SERIAL NETFLIX
Nie martwi cię to, że nikt jeszcze nie wrócił?
Nas połknął wielki stwór. Kto wie, z czym oni się mierzyli?
Co to było?
PRZEJŚCIE DO ŚLUZY
Bogu dzięki!
Drzwi się zacięły, więc robot musiał…
Nie, cieszę się, że to wy!
Co tu się stało?
Wszędzie pełno jakichś glutów.
Nie, to ślina albo żółć.
Pochłonął nas obcy, podziemny organizm.
- Ach tak? - Kiedy wystartujemy?
Musimy dokonać jeszcze paru napraw.
Ile mamy czasu, zanim znajdą nas upiorne maszyny?
Niewidzialni mamy większe szanse, dlatego nie włączamy zasilania.
Niech odkryją nas dopiero po tym,
jak już wystartujemy.
Dobra, podział zadań.
Oby już po raz ostatni. Penny.
Wiem. Mam wymienić filtry SPT,
które zapchały się czymś obrzydliwym.
I toksycznym, więc założymy rękawice.
My?
Nie muszę sama wykonywać tego obrzydliwego zadania?
Nie. Robinsonowie trzymają się razem.
Doprawdy?
Smith, pomóż mi w garażu.
Jeśli chcesz oddychać w kosmosie, musimy naprawić wentylację.
Chętnie pomogę. Lubię oddychać.
Robocie, uszczelnij panele dachowe.
Możesz to zrobić?
Will, chodźmy na górę. Poszukamy Dona.
Hej!
Dokonamy tego.
Razem.
Tak.
Razem.
Musimy wymienić pozostałe cewki.
Trzeba oczyścić palniki. Cęgi.
Judy mówiła, co zrobiłaś.
Uratowałaś jej życie i nie pakowałaś się w kłopoty.
Uczyłaś dzieciaki. Nie wiedziałam, że znasz francuski.
Trochę.
Moje… nasze dzieci przetrwały same cały rok.
Pomogłaś im i jestem ci za to wdzięczna.
One zaopiekowały się mną i sobą nawzajem.
Czuję, że przez ten rok rozłąki bardzo dużo mnie ominęło.
Wiem, że one i tak nie powiedziałyby nam wszystkiego,
więc pomyślałam, że może…
Może co?
Że może ty wiesz,
czy wydarzyło się coś znaczącego,
o czym matka powinna się dowiedzieć.
Trójkąt miłosny Penny.
Bez obaw. Niewinna rzecz.
Vijay i ten wysoki chłopak Liam.
Jest miły, choć lubi się popisywać i trochę przesadza.
Judy pewnie wyraziła swoje zdanie.
Judy koncentrowała się na tym, by być dobrym kapitanem.
Odkryła, że wychodząc z cienia rodziców,
może wreszcie wykorzystać swój prawdziwy potencjał.
Ale ciebie pewnie ciekawią jej relacje z Kellym.
Dogadywali się?
A na co liczyłaś? Że się dogadają czy nie?
Ja…
Nieważne.
Niech ci będzie. Ale dogadywali się.
A co z Willem?
Wydaje się bardziej poważny.
Ma dużo na głowie.
Na przykład co?
Na przykład…
uczy się kontroli nad ciałem, bo straszne z niego chuchro.
W porządku.
Chyba gotowe.
Dziękuję za pomoc.
Podałam ci tylko narzędzia.
Chodź.
To nie wszystko.
To twoja nowa fryzura? Fajna.
Dzięki. To dzieło Judy.
Tak?
Zauważyłem też coś ciemniejszego na twoim podbródku.
Zacząłeś się golić?
Wyrósł mi tam jeden włos i zrobił się naprawdę długi.
Penny nadała mu imię, zanim go wyrwała.
- Jak go nazwała? - Carl.
Will.
Posłuchaj.
Za pierwszym razem
obiecałem ci, że nigdy więcej nie rozdzielę rodziny.
Ale rok temu to się powtórzyło.
- Nie miałeś wyboru. - Wiem.
Ale… znowu sporo mnie ominęło.
Nawet nie poznałem Carla.
I dlatego,
kiedy w końcu dotrzemy na Alfa Centauri, obiecuję,
że będziemy robić to, co robią ojcowie z synami.
Koniec z uciekaniem i walką z obcymi robotami.
Dobrze. Byłoby fajnie.
Będę robił zwyczajne ojcowskie rzeczy,
na przykład zawstydzał cię przed twoimi znajomymi.
Albo każę ci wcześnie wracać do domu.
Może obetniesz mi kieszonkowe, jeśli zaniedbam obowiązki domowe?
Serio?
Dzieciak parę razy nas uratował
i nagle uważa, że zasługuje na kieszonkowe.
To skąd wezmę kasę na mój hazardowy problem?
Hazard jest problemem tylko wtedy, gdy przegrywasz.
Nauczę cię paru rzeczy.
Warto mieć przy sobie swojego staruszka.
Zacznijmy od czegoś drobnego.
Naucz mnie, jak używać maszynki do golenia.
Chętnie.
Cieszę się.
No dobra,
gdybym był Donem Westem, to dokąd bym poszedł?
- Widzę go! - Tak?
Około 900 metrów stąd.
Widzisz DOR-a i jego kolegów?
Jeszcze nie.
Ale to kwestia czasu, kiedy nas namierzą.
Hej!
Musimy porozmawiać.
Posłuchaj, wiele o tym myślałem.
Jeśli uda się nam stąd odlecieć,
to nie ma powodu, żebyśmy musieli dziś walczyć z DOR-em.
Ani nawet jutro.
Moja rodzina musi dostać się na Alfa Centauri.
To jest teraz dla mnie najważniejsze.
Pomóc rodzinie.
Zgadza się. Chcę pomóc im tam dotrzeć.
A potem, jeśli będzie trzeba,
obmyślimy jakiś nowy plan.
Dobrze?
W porządku.
Dobrze.
Hej.
Cześć.
Mogę jakoś pomóc, by przyspieszyć start?
I tak wszystko zależy od tego, jak szybko komputer przetworzy dane.
Znowu razem.
Wszyscy.
Dawno nie byliśmy rodzicami.
Nigdy nie przestaje się być rodzicem.
Po prostu przez rok byliśmy bezrobotni.
To dobra robota.
Owszem.
Ostatni.
Jeszcze dwie minuty.
W międzyczasie spójrz na to, co znalazła Penny.
Wyciągnąłem wszystkie dyski z Fortuny.
Wiesz, co jest ciekawe?
Ktoś je wyczyścił.
- Dziwne. - Tak.
Dane z nawigacji, raporty z lotów.
Zachowały się tylko zapisy z kamer.
- Czy to… - Tak, Grant Kelly.
Robot nie chce go skrzywdzić.
Co on robi?
Nie wiem.
Wykonuje jakiś skan albo odczyt.
Sprawdza parametry.
Kiedy to nagrano?
Trudno odczytać datę.
To dwunastka?
Chyba 21 grudnia 44 roku.
Czyli pięć i pół roku temu.
Ma ktoś na zbyciu niepotrzebny lewy trzewik?
Może być trampek, choć trzewik bardziej by pasował.
Czy to Don?
- Hej! - Cześć!
- Witajcie! Cześć, Penny! - Don!
- Ale jesteś spocony! - Debbie!
Wiele przeszliśmy.
Nie trzymaj tego ptaka tak mocno, bo zaraz go udusisz.
Ona żartuje. Nie słuchaj tej wariatki.
Idź się umyć.
Hej, Don! Co tak długo?
Najpierw stoczyłem pojedynek z oślizgłym podziemnym potworem,
który zjadł mi lewy but.
To coś miało z dwa metry szerokości
i uścisk niczym siostra Louise, która nawet po osiemdziesiątce
była przerażająco silna.
Dwa metry? To bardzo dużo.
Ale nie to było najdziwniejsze.
Natknąłem się też na obcego robota.
Serio? I co się stało?
Nie miałem gdzie uciec.
Życie przemknęło mi przed oczami.
Ale, co ciekawe, nie zabił mnie.
Przeskanował mnie tylko czerwonym światłem z jego pazurów.
Jakby sprawdzał moją cenę w supermarkecie.
Jeśli ktoś jest chętny,
to ten seksowny mechanik jest w promocji za 2,99 $.
Roboty przeskanowały też Kelly‘ego,
kiedy leżał zahibernowany w Fortunie.
Sygnatura czasowa na nagraniu
to 21 grudnia 2044 roku,
czyli kilka dni przed Gwiazdą Betlejemską.
Zatem pierwszy kontakt między ludźmi a obcą inteligencją
nie był ze Strachem na Ziemi,
tylko z Kellym w kosmosie.
Fortuna była ich Gwiazdą Betlejemską.
Ale na Fortunie nie było żadnych danych.
Nie było tam niczego, co zdradziłoby robotom, skąd ona przybyła.
Przeciwnie, było.
Wiemy, że ciało ludzkie
na poziomie atomów podlega ciągłej presji ze środowiska.
Wychwytuje śladowe ilości cząsteczek, związków i pierwiastków,
które napotykamy w naszym życiu.
Według naukowców nasze ciała
są więc swoistymi punktami na mapie świata.
Wystarczy właściwy sprzęt,
żeby dowiedzieć się, do jakich miejsc
podróżowała dana osoba w całym swoim życiu.
To jak podążanie za okruszkami.
Roboty potrzebowały Granta, żeby znaleźć Ziemię.
Nas nie muszą szukać, więc po co był im Don?
Bo Don jako jedyny z nas był już kiedyś na Alfa Centauri.
Nie.
Co robimy?
Coś wymyślimy, prawda, mamo?
Tak, oczywiście.
Dajcie mi chwilę.
Don, w jakim kierunku zmierzał DOR?
Pliki dźwiękowe załadowane.
System namierzania pojazdów wyłączony.
Rozluźnij ramiona. To zapewni ci lepszą kontrolę.
Dobra.
Dodaj trochę więcej gazu.
Mówiliśmy o tym. Nie możesz ciągle mnie chronić!
Pomóc Willowi Robinsonowi.
Nie teraz.
Jeśli jesteś prawdziwym przyjacielem i chcesz mi pomóc,
to zostań tu i zaopiekuj się moją rodziną.
Muszę to zrobić.
Musisz mnie puścić.
Dotrzemy tam jak najszybciej i ich ostrzeżemy.
Co to pomoże?
Jak oni mają odeprzeć armię robotów?
- Już to robiliśmy. - Serio?
Alfa Centauri to nie Śmiałek. Nie można jej wysadzić!
Trzeba choć dać im szansę!
Wiem, że nie mam instynktu Robinsonów,
ale nie ma nic złego w tym, że chcemy ratować własne głowy.
Mamy robota i silnik. Możemy polecieć wszędzie.
Najlepiej tam, gdzie gleba nie próbuje nas pożreć.
Nie zrejterujemy.
Mówię tylko, że jeśli razem pogłówkujemy,
wymyślimy lepszy plan, w którym nie trzeba będzie…
Wszystko dobrze?
Pomóc rodzinie.
Dziękuję.
Dobrze mieć cię tu przy sobie.
Tu Will Robinson z 24 Grupy Kolonistów.
To moja ostatnia transmisja.
Oby nie ostatnia w życiu,
ale jeśli to oglądacie,
sprawy prawdopodobnie nie ułożyły się tak, jak chciałem.
Jesteś odważny, Willu Robinsonie.
Muszę to przyznać.
Gdzie jesteście?
To na pewno wyczujecie.
Chodźcie po mnie!
Will Robinson.
- Wszystko trzeba zabezpieczyć. - Tu jest mnóstwo rzeczy.
Zabezpieczcie te, które mogą wybić zęby.
- Wysłuchacie mnie? - Musimy iść!
Zamiast się spieszyć, sprawmy, by DOR nie mógł wystartować!
O czym ty mówisz?
On nie zaatakuje Alfa Centauri, jeśli tam nie dotrze.
Najlepiej przyskrzynić go tu, na tej planecie.
Niby jak?
W stylu kamikadze! Na przykład zrzućmy na niego Rydwan!
Nie mamy czasu! DOR może wystartować w każdej chwili.
Coś tu nie gra. DOR przeskanował cię jakąś godzinę temu?
Coś koło tego.
Skoro one mają namiary na Alfa Centauri, to co tu jeszcze robią?
Nie widać, żeby wystartowały.
Może statek DOR-a jest uszkodzony. Rozbił się tak jak my.
Może mapa to dla niego za mało?
Pewnie chce czegoś od Willa. Zawsze o to mu chodzi.
Gdzie jest Will?
Will?
Will!
Will wyjechał.
Dokąd?
Chce powstrzymać DOR-a.
Skąd to wiesz?
Znalazłam to.
Zostawił wiadomość.
Tu Will Robinson z 24 Grupy Kolonistów.
Przykro mi, Maureen.
To moja ostatnia transmisja.
Oby nie ostatnia w życiu, ale…
Och, Will.
…jeśli to oglądacie…
Mogłam się domyślić.
…sprawy prawdopodobnie nie ułożyły się tak, jak chciałem.
Nie możemy się obwiniać.
Znajdę go!
Stój! On jedzie Rydwanem! Pieszo go nie dogonimy!
Hej! Wiedziałeś o tym?
Ponoć byłeś z nim blisko. Wiedziałeś?!
Jedyne, co można teraz zrobić, to wystartować Jupiterem
i poszukać Willa z powietrza.
W ten sposób przeczeszemy więcej terenu.
Koniec z ukrywaniem się!
Musimy znaleźć Willa przed DOR-em.
Mamo, zaczekaj!
Zasilanie.
- Może Will postępuje słusznie? - O czym ty mówisz?
Tylko on rozumie roboty i może dlatego jest w stanie to zakończyć?
A jeśli nie?
Przez ostatnie lata zrozumiałam jedno:
kiedy myślisz, że wszystko wiesz najlepiej,
zwykle się mylisz.
Jakieś ślady Rydwanu?
Nie odbieram sygnału. Will musiał wyłączyć system namierzania.
A DOR? Jest z metalu i odbija światło.
Może zauważymy go w wiązkach reflektorów?
Gdzie jesteś?
I czego chcesz od mojego syna?
Will Robinson przyjdzie cię uratować.
Ale nie martw się.
Nie skrzywdzę go tak, jak ty mnie.
Chcę się od niego czegoś dowiedzieć.
Czego chcesz się dowiedzieć?
Przestałeś słuchać swojego oprogramowania,
bo Will Robinson coś ci zrobił.
Patrz.
Muszę wiedzieć, co to jest.
Powiedz mi.
Jesteś słaby.
Will Robinson przeprogramował cię, żebyś słuchał jego rozkazów.
Teraz on cię kontroluje.
Will Robinson mnie nie kontroluje.
To dlaczego mu służysz?
Dobry początek.
Nazywam się Will Robinson.
Na pewno już to wiesz.
Kiedy byliśmy razem w jaskini,
chciałeś się czegoś dowiedzieć.
Nie byłem pewien, o co ci chodziło,
ale teraz chyba wiem.
Chciałeś wiedzieć, co się stało, kiedy na drzewie spotkałem robota,
bo od tamtej chwili on się zmienił.
Prawda?
Wiem, że czasem zmiany bywają przerażające, ale…
one mogą też pomóc ci stać się lepszym.
Rozumiesz, czym jest programowanie?
Pytasz mnie o serce?
Tak, serce jest niczym oprogramowanie.
Ono…
mówi nam, jak się zachować.
Co zaryzykować.
Kto jest przyjacielem.
Serce można także złamać.
Jest ono wtedy jak zepsute oprogramowanie.
Ale liczy się to, co robimy później.
Musisz coś wiedzieć.
Twoi panowie,
istoty, które cię zaprogramowały,
ich już tu nie ma.
Wyginęli.
Nie wiem, co się z nimi stało, ale cokolwiek od ciebie chcieli,
nie ma już znaczenia.
Oni odeszli.
Możesz wybrać własne oprogramowanie,
robić, co chcesz.
Czy…
jest ci smutno, że ich nie ma?
Czasem, gdy jest nam smutno, bolą nas serca.
Nie smutno.
Wiesz, jak oni zginęli?
Zabiłem ich.
Niebezpieczeństwo, Willu Robinsonie.
Tam! Na dziesiątej!
Trzymajcie się!
Nie rozumiem. Czemu to zrobiłeś?
Zabić wszystkich panów.
Nie!
Teraz zabić serce.
Proszę, musisz mnie wysłuchać.
Żadnego programowania.
Nie chcę cię programować!
Żadnych panów.
Robocie!
Żadnego serca.
Teraz jesteś wolny.
Will!
Pamiętacie, kiedy to się zaczęło?
Wszyscy chcieliśmy zacząć od nowa.
Nie chodziło tylko o nowy dom, ale o nowy początek dla nas wszystkich.
Nieważne, ile razy coś poszło nie tak.
Spędziliśmy ten czas razem…
i niczego nie żałuję.
Mamo, tato.
Kocham was.
Staram się być taki jak wy.
Judy,
nigdy mnie nie opuściłaś.
Penny, zawsze mnie wspierałaś.
Don, byłeś mi jak brat.
I Smith,
może jednak nie jesteś taka zła.
Robocie,
jesteś moim najlepszym przyjacielem.
Opiekuj się moją rodziną.
Robię to, żebyście przetrwali, bo jesteście dla mnie najważniejsi.
Jesteście moją rodziną
i kocham was.
Oby to wystarczyło.
Rozepnij mu kurtkę.
Tętno ledwo wyczuwalne.
Już dobrze.
Jestem tutaj.
Tata również.
Zdejmijmy to.
Dobrze.
Trzymam go.
Dobrze.
W porządku.
Miałeś temu zapobiec.
Ufaliśmy ci.
Miałeś go chronić!
Ciągle krwawi. Nie mam sprzętu, by to zatamować.
Nie przeprowadzę tu operacji. Will musi trafić do szpitala.
Gdzie w kosmosie znajdziesz szpital?
Na Alfa Centauri.
DOR tam nie leci?
Leci, ale ostrzeżemy ich i uratujemy życie Willa.
Chwila! Mamo, on nie przeżyje podróży!
Musimy spróbować!
Przypnij go i rób, co się da!
Kriotuba!
Spowalnia krążenie, żeby odciążyć serce.
Jeśli go zahibernujemy, jego serce będzie miało lżej.
Będzie miał szansę.
Zrób to.
Dobrze.
Podnieś go.
Pora startować.
Niektórzy myślą, że nie masz uczuć.
Ja wiem, że je masz, ale teraz musisz je schować.
Włóż je do pudełka,
żeby skupić się na wyciągnięciu nas z tej sytuacji.
Nieważne, co zrobiłeś w przeszłości.
Liczy się to, co zrobisz potem.
A teraz
ważne jest jedynie to, by dowieźć Willa na Alfa Centauri.
Krioprezerwacja rozpoczęta.
Musimy iść.
Wykryto start obcego statku.
DOR startuje.
Zdążymy na czas?
Musimy.
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz