอกพวกเขาไง
‪คุณยังบอกพวกเขาด้วยว่าจะหาศพได้ที่ไหน ‪หลังจากที่เธอถูกฆ่าแล้ว
‪พวกเขาจะไม่ไปตามล่าคนขาว ‪ถ้าไม่มีใครถูกฆ่า
‪ผมก็เลยบอกพวกเขาว่าเธออยู่ที่ไหน
‪แต่ในตอนแรกคุณแสร้งทำเป็นว่าเธอถูกลักพาตัว
‪ไม่ได้ตาย
‪นั่นเป็นวิธีที่ผมจะได้ค่าไถ่
‪เอาละ
‪จดหมายฉบับที่สอง
‪ถึงแม้ว่าคุณจะรู้ว่าเกล แจ็กสันตายแล้ว
‪ผู้หญิงที่ตำรวจไม่ได้ตามหา
‪คุณก็ยังเรียกค่าไถ่ 10,000 เหรียญ ‪เพื่อปล่อยตัวเธอ
‪เพราะพวกเขายังคิดว่าเธอถูกลักพาตัว
‪พวกเขาก็จะต้องเอาเงินให้ผม
‪คุณบอกพวกเขาไปแล้วว่าจะหาศพได้ที่ไหน
‪พวกเขายังไม่คิดว่ามีศพ
‪พวกเขาคิดว่าเธอยังไม่ตาย
‪และอะไรที่กระตุ้นคุณให้โทรหาตำรวจ
‪หลายวันหลังจากส่งจดหมาย
‪เพื่อบอกพวกเขาว่าจะหาร่างของเธอได้ที่ไหน
‪เพราะพวกเขาไม่ออกตามหาเธอ
‪ผมจะหันเหความสนใจพวกเขาได้ยังไง
‪ถ้าพวกเขาไม่ออกตามล่าพวกคนขาวที่ฆ่าเธอ
‪เดอะฟอสออฟอีวิล
‪เข้าใจแล้ว
‪ทุกอย่างวนกลับมาที่เดิม
‪เหมือนโดนัท
‪และตอนที่คุณฆ่าไอรีน เทอร์คิลด์ละ
‪ก็ต้องเขียนจดหมายอีกฉบับ
‪จดหมายทั้งหมดพวกนี้ ‪เขียนบนกระดาษของกองทัพจากฐานที่มั่นของคุณ
‪คุณมีไตร่ตรองไว้ก่อนรึเปล่า
‪ครับ... เพราะมันเป็นของที่ ‪หาง่ายที่สุดในตอนนั้น
‪คุณกังวลไหมว่าตำรวจอาจจะ ‪แกะรอยจากกระดาษนี่มาถึงคุณ
‪ไม่ เพราะผมบอกพวกเขาว่าไม่ต้องห่วง
‪ผมหันเหความสนใจพวกเขา
‪ผมเข้าใจละ ตอนท้ายเขียนไว้
‪"อย่าใส่กระดาษไว้ใน ‪ชุดเครื่องเขียนจากฐานที่มั่นนี้
‪ใครๆ ก็หยิบได้"
‪ขอบคุณ คุณแฮนซ์
‪คุณช่วยทำให้ผมกระจ่าง
‪ผมเขียนจดหมายอีกสองฉบับ ‪และโทรศัพท์ครั้งหนึ่งด้วย
‪แน่นอน
‪อยากคุยเรื่องจดหมายพวกนั้นไหม
‪ผมคิดว่าเราได้ข้อมูลที่ต้องการแล้ว
‪คุณแฮนซ์ คุณพบแคเรน ฮิกแมน เกล แจ็กสัน
‪และไอรีน เทอร์คิลด์ตามบาร์ในเมืองเหรอ
‪ใช่ครับ
‪พวกเขาอยู่ที่บาร์เสมอ
‪งั้นคุณก็เคยเห็นผู้หญิงพวกนี้มาก่อน
‪เราทุกคนไปที่บาร์เดิมๆ ‪ช่วยไม่ได้ที่จะเจอพวกเขา
‪ตอนคุณไปที่บาร์ คุณมองหาเพื่อนเพศหญิงไหม
‪ไม่ครับ
‪ผมไม่ได้มองหาอะไร
‪นอกจากไปดื่มเหล้า
‪คุณได้เข้าไปพูดคุยกับผู้หญิงพวกนี้บ้างไหม
‪พวกเขาเข้ามาหาผม
‪มีผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามาหาและเร่ิมคุยกับคุณ
‪อาจจะเป็นเกล
‪ใช่ครับ
‪เธอเป็นมิตรมาก
‪บอกว่าพวกเราน่าจะไปที่ไหนสักแห่ง
‪และถามว่ามี 20 เหรียญไหม
‪แล้วคุณพูดว่าอะไร
‪ดูกระเป๋าเงินผมสิ
‪แล้วผมก็บอกว่าผมมี 20 เหรียญ
‪คุณกำลังคิดอะไรอยู่ตอนที่ออกจากบาร์
‪คิดอะไรเป็นพิเศษไหม
‪ผมไม่ได้คิดถึงอะไรเลย
‪เมื่อเธอขึ้นรถคุณแล้ว คุณทำอะไร
‪ขับรถ
‪แค่ขับรถเหรอ
‪แล้วผมก็หยุด
‪- และดึงเธอลงจากรถ ‪- และ...
‪ตอนนั้นเธอตื่นอยู่รึเปล่า
‪บางครั้งพวกเขาเสียงดังมาก
‪ผมก็เลยทำร้ายพวกเขา
‪ทำให้หยุดร้อง
‪แต่คุณไม่ได้แค่ทำร้ายเธอ
‪คุณแน่ใจเหรอว่าจะไม่มีใครใช้มัน
‪แน่ใจ
‪หลังเธอเงียบลง...
‪ผมก็ไปหยิบเหล็กงัดยาง... จากท้ายรถ
‪ผมทุบเธอ...
‪จะได้ไม่มีใครจำเธอได้
‪คุณทำแบบเดียวกันกับไอรีนไหม
‪ผมทุบเธอด้วย
‪หัวเธอหลุดออกมา
‪คุณจะได้ดูไม่ออกว่าเป็นใคร
‪คุณรู้รึเปล่าว่าทั้งเกลและไอรีนเป็นโสเภณี
‪ไม่รู้ พวกเธอก็แค่อยู่ที่นั่นเสมอ
‪พูดคุยกับเรา
‪ผู้หญิงคนแรก แคเรน ฮิกแมน
‪เธอต่างจากคนอื่น ใช่ไหม
‪เธอเคยเป็นทหาร พลทหาร
‪เธอก็แค่ไปๆ มาๆ
‪ไปๆ มาๆ เหรอ ‪เหมือน "ไปกับใครก็ได้" รึเปล่า
‪เปล่า แค่เป็นคนแถวนั้น
‪คุณไม่ได้ใช้แค่เหล็กงัดยางกับเธอ
‪คุณใช้รถคุณ
‪คนขับรถทับเธอกี่ครั้ง
‪ไม่รู้
‪นับไม่ทัน
‪เธอต่างจากเกลและไอรีนตรงไหนรึเปล่า
‪แคเรนเป็นคนขาว ผู้หญิงคนอื่นๆ เป็นคนดำ
‪คงจะใช่
‪ไม่เคยสังเกตเลย
‪เป็นไปได้ไหมที่สาเหตุที่คุณเลือกเธอ
‪เพราะเธอเป็นคนขาว
‪ไม่เคยมองเธอแบบนั้น
‪เธอก็แค่ทหารยศต่ำเหมือนพวกเราที่เหลือ
‪เขาเกษียณแล้วเหรอ
‪กึ่งเกษียณ
‪จีบีไอดึงเขากลับมาช่วย ‪เวลาที่อยากเก็บบางเรื่องไว้นอกกระแส
‪และการ์แลนด์ได้ยินทุกอย่าง ‪ไปเจอเขาก่อนพระอาทิตย์ตกจะดีที่สุด
‪ผมไม่เคยรู้ว่าเอฟบีไอสนใจเรื่องทั้งหมดนี่
‪พวกเรามาอย่างไม่เป็นทางการ
‪เหมือนที่ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อ ‪เฝ้าดูบาร์บ้านนอกอย่างเป็นทางการ
‪เจ้าหน้าที่ฟอร์ดพบกับคามิลี เบลล์เมื่อคืน
‪และวีนัส เทย์เลอร์และวิลลี เม แมทิส
‪ผมถึงได้แฟ้มนี้มา
‪คามิลี เบลล์เป็นคนน่าเกรงขาม
‪เธอ... พวกเธอขอให้ผมทบทวนดูคดีพวกนี้
‪มีใครตรวจสอบสิ่งที่เหมือนกันอย่างชัดเจนนี่ไหม
‪เด็กหกคนจากภูมิหลัง ‪ระดับสังคมเศรษฐกิจเดียวกัน
‪ถูกลักพาตัวกลางวันแสกๆ
‪เห็นได้ชัดว่าเป็นเหยื่อแบบเดียวกัน
‪นั่นคือสิ่งที่พวกแม่ๆ อยากให้คุณดู
‪โดยการเชื่อมโยงเรื่องพวกนี้เข้าด้วยกัน ‪พวกเธอได้จัดการ ต้องขอชมพวกเธอนะ
‪เพื่อไม่ให้มันกลายเป็นคดีที่ปิดไม่ลง
‪แต่มันเป็นการยืดขยาย ‪เพื่อเชื่อมสิ่งเหล่านี้ผ่านหลักฐาน
‪คุณไม่คิดว่าผิดปกติที่มีเยาวชน ‪ถูกฆาตกรรมใกล้กันขนาดนี้เหรอ
‪เราเฉลี่ยว่ามีเด็กถูกฆาตกรรมแปดถึงสิบคนทุกปี
‪แอตแลนตามีอัตราการฆาตกรรม ‪สูงเป็นอันดับสี่ในประเทศนี้
‪ฉะนั้นเด็กๆ พวกนี้ น่าเศร้า
‪กรณีของพวกเขาไม่ได้พิเศษอะไร
‪ต่อให้จำนวนไม่ต่างจากปกติ
‪แต่ที่ส่วนใหญ่เป็นผู้ชายตัวเล็ก...
‪คุณอาจจะมีนักล่าอยู่ที่นี่
‪ฟังนะ คุณมีการยิงและการรัดคอที่สถานที่เดียวกัน
‪รู้ได้เลยว่ามันเกี่ยวกับยาเสพติด
‪แองเจิล เลแนร์: ‪รายเดียวที่มีการทารุณทางเพศ
‪เมลตัน ฮาร์วีย์: เราบอกสาเหตุ ‪การตายของเขาจากชิ้นส่วนที่เหลือไม่ได้ด้วยซ้ำ
‪และยูซุฟ เบลล์:
‪ถูกรัดคอ
‪เป็นเด็กดีด้วย คือมันทำให้คุณใจสลาย
‪บอกตามตรงนะ ‪ผมไม่เห็นความเชื่อมโยงในคดีพวกนี้
‪เราพบว่าวิธีฆ่าไม่ได้สอดคล้อง ‪กับฆาตกรต่อเนื่องเสมอไป
‪และเราต้องดูที่ประเภทของเหยื่อเป็นเครื่องบ่งชี้
‪ในเมืองนี้เต็มไปด้วยคนที่ ‪อาจจะเป็นเหยื่อตรงกับประเภทของคุณ
‪มันเลือกง่าย
‪ฟังนะ ถ้าคุณกำลังมองหาอสูรกาย ‪มันคือความยากจน
‪เด็กพวกนี้โตมาอย่างไม่ปลอดภัย
‪ต้องหาเงินในสถานการณ์เสี่ยง
‪รายล้อมไปด้วยความรุนแรง ‪บางครั้งก็ในบ้านของตัวเอง
‪ศูนย์ช่วยเหลือครอบครัว ‪เคยร้องเรียนเรื่องพวกนี้บ้างแล้ว
‪และพวกเขาก็เปิดทุกคดีมาสอบสวนใหม่
‪บางทีแม่ๆ พวกนี้แค่อยากได้รู้ว่า ‪ลูกๆ ของพวกเธอจะไม่ถูกละเลย
‪พวกเธอแทบไม่ได้รับการสื่อสารจากตำรวจเลย
‪ทุกคดีพวกนั้นยังคงเปิดอยู่
‪และมันมีความไม่เชื่อใจที่เคยเกิดขึ้นระหว่าง ‪ชุมชนคนผิวดำกับตำรวจ
‪และก็ถูกตามนั้น
‪การเมืองมันซับซ้อนมาก
‪บาร์น...
‪มีบางคนที่รู้สึกว่าถูกทิ้งใน "นิว เซาท์"
‪เราเป็นเมืองใหญ่ทางใต้เมืองแรก ‪ที่เลือกคนดำมาเป็นนายกเทศมนตรี
‪ถือเป็นความคืบหน้า
‪และเขากำลังพยายามสร้าง ‪สนามบินที่ใหญ่ที่สุดในโลก
‪เพื่อดึงดูดเงินธุรกิจเข้ามา
‪แต่การย้ายถิ่นของคนขาว ‪เอาฐานภาษีที่เขาต้องทำออกไปในชนบท
‪เรื่องนั้นมันแปลออกมากเป็น ‪ละเลยการฆาตกรรมเด็กได้ยังไง
‪พวกเขาพยายามทำให้เรื่องเงียบลง
‪อัตราการฆาตกรรม หรือแม้แต่ข่าวลือเรื่องนักล่า
‪เรื่องพวกนั้นทำให้คนไม่กล้าเอาเงินเข้ามา
‪ผมต้องกลับมาทำงานต่อละ
‪พวกคนถ่อยๆ นี่ดูจะเริ่มเคลื่อนไหว ‪หลังพระอาทิตย์ตก
‪คุณยังเฝ้าดูพวกเขาอยู่เหรอ
‪ผมเฝ้าดูพวกเขาตลอด
‪มาเฟียเหรอ
‪พวกเด็กเก่า เข้ามาจ่ายเงิน
‪จัดการเรื่องเงิน
‪ขอบคุณครับ การ์แลนด์
‪เจ้าหน้าที่ฟอร์ด คุณอาจมีข้อมูลบางอย่างที่นี่
‪ผมบอกไม่ได้ในตอนนี้
‪แต่ความจริง
‪และเราทุกคนก็เกลียดที่จะยอมรับ
‪แต่จะหาการเชื่อมโยงได้
‪โชคร้ายหน่อยที่...
‪เราต้องรอให้มีศพเพิ่มขึ้น
‪ไงครับ
‪เจ้าหน้าที่ฟอร์ด
‪ฉันได้รับข้อความของคุณ ‪คุณมีประชุมบ่ายวันนี้ใช่ไหม
‪- ใช่ ‪- งั้น ฉันจะละเว้นค่าเช็กเอาท์สายให้นะคะ
‪- เป็นยังไงบ้าง ‪- มันไปได้ดีนะ
‪ผมพบกับเจ้าหน้าที่อาวุโสจีบีไอ
‪เขาเคยคุยกับหัวหน้าหน่วยสืบสวน ‪คดีของเบลล์และลีเนียร์
‪เลแนร์
‪เราตกลงที่จะตามคดี
‪และเขายืนยันกับผมว่าพวกเขาได้ตามเรื่อง
‪กับศูนย์ช่วยเหลือเด็กและครอบครัวแล้ว
‪ส่งมาให้ฉัน
‪ทันยา ผมไม่ได้บอกว่าผมเห็นด้วยร้อยเปอร์เซนต์ ‪กับวิธีที่เอพีดีจัดการเรื่องนี้
‪แต่ที่ผมเห็นก็คือ
‪- พวกเขากำลังทำงานอย่างละเอียด... ‪- ตามเรื่องกับดีซีเอฟเอสเหรอ
‪มันก็เหมือนกันตลอด ละเลย ทารุณ
‪โทษที่ครอบครัว
‪ฟังนะ โดยสถิติแล้วมีการฆาตกรรมเด็ก ‪สิบรายต่อปีในแอตแลนตา
‪มันแย่มากแต่จากที่เป็นอยู่
‪ตัวเลขพวกนี้ไม่ได้นำเสนอความผิดปกติทางสถิติ
‪ตัวเลขพวกนั้นมีชื่อนะคะ เจ้าหน้าที่ฟอร์ด
‪ถ้าไม่มีอย่างอื่น คุณก็เช็กเอาท์เรียบร้อยแล้ว
‪แคเรนเป็นคนขาว
‪ผู้หญิงคนอื่นๆ เป็นคนดำ
‪คงจะใช่
‪ไม่เคยสังเกตเลย
‪เป็นไปได้ไหมที่สาเหตุที่คุณเลือกเธอ
‪เพราะเธอเป็นคนขาว
‪ไม่เคยมองเธอแบบนั้น
‪เธอก็แค่ทหารยศต่ำเหมือนพวก...
‪เสียเวลา
‪เห็นได้ชัดว่าคุณหมดความสนใจ ‪ระหว่างการสัมภาษณ์ทั้งสองครั้ง
‪ถ้าจิม บาร์นีย์ไม่ได้อยู่ที่นั่น ‪ก็คงเป็นการเสียเวลาทั้งหมด
‪จากนี้ไปเราต้องสัมภาษณ์เป้าหมาย ‪ที่ผูกเชือกรองเท้าตัวเองได้
‪ไม่มีประโยชน์ที่จะเตรียมคำถาม ‪ถ้าคุณไม่ถามพวกเขา
‪เพียร์ซอาจพูดเจ็ดภาษา ‪พูดภาษาอังกฤษแทบไม่รู้เรื่อง
‪เราได้เรียนรู้อะไรบ้าง
‪ถ้าพวกเขาคนหนึ่งมีความคิดสักอย่าง ‪ว่าตอนนั้นทำอะไรอยู่
‪ก่อนหรือระหว่างลงมือ
‪ก็ไม่ต้องมีเครื่องมือเพื่อสื่อสารมันหรอก
‪ฉันเห็นด้วยว่าพวกเขาแทบไม่ได้วางแผน
‪แต่เพียร์ซและแฮนซ์ต่างแสดงปัจจัย ‪ของพฤติกรรมรู้จักตัวเอง
‪หลังจากการฆาตกรรม
‪มันจะช่วยเราได้ยังไง
‪เราต้องการจัดหมวดหมู่พฤติกรรม ‪ก่อนหรือระหว่างไม่ใช่เหรอ
‪เราต้องดูพฤติกรรมหลังก่ออาชญากรรมด้วย
‪มีความซับซ้อนถึงแม้จะปกปิดไม่มิด
‪เบี่ยงเบนอำนาจการใช้กฎหมาย ‪ด้วยเรื่องราวเพ้อเจ้อไร้สาระ
‪ไหวพริบการสร้างคุณลักษณะของตัวเองที่ยิ่งใหญ่
‪คุณกำลังบอกว่า ‪เราคิดแบบตายตัวมากเกินไปเหรอ
‪- อาจจะ ‪- เปลี่ยนการแบ่งประเภท
‪หรือเราต้องการประเภทใหม่ล่ะ
‪มีระบบหรือไม่มีระบบหลังอาชญากรรมดีล่ะ
‪เราหาหัวข้อที่ชัดเจนกว่านี้ได้ไหม
‪เพียร์ซ เขาน่าสนใจ
‪คุณไม่ได้อยู่ที่นั่นและใจดีเกินไป
‪เขาฆ่าโดยวู่วาม เจ้าของร้าน เด็กปั๊ม
‪เขาฆ่าอย่างหยุดไม่ได้ด้วย
‪เหยื่อสามราย ถูกมัดและข่มขืน ‪ฆาตกรรม เหมือนบีทีเค
‪และแฮนซ์ เขาก็น่าสนใจ
‪ถึงจะบอกว่าไม่ได้สังเกต ‪แต่เขาก็ฆ่านอกกลุ่มเผ่าพันธ์ุของเขา
‪ซึ่งเรารู้ว่าผิดปกติมา
‪เราควรใช้เวลากับเรื่องนั้นมากขึ้น
‪เราอาจแน่ใจความคิดของเรา ‪เรื่องการแบ่งกลุ่มเผ่าพันธุ์มากเกินไป
‪ผมไม่แน่ใจเรื่ององค์ประกอบทางเผ่าพันธุ์
‪จริงเหรอ เกร็ก
‪ส่วนไหนของการที่แคเรน ฮิกแมนเป็นคนขาว
‪และวิลเลียม เฮนรี แฮนซ์ ‪เป็นคนดำที่คุณไม่แน่ใจล่ะ
‪ผมเห็นด้วยกับคุณเรื่องนั้นอยู่แล้ว
‪แต่ผมกำลังดูจากมุมมองสารัตถนิยม
‪จากมุมมองสารัตถนิยมงั้นเหรอ
‪มันคืออะไร
‪อริสโตเติลเคยเสนอว่า ‪ทุกสิ่งมีสสารหรือสาระของมัน
‪ที่ทำให้พวกมันเป็นอย่างที่เป็น
‪เหมือนกันกับที่พลาโตแย้งว่า ‪กลุ่มผูกพันกันด้วยลักษณะเด่นที่สำคัญ
‪แล้วอะไรคือลักษณะเด่นที่สำคัญ
‪ที่ทำให้แฮนซ์และฮิกแมนเป็นกลุ่มเดียวกัน
‪เครื่องแบบของพวกเขา
‪ทั้งคู่เป็นทหาร
‪ก็แค่ลองคิดดู
‪ผมมีนัดกับแนนซี่
‪เดตเหรอ
‪ประมาณนั้น
‪น่าสนใจนะ เกร็ก
‪การแบ่งกลุ่มตามเผ่าพันธุ์ ‪อาจไม่ใช่ปัจจัยสำคัญเสมอไป
‪เราควรดูเรื่องนั้นด้วย
‪เคมเปอร์
‪เหยื่อของเขาเป็นคนขาวทั้งหมด ยกเว้นรายหนึ่ง
‪แต่ปัจจัยสำคัญคือพวกเขาทั้งหมดเป็นนักเรียนหญิง
‪ต้องขอบคุณที่จิม บาร์นีย์มีเครื่องมือ
‪นักสืบสเปนเซอร์ ผมอยากขอขอบคุณ
‪ที่ตกลงมาเล่าให้เราฟังเกี่ยวกับ ‪โศกนาฏกรรมเลวร้ายนี้
‪เชิญครับ
‪ขอบคุณ คุณพ่อโมนาแฮน
‪สวัสดีครับ ผมอาร์ต สเปนเซอร์ ‪จากกรมตำรวจเฟรเดอริคเบิร์ก
‪อย่างที่พวกคุณทราบ ‪สามวันก่อน เราได้รับโทรศัพท์
‪ว่ามีเด็กเล็กหายตัวไป
‪ไม่ถึง 24 ชั่วโมงให้หลัง
‪หนึ่งในเจ้าหน้าที่ของเราพบเขา ‪ในบ้านที่ไม่มีคนหลังหนึ่ง
‪ไม่มีร่องรอยการบุกรุก
‪ไม่มีใครเห็นหรือได้ยินอะไร
‪เด็กคนนั้นเสียได้ชีวิตแล้ว
‪เรากำลังสำรวจผู้คนในละแวกนั้นและจะทำต่อไป
‪เจ้าหน้าที่แล็บของเรา ‪ตรวจสอบที่เกิดเหตุจนหมดแล้ว
‪ในเวลานี้ เรายังไม่พบผู้ต้องสงสัย
‪ขอโทษครับ คุณนักสืบ โทษที่ที่ขัดแต่...
‪พวกเราอยากรู้ว่า...
‪แดเนียลตายยังไง
‪- คุณครับ ‪- เดล เดล ฮาร์มอน
‪คุณฮาร์มอน ผมมั่นใจว่าคุณทราบว่า ‪จนท.ตรวจสอบทางการแพทย์
‪ยังไม่ได้ส่งรายงานสิ่งที่เขาพบ
‪ผมไม่สามารถให้รายละเอียดอะไรได้ ‪ขณะที่เรายังคงสืบสวน
‪แดเนียลถูกฆาตกรรมรึเปล่า
‪มันยังเร็วเกินไปที่จะตอบคำถาม
‪มีข่าวลือที่ฟังแล้วไม่สบายใจว่า ‪นี่เป็นการบูชายัญพวกลัทธิบางอย่าง
‪เราไม่มีเหตุผลที่จะเชื่อเรื่องนั้น... ในเวลานี้
‪ "ในเวลานี้" หมายความว่าอะไร
‪มันไม่ได้ทำให้พวกเราในที่นี้ใจเย็นลงได้เลย
‪อย่าเพิ่งไปเชื่อเรื่องซุบซิบ ‪หรือการคาดเดาจะดีกว่า
‪คุณพ่อ ผม... เราเข้าใจ
‪ผมอยากเสียใจกับครอบครัวผู้สูญเสีย
‪แต่เมื่อได้ยินเรื่องลัทธิหรือการบูชายัญ ‪มันทำให้วุ่นวายใจมาก
‪พวกเราส่วนใหญ่ที่นี่มีลูกเล็กและพวกเขาก็กลัว
‪เราถึงได้ขอให้คุณให้คำตอบกับเรา
‪ลูกสาววัยสิบขวบของเราไม่อยากไปโรงเรียน
‪เธอกลัวแม้แต่จะออกไปเล่นในสวนหลังบ้าน
‪ผมขอรับรองว่าทันทีที่เราได้คำตอบที่แน่นอน
‪เราจะรีบแจ้ง
‪คืนก่อนลูกชายผมบอกว่า ‪เขาไม่กล้าหลับเพราะ...
‪ "ผมไม่รู้ว่าจะไม่ตื่นขึ้นมาอีกเหมือนแดเนียลไหม"
‪ขอโทษครับ
‪อาร์ต ผมขอพูดได้ไหม
‪ผม บิลล์ เทนช์
‪ผมทำงานให้เอฟบีไอ
‪พวกคุณบางคนอาจไม่รู้จักผม
‪ผมไม่ได้มาเข้าโบสถ์บ่อยๆ ‪เหมือนภรรยาของผม แนนซี
‪สองวันก่อน ผมได้ไปที่สถานที่เกิดเหตุ
‪ผมเข้าใจความอึดอัดของทุกคน
‪แต่ขอผมยืนยันว่าเรื่องนี้ ‪ไม่เกี่ยวกับลัทธิหรืออะไรแบบนั้น
‪ร็อด ทุกคน
‪นักสืบสเปนเซอร์กำลังทำทุกอย่างที่ทำได้
‪ผมมั่นใจในตัวเขาอย่างเต็มที่
‪ได้โปรด... อดทนอีกสักนิด
‪แต่บิลล์ คุณเคยมีประสบการณ์กับ...
‪ขอบคุณที่ช่วยพูด
‪ครับ ขอบคุณเจ้าหน้าที่เทนช์
‪ผมอยากให้พวกเราใช้เวลาสักครู่และสวดภาวนา
‪ให้กับครอบครัวดิกคินสันที่มาเข้าโบสถ์กับเรา...
‪และให้กับเหล่านักสืบที่ทำงานในคดีนี้
‪- เหมือนเดิมเหรอ ‪- ใช่ค่ะ
‪อีกไม่นานฉันต้องเรียกคุณว่าลูกค้าประจำแล้ว
‪ครั้งสุดท้าย ฉันสัญญา
‪คนอื่นจะเอาไปพูดกัน
‪ในงานฉัน ฉันให้ใครพูดมากไม่ได้
‪ฉันล้อเล่นน่ะ
‪แล้วคนแถวนี้เขาทำอะไรสนุกๆ กันบ้าง
‪คุณมีเวลาว่างเยอะที่ควอนติโกเหรอ
‪ก็ไม่หรอก
‪แต่ถ้ามี ถ้าฉันมีคืนไหนที่ว่าง ‪มีที่ให้ไปไหม
‪สำหรับเรา
‪คุณกำลังหาไกด์นำเที่ยว
‪หรือว่าเดตล่ะ
‪เดต
‪คำบรรยายโดย กฤตญา โมลีโรจน์ธนกุล