NETFLIX — FILM ORYGINALNY
SEATTLE, 8.20
Chłopiec czy dziewczynka?
- Chce pani wiedzieć? - Tak.
Nie wytrzymam napięcia.
- Wszystko dobrze? - Chłopiec jest zdrowy.
- To chłopiec. - Tak.
W porządku?
Tak.
- Mamy jeszcze kilka miesięcy. - Nie to mnie martwi.
Dzisiejszy wieczór też nie powinien.
Bo poprosić Toma Sutherlanda o rękę córki
- to bułka z masłem. - Wolisz powiedzieć o ciąży?
- Zabawne. - Będzie dobrze.
Przynajmniej będzie o czym gadać.
Nie drażnij go.
Pójdzie jak z płatka, tylko nie wspominaj o łódce.
Staram się,
ale w nerwach samo się wymyka.
- Naprawił ją sam. - Pamiętam o tym drobiazgu.
Kocham cię.
Ja też.
- Powodzenia. - Dzięki.
- Przyda ci się. - Wiem.
- Zadzwonię z lotniska. - Dobrze.
CHICAGO, 17.33
Myślę, że się dogadamy.
- Wtorek? Jak ostatnio? - Tak.
Do zobaczenia.
Do państwa Sutherlandów.
- Miło cię widzieć. - Ciebie też.
Tom? Will już jest.
Cześć, Tom.
Will.
- Miło cię widzieć. - Wzajemnie.
Miałem sobie zrobić jeszcze drinka.
Może przydasz się Pauli w kuchni.
Zapytam.
- Pomóc w czymś? - Nie. Jesteś gościem.
Odpoczywaj.
Pogadaj z Tomem.
Jasne.
Proszę.
Dziękuję.
- Zdrowie. - Tak.
- Usiądź. - Dziękuję.
Jak ci idzie?
Już niedługo. Delektuj się szkocką.
Key West. Trzy lata temu.
Chyba pięć.
Sam ma identyczne zdjęcie.
Racja.
Byłeś z nami. Jak mógłbym zapomnieć.
Ale... wow!
Łódka.
Pamiętam.
Robiłem ją prawie tyle co oryginał.
Lepiej ją odłóż. Tak na wszelki wypadek.
Jasne.
Sam wspominała, że myślicie
- o kupnie domu. - Rozważamy to.
W przyszłości przyda się więcej miejsca.
- Proszę. - Nie wiem, co robić.
- Dziękuję. - Proszę.
- To znaczy? - Czy was wspomóc.
Jakbyście się rozeszli, muszę wiedzieć,
że nie połasisz się na moje pieniądze. Bez urazy, Will.
Nie rozumiem. Sam cię poprosiła?
Nie przejmuj się. Pomogliśmy też jej bratu, Stevenowi.
Rozumiem.
Wiesz, że dobrze zarabiam.
Przed wyprowadzką do Seattle nie miałeś pracy.
- Sam was utrzymywała. - To nie tak.
Z pracą wszystko dobrze.
I...
Jak przyjdzie pora,
otworzę własną praktykę. Ale...
Do tego czasu sobie poradzimy.
- Super. - Żaden mi to plan.
Tom.
Daj spokój.
Każdy ma marzenia.
Ale twoje pokolenie nie chce na nie zapracować.
Służyłem ojczyźnie 27 lat.
Oszczędzałem, aż zatrudniłem się w Northbridge,
gdzie mi porządnie płacili.
Ale zawsze miałem plan.
Nigdy nie prosiłem nikogo o pomoc.
Nie robisz tego i teraz.
Chcemy pomóc córce.
Musieliście wybrać Seattle?
Wystarczy.
Kochanie.
Pytam...
bo Will zwinął manatki dlatego,
żeby było mu łatwiej.
Myślał, że będzie bezpieczniej,
gdy odsunie ode mnie córkę.
- To był jej pomysł. - Proszę cię.
Wątpię. Powiedziałaby mi.
Czyżby?
Powiedziałaby, że chce się wyprowadzić,
mieć swoje życie, na własnych warunkach,
bez ojca trującego jej dupę?
Dalej, słucham.
Wyrzuć to z siebie.
Przepraszam.
Ulżyj sobie, ale nie bądź wulgarny przy Pauli.
Zapomniałeś, czyj to dom?
Will.
Robi się późno. Odprowadzę cię.
Chodź.
Hej.
Jeszcze śpisz?
Nie, ja tylko...
Odpoczywałem po siłowni.
Nie sądzę. Wyglądasz fatalnie.
O której masz lot?
Niedługo. A która jest?
Szósta rano.
- W Seattle. - Cholera.
Szlag.
Mama właśnie dzwoniła.
Świetnie.
Co mówiła?
A jak myślisz?
Naprawdę mi przykro, ale uwierz mi,
uwziął się na mnie od początku.
Nie prosiłem go o twoją rękę, bo by odmówił.
- Mama kazała ci wyjść. - Wcale nie.
To nie było tak.
Zadzwoń do niej.
Późno już. Muszę lecieć.
Zadzwoń do mnie z lotniska.
Co to było?
Słyszysz?
Prąd wysiadł.
Co to za hałas?
Coś jest nie tak.
- Co jest, do licha? - Boję się.
Will...
Sam, czy mnie....
Jezu.
Halo?
DZWONIĘ DO DOMU
To ja. Jestem na lotnisku. Zadzwoń.
Tędy, proszę.
Lot numer 23 do Seattle jest opóźniony.
SEATTLE-TACOMA OPÓŹNIENIE
Co, do cholery?
ODLOTY ODWOŁANE
Wiadomość z ostatniej chwili.
Mamy niepotwierdzone doniesienia
o trzęsieniu ziemi na wybrzeżu południowej Kalifornii.
Straciliśmy kontakt z biurem w Los Angeles.
Dochodzą wieści o awariach prądu
w zachodniej części kraju
oraz o zakłóceniach telekomunikacyjnych.
To dopiero wstępne informacje.
Cały czas pojawiają się nowe.
Nie wiemy jeszcze, czy są ofiary śmiertelne.
Południowa Kali...
Można?
Dwieście dolców. Do centrum.
Cholera.
Do diabła.
Sam, to ja. Oddzwoń.
To znowu ja. Zadzwoń jak najszybciej.
Will. Dzięki, Mark.
W porządku? Will przyjechał.
Mamy odpowiedź.
Liczyliśmy, że może poleciałeś.
Zamknęli O’Hare. Nie miałem dokąd pójść.
Co z Sam? Nie mogę się dodzwonić.
Rozmawiałem z nią, gdy to się stało.
Oboje coś słyszeliśmy.
- Co? - Sam nie wiem...
Jakiś łomot. A potem...
nas rozłączyło.
- Co mówiła na końcu? - Że coś jest nie tak.
Była wystraszona.
Idę spakować rzeczy. Twoje są na stole.
- Wracam na lotnisko. - Mówiłeś, że zamknęli.
Polecę, gdy przywrócą prąd.
Przeanalizujmy fakty.
Rano na zachodzie coś się wydarzyło.
A 3000 kilometrów dalej padła elektryczność.
Nie wiemy, co się dzieje. Krążą myśliwce.
Nie pora czekać na przywrócenie prądu.
Jedyne, nad czym mamy kontrolę, to nasze decyzje.
Czyli co zamierzasz?
Ruszyć w drogę.
Chcesz jechać do Seattle?
Paula zostanie u Stevena.
Poradzą sobie.
Ale moja córka...
jest sama.
Mam jedno pytanie.
Jedziesz ze mną?
- Nie zatrzymuj się. - Dobrze.
Steven wie, co robić.
- Dobrze. - Nic ci nie grozi.
- Kocham cię. Trzymaj się. - Będzie dobrze.
Ty też.
- Pa. - Idziemy.
Wciąż nie ma zasięgu?
GPS też wysiadł.
TYLKO GOTÓWKA
- Masz kasę? - Tak.
Zatankuj, ja zrobię zakupy.
- Masz gotówkę? - Tak.
- Tylko gotówka? - Dziękuję.
Niezły wóz.
Obejrzymy w środku?
Nie sądzę.
Słucham?
Co powiedziałeś?
- O co ci chodzi? - Co jest, Lizo?
- Łajdak nazwał mnie dziwką. - Wcale nie.
Nic takiego nie powiedziałem.
Wdepnąłeś w gówno.
- Spokojnie. - Hej! Nie waż się.
- To moje auto. - Zamknij się!
Dziadku.
- Wiem, że masz forsę. - Tak.
W bagażniku.
Nie patrz na nią.
Na co się gapisz?
- Chryste, Tom. - Will, wsiadaj.
Biegnij i się nie oglądaj!
Gówniarz.
Chcesz coś powiedzieć?
Mogłeś uprzedzić.
- To znaczy? - Powiedzieć, że masz broń.
I jak byś zareagował?
Nigdy nie strzelałeś, prawda?
Nie. W kancelarii są ważniejsze sprawy.
A gdyby nam zabrali ten samochód?
Gra byłaby skończona.
Autostrada nr 90 na zachód zamknięta.
Coś musi być na rzeczy, skoro zablokowali.
- Jest inna droga? - Nie. Musimy jechać tędy.
Autostrada nr 90 zamknięta.
Stać.
Droga zamknięta. Proszę jechać za innymi.
Sierżancie, długa podróż przed nami,
a wy zamykacie główną autostradę.
Kwestia bezpieczeństwa. Nie ma prądu.
Nikt wam nie pomoże w razie wypadku.
Ruszać, bo robi się zator.
- Co pan robi? - Mogę na słowo?
Wiem, co to za praca.
Też wykonywałem rozkazy.
Pół życia służyłem w piechocie morskiej.
Sir.
Będziemy zdani na siebie.
Ale daleko stąd jest moja córka.
Pomożesz mi?
Tak. Wsiadaj.
Puścić ich. Mieszkają za zjazdem.
- Dziękuję. - Powodzenia.
Dobra robota.
DROGA WYJAZDOWA
WITAMY W MINNESOCIE
Nie tylko my jedziemy na zachód.
Myśliwce, blokady. Co się dzieje?
Źle to widzę.
OKOLICE WIĘZIENIA O ZAOSTRZONYM RYGORZE NIE ZABIERAĆ AUTOSTOPOWICZÓW
Chryste, skąd on się wziął.
Nie ma zasięgu.
Nie sprawdzi rejestracji.
Zobaczę, o co chodzi.
Bądź ostrożny.
Przepraszam.
To nie glina.
- Jakiś problem? - Wracaj do wozu!
Will! Wracaj!
Powiedz koleżce, żeby wysiadł.
- Dobrze. - Niech wysiada, do cholery!
Will, spadamy!
Co to za typ?
Weź amunicję z bagażnika!
- Broń nie była naładowana? - Nie.
Wyciągnij amunicję.
Mała czarna torba.
- Mam. Jedzie za nami! - Weź ją.
Wsuń magazynek.
- Jak to zrobić? - Włóż magazynek do broni.
Naciśnij przycisk z boku. Strzelaj.
Strzelaj!
- Nie działa! Co robić? - Przeładuj!
Wprowadź nabój. Odciągnij zamek.
- Zobacz, czy jest nabój. - Szlag!
Dawaj!
Szybciej!
Wal się!
Cholera!
W mordę.
Tylko spokojnie.
Cholera.
- Cholera! - Trzymaj się!
Tom.
W mordę.
Wysiadaj z wozu, gnido.
Jesteś cały?
W porządku?
Chyba złamałem żebra.
Musimy znaleźć warsztat.
DZIEŃ 2
WJEŻDŻASZ DO REZERWATU INDIAN MAŁY KRUK
Hej.
Pracujesz tu?
Mieliśmy wypadek.
Tak?
Gdzie policjant?
Był porzucony.
- Wiecie, gdzie jesteście? - Nie.
- Liczyliśmy na pomoc. - Macie kasę?
- Nie dam się sfrajerować. - Słusznie.
Spojrzę.
Ale bez części nie pomogę.
- Rozumiem. - Toaleta jest z tyłu.
Nie zadawaj się z nimi!
Za kogo się masz, do cholery?
Daj mi spokój!
Nie ma zasięgu sieci.
Nadają tylko radiostacje krótkofalowe i amatorskie.
Jak to się stało? Rząd milczy jak grób.
Wybuchła trzecia wojna? Atak nuklearny się nie powiódł?
Pieprzony prezydent nie piśnie słowa.
Wojskowy zamach stanu? Stan wojenny? Nic nie wiadomo.
Jeśli ktoś ma informacje, odezwijcie się.
Pomocy!
- Jest tam kto? - Dwa tysiące satelitów
- i żaden nie działa? - Pomocy.
Rząd wie, tylko udają.
Jest tam kto?
Pomocy!
Czy ktoś mnie słyszy?
Uszczelniłam chłodnicę.
- Na trochę wystarczy. - Jak to?
Może się popsuć?
Nie, ale może zacząć znowu przeciekać.
Dam wam środek do uszczelniania.
W porządku.
Zapłacę ci 200 dolarów.
Gdy dotrzemy do celu, kolejne 200.
A może dasz mi je teraz?
Hej.
To twój wóz?
Tak.
- Na chodzie? - A co?
Sprzedasz?
Nie, jadę nim do Kalifornii. Spieprzam z tej dziury.
Ale skrzynia biegów jest do wymiany.
Jedź z nami.
- Nie sądzę. - Zmierzamy na zachód.
Dlaczego miałabym jechać z wami?
Dam ci 1000 dolarów.
W ten sposób...
zatrzymasz kasę
i pokonasz większość drogi.
Pomożesz nam w razie awarii.
Posłuchaj.
Bez urazy, ale nie zabiorę się w podróż
z podejrzanymi kolesiami znikąd.
Nie masz podstaw tak mówić.
Zajeżdżacie podziurawionym radiowozem, który rzekomo znaleźliście,
i z podziurawionym cadillakiem...
A ty jesteś cały we krwi, więc...
Mam, jak cholera.
Fakt. Nie wygląda to dobrze.
Ani trochę.
Ale to nie z naszej winy.
My...
tylko się broniliśmy.
Mogę ci opowiedzieć ze szczegółami,
ale wątpię, czy nam uwierzysz.
Powiem jedno,
z czystym sumieniem i patrząc ci w oczy.
Jest się czego bać.
Czyhają niebezpieczeństwa.
Być może wiele.
Ale...
ja...
on...
nie zagrażamy ci.
Jestem Tom.
A to Will.
Jedziemy na zachód odnaleźć moją córkę.
W porządku.
To mi wystarczy.
Pomożesz nam?
A zgodziłam się?
Idę do samochodu.
Zapłać mi 2000.
Dobrze.
Mam narzędzia.
O ile nie rozwalimy osi, dotrzemy do Seattle.
Super.
Spuściłam paliwo z radiowozu.
- Co robisz? - Chcę być niewidoczny z tyłu.
- Prowadzisz pierwszy. - Dobrze.
Ty z tyłu.
Indianin ma zawsze przesrane.
Wyluzuj. Żartowałam.
Co on robi?
Niech nie myśli, że wróci.
Spokojnie!
Jedź.
Odbieracie radio?
Nie tutaj.
MAŁY KRUK
Jest równoległa droga do autostrady nr 90?
W lewo wyjedziemy na czternastkę.
Dobrze.
Jakiej muzyki słuchacie?
To nie tego typu wycieczka, Ricki.
Ktoś za nami jedzie.
Zatrzymaj się.
Wyłącz światła.
Dogoń go.
- Kieruj się światłami. - Dobra.
Chcesz?
Nie, dzięki.
Chyba śpi.
Nie budź go. Będzie chciał prowadzić.
Potem ja się zdrzemnę.
Jego córka... to twoja dziewczyna?
Tak.
Zgadza się.
Zobacz.
Oszalał.
- Jadą po naszym pasie? - Jezu!
Mój Boże!
Cholera.
Jest ktoś?
Nie.
Jezu Chryste.
Ona nie żyje.
Co on mówi?
- To chyba numer telefonu. - Will, daj spokój.
Nie możemy go zostawić!
Szpital jest za daleko, a on nie wytrzyma.
Do samochodu. Jedziemy.
Will.
Idziemy. Ricki!
Zostawcie ich. Ricki!
A niech to.
Co robi?
Cholera.
Jedziemy.
Zatrzymaj się po Ricki. Stój, do diabła!
Idziemy!
Szybko!
Gdyby nie Will, to bym odjechał.
Wszystko jedno.
Zobaczymy, czy naprawię samochód.
Popieprzyło cię?
Mieliśmy układ. Coś ci nie pasuje, to mów.
Rozumiemy się.
W porządku?
Wszystko jedno.
Tom potrafi dowalić.
Dowalić?
Nie wiesz, co to znaczy.
Może nie.
Dlaczego Kalifornia?
Zostanę raperką.
Poważnie?
Nie nadaję się?
Nie, skąd.
Na pewno masz szanse, ale to dość nietypowy zawód.
Jaja sobie robię.
Nieźle.
Widziałaś kiedyś takie chmury?
Bez kitu.
Coś się wydarzy.
- Do samochodu! - Wsiadajcie!
Co to, do licha?
W mordę.
Widzisz most?
Co tu się wyprawia?
- Pierwszy raz widzę taką burzę. - Obłęd.
DZIEŃ 3
To piorun?
Włącz radio.
...informacje, jak długo się da.
Dopóki generator pracuje.
Wciąż bez internetu i zasięgu sieci.
Przynajmniej tutaj.
ASHLAND HEIGHTS GRANICE MIASTA
Trzymaj się drogi nr 17.
Mam przyjaciół w Ashland Heights.
Odpoczniemy, zrobimy zakupy.
Możemy gdzie indziej. Pilnuj trasy.
Zatrzymajmy się, dobrze?
Ricki sprawdzi samochód, pomogą nam.
- Planowanie zostaw mnie. - To przyjaciele.
Nie tylko moi, ale też Sam.
Pomogą nam.
PRZEJAZD TYLKO DLA MIESZKAŃCÓW
Stać.
Hej.
Coś im się popsuło.
Nic tu nie załatwicie.
Za nami długa podróż. Mój przyjaciel tu mieszka.
Wszyscy przyjezdni tak mówią.
Nazywa się Adam Dumont. Wychował się tutaj.
Byłem drużbą na jego weselu.
Wiele razy odwiedzałem go z dziewczyną.
Jego żona, Meg,
ma sklep z ceramiką, ale nie pamiętam nazwy.
Zostaniemy tylko na kilka godzin.
- Harris! - Tak?
Eskortujcie ich do Dumontów.
W razie czego mają wrócić od razu tutaj.
Przepuścić ich.
Dobra robota.
Przepuścić ich.
To Korea Północna? Czy Chiny?
Kto inny mógłby i odważyłby się to zrobić?
A może działają do spółki.
Nie wiemy.
Ale na pewno nas nienawidzą.
Will?
Co tu robisz?
Jak się tu dostałeś?
Hej.
Tom, ojciec Sam. I Ricki.
Zapraszam do środka.
Jest chłodniej.
Sprawdzę samochód i za chwilę przyjdę.
- Gdzie Sam? - Później ci wyjaśnię.
Świat się przygotowuje.
Jak mówi Biblia: „Nie spostrzegli się,
aż przyszedł potop i pochłonął wszystkich...”
Kiedy ostatni raz Adam się odzywał?
Jakieś...
Dzień przed tym wszystkim...
Jest w podróży biznesowej w San Francisco.
Kto sobie poradzi jak nie on.
To wszystko nie ma sensu.
Pieprzone burze, upały. Do tego trzęsienia ziemi.
A ty trafiłeś tutaj...
- Będzie dobrze. - Tak.
Wiesz...
to musi się kiedyś skończyć.
Naprawdę tak myślisz?
- Wybacz. Tyle już nie spałam... - W porządku.
Chcesz wziąć prysznic? Wody jest pod dostatkiem.
Dobry pomysł.
Dobrze.
- Pomóc ci? - Nie, już ostatni.
Dzięki.
Dlaczego nic nie wiemy?
Czy to o czymś nie świadczy?
Jakby żyli, wiedzielibyśmy.
To nie może się dziać naprawdę.
Nie mam żadnych informacji.
Nikt nawet nie wie, że tu jestem.
Adam wie i wróci po ciebie.
A jeśli nie?
Bo...
Mam złe przeczucia.
Czuję, że odszedł.
- Czuję to przez skórę. - Nie opowiadaj.
Sam też odeszła.
Już dobrze.
W porządku.
Poradzimy sobie.
Wszystko się ułoży.
Adam wróci po ciebie.
Muszę iść.
Pomożesz?
Trzeba to zanieść do auta.
Spójrz. Wojskowy.
- Zestrzelony? - Nie wiem.
Jezu.
Może znajdziemy coś użytecznego.
Zarąbiście.
O, tak.
Może nie powinnaś...
Jasny gwint! Ale gorąca!
Myślałam, że będzie zimna.
W mordę!
- To nie jest zabawne. - Trochę tak.
Zasrane dupki.
Rozdzielimy się.
Ricki...
Z bazy wojskowej.
Milicja obywatelska, silosy rakietowe.
To Black Hawk.
Znasz się?
To była ironia.
Cheyenne, Chinook, Chickasaw, Apache.
Dziwne, że nazwy śmigłowców
pochodzą od plemion, które armia chciała wyplenić.
Fakt.
Ricki, poszukasz paliwa.
Weź kanistry i sprawdź samochody.
Może będą też generatory. My przeczeszemy bar.
Czego szukamy?
Wody, jedzenia.
Niezbędnych rzeczy.
Kasa pusta.
- Miało być paliwo! - Już mam.
Opony poprzebijane, ale benzyna była.
Ja to wezmę.
W porządku?
Tak.
- Co jest? - Złamał żebra.
Chodźmy już.
Co to?
Obudźcie się.
Sprawdźcie telefony.
Usłyszałem coś.
Możemy odbierać rozmowy.
U mnie nic.
Tato?
Kocham cię. Słyszysz mnie?
Tato?
Cokolwiek się wydarzy...
powiedz Willowi...
Sprzed dwóch dni.
Zadzwonię do Pauli.
Will?
- A oni skąd idą? - Nie wiem.
Jezu Chryste.
- Zawróćmy. - To jedyna droga przez przełęcz.
Niech to.
- Nie zatrzymuj się. To błąd. - Zobaczę, co jest grane.
- Co się stało? - Potrzebuję pomocy.
Złapałam gumę.
Proszę wsiąść do nas.
- Nie. - W porządku.
W samochodzie jest bezpieczniej.
- Pomóżcie mi. - Gdzie jest zapasowe koło?
Nie wiem.
- Chodź, Ricki. - Nie znam się.
Nie wiem, co robić.
Jest tutaj.
Pomóżcie.
Powinno być tutaj.
Ręce do góry!
Chcemy tylko paliwa.
- Zadowolony? - Idź po nie.
Zamknij się!
- Co on robi? - Nic osobistego.
- Wszystkim się spieszy. - Spokojnie.
Tylko spokojnie.
- Szybko. - Zamknięty.
- Otwórz. - Nie mam kluczyka.
- Masz coś? - Bingo!
- Nie! - Hej!
Nie rób tego!
Wlewaj!
- Zostawcie jeden kanister. - Zamknij się.
- Jezu Chryste! - Tom, w porządku?
Jesteś cały?
Bierz paliwo i spadamy.
Słyszysz? Spieprzamy stąd.
- Jeden kanister, proszę. - Szybko!
Nie róbcie nam tego.
- Spadamy. - Czeka nas pewna śmierć.
Jezu. Żyjesz?
- Moje żebra. Nie mogę podnieść broni. - Cholera!
- Niech to! - Wstydźcie się.
- Wszyscy. - Pomogłaś im!
- Do wozu. - Po co się zatrzymałeś?
- Trochę przyzwoitości. - Do wozu. Jedziemy!
Nie zostawię tak mojego męża. Z wami nie jadę!
Jak ich nie dogonimy, będzie po nas.
- Do samochodu! - Za nimi.
Nie mogą być daleko.
Szybciej.
Cholera!
Trzymajcie się!
W mordę.
Trzymać się!
Dawaj!
- Will... - Jezu!
- Wiesz, co z tym robić? - Tak.
Trzymaj.
Nie spudłuj!
Strzelaj!
Chwila! Już.
Strzelaj!
Strzelaj, Ricki!
Dawaj.
Strzelaj!
Zrób to!
W oponę!
Dobrze.
Dawaj. Strzelaj w oponę!
Bierz paliwo!
Ich zostaw mnie.
- Szybko! - Nie.
Nie mogę!
Puść to!
- Nie mogę otworzyć! - Puszczaj!
- Szybko! - Nie mogę! Trzyma!
- Gazu. - Puszczaj!
Nie mamy czasu!
Szybko!
Jazda!
Biegnij.
Zatrzymaj się.
- Tutaj nie mogę. - Powiedziałam coś.
- Stój! - Dobrze.
Cholera!
Zabiłam ich!
Inaczej my byśmy zginęli.
Ocaliłaś nas. Taka jest prawda.
- Zrobiłaś dobrze. - Tak?
To może jeszcze raz?
Mamy 1500 kilometrów do pieprzonego Seattle.
- Już dobrze. - Nie zastrzelę cię!
Powinnam była zostać.
Wolę zasrany rezerwat niż zadawać się z wami.
Jesteśmy na zadupiu.
Wątpisz, że sobie poradzę?
Myślisz, że kto się mną zajmuje od urodzenia?
Przeżyjemy dłużej niż wy.
Szlag!
- Walcie się. - Zróbmy sobie...
Odpoczniemy tu chwilę.
Ricki?
Pamiętaj, że nas ocaliłaś.
Co ja...
Dajmy jej chwilę.
DZIEŃ 4
Ricki?
Ricki!
Tom.
Obudź się.
Ricki odeszła.
Co?
Zabrała rzeczy.
- Na pewno? - Tak.
Może lepiej dla niej.
Niepotrzebnie ją zabrałem.
MONTANA
- Przed nami. - Widzę.
Tam.
Do licha.
Jezu.
Poszukam paliwa.
- Co jest? - Nie mogę oddychać.
- Wezwijmy pomoc. - Płuca mi się zapadają.
- Zrób nakłucie. - Jak...
- Co mam zrobić? - Wbij.
Gdzie?
- Wbijaj. - Dobrze.
Głęboko.
Już.
Dobrze?
Sam mówiła...
że ojciec cię zostawił. To podłe.
Byłeś dzieckiem?
Tak.
Twój ojciec...
żyje, prawda?
Mieszka w Idaho z nową rodziną.
Widuję go co kilka lat.
Szkoda, że nie poznałeś mojego.
Sam na pewno ci o nim opowiadała.
- Tak? - Zgadza się.
Jak uważasz,
że jestem wredny,
to...
zapomnij.
To jego spojrzenie...
jak przegiąłeś pałę.
Wbijał w ciebie wzrok.
To nie było rozczarowanie.
Raczej...
czuł odrazę, że podarował ci życie.
Był gównianym ojcem.
Choć chciał dobrze.
Nie wiem, jaki ze mnie ojciec.
Staram się.
Kocham twoją córkę.
Tak.
Wiem.
Na pewno.
Inaczej dawno bym cię zabił.
Wkrótce zostaniesz sam.
Tak.
Musisz mi coś przyrzec.
Jasne. Co tylko chcesz.
Obiecaj mi,
że będzie przy tobie bezpieczna.
Tom...
Oczywiście, że tak.
Obiecuję.
Wiesz...
Muszę ci coś powiedzieć.
Nie.
Już wiem.
Tego na pewno nie.
Sam jest w ciąży.
Wiem.
Co?
Jak to? Skąd?
Paula zadzwoniła do niej po kolacji
i Sam jej powiedziała.
Będziecie mieli chłopca.
- Cały ten czas... - Tak.
To wszystko...
Ty szujo.
Wiesz...
Jest jeszcze coś.
Chodzi o łódkę.
Nie zaczynaj, póki nie jest za późno.
Wciskałeś mi niezły kit
przez ostatnie sześć lat.
Ale najzabawniejsze jest to...
że twoim zdaniem to ja rozbiłem łódkę o skały.
- Nie mów! To Sam? - Zgadza się.
Była pijana.
Jak bela. Zresztą ja też i...
Gdy wyszliśmy rano,
łódka była już na dnie jeziora.
A ja po prostu...
uznałem, że to właściwe.
Wziąć to na siebie.
Sam wciąż nie wie.
Jesteś porządny gość.
Będziesz dobrym ojcem.
Nic jej nie jest.
Na pewno.
Może tu uzyskamy pomoc.
Cholera.
Nie.
W mordę.
- Spokojnie. - Aha.
Musimy przejechać.
Wiozę rannego.
Zapłacimy.
Podjedź.
Pomożemy wam.
Dobrze, nie strzelajcie.
Co robisz?
- Nie możesz tam wjechać. - Bez jaj.
Łap za broń.
Dobra robota.
W mordę!
Brawo.
Są z obu stron.
Zawróć!
Daj mi spluwę.
Na trzy skręcisz w lewo.
Raz... dwa... trzy!
O, cholera.
Tom.
Tom?
Nie.
Dawaj!
Dalej!
Niech to szlag!
Do cholery!
Szlag!
Szlag.
Wybacz, Tom.
DZIEŃ 5
Hej!
Dokąd idziesz?
Na zachód, do Seattle.
My na północ.
Unikamy autostrady.
- Nie jest bezpieczna. - Fakt.
Zabierzemy cię.
Ale oddaj mi to.
Wiozę rodzinę.
Rozumiem.
Jasne.
Powoli.
Wsiadaj.
WITAMY W IDAHO
Tu nadaje...
Nic.
Wiecie, co się stało?
Nie.
Zaczęło się w Los Angeles. Przynajmniej...
tak podają.
Radzą uciekać do Kanady. Przez skażenie powietrza.
- Minęły trzy dni? - Już pięć.
Chyba nie spałeś.
Tak jak ja.
COEUR D'ALENE 8 KILOMETRÓW
Powinniśmy skręcić.
Halo!
Chodźcie.
Halo?
Tato?
Na pewno możemy?
Tak. To dom mojego ojca.
Na górze są sypialnie.
W kuchni powinno być jakieś jedzenie.
Dziękujemy.
Śpią.
Wiedz proszę,
że jesteśmy wdzięczni.
Jedzenia wystarczy na trzy tygodnie.
Generator posłuży pięć dni, chyba że będziecie oszczędni.
W garażu jest samochód, ale zabrałem większość paliwa.
Zresztą wokół jest pełno aut.
Ja muszę ruszać.
Potrzebuję mocnego wozu.
Wezmę twojego dżipa.
Co ty na to?
Dobrze.
Cholera.
DZIEŃ 6
SEATTLE, WASZYNGTON 457 KILOMETRÓW
AUTOSTRADA NR 5 NA PÓŁNOC 48 KILOMETRÓW
WILL, ZNAJDŹ MNIE 1289 STONE MOUNTAIN BARING
Żyjesz.
Halo?
- Prywatna własność! - Will!
- Boże! - Sam!
Will!
Will, to nasz sąsiad. Odłóż broń!
Will.
Jesteś cała.
- Cała. - Tak.
Udało nam się.
Żyjesz.
- Nie wierzę. - Dziecku nic nie jest.
Boże. Ty żyjesz.
- Chodź do mnie. - Jestem.
Chodź.
Nie dotarłbym bez niego.
Już bym nie żył.
Zrobiłem wszystko, co mogłem.
Wiem, skarbie.
Wiem.
Nigdy już cię nie zostawię.
Kocham cię.
Gdy zobaczyłem Seattle, nie myślałem...
Dziękuję.
Od czego są sąsiedzi?
Chcesz?
Pewnie.
Dziękuję.
To się stało tak szybko.
Minął...
najwyżej kwadrans
i policja zaczęła wzywać do ewakuacji.
Woda w cieśninie cofnęła się. W życiu czegoś takiego nie widziałem.
Byliśmy już w głębi lądu, gdy uderzyła fala.
Słyszeliśmy.
To było okropne.
Will, tak przy okazji...
To nie było trzęsienie ziemi.
Jestem programistą.
Widziałem symulacje gier wojennych
z dokładnie takim scenariuszem.
Identycznym.
Te wydarzenia
mają wymykać się logice i wyglądać na jednostkowe.
A naprawdę...
są zsynchronizowane.
Co to za bzdury?
Will...
- Nie denerwuj się. - Jestem spokojny.
Dobrze.
Ostatnie dni były dla ciebie trudne.
Naprawdę wierzysz w te brednie?
To nie jest...
Przejechałem cały kraj. Nie da się stworzyć tego, co widziałem.
- Jaja sobie robisz? - Nie.
Myślisz jak laik. Na wybrzeżu wybucha bomba atomowa.
Potem wirus wyłącza elektryczność, zanim ktokolwiek odgadnie, co się stało.
- Widziałem wywiad. - Jasne. Jaki wywiad?
- Gadasz pierdoły. - Bomba przypomina trzęsienie ziemi.
Stąd się biorą fale.
Pojąłeś?
Brak prądu spowodował chaos.
Nie wydaje ci się dziwne...
że elektryczność wysiadła wszędzie?
Cała komunikacja? Zastanów się chwilę.
Nie wiem. Może wierzy w zbiegi okoliczności.
Skarbie?
Chodźmy.
Prześpisz się.
Ja posprzątam.
Porozmawiamy rano.
Jak odpoczniesz i poczujesz się lepiej.
Chodź.
Nad oceanem była chmura pyłu.
Zmiotło Seattle.
Kto wie, jakie inne miasta.
Nie wiem, co tu się wyprawia,
ale ty też nie masz zasranego pojęcia.
Także nie udawaj.
Dobrze.
Występują co chwilę.
Ostatecznie to nie ma znaczenia.
Dlaczego?
Musimy przeżyć.
Co by nie było.
Wypiję za to.
Chodźmy.
Mogę...
zobaczyć pistolet?
Jasne.
Niezły.
Lepszy byłby naładowany?
Dobranoc.
- Dobranoc. - Pa.
Wiem, że ci pomógł, ale...
Powiedz, że nie wierzysz w te brednie.
Nie.
Ty i dziecko...
Tylko wy się liczycie.
Nic więcej.
Widzisz?
To też symulacja?
Nie.
Wiszę ci prze...
Pogadamy przy whisky.
Myślałem, że takie podejście da mi więcej kontroli, ale...
nie znaczy, że mi odbiło.
Co robiłeś dziś w moim wozie?
Nie chciałem go ukraść, jak o to pytasz.
Chcesz wyjechać?
Sam nie.
Tutaj mamy zapasy.
Widziałem dwoje dzieciaków. Myślałem, że coś ci zwinęły.
Dwoje dzieciaków.
Gdzie są teraz?
W lesie.
Co rano sprawdzam teren.
Chodź, pokażę ci.
W pobliżu musi być wulkan.
Nie martw się tym.
Wyjeżdżamy.
Jedź z nami.
Tu nie jest bezpiecznie.
Dokąd pojedziesz?
Na północ.
Ona chce zostać.
Nie widzę żadnych dzieci.
Nie jestem potworem.
Uratowałem jej życie.
Łączy nas więź i mam prawo głosu.
Sądziliśmy, że nie żyjesz.
Cóż, jestem tutaj.
Wiesz, że jest w ciąży?
Nie musisz tego robić.
Muszę.
Sam!
- Co jest? - Coś się dzieje.
- Musimy jechać. - Co?
Dokąd?
- Gdzie Jeremiah? - Chciał mnie zabić.
- Jedziemy. - Co?
Dobrze.
- Co to? - Znowu to samo.
Boże!
Zbliża się.
Uda nam się. Bez względu na wszystko.
Spójrz na mnie.
- Będzie dobrze. - Wiem.
- Kocham cię. - Kocham cię.
Napisy: Anna Samoń