SERIAL NETFLIX
Wchodzimy na orbitę Alfa Centauri.
Wygląda dobrze.
Skan zakończony.
Ani śladu obcych statków.
Jude, co z Willem?
Stan stabilny.
Co myślisz?
Powinniśmy się temu przyjrzeć.
Dziewczyny, tu…
jest pięknie.
Twoja matka nie mogła umieścić tu okna?
Jowisz 2, tu kontrola lotów.
Możecie lądować.
Witajcie w domu, Robinsonowie.
Podejście.
WILL ROBINSON
Zanim wyjdę, muszę wiedzieć: jestem bezpieczna?
Szykujemy się na atak obcych.
Will jest w stanie krytycznym, a ty martwisz się, że cię aresztują?
Bądź dobrej myśli, ale i w pogotowiu.
Uznaliśmy, że zdamy się na łaskę losu.
Koniec końców każdy dostanie to, na co zasłużył.
Uwaga, wychodzimy!
Tu Judy Robinson z Jowisza 2. Proszę o eskortę do szpitala.
Nie!
Zostań tu.
Większość kolonistów nigdy nie widziała obcego robota.
Lepiej ich nie straszyć.
Tędy! Lekarze już czekają.
Wstęp tylko dla rodziny.
Tylko rodzina!
Chwila.
Pan z rodziny?
Nie.
Raczej nie.
- Zajmiemy się nim. - Muszę podać…
Nie przeszła pani odkażania.
Otrzymaliśmy wszystkie dane.
Dzięki pani działaniom i naszemu zapleczu medycznemu
pani brat na pewno przeżyje.
Will przeżyje.
Dobrze.
W porządku.
- Trzeba ostrzec innych. - Tak.
Judy, niech opatrzą ci tu ramię.
Dobrze.
KAPITAN RADIC WYBUDZANIE ZA: 22,5 GODZ.
APTECZKA PIERWSZEJ POMOCY
Identyfikator zeskanowany.
Witam, doktor Zoe Smith.
Dokąd chce się pani udać: do pracy czy do domu?
Do domu.
Nadal ich nie widać.
Maureen! John!
- Hej. - Gdzie byliście?
Martwiliśmy się, że coś się stało.
I stało się.
Mamy złe wieści.
Kiedy ostatnio mieliście dobre?
Prawda, ale te są chyba najgorsze.
Hej.
OREO
Boże!
Cześć!
Wybacz mi. Powinienem był zostać na Jowiszu.
W porządku. Miałam tam rodzinę.
Jaki facet zostawia dziewczynę samą w potrzebie?
Proszę. To dla ciebie.
Kwiatki.
Nie byle jakie. To nucące kwiaty z Alfa Centauri.
Gdy wieje wiatr, wydają się śpiewać.
Uważaj. Ładniej śpiewają niż pachną.
Serio?
Rany.
To raczej pierdzące kwiaty.
Dziękuję.
Są piękne.
Cieszę się, że dotarliście, i mam nadzieję, że Will wydobrzeje.
Dziękuję.
Naprawdę.
A właśnie.
Muszę wam coś powiedzieć.
Dzięki za ostrzeżenie.
Ale jeśli to prawda, to roboty powinny już tu być.
Nas też to zastanawia,
ale wolę się mylić gotowy, niż mieć rację martwy.
Niestety, pani kanclerz,
prognozy Robinsonów niemal zawsze są trafne.
Nasze przypuszczenia dotyczące tego, jak się tu dostaliśmy, były błędne.
Czy kolonia ma system obronny?
Nie sądziłam, że jest potrzebny.
Ważniejsze były inne rzeczy.
Bieżąca woda, prąd i tak dalej.
Obawiam się, że jeśli mamy się bronić,
musimy znaleźć inny sposób.
Co z nim?
Ma silne funkcje życiowe. Dostanie sztuczne serce.
- Co? - Wyjdzie z tego.
Na Ziemi powietrze było tak brudne,
że niektóre dzieciaki miały sztuczne płuca
i dawały radę.
Tak, ale serce Willa jest jego supermocą.
Nieważne, z czego zrobione jest serce.
Liczy się to, w co wierzysz. O co walczysz.
U Willa to się nie zmieni.
On znał te roboty lepiej niż ktokolwiek inny.
Jeśli nie pokonał DOR-a, to jakie są nasze szanse?
Mamy dość energii na zasadzkę?
Roboty znów się na to nie nabiorą…
Pozyskujemy sporo energii z paneli słonecznych i turbin wiatrowych,
ale większość pochodzi z elektrowni wodnych i tamy.
Możesz powiększyć plan sieci?
Jasne.
- Dziwne. - Co takiego?
Mogę?
Te liczby się nie zgadzają.
Osada produkuje znacznie więcej mocy, niż potrzebuje.
Pewnie przygotowuje się do dalszej rozbudowy.
Nie widzę infrastruktury, która wymagałaby tyle mocy.
Chyba że…
Gdzie trzymacie więźniów?
„Jesteśmy bogom, czym są muchy dzieciom.
I dla zabawy nas zabijają”.
Król Lear.
Nie lubiłem czytać z ekranów.
Przewracanie stron ma swój urok, nieprawda?
Zależy, czy to dobra książka.
Niektórych lepiej nie otwierać.
A jednak daliście się zamknąć w tej słonecznej bazie.
I…
ignorowaliście mnie przez rok.
Nagle chcecie pogadać?
Kanclerz mówi, że na Alfa Centauri nie ma systemu obronnego.
Myślicie, że kłamie?
Nie, ale myślimy, że ktoś to przed nią ukrywał.
Ignorancja jednych jest skarbem dla drugich.
One wiedzą, że tu jesteśmy.
Roboty znają lokalizację Alfa Centauri.
To znaczy?
Że tajemnice, które chciałeś wziąć do grobu,
zabierzesz już dziś, jeśli nam nie pomożesz.
Dobra.
Tak.
Stworzyliśmy tajną sieć PEM-ów.
Jej zadaniem jest ochrona kolonii przed
nieprzewidzianym atakiem.
- Nieprzewidzianym? - Spokojnie.
Możemy sobie nawzajem pomóc.
Dam wam klucze do włączenia systemu,
a w zamian
wyjaśnicie pani kanclerz, że oskarżenia wobec mnie
to nieporozumienie i znacznie bardziej przydam się kolonii,
jeśli odzyskam stanowisko.
Tacy jak ty
zawsze mają jakiś plan awaryjny.
Na pewno dałeś dostęp komuś na wypadek, gdyby coś ci się stało.
Dowiemy się, kto to jest, a ty możesz tu zgnić!
Normalnie miałbyś rację, John,
ale okazuje się,
że usunąłem klucze dostępu dla pozostałych ludzi.
Masz rację.
Przygotowałem plan awaryjny.
Zatem…
tylko ja mogę ocalić wszystkich mieszkańców tej planety.
Nadzór mieszkańca 42 zakończony.
Przewozimy więźnia 001, Alistaira Hastingsa,
z aresztu do jego rezydencji.
Niebezpieczeństwo.
Rozgośćcie się.
Nic się tu nie zmieniło.
Trochę tu kurzu, ale…
Napijesz się czegoś, John?
Jedyne, czego chcę, to dostęp do systemu obronnego.
Przyznaję, że mam ogromny szacunek
dla poświęcenia, jakim wykazujecie się wy, żołnierze.
Zawsze jesteście gotowi do walki, nieustraszeni.
To dzięki wam ludzie tacy jak my mogą zmieniać świat.
Nie walczę dla takich jak ty.
Zgadza się. Teraz walczysz dla rodziny.
Daj mi ten klucz.
Ponoć w twojej rodzinie robi się ciekawie.
Grant Kelly odrodził się z popiołów.
Zostań tu.
Robocie!
Panie Robinson?
Nie. Przepraszam.
PASZPORT, JEDZENIE, ŚMIECI, PRANIE, LIST, PREZENT, DOM
UWAGA!
NIEBEZPIECZNY ROBOT NIE ZBLIŻAĆ SIĘ, WEZWAĆ POMOC
Rozdzielimy się.
Wezmę parę Rydwanów i spróbuję namierzyć robota.
Zostanę i spróbuję aktywować system obronny w inny sposób.
Hastings trzymał tę kartkę w dłoni.
Wyciągnął ją z sejfu. Może coś znaczy.
Sprawdzę to.
Uważaj na siebie.
Jeśli coś się zmieni, nawet pogoda, dzwoń.
John?
Coś tu nie gra.
DOR-a nadal tu nie ma. Na co jeszcze czeka?
Może planuje atak?
Wiemy, że roboty się uczą.
Jedno jest pewne: tym razem zaatakują nas inaczej.
Musimy być gotowi.
Dostałem wiadomość.
- Co jest? - Dobrze, że tu jesteś.
- Dokąd jedzie tata? - Coś nie tak z robotem?
Posłuchajcie.
Czy kiedy spędzałyście czas z robotem,
zauważyłyście u niego jakieś zmiany?
Czy on kogoś skrzywdził?
Wydaje się niemożliwe, żeby zrobił coś takiego…
Może to nie on?
Obrażenia ofiary wskazują, że…
Może to było tak, jak na Jowiszu?
Zrobił to, ale nie z własnej woli.
Co takiego?
Tuż przed tym, jak was znaleźliśmy, robota jakby coś opętało.
Opętało?
Jakby zdalnie nim manipulowano. Will sądzi, że to DOR.
Czemu nam nie powiedzieliście?
Szczerze mówiąc, wiele wtedy się działo.
Powinien go szukać ktoś, komu on ufa, czyli Will.
Ale teraz to przecież niemożliwe!
Chodź, Penny.
Wybacz. Powinienem był…
Witaj w cudnym świecie rodzicielstwa.
Może i mam tu zaległości,
ale w niektórych rzeczach mogę ci pomóc.
Pani Robinson.
Zabieg się udał. Will dochodzi do siebie.
Zostanie u nas, ale może go pani zobaczyć.
Dobrze.
Grant, przyda mi się dodatkowa para oczu.
Idź do Centrum Operacji.
Jasne.
Muszę przyznać, że mnie zaskoczyłeś. Zawsze broniłeś tego robota.
Mówiłeś, że nabywa ludzkie cechy.
Bycie bardziej ludzkim nie musi świadczyć o człowieczeństwie.
Szczerze? Kiedy robot zachowywał się jak maszyna,
bardziej mu ufałem.
Może poprowadzę i odpoczniesz? Już długo jedziemy.
Nie odpoczywam od roku. Co tam jeszcze jeden dzień.
Wszystko gra.
Rozjedźcie się na swoje strefy.
Cel jest bardzo niebezpieczny. Bądźcie ostrożni.
Musimy znaleźć robota.
Jeśli DOR wróci, przyda nam się taki sprzymierzeniec.
Nie wiadomo, czy on jeszcze jest po naszej stronie.
Może warto to sprawdzić?
Jak znajdzie go ktoś inny…
- Będzie się bronić. - Właśnie.
Co ważne, nikt nie kupi mojej książki, jeśli będzie miała takie zakończenie.
Penny.
Mamy tylko jedno wyjście. Trzeba znaleźć robota przed tatą.
Cóż…
przyda nam się pomoc.
Gdzie…
są wszyscy?
Nic im nie jest?
Wszyscy są cali.
Jesteśmy na Alfa Centauri.
A robot?
Też tu jest.
Udało nam się.
DOR wie, gdzie nas znaleźć.
Owszem, ale zajmujemy się tym.
Mamo.
Myślałem, że uda mi się go zmienić.
Że uratuję wszystkich, ale…
zawiodłem.
Posłuchaj.
Nie zawiodłeś.
Coś wymyślimy.
Jak?
Alfa Centauri ma system obronny.
Musimy znaleźć sposób, jak go włączyć.
Nikt nie wie, jak?
Prócz Hastingsa,
ale on milczy jak zabity.
Jestem pewna, że ktoś nam pomoże.
Najważniejsze, co masz teraz zrobić, to odpoczywać, jasne?
Szczerze mówiąc,
muszę zrobić coś jeszcze.
Witamy w domu, doktor Smith.
Dotarła pani do celu.
Wywołałeś zamieszanie w mieście.
Chcesz o tym porozmawiać?
Pomogłeś mi. Mogę teraz się odwdzięczyć.
Rozumiem, jak to jest,
kiedy bardzo chcesz być dobry,
ale czasami ciągnie cię do złego.
Wiem, jak to jest zostać przypartym do muru i czuć,
że jedynym wyjściem jest krzywdzenie wszystkich dookoła.
Pozwól mi sobie pomóc.
Paszport, jedzenie, śmieci, pranie.
Brzmi jak lista obowiązków.
Raczej nie trzymałbyś tego w sejfie.
Mam w sejfie wiele dziwnych rzeczy.
Nie wątpię, Sebastianie.
To musi być jakiś kod dostępu.
Przeczytaj, a ja go wprowadzę.
Wpisywanie nie zadziała. To GUB.
Głosowe Uwierzytelnianie Biometryczne.
- Skąd wiesz? - Porozmawiamy na osobności?
Moja misja 20 lat temu
nie miała na celu poznanie Alfa Centauri,
ale zbadanie czegoś innego.
- To nie było nic szemranego. - Tak?
Bo tajne misje nigdy takie nie są.
Zaczęło się od naukowców NASA, którzy odkryli szczelinę w kosmosie.
Otwierała się i zamykała jak te tworzone przez…
Silniki obcych.
Wtedy nie wiedzieliśmy, co to jest.
A ponieważ cywile boją się takich nieznanych zjawisk,
zmyśliliśmy zgrabną historyjkę,
że załoga Fortuny leci sprawdzić, co jest po drugiej stronie szczeliny.
Dokąd ona prowadzi, co ją spowodowało albo kto ją wywołał.
Dlatego z dysków Fortuny usunięto dane dotyczące lotów.
Nikt nie mógł wiedzieć, nawet kontrola lotów.
Nasza komunikacja była szyfrowana za pomocą systemu GUB,
czyli słów, których odczytanie otwierało dostęp do serwera.
Zatem chcesz powiedzieć,
że system obronny można aktywować jedynie
głosem człowieka, który już nie oddycha
i nie mówi?
Tak.
Nie ma mowy!
Jestem teraz oficerem i nie zaangażuję się w te niedozwolone działania!
Skoro robot się ukrywa,
to uznałyśmy, że poprosimy o pomoc kogoś,
kto sam przemycił tu parę rzeczy.
Ach tak!
Nagle rozgrzeszacie przemytnika, bo może się przydać?
Myślę, że należą mi się publiczne przeprosiny!
A może nawet oświadczenie odczytane z wiekowego zwoju.
Jak chcesz.
Ale jak się okaże, że wiedziałeś, co chcemy zrobić,
i puściłeś nas same…
No dobra!
Posłuchajcie.
Gdybyście chciały coś ukryć, na przykład skrzynkę alkoholu,
jednorazowe sztućce albo olejki, które służą nie tylko do gotowania,
to jest tu bilion kryjówek.
Ale w promieniu 30 kilometrów znajduje się tylko parę miejsc,
w których można ukryć dwumetrowego robota.
No dobra.
Kto tam jest?
Cokolwiek słyszałeś, tylko żartowałyśmy.
Nigdy nie zrobiłybyśmy czegoś tak niebezpiecznego i wbrew prawu.
Nie chciałem podsłuchiwać, ale tylko…
Ale co?
Jeśli to prawda, że DOR wie, gdzie jesteśmy,
musimy pogadać na wypadek, gdyby więcej nie było okazji.
Domyślam się, dokąd to zmierza.
Vijay, nie mamy czasu na rozmowę. Musimy znaleźć robota.
Słyszałem. Brzmi ryzykownie.
Spoko. Na drugie imię mam Ryzyko.
- Tak naprawdę Cornelius. - Nie chcę, by komuś stała się krzywda.
Ostatni razem tobie stała się krzywda.
Chodzi mi o to,
że jeśli chcecie to zrobić, to idę z wami.
Dobra, chodźmy.
Co takiego?
Jak tata się dowie, to mnie zabije.
Owszem. Witaj w klubie.
A jak robot będzie stawiał opór?
Chroniąc nasze rodziny, czasami robimy rzeczy, których żałujemy.
Teraz się tym nie zajmujmy.
Pamiętasz, jak się poznaliśmy
i chciałem uciec z moją rodziną Jowiszem
z tej umierającej planety?
Myślałem, że tak trzeba.
Przebaczyłeś mi i mogłem odkupić winy.
Wróciłem i od tamtej pory wiernie walczę u twego boku.
Błądzić jest rzeczą ludzką.
Stracić kontrolę również.
Ale najbardziej ludzka rzecz, jaką można zrobić, to wybaczyć.
Powinienem wybaczyć robotowi?
Nie, powinieneś wybaczyć sobie.
Kiedy życie twojego syna będzie zagrożone, ponieważ spuściłeś go z oka…
Ci młodzi ludzie przetrwali bez nas cały rok.
- Nie są już dziećmi. - A powinni!
Odebraliśmy im dzieciństwo.
To on.
Jest na szczycie zapory. Co on tam robi?
Patrzcie, to robot! Tata pewnie też go widzi.
Ich Rydwany są daleko przed nami.
Nie zdążymy.
Co robisz?
Podjazd jest długi i kręty.
Wyprzedzimy ich, idąc pieszo.
Wybacz, powiedziałeś: „pieszo”?
Tama jest za drzewami.
Winda wywiezie nas na sam jej szczyt.
Jak miałoby się nam udać tam wejść?
Bo macie coś, czego inni nie mają.
Co takiego?
Dona Westa.
Dzień dobry.
Jestem Amanda Adler.
To moi synowie: Willem i Henry. Chciałeś z nami porozmawiać?
Tak.
Przepraszam. Dzień dobry.
Nie wiecie, kim jestem.
Nazywam się…
Will Robinson.
Inne dzieciaki opowiadały nam historie o tobie.
Cóż, jest jeszcze…
jedna historia, której nie słyszeliście.
Historia,
którą wasz tata kazał mi wam opowiedzieć.
Znałeś naszego tatę?
Tak.
I…
domyślam się, że słyszeliście o mnie,
bo przyjaźnię się z robotem, prawda?
Mało kto wie,
że wasz tata też miał zaprzyjaźnionego robota.
Nazywał się Strach na Wróble.
Dzięki poświęceniu waszego taty
Strach na Wróble zdołał pomóc w ucieczce dzieciom z 24 Grupy Kolonistów.
Wasz tata jest bohaterem.
Dla nas wszystkich.
Dziękuję.
Chodźcie.
Pozwólmy odpocząć panu Robinsonowi.
Teraz, gdy tyle się tu dzieje,
żałuję, że go nie ma.
Przydałoby się jeszcze kilku bohaterów.
- Mamo? - Tak, Will?
Musisz z kimś porozmawiać.
Nie rozumiem.
Dlaczego Ben miałby dostęp do systemu obronnego?
Alistair Hastings powiedział, że jest jedyną żyjącą osobą,
która może nas ocalić.
Myślę, że drugą osobą, o której mówił, był pani mąż.
Nie słyszałam, by Ben czytał te słowa.
Może nie wszystkie ani w tej kolejności,
ale na pewno kiedyś je wymówił.
Musimy sprawdzić stare wiadomości głosowe, filmy…
Spróbuję coś znaleźć.
Mama nie czuje się dziwnie przy Grancie?
Nie dziwniej ode mnie.
Wiem, jak to jest spotykać się naraz z dawną i obecną sympatią.
Czyli ta rozmowa jest o tobie?
Czemu idziesz ze mną?
Nie rozumiem.
Bądźmy szczerzy. Nie szukasz tu tylko robota.
Gdybym ja wybierał między ukochaną kobietą
a śmierdzącym facetem…
Ja i Penny tylko się przyjaźnimy.
Posłuchaj.
Związki i przemyt mają ze sobą wiele wspólnego.
Badasz potrzeby klienta, a potem próbujesz to dla niego zdobyć.
To tutaj!
Jak wejść do środka?
Zostawcie to mnie.
Nie podglądaj.
- Skąd masz kod do tamy? - Nie mam.
Ale mam kod do ogromnej piwnicy z winami.
Przechowujesz alkohol w tamie?
Tak i jeśli dziś przeżyję, a w przyszłości przyłapię tu was
na próbie kradzieży, spuszczę wam manto.
Przykro mi, że znów was opuszczam.
Zachowaj ich szkolne projekty, żebym mógł je zobaczyć.
- Jest „dom”. Masz to? - Kocham cię.
Tak, jeszcze dwa.
To ostatnia wiadomość głosowa. Teraz sprawdźmy filmy.
Willem, chodź tu.
Dobra.
Wystraszymy tatę.
Zamierzaliście się na mnie zakraść? Serio? Chodźcie tu.
Dlaczego…
nie powiedziałaś mi o Judy?
Próbowałam.
Chciałam, ale w NASA uznano,
że byłoby to okrutnym rozkojarzeniem,
mówić coś takiego komuś, kto leci w kosmos na wiele lat.
Maureen, którą pamiętam, na pewno nagięłaby te zasady.
Daj spokój.
Nie byłeś zainteresowany poważnym związkiem,
a co dopiero rodziną.
Co by to zmieniło?
Dla ciebie to było 20 lat temu.
A dla mnie jak wczoraj.
Zasnąłem jako chłopiec,
by obudzić się mężczyzną.
Zajęło mi cały rok, by zrozumieć, że Will przeszedł to samo.
Świetnie wychowałaś swoje dzieci, Maureen.
Nie zrobiłam tego sama.
Twoja mama zawsze wspierała Judy.
- I oczywiście… - John.
To chyba dobry człowiek.
Owszem.
Mieliśmy wzloty i upadki…
ale gubiąc się w kosmosie, odnaleźliśmy siebie nawzajem.
- Zgubiliśmy się? - Nie, winda jest tutaj.
Chwila.
Czy to bezpieczne?
Jeśli nie, zaopiekuję się tobą.
Plan jest taki:
podejdziemy do robota razem, ale tylko Penny będzie mówić.
Dlaczego ja?
Po Willu ty znasz go najlepiej.
Ciebie też znam, a mnie nie słuchasz.
Czemu stanęliśmy?
Nie jesteśmy na szczycie.
Nie wiem. Koła zębate wciąż zgrzytają.
Coś ją zablokowało. No dalej!
Nie.
Robot Willa nie robi takich śladów.
Cicho.
Słyszycie?
To brzmi jak więcej robotów.
Tak.
Nie czekały z przylotem,
bo już tu są.
Mama i tata.
- Nic z tego. - Mamo!
Ściany są za grube i blokują sygnał.
To co robimy?
Tylko my wiemy, co naprawdę się tu dzieje.
Penny.
A co się dzieje?
Te roboty to sabotażyści.
System, który wasza mama próbuje uruchomić,
potrzebuje całej mocy z tamy.
Nie zdążymy ich ostrzec. Musimy zatrzymać roboty.
O czym ty mówisz? Judy, stój!
Sebastianie, zrób nam miejsce.
Co?
Dlaczego? Co jest?
Najpierw przeskanuj go antywirusem!
Za późno.
Dobra.
Zaczynamy.
Paszport.
Jedzenie.
Śmieci.
Pranie.
List.
Prezent.
Dom.
System obronny włączony.
- Udało się. - Tryb administratora.
Udało się!
- Wyjmują turbiny. - Cholera.
Czego szukasz?
Okazji do równej walki, bo teraz nie mamy szans.
Druga opcja to zupełne uniknięcie walki.
Dobra. Plan jest taki.
W turbinach jest tak zwany regulator.
Kontroluje on prędkość łopatek, przez które przepływa woda.
Kiedy się psuje, łopatki obracają się za szybko,
co prowadzi do wybuchu turbiny.
Taki wybuch uśmierci każdego robota stojącego w pobliżu.
Dobrze rozumiem?
Nie pozwolisz robotom zniszczyć turbiny, sam ją niszcząc?
Tam są trzy turbiny.
Jestem raczej pewien, że system obronny podoła na dwóch.
„Raczej pewien”?
Prawie pewien.
Jeśli nic nie zrobimy, to możemy rozwijać czerwony dywan
na premierę filmu DOR sieje śmierć z nami w roli trupów!
Przepraszam! Ten cały regulator znajduje się pod turbiną.
- Wiem. - Pod wodą.
No tak.
Musimy zanurkować bardzo głęboko.
Nie my.
Tylko ja.
To dla was nauczka, żeby zawsze nosić bieliznę.
- Ja to zrobię. - Nie, Judy. Dam radę.
Znasz wyniki swoich ostatnich badań? Bo ja tak.
Oddech, wydajność płuc.
Tylko ja się do tego nadaję.
Poza tym robiłam już wcześniej coś podobnego.
I niemal przy tym zginęłaś.
Zrobiłaś to dla Willa. Tak ryzykuje się tylko dla rodziny.
- Don? - Co?
Ty też nią jesteś.
Judy.
Wkrótce wrócę.
Judy!
John?
Nie.
Judy.
Powiadom Maureen, z czym się mierzymy.
- Co zrobisz? - Pomogę mojej córce!
Ruszaj się, Judy.
Victor?
Wolniej, bo nie słyszę!
- Wydajność pierwszej turbiny: 50%. - Zobacz!
Don, musimy coś zrobić.
To ty.
Pomóc rodzinie.
Mamy problem. Dwie turbiny ledwo ciągną, trzecia pracuje na maksa.
- Ile wytrzyma? - Na pełnej mocy? Trudno powiedzieć.
John, zgłoś się. Słyszysz mnie?
- Penny! - Tato!
Zostań tutaj.
- Tato! - Jude!
Chodź!
Wracaj do środka!
Bądźmy ostrożni.
Spokojnie, to inny robot zabił Hastingsa.
Chciały go wrobić i poróżnić nas ze sobą.
Prawie się udało, ale uratował wszystkich.
Powstrzymał roboty.
Czy to były wszystkie?
Tak, Johnie Robinsonie.
- Cieszysz się, że poszedłeś? - Nie do końca.
Bo niemal zginęliśmy?
Nie, ponieważ…
Nie jestem przemytnikiem, Penny.
Dobra.
Nie mogę ci dać tego, co chcesz.
Nie jestem kimś, kto zawsze wie, co zrobić i powiedzieć.
Kimś ktoś zna fajowe opowieści
i nosi męski kok, nie wyglądając przy tym jak idiota.
Wiem, że to głupie,
bo tylko się przyjaźnimy.
Próbowałem się z tym pogodzić, ale…
to trudne.
Bo myślę, że jesteś niesamowita, dziwna, arogancka,
mądra i niepowtarzalna!
I denerwująca,
bo jesteś o wiele bardziej wyjątkowa, niż sama myślisz.
Dobra.
Nie musisz chcieć ze mną być!
Gdy sam to słyszę, to nawet ma sens.
Ale to szalone, że chcesz być z Liamem.
Nie potrzebujesz faceta bohatera,
bo sama jesteś bohaterką.
Szkoda, że jeszcze tego nie zrozumiałaś.
Rany.
Dziękuję, ale nie jestem osobą, za którą mnie uważasz.
Chciałabym, ale nie jestem.
I nie chcę, żebyś czuł się zawiedziony,
kiedy też to zrozumiesz.
Obiecaj mi coś.
Co?
Że kiedy zrozumiesz, że miałem rację, pozwolisz mi powiedzieć: „Nie mówiłem?”.
Nigdy w życiu.
ALARM ODWOŁANY STATUS: BEZ ZASTRZEŻEŃ
Identyfikator zeskanowany. Witam, doktor Zoe Smith.
Dokąd chce się pani udać: do pracy czy do domu?
Do pracy.
John, bądź ostrożny i wracaj jak najszybciej.
Na wszelki wypadek będziemy obserwować niebo.
Sebastianie, raportuj. Jak się trzymamy?
Na krawędzi. Coraz mniej mocy.
Wykorzystam inne źródła, ale trzecia turbina musi wytrzymać.
Jeśli trzeba, odłącz całą osadę.
Tarcza obronna musi działać.
Sebastianie, powiedz, że to byłeś ty.
To nie ja. Padła trzecia turbina.
Generator zapasowy włączony.
O nie.
System obronny nie działa.
Wykryliśmy skok energii kilka tysięcy kilometrów stąd.
„Skok energii”? Co to znaczy?
Niezidentyfikowany obiekt.
Nadlatują.
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz