Witaj, komandorze Kelly. Jestem twoją córką.
Witaj, Grant. Jestem twoją córką.
Cześć, jestem twoją córką.
Ciśnienie w kabinie wyrównane.
Dobra.
KELLY, GRANT WYBUDŹ
Sekwencja wybudzania rozpoczęta.
Usterka sekwencji wybudzania.
Nie!
Tętno słabnie.
Spada poziom tlenu we krwi.
Nieodpowiednia reakcja płucna.
Dobra.
Defibrylator.
Gdzie ten defibrylator?
Wymyśl coś.
Kortyzol rośnie.
Dobra.
STERYLIZATOR UV
Odruch kapilarny słabnie.
Zajmę się tobą.
No dalej.
Parametry życiowe stabilizują się.
Dzień dobry.
Coś ty za jedna?
Panie Kelly, jestem…
Jestem astronautką.
SERIAL NETFLIX
Zgłosiłem się do pomocy,
ale chyba powinienem wiedzieć, o co chodzi,
bo raczej na pewno będę musiał napisać raport.
Jeśli mam was przedstawić w dobrym świetle…
Wolałbyś zostać na pierścieniu Jowiszów o temperaturze 106 stopni?
John Robinson. Wada: kwestionowanie dowódcy.
Żeby dotrzeć na Alfa Centauri,
musimy zdobyć silnik obcych i robota sterującego, a tych nie mamy.
Ryzyko związane z ich zdobyciem jest olbrzymie.
Niech zgadnę, masz sposób, by posiąść tego olbrzyma.
- To źle zabrzmiało. - Nowy plan.
Zamiast próbować schwytać żywego robota,
skorzystamy z części zniszczonego.
Mówisz o robotach, które wybuchły na Śmiałku?
Jak mamy znaleźć wszystkie części konkretnego robota?
Wszystkie części są w jednym miejscu na tej planecie.
Pod plandeką, przed jaskinią.
Tam, gdzie ja i Adler je zostawiliśmy.
Will nazwał go DOR, czyli „drugim obcym robotem”.
Tylko twój syn nadałby imię czemuś, co chciało go zabić.
Dobra, w najlepszym wypadku,
który w waszym towarzystwie nigdy się nie spełni,
to nawet jak to się uda, nadal nie mamy silnika.
Ale fakt, że mamy własnego robota,
może znacznie ułatwić sprawę.
Burza zapewni nam osłonę, ale musimy być szybcy.
A jeśli złożymy tego robota,
a on uzna, że nie chce nam pomóc?
Wtedy nie damy mu wyboru.
Ty z warkoczykami! Załaduj je ostrożnie.
Oui, madame.
I powiadom resztę, że jeśli rozbije się coś mojego,
czeka ich odsiadka w kozie.
Kogo przeraża koza, kiedy utknął na obcej planecie?
Chodzi o moc słów.
Nie tylko ty boisz się niebezpieczeństwa, Will.
Dobrze, że wróciłeś do pracy.
Ale zauważyłam, że wróciłeś bez jednej siostry.
- Judy niedługo wróci. - Ale z iloma pasażerami?
Ciekawi mnie to, bo Judy jest bardzo skrupulatna
w kwestii powietrza na pokładzie Jowisza.
Kolejny dorosły astronauta może skomplikować sprawę.
Lepiej skupmy się na przygotowaniu statku do startu.
Mogę jakoś pomóc?
- Daj znać, jeśli zobaczysz robota. - Zaginął?
Czasami się oddala.
Ale nie na tak długo.
Od jak dawna go nie ma?
Od wczoraj.
Coś mogło mu się stać?
To ciężki, dwumetrowy gigant.
Niewiele może mu zaszkodzić.
Może nie tutaj, gdzie się osiedliliśmy.
Ale nie zbadaliśmy całej planety.
Jeśli odszedł daleko,
kto wie, co tam napotkał?
Czy ta historia o zaginionym robocie to nie fortel,
żeby wyciągnąć mnie z obozu?
Czyżbyś inaczej nie chciał spędzać ze mną czasu?
Nie, ale strasznie długo go szukamy.
Jest najważniejszą osobą na tej planecie.
Ważniejszą ode mnie?
Ty nie otworzysz kosmicznej szczeliny, więc on jest ważniejszy.
Dobra, poważne pytanie.
Wiem, że wkrótce wylatujemy, ale nie będziesz tęsknić za tym miejscem?
Za brakiem zasad.
Na Alfa Centauri wszystko wróci do normalności.
To, że tam wrócimy, nie oznacza, że będzie normalnie,
bo 97 dzieciaków nadal nie będzie miało rodziców.
Wiem.
Przepraszam.
Myślałam, że to rozstanie potrwa tylko kilka miesięcy,
bo moja mama na wszystko ma odpowiedź.
Ale minął rok.
Nie wiem, czy oni jeszcze…
Wiem, że nie mogę rozwiać twoich wątpliwości.
Ale może choć sprawię, byś o tym nie myślała?
Co jest?
- Twoje włosy. - Co z nimi?
No co?
Will!
Jak decydują, kto poleci?
Było jakieś losowanie?
Coś w tym stylu, ale trzeba też było przejść serię testów.
Pomyślmy.
Na Alfa Centauri żyją tysiące ludzi,
a kapitanem jesteś ty?
Wybacz, ale jesteś…
- Młoda? - I to bardzo.
Powinieneś wiedzieć,
że moja załoga to głównie dzieci.
Dzieci?
Tak, jest ich 97.
Po co wysyłać dzieci z misją ratunkową?
To nie nas szukaliście, prawda?
Nasza grupa kolonistów wpadła w kłopoty.
To dość skomplikowane.
Ale bez obaw.
Zapewniam, że damy sobie z tym radę.
Gdybyś znał nasze perypetie…
Słuchaj, Robinson.
Właśnie dowiedziałem się, że straciłem załogę,
mój statek i niemal 20 lat mojego życia.
Może ostrożniej dawkuj mi nowe informacje.
Zgadzam się.
Ja…
Zróbmy wszystko, żebyś wrócił do pełni sił.
Jedna rzecz mnie ciekawi.
Skoro mnie nie szukałaś, to skąd tyle o mnie wiesz?
Na Ziemi jesteś dość sławny.
W szkole napisałam o tobie wypracowanie.
Tak?
Zawsze chciałam cię poznać.
Nie mogę się doczekać, by zobaczyć twój statek.
NASA musiała poczynić spore postępy,
skoro tak szybko tu dotarliście.
- Ktoś nam w tym pomógł. - Kto?
Rosjanie? Chińczycy?
Robot.
Dobra.
Na trzy. Gotowy?
Tak.
Raz, dwa, trzy.
Jak na Śmiałku.
Ale nie jesteśmy na Śmiałku, więc czemu to się dzieje?
Wiecie, wasza matka i ja
widziałyśmy kiedyś podobne zjawisko.
Śledziłaś nas?
Gdybym wiedziała, że to tak daleko, odpuściłabym sobie.
Ale dobrze, że przyszłam, bo wiem, o co chodzi z tymi włosami.
Gdzieś po drugiej stronie tej skały znajduje się technologia…
Technologia obcych.
- …obcych. - Wiemy.
To niemożliwe.
Zauważylibyśmy znak,
albo robot coś by nam powiedział.
Co to jest?
Jakiś tunel.
Super.
Popieram sugestię, żeby to znów zakryć i udawać, że nigdy nas tu nie było.
- Nie było takiej sugestii. - A powinna być.
Czy to przypadek, że znaleźliśmy to w dzień zaginięcia robota?
Możemy się przekonać.
Ktoś musi tam wejść.
Myślicie, że wskrzeszenie robota to dobry pomysł?
- Czytaliście Smętarz dla zwierzaków? - Rydwanem dalej nie zajedziemy.
Resztę drogi pokonamy pieszo.
Don, ruszamy. Weź sprzęt.
Mogę ponownie zasugerować,
żebym to ja tu został, a Maureen poszła z tobą?
Tylko Maureen wie, czego szukamy.
Nie będziemy tam nic widzieć.
Dlatego ona będzie nami stąd kierować.
Ale jeśli znajdziemy robota-zombie,
to chcę zaznaczyć, że to admirał Don West…
Nie jesteś admirałem.
Brygadier Don West…
Nie.
- Gotowi? - Jasne!
Jestem podekscytowany!
Znajdę zacienione miejsce na piknik. Będzie super.
Zabrałeś sok z granatów, czy ja miałem to zrobić?
Ostatnio przyniosłem sok z mango.
Do zobaczenia wkrótce.
Mam odczyt z obu kamer. Idźcie prosto przed siebie.
Grunt jest tu dość niestabilny. Don, patrz pod stopy.
Nie widzę swoich stóp.
Dwadzieścia stopni w prawo.
Dwadzieścia w prawo.
Don, przybliż się trochę do Johna.
Pogubiłem się. John jest po mojej prawej czy lewej?
Po lewej.
Don, szukaj mojego światła.
Dobra…
Don?
Ucięło jego obraz.
Don!
Słyszysz go?
Dźwięk też się urwał.
Don?
Don, ja ledwie…
Czekajcie, chyba coś tam widzę.
John, uważaj.
Don?
Chwila.
Coś tu nie gra.
Chyba lepiej…
John!
Ups! Przepraszam!
Boże.
Co jest? Nikt nie odpowiada!
Myślałem, że cię zgubiliśmy.
Dobra.
John, zaczekaj.
- Obróć się w lewo. - Tak?
Jest tuż przed wami!
Tak, widzę.
Tu nic nie ma.
Kop dalej. Może jest zakopany pod…
Nie ma nic oprócz litej…
Jeśli DOR-a tu nie ma,
to gdzie on jest?
Czy to dobry pomysł, by wchodzili tu obaj zastępcy kapitana?
Taka jest właśnie rola kapitanów.
Serio?
Zawsze myślałam, że kapitan rozkazuje innym.
Wyluzuj.
Jakbyśmy stąpali po kupie.
To tylko błoto.
Nic nam nie będzie.
Przypomnę tylko, że ostatnim razem, gdy utknęłam w tunelu,
jakiś nietoperz chciał mi pożreć twarz.
Smith?!
Smith, jesteś tam?
Oczywiście!
- To na pewno się sprawdzi? - Jasne!
Kiedy byłam harcerką,
tak się zabezpieczałyśmy podczas wędrówek w lesie.
Kiedy stracę was z oczu i coś się stanie,
ciągnąc za linę, wezwiecie mnie na pomoc.
Byłaś harcerką?
Tak trudno w to uwierzyć?
W takim razie mam pytanie.
Masz przy sobie ciasteczka miętowe?
- Penny! - No co?
Ciasteczka mnie odstresowują.
Chodź.
Idźcie dalej! Nigdzie się stąd nie ruszam!
Robocie!
Jesteś tu?
Rety.
Co jest?
Ślady stóp.
Rzeczywiście.
Chyba należą do obcego robota.
W takim razie mam propozycję.
Lepiej się stąd wynośmy.
Penny! Will!
O nie.
- Co się stało?! - Nie wiem.
Chyba wcisnęłam jakiś przycisk.
Może nacisnę go jeszcze raz?
Smith!
Smith, pomocy!
Bez obaw, prawda?
Smith wie, gdzie jesteśmy, i na pewno nam pomoże.
Tak. Właśnie.
Oczywiście, że tak.
- Te ślady wyglądają na świeże. - No nie wiem.
Tu jest wilgotno, nie ma światła ani dopływu powietrza.
To idealne warunki do konserwacji.
To znaczy?
Że mogą być stare.
Na Księżycu wciąż są ślady butów Aldrina, bo nie ma tam atmosfery.
Rozumiem, że za pomocą naukowych wywodów
chcesz zanudzić mnie do tego, bym cię posłuchała.
Ale widziałam roboty na Śmiałku.
One znają twoje imię.
I jeśli tu są, to grozi ci niebezpieczeństwo.
Oboje o tym wiemy.
Dlatego bądź szczery. To mogą być świeże ślady?
Tak.
To możliwe.
Dawno temu to był modny strój.
Niektórzy nadal tak myślą.
Mój brat nosił go w Halloween, nim opuściliśmy Ziemię.
Dokąd idziesz?
Tędy.
Jeśli systemy wybudzania są zepsute, to lepiej ich nie uruchamiać.
Musimy jakoś przewieźć te kapsuły do waszego obozu.
Przecież on od 20 lat stoi bezczynnie.
Ja tyle siedziałem.
Dlatego nie przypięłabym do ciebie kapsuł
i nie jeździłabym tobą po polu meteorytów.
Dziwna metafora, ale niech będzie.
Posłuchaj.
Wkrótce opuszczenie tej planety stanie się niemożliwe.
Pytanie brzmi:
wolisz wrócić do obozu pieszo czy cię tam podwieźć?
- Wszystko w porządku? - Tak, wybacz.
Shen i Faith, ta kobieta z Fortuny, byli…
Kiedy trenuje się do misji kosmicznej, ludzie się do siebie zbliżają.
- Mogę cię o coś spytać? - Tak.
Kiedy postanowiłeś opuścić Ziemię, czy zostało tam coś,
co trudno ci było porzucić?
Coś, za czym tęsknisz?
Nauczyłem się za niczym nie tęsknić.
To była najdalsza w historii wyprawa kosmiczna.
Dla naszego zdrowia psychicznego musieliśmy o wszystkim zapomnieć.
To nie do końca prawda.
Na Ziemi było coś, o czym nie mogłem zapomnieć.
Lody bakaliowe w kawiarni McConnell‘s w Pasadenie.
Tej naprzeciwko księgarni.
Znasz ją?
Moja mama ciągle nas tam zabierała.
Ja też uwielbiałam lody bakaliowe.
Świat jest taki mały.
Tak.
Zdążmy przed deszczem meteorów.
Alarm. Spadek ciśnienia w kabinie.
Te skafandry miały być szczelne.
Mam piasek w miejscach, gdzie nie powinien on być.
W porządku. Wrócimy z posiłkami.
Może wtedy uda nam się złapać jednego z tych robotów.
Teraz bardziej martwię się o naszego syna.
Martwię się o wszystkie dzieci, ale musimy skupić się…
Nie było cię w tej jaskini.
Ten robot chciał dorwać Willa.
Jakby to było coś osobistego.
Jeśli DOR wróci, znajdzie sposób, by dotrzeć do Willa.
Co to jest?
Coś dziwnego.
Nie sądzę, żeby to było dzieło robotów.
Co masz na myśli?
Na śladach widać chitynowe prążki i wyraźne stawy.
Mają kształt stóp obcych robotów, ale nie takich z metalu.
Są organiczne.
Skoro to nie ślady robotów, to czyje?
Penny? Will!
Jeśli mam zostać w tym bezpiecznym miejscu,
po prostu się nie odzywajcie!
Smith!
Weszliśmy do ciemnego tunelu, nie wiedząc, co jest w środku.
Co za głupota!
Czasem trzeba wejść do mrocznych miejsc.
- Czasem nie ma wyboru. - Zawsze jest wybór.
Nie, jeśli to jedyny sposób, by chronić bliskich.
Tak zrobiliby rodzice.
Mamy i taty tu nie ma, jasne?
Dona i Judy również.
Judy została na górze i nawet nie wiem, czy żyje.
Nie wiemy nawet…
Kiedy to mówię, dociera do mnie,
że jestem okropną starszą siostrą, bo powinnam cię pocieszać.
Czemu się nie boisz?
Kto mówi, że nie?
To czemu nigdy o tym nie mówisz?
Co to jest?
Spóźniłam się?
Nie weszłabym tu bez broni.
Robot!
Wszystko gra? Gdzie byłeś?
Czy to nie on miał cię ratować?
Chyba mamy za nim iść.
- Po co? - Niebezpieczeństwo, rodzina.
Wyleciałaś prawie dwa lata temu.
Wiesz, co się dzieje na Ziemi?
Nie chcesz się z kimś skontaktować?
Niestety nie.
A co?
Moja mama ma teraz niemal 80 lat.
Martwiła się, że polecę w kosmos.
Pewnie powie mi: „Nie mówiłam?”.
A twoi rodzice?
Są w kosmosie.
Lecą do kolonii. Mam taką nadzieję.
Poczułaś to? To było blisko nas.
Poczułem to niemal w żołądku.
- O nie! - Co robisz?
Jedna z kapsuł się poluzowała.
Jedź dalej. Poradzę sobie.
Bądź ostrożna.
Jak ci idzie?
Jedź dalej.
Trzymaj się!
Judy!
Widzę.
Przypnij się!
- Kto nauczył cię tak prowadzić? - Moja mama.
Po kim masz tyle odwagi?
Chyba…
po tacie.
Burza piaskowa zaczyna słabnąć.
Jej energia kinetyczna nie będzie nas już osłaniać.
Don, wyłączmy zasilanie na wypadek,
gdyby któryś z robotów patrolował okolicę.
Najważniejsze, co trzeba teraz zrobić,
to sprawdzić, czy DOR znów działa.
Nawet jeśli tak i on jest na tej planecie,
to nieważne, bo nie ma tu Willa, więc dzieciaki są bezpieczne.
Naprawdę?
Wiem, że cały czas wmawiamy sobie, że dzieci są całe i zdrowe.
A jeśli nie są?
Hej.
Najgorsze jest to, że nie wiemy.
Słuchajcie, czy te ślady były tu wcześniej?
Coś jest na statku.
Czego on szuka?
Chyba niczego.
Raczej chce nam coś pokazać.
Mam nadzieję, że wyjście.
Niewiarygodne.
To stąd pochodzisz?
Chyba próbuje sobie przypomnieć.
Myślisz, że twórca tego miejsca
stworzył ciebie?
Tak, Willu Robinsonie.
Ważniejsze pytanie brzmi: czy oni nadal tu są?
Nie.
Czy jest ci przez to smutno?
Odejście tych, którzy nas stworzyli, nie musi zawsze zasmucać.
Czasem jest nam lepiej bez nich.
Nie każdego rodzice to John i Maureen Robinsonowie.
Może roboty i ludzie nie różnią się tak bardzo.
Jesteśmy tak dobrzy, jak się nas zaprogramuje.
Można zerwać z tym programem.
Spójrz na robota.
Na siebie.
To miłe,
ale ostatecznie i tak jesteśmy tymi,
kim nas stworzono.
Hej, dokąd idziesz?
Pomóc rodzinie.
Naszej czy jego?
- Co robisz? - Mówiłaś, że potrzebujemy robota.
Ona plecie wiele głupot.
Plan nadal może się udać.
Części są w jednym miejscu.
Jedyna różnica jest taka, że tym miejscem jest nasz statek.
To nie jedyna różnica.
Ten robot żyje i może cię zabić.
Ale jest też sam.
Może to jedyna szansa na to, by schwytać robota żywcem
i ponownie zobaczyć nasze dzieci.
Rany.
Czemu nas tu sprowadziłeś?
Niebezpieczeństwo, rodzina.
Nie rozumiemy, o co ci chodzi.
Co to za zagrożenie?
Układ „Danger”.
To Jowisz 2?
Nasi rodzice.
Coś im grozi?
Szukasz mojego syna?
Kto to jest?
Co to ma być?!
Niebezpieczeństwo.
Przecież i tak nie możemy im pomóc!
Chodź.
Pomóż rodzinie, Willu Robinsonie.
Nie wiem jak!
- Musimy coś zrobić! - Próbuję!
Pomóż rodzinie.
Mamo!
Tato! Mamo!
Tato!
- Czekaj! - To jedyna szansa!
- Mamo. - Will!
Will?
Co się dzieje?
Strach na Wróble.
John, czekaj.
Chyba wszystko gra.
Mamo, to ty?
To jakaś sztuczka.
Tato, ciebie też słyszę!
Will!
Nie wiem, co się dzieje, ale rozmawiamy przez robota.
To chyba Strach na Wróble.
Will, to ty wysłałeś go do nas?
Nie.
Robot.
Już chcieliśmy się bronić. Gdybyś nie powiedział…
To było zagrożenie.
Nie rozumieli, że próbujesz pomóc.
Penny, to ty?
Tak, mamo! To ja.
Tak bardzo za tobą tęsknimy!
Ja za wami też.
Przeczytałam twoją książkę.
Już cztery albo pięć razy.
Codziennie pragnęłam ci powiedzieć,
że ona jest genialna.
I ty również.
Penn, Will, dobrze usłyszeć wasze głosy.
Co u Jude?
Dobrze.
Jest z wami?
Nie, ona jest…
Jest zajęta.
Zajęta dowodzeniem.
Dużo obowiązków ma głowa, co nosi…
Co tam noszą kapitanowie.
Jak Alfa Centauri?
Nie przestraszcie się,
ale jeszcze tam nie dotarliśmy.
- Co? - Nic nam nie jest.
Coś pokrzyżowało nam szyki.
Na cały rok?
Jak byłem młody, ciągle coś krzyżowało mi szyki.
Naprawimy silnik i dotrzemy tam za kilka dni.
A co z wami?
Cóż… brakowało nam dwóch elementów, by dotrzeć na Alfa Centauri,
ale jeden już mamy.
Jest na statku, ale nie wiem, czy go mamy.
Pomóc przyjacielowi.
Pomóc rodzinie.
Chyba możecie pomóc sobie nawzajem.
Coś przerywa.
- Tutaj też. - Will, posłuchaj.
Gdy dotrzecie na miejsce,
wyłączcie silniki, żeby nikt was nie znalazł.
- Dobrze? - Taki był plan.
Wiem, ale teraz to jest jeszcze ważniejsze.
DOR być może nadal żyje.
Mamo?
Mamo, słyszysz mnie? Kocham cię!
Nic im nie jest.
Tak.
Są cali.
No dobra.
Co z nim zrobimy?
Bierzmy się do pracy.
Mówiłaś, że najtrudniej dotrzeć na powierzchnię.
Owszem.
Wasz obóz jest trzy kilometry niżej.
Jeśli na dole nie ma poduszki powietrznej, to łatwo nie będzie.
Spokojnie.
Każdy problem da się rozwiązać.
Czekaj, co powiedziałaś?
Nic.
Moja mama tak mawia.
Znałem kobietę, która często to mówiła.
Muszę ci coś powiedzieć.
Wiem, że nie chciałeś dziś więcej zaskakujących wieści,
ale zasługujesz na to, by wiedzieć,
dlaczego w szkole napisałam wypracowanie na twój temat.
Mieliśmy opisać kogoś, kto jest dla nas bohaterem.
Nie mogłam się zdecydować między dwoma osobami.
Jedną z nich był mój ojciec, żołnierz marynarki wojennej.
Najodważniejszy i najlepszy tata, jakiego mogłam sobie wymarzyć.
Drugą osobą był ktoś, kogo nigdy nie poznałam,
ale kto zawsze był częścią mojego życia.
W Święto Dziękczynienia odwiedzała nas jego mama.
Była też u nas w dzień, gdy oddałam to wypracowanie.
Moja mama pracowała z nim w NASA.
Gdy o nim opowiadała, zawsze mówiła,
że on oddał swoje życie kosmosowi,
ale jej życiu dał znacznie więcej.
Dał jej mnie.
Nie wiedział, że istnieję.
Nigdy nie nazywałam go moim ojcem,
bo ten tytuł był już zajęty.
Ale ciekawiło mnie, jak zareagowałby na tę historię.
Myślę,
że zacząłby od słów: „Miło cię poznać”.
Mnie również.
Chodź.
- Trzeba przekazać reszcie dobre wieści. - Już idę.
Nie wspomniałeś rodzicom, że żyję.
Bez urazy, ale były ważniejsze sprawy.
Mam inną teorię.
Chcesz nas chronić.
Mnie, jako pasażerkę na gapę, przed konsekwencjami,
a rodziców przed zamartwianiem się, że jesteś tu ze mną.
Ciekawa teoria.
Jesteś dobrym człowiekiem.
Choć przez ostatni rok byłeś sam, to wartości wpojone ci przez rodziców,
czyli twoje oryginalne oprogramowanie,
nie zatarły się.
Dobrze, że nie wyruszyliśmy wcześniej.
Dlaczego?
Gdybyśmy na tak długo tu nie utknęli,
nie znaleźlibyśmy tego miejsca
i nie skontaktowałbyś się z rodzicami.
Czasami wszystko dobrze się układa.
Pomyślmy.
Znalazłeś Stracha na Wróble, by pomóc moim rodzicom.
Czy tak chciałeś przeprosić?
Tak czy inaczej,
dziękuję.
Co tam jest?
Czy inne roboty wiedzą,
co stało się z tym miejscem?
Że ten, kto je stworzył…
nie żyje?
Nie, Willu Robinsonie.
Więc tak to zakończymy.
Roboty nie zaatakowały nas z własnej woli.
Zrobiły to, bo tak je zaprogramowano.
Te polecenia, ich oryginalne oprogramowanie,
są już przestarzałe.
Musimy jakoś im to pokazać.
Niebezpieczeństwo, Willu Robinsonie.
Masz na myśli DOR-a.
Myślisz, że on mnie pamięta?
Znaleźć Willa Robinsona.
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz