‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎พี่กำลังเข้ามาในโรงเก็บของหนึ่ง
‎เซลล์เชื้อเพลิงยังผลิตพลังงานขั้นต่ำอยู่
‎อัตราการเต้นหัวใจพี่สูงขึ้น
‎นี่ อย่าแอบดูสัญญาณชีพพี่สิ
‎จับตาดูเครื่องยนต์ที่เสียหาย ‎กับดาวเคราะห์น้อยไว้ก็พอ
‎พี่ว่าเขายังมีชีวิตอยู่ไหม
‎นี่มันผ่านมา 20 ปีแล้วนะ
‎กระสวยลงจอดไม่อยู่ที่นี่
‎เมื่อเกิดเหตุฉุกเฉิน ‎มันจะออกตัวพาลูกเรือที่นอนแช่แข็งอยู่หนีไป
‎พี่อาจค้นดูได้ว่ายานไปไหน
‎โอเค
‎เรดาร์กำลังหาสัญญาณ ‎จากกระสวยลงจอดของฟอร์ทูน่า
‎นั่นใคร
‎จูดี้ หัวใจพี่จะระเบิดแล้ว มีคนอยู่ในนั้นเหรอ
‎เฟธ คาร์สัน ผู้เชี่ยวชาญด้านน้ำหนักบรรทุก
‎เสียชีวิตแล้ว
‎ไว้ต้องหาสาเหตุการตายทีหลัง
‎ระวังตัวด้วยนะ
‎พี่ไม่เป็นไร
‎พี่อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่ ‎และทำไมลูกเรือถึงหายไป
‎นั่นไงลูกเรือที่อยู่ในเตียงแช่แข็ง
‎แจ้งเตือน
‎เครื่องยนต์กราบขวาล้มเหลว
‎เครื่องยนต์กราบขวาเสียไปแล้ว
‎ผมว่ามันกำลังปล่อยน้ำมันรั่วเข้าไปในตัวจุดหลัก
‎แจ้งเตือน กำลังจะมีการปะทะ
‎มีดาวเคราะห์น้อยอันใหญ่พิเศษพุ่งมาหาเรา
‎ทีละเรื่องสิ
‎ก็มันมีมากกว่าหนึ่งเรื่องนี้
‎น่าจะถึงเวลากลับมาแล้วไหม
‎ใกล้เจอแล้ว
‎ใกล้แล้ว
‎ระบบความปลอดภัยเริ่มทำงาน ‎เปิดใช้งานระบบขับเคลื่อนอัตโนมัติ
‎- เตรียมลงจอด ‎- จูดี้ยังไม่กลับยาน ปิดระบบสิ
‎- เริ่มขั้นตอนลงจอดใน 90 วินาที ‎- เข้าระบบไม่ได้
‎เก้าสิบวินาทีเหรอ
‎จูดี้ คอมพิวเตอร์ยึดระบบแล้ว เรากำลังลงจอด
‎กำลังไป
‎(การค้นหาไม่เสร็จสิ้น)
‎วีเจ ให้ทุกคนเตรียมลงจอด
‎ทุกคนต้องรัดเข็มขัด!
‎โอเค รัดเข็มขัดเร็ว
‎พร้อมนะ เอาไป โอเค
‎ได้ตัวแล้ว
‎สมิธ!
‎มาทำอะไรที่นี่
‎ขึ้นยานลำนี้มาได้ยังไง
‎ฉันไปที่ที่มีคนต้องการฉัน
‎บอกทีว่าหูแว่วไปเอง
‎(349 วันต่อมา)
‎นายควรเฝ้ายามอยู่นะ
‎บันทึกของกัปตัน วันที่ 349
‎พ่อคะ เรายังอยู่ที่นี่
‎ไม่ว่าที่นี่จะเป็นที่ไหนก็ตามเถอะ
‎พื้นที่ที่เหลือของดาวเคราะห์นี้ตายไปนานแล้ว
‎เรายังไม่รู้เหตุผลและต้นตอ
‎แต่คอมพิวเตอร์ยานจูปิเตอร์พบทำเลในหุบเขาลึก
‎ที่ยังมีสิ่งมีชีวิตหลงเหลืออยู่ ‎และที่ซึ่งเราอยู่รอดได้จนถึงตอนนี้
‎ผลผลิตข้าวโพดเพิ่มขึ้น 3% จากสัปดาห์ก่อน
‎แผงโซลาร์เซลล์ถูกปรับให้มีประสิทธิภาพสูงสุด
‎แบตเตอรี่กลับมาชาร์จเต็มแล้ว
‎ไม่มีการบาดเจ็บหรือโรคร้ายแรงให้รายงาน
‎ตอนนี้เรามีโรงเรียนด้วย
‎ดูเหมือนด็อกเตอร์… หรือต้องเรียกว่า ‎มาดามสมิธจะค้นพบอาชีพในฝันแล้ว
‎ลูกอุกกาบาตอาจพุ่งชนเรา ‎ได้อยู่เรื่อยๆ เราจึงคอยเฝ้าระวังต่อไป
‎เฝ้าดูท้องฟ้าทุกวันคืน
‎จนถึงตอนนี้ ‎ยังไม่มีลูกไหนพุ่งมาถึงพวกเราในหุบเขา
‎เราถือว่าเป็นโชคดี
‎แต่มันไม่ได้ช่วยให้พวกเราเลิกคิดถึงพ่อแม่
‎หรือเลิกสงสัยว่า ‎สักวันเราจะได้ไปถึงอัลฟาเซนทอรีหรือเปล่า
‎ปรากฏว่าการหลอมเครื่องยนต์ ‎ที่เสียหายขึ้นมาใหม่จากแร่ไทเทเนียมดิบ
‎เป็นกระบวนการที่ช้า
‎เราเปลี่ยนไปทำกะละสามชั่วโมง
‎แต่จนถึงตอนนี้ เราสกัดแร่ ‎ได้แค่ 72% ของปริมาณที่วิลบอกว่าต้องใช้
‎เพื่อซ่อมแซมให้ยานจูปิเตอร์บินได้
‎หนูมั่นใจว่าเขาเร่งทำงานอย่างเร็วที่สุดแล้ว
‎มันแค่ช้ากว่าที่ทุกคนต้องการ
‎มันควรใช้เวลาแค่ไม่กี่สัปดาห์ ‎แต่ตอนนี้กลายเป็นหนึ่งปีแล้ว
‎ดูเหมือนวิลจะกดดันตัวเอง
‎หน้าตาเหมือนนอนไม่เต็มอิ่มมาหลายเดือนแล้ว
‎เขาไม่คุยเรื่องนั้นกับหนู
‎พักหลังมานี้เราไม่ค่อยจะคุยเรื่องอะไรกันเลย
‎เหมือนไม่คุยกันเลยสักคน
‎เพนนีดูห่างเหิน ไม่มีสมาธิ
‎อยากพูดว่าเป็นเรื่องผู้ชายนะ ‎แต่หนูรู้ว่ามันไม่ใช่แค่นั้น
‎เธอโกรธหนูเรื่องอะไรสักอย่าง
‎ถ้าแก้ไขได้ก็ดี
‎แต่หน้าที่ทำให้หนูไม่ค่อยมีเวลาให้ครอบครัว
‎พอไม่มีพ่อหรือแม่ หนูว่าเราหลงทาง
‎แม้แต่หุ่นยนต์ เขาอยากช่วยเหลือเราจริงๆ
‎แต่ดูเหมือนเขากำลัง ‎ควานหาจุดประสงค์ของเขาที่นี่
‎ในแง่นึง หนูก็คงควานหาอยู่เช่นกัน
‎เช้านี้ไม่มีลม
‎ดูนะ ลูกนี้จะไปถึงยอดผา
‎ครอบครัว จูดี้ โรบินสัน
‎ฉันอยากจะติดต่อลูกเรือฟอร์ทูน่าทุกคน ‎ไม่ใช่แค่แกรนต์ เคลลี่
‎ครอบครัว
‎นายไม่เคยสงสัยเหรอว่านายมาจากไหน
‎ความพยายามครั้งล่าสุด ‎ที่จะติดต่อกับกระสวยลงจอดที่หายไป
‎ล้มเหลวเหมือนกับทุกครั้ง
‎หนูไม่รู้ว่าพ่อจะมีโอกาส ‎ฟังรายงานพวกนี้เมื่อไร แต่หวังว่าจะเร็วๆ นี้
‎รายงานภารกิจ
‎จอห์น โรบินสัน หัวหน้าทีมกู้ซาก
‎(ระบบ "อันตราย" ‎ดาวเคราะห์ป่าฝนที่ยังไม่ได้ตั้งชื่อ)
‎เหมือนทุกครั้ง เราคาดเดา ‎เวลาลาดตระเวนของหุ่นยนต์ได้ยาก
‎มันยังไม่รู้ว่าพวกเราอยู่ที่นี่
‎เราเจอซากยานเรโซลูทเพิ่มขึ้น
‎ดูเหมือนจะเป็นชิ้นส่วนชั้นเอช
‎มีโอกาสสูงที่เราจะหา ‎วัสดุชิ้นสุดท้ายที่ต้องการเจอ
‎แม้บนดาวนี้จะตรากตรำ ‎อย่างน้อยมันก็ทำให้เลิกคิดถึงสิ่งที่เสียไป
‎โอเค เรามีเวลาสองชั่วโมงก่อนฟ้าผ่า
‎จากนั้นต้องบินหนี
‎เว้นเสียแต่ว่าจะอยากอยู่บนดาวนี้อีก 23 วัน
‎นี่ หาแต่ของในรายการนะ
‎ถ้าเจอของครบแล้วก็จะไม่ต้องลงมาอีก
‎และอย่าลืม ห้ามถอดเสื้อกันฝน
‎มันกระจายสัญญาณชีวภาพ
‎ปิดเครื่องมืออิเล็กทรอนิกส์ทุกชนิด
‎มันตามได้เหมือนฉลามได้กลิ่นเลือด ลุยกันเลย
‎- โอเค ‎ - รับทราบ ไปทางนี้กันเถอะ
‎เบคเกิร์ต หยิบไฟฉายตรงนั้น ‎อย่าลืมถอดแบตเตอรี่ก่อน
‎นี่เป็นรสโปรดของลูกชายผม
‎หมอบลง
‎- เบคเกิร์ต ห้ามใช้ไฟฉาย ‎- รู้
‎ไม่นะ
‎พวกมันกำลังมา
‎เพนนี หนังสือที่เธอกำลังแต่งจบยังไงเหรอ
‎จบค้าง
‎จบค้างเหรอ จริงดิ
‎ใช่ เป็นศัพท์สวยหรูที่แปลว่าฉันเลิกกลางคัน
‎แต่ก็นะ เรื่องแต่งนิยายเป็นนิสัยฉันคนเก่า
‎แล้วแตกต่างจากเธอคนใหม่ยังไง
‎ฉันเคยแคร์อะไรๆ มากไป ‎คงได้นิสัยนั้นมาจากพ่อแม่
‎เธอว่าพวกเขาโอเคไหม
‎ฉันไม่ชอบคำถามสมมติ
‎ฉันอยู่กับปัจจุบัน
‎ฉันชอบเธอเพราะงี้แหละ เพนนี โรบินสัน
‎กำลังเพิ่มความดัน
‎อุ่นถึง 900 องศาเซลเซียสให้หน่อยสิ
‎วิล!
‎สะดวกคุยไหม
‎คำตอบเดิมเหมือนทุกครั้ง มาทำอะไรที่นี่
‎ฉันแค่อยากรู้ว่าทำไมใช้เวลานานจัง
‎ก็การหาแร่ไทเทเนียม ‎มันยากกว่าสอนภาษาฝรั่งเศสนี่
‎ฉันอุตส่าห์ตั้งตารอว่า ‎จะได้ไปใช้ชีวิตที่อัลฟาเซนทอรีอย่างมีความสุข
‎ที่นี่ก็ไม่เลวนะ
‎ตอนที่เธอบอกว่าเราจะอยู่ที่นี่ ‎แค่ไม่กี่อาทิตย์ ทุกคนตื่นเต้นมาก
‎ตอนนี้ทุกคนตื่นเต้นน้อยลงแล้ว
‎มากวนผมมันไม่ทำให้อะไรเร็วขึ้นหรอกนะ
‎ถ้าจะให้ฉันช่วยทำอะไร
‎ที่ไม่ต้องยืนแช่น้ำเย็นสูงถึงเข่าก็บอกได้นะ
‎มีวัตถุใกล้เข้ามา
‎(แจ้งเตือนแนววิถี)
‎เร็วเข้า!
‎ไปเร็วทุกคน!
‎อุกกาบาตกำลังพุ่งมา ทุกคนไปที่หลุมหลบภัย!
‎โอเค ไปที่หลุมหลบภัยจ้ะ!
‎ทุกคนไปที่หลุมหลบภัย
‎เร็วเข้า
‎เร็วเข้า เร็วกว่านี้อีกนิด
‎เพนนีอยู่ไหน
‎เข้าไปเร็ว
‎แม่อยู่ไหน หนูอยู่นี่
‎โอเค
‎ปลอดภัยแล้ว
‎เก่งมาก คราวหน้าแค่ต้องเร็วกว่านี้หน่อยนะ
‎ซ้อมต่อไป
‎ดี
‎- ทุกคนกลับไปทำงาน ‎- ฉันจะช่วยเก็บกวาด
‎หลายคนที่นี่คิดว่าเธอเจ๋งนะ
‎เธอเป็นแบบอย่างที่แย่ด้วยการไม่สนเรื่องนี้
‎ฉันไม่ได้เป็นแบบอย่างอะไรเลย นั่นหน้าที่พี่
‎เธอเป็นส่วนหนึ่งของทีม เหมือนกับทุกคน
‎มันโดนชั้นบรรยากาศเผา ‎โดนเผาจนสลายไปหมดทุกครั้ง
‎สักวันอาจไม่ใช่นะ
‎จูดี้!
‎จำเรื่องที่เรากังวลเมื่อประมาณปีก่อนได้ไหม
‎สิ่งที่เราคิดว่าจะไม่เกิดขึ้น ‎เพราะเราคงจากไปนานแล้ว
‎นี่เป็นการจำลองเหตุการณ์ก่อนหน้านี้
‎เห็นการชนกัน ‎ของดาวเคราะห์น้อยยักษ์สองดวงนั่นไหม
‎ดูนะว่าเกิดอะไรขึ้นต่อไป
‎มีเรื่องอะไรเหรอ
‎ชิ้นส่วนนึงคืออุกกาบาตยักษ์ที่เพิ่งตกลงมา
‎แต่ดูสิว่ามีชิ้นเล็กที่แตกออกมาอีกกี่ชิ้น
‎หลายชิ้นยังลอยอยู่ในวงโคจร
‎ข้างบนนั่นเริ่มจะแออัดมากขึ้นเยอะแล้ว
‎มีเวลาแค่ไหนก่อนที่คอมพิวเตอร์ ‎จะไม่สามารถพายานบินออกไปได้อย่างปลอดภัย
‎ถ้าเป็นแบบนี้ก็สี่หรือห้าวัน
‎และเราจะติดอยู่ที่นี่ตลอดไป
‎นายต้องใช้เวลาซ่อมยานนานกว่าสี่วันใช่ไหม
‎ถ้ามีไทเทเนียมมากพอก็ซ่อมได้ในสี่ชั่วโมง
‎ถ้าทำได้เองคนเดียวก็ดีสิ
‎ทำอะไร
‎ตอนเรามาถึงที่นี่ใหม่ๆ
‎เซ็นเซอร์ยานจูปิเตอร์ตรวจพบ ‎แหล่งไทเทเนียมบริสุทธิ์สูงขึ้นไปสามกิโล
‎เราขอให้หุ่นยนต์ไปขุดมา ‎แต่หินรับน้ำหนักเขาไม่ไหว
‎ฉันเลยล้มเลิกแผนนั้นไป
‎แต่สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว
‎ข่าวดีคือเราตัวเบากว่าหุ่นยนต์เยอะ
‎เธอพูดว่าสามกิโลเมตรเหรอ
‎ไม่มีใครเคยปีนสูงสามกิโล เธอก็ไม่เคย
‎ตกหน้าผาสามกิโล ‎มันจะเจ็บกว่าหนึ่งกิโลแค่ไหนเชียว
‎ชั้นบรรยากาศของดาวดวงนี้ ‎ถูกวินาศภัยบางอย่างทำลาย
‎เราดวงดีที่มาเจอ ‎บ่อชั้นบรรยากาศที่ก้นหุบเขาแห่งนี้
‎ยิ่งปีนขึ้นสูง มันก็ยิ่งบางลง
‎เพราะฉะนั้นเมื่อถึงจุดนี้ เราจะต้องใส่ชุดอวกาศ
‎เราจะมีโอกาสแค่ครั้งเดียว
‎ดังนั้นต้องทำให้สำเร็จ
‎ไม่งั้นก็อย่าหวังจะได้ไป ‎อัลฟาเซนทอรีหรือเจอหน้าพ่อแม่อีก
‎โอเค ทุกคนเตรียมชุดให้พร้อม ‎เราจะปรินต์อุปกรณ์ที่ต้องใช้
‎อันตราย
‎ไม่บอกก็รู้
‎ช่วยวิล โรบินสัน
‎ฉันรู้ว่านายพยายามช่วยฉันอยู่เสมอ
‎แต่ครั้งนี้นายช่วยไม่ได้
‎เข้าใจไหม
‎นี่
‎เธอเงียบ ไม่มีคำถามเหรอ
‎พี่บอกละเอียดแล้ว
‎เราเคยเจออุปสรรคมาก่อน ‎แต่เราก็ฟันฝ่ามันมาได้ทุกครั้ง
‎ใช่ เพราะมีพ่อแม่คอยช่วย ‎ตอนนี้พ่อแม่อยู่ไหนก็ไม่รู้
‎(ระบบ "อันตราย" ‎ฐานซันไชน์)
‎- เวสต์ ‎- ว่าไง
‎จากการกู้ซากครั้งล่าสุด ‎เรามีของครบจะทำให้ฐานนี้ใช้งานได้หรือยัง
‎ผมรับประกันว่า ‎ระบบจะพร้อมใช้งานภายใน 24 ชั่วโมง
‎แอร์ด้วยไหม ในนี้ร้อนเหมือนขุมนรก
‎ก็ดาวฤกษ์มันร้อน จะให้ทำไง
‎โชคดีที่มันรบกวนสัญญาณโฟโตอิเล็กทริก
‎ช่วยซ่อนเราจากศัตรูด้วย
‎ในเมื่อเราพรางตัวได้แล้ว
‎เราก็สามารถหันความสนใจ ‎ไปหาทางกลับไปหาลูกๆ ได้ซะที
‎ผมรู้ว่าไม่มีวินาทีไหนที่เราไม่คิดถึงลูก
‎ผมเข้าใจว่า
‎เราต้องใช้เครื่องยนต์ของหุ่นยนต์ ‎เพื่อเดินทางไปอัลฟาเซนทอรี
‎และมีเพียงหุ่นยนต์ที่ใช้เครื่องยนต์นั้นได้
‎จอห์น ช่วยบอกหน่อยได้ไหม ‎ว่าเรากำลังสู้กับอะไร
‎มันไม่ชอบเรา
‎มันไม่เกลียดเรา
‎คนเดียวที่พวกมันแคร์คือลูกชายผม
‎และเขาไม่อยู่ที่นี่
‎ถ้ามันเจอเรา มันจะฆ่าเรา ‎แต่ถ้าเราซ่อนตัวเอาไว้ เราจะรอด
‎แต่ทว่าเราได้เรียนรู้ว่า ‎หากเราขโมยของของมันมา
‎มันจะตอบโต้รุนแรง
‎แล้วเราจะขโมยยังไงไม่ให้โดนตอบโต้
‎ผมไม่รู้
‎ฉันไม่กลัวจะสู้กับมัน ไม่ว่าจะเสี่ยงแค่ไหนก็ตาม
‎ถ้าได้กลับไปหาลูกก็คุ้มเสี่ยง
‎ความกล้าหาญช่วยเราไม่ได้มากหรอก
‎ผมแอบหวังว่าวันนี้มอรีนจะมาด้วย
‎ออกความเห็นสักหน่อย
‎คุณต้องไปคุยกับเธอเอง
‎เอาละทุกคน เริ่มงานกันเถอะ
‎ไงจ๊ะสุดสวย
‎คิดถึงจังเลย
‎ได้รับความเคารพอย่างที่ควรหรือเปล่า
‎บอกได้นะ พ่อจะไปฟ้องฝ่ายบุคคล ฟ้องแน่จ้า
‎ดูออกได้ไงว่าตัวไหนของคุณ
‎คิดว่าผมเป็นพ่อแบบไหนวะ
‎ใช่จ้า เดี๋ยวมาหานะ รักนะ
‎ไม่ต้องไปร่วมงานเลี้ยงน้ำชา ‎ในห้องอาหารเจ้าหน้าที่เหรอ
‎เป็นงานรวมตัวกันแบบชิลๆ มากกว่า
‎ดีจังเลย
‎ได้คุยกับวิคเตอร์เรื่องกะทำงานของยานหรือยัง
‎เขาให้ผมตัดสินใจเองเลย
‎โอเค ดี กลับไปทำสองนะ
‎ไม่เชิง เราจะเดินอวกาศสี่ชั่วโมงต่อไป
‎ว่าไงนะ
‎เราต้องเร่งมือต่อไป
‎ถ้าทำให้อุณหภูมิต่ำกว่า 32 เซลเซียสได้ ‎ทุกคนจะมีความสุขขึ้นเยอะ
‎เอว่า ไม่เอาน่า
‎ผมแค่… ผมก็แค่…
‎มองอะไรวะ
‎อยากออกความเห็นหรือไง
‎มอรีน ไง
‎ไม่มีใครชอบขี้หน้าผมเลย
‎ตอนแรกก็ไม่มีใครชอบฉัน
‎รับรองงานฉันทีสิ
‎สันนูนไม่แตก รอยต่อตรง
‎เยี่ยม ทำงานต่ำต้อยได้สวยมาก
‎ฉันเก่งงานนี้
‎ไอน์สไตน์ก็เล่นไวโอลินเก่ง ‎แต่ไม่มีใครซื้ออัลบั้มเขาสักคน
‎ที่นี่ต้องการฉัน
‎เราอยู่ในใจกลางถิ่นศัตรู ‎แต่คุณกลับคิดว่าควรมาทำงานนี้เนี่ยนะ
‎สรุปจะเซ็นรับรองให้ไหม
‎จอห์นกลับมาแล้ว
‎ขอบคุณที่บอก
‎เจสอง นี่ของคุณใช่ไหม
‎ใช่
‎เรากำลังจัดแผนกจีใหม่ ‎เพื่อรองรับระบบควบคุมความร้อน
‎กรุณาขนของออกจากห้องโดยสาร ‎ไม่งั้นเราทำงานไม่ได้
‎ได้
‎มอรีน
‎(รายการที่จอห์นต้องทำ)
‎(ผมกลับบ้านแล้ว)
‎(ผมกลับมาแล้ว)
‎พ่อคะ
‎หนูรู้ว่าพ่ออยากให้พูดว่าไง ‎หนูจะระมัดระวังให้มากที่สุด
‎หนูจะยอมรับในสิ่งที่คาดไม่ถึง
‎เมื่อเกิดเรื่องผิดพลาด หนูจะไม่ยืนบ่นเฉยๆ
‎หนูจะประเมินทางเลือกที่มีและก้าวไปข้างหน้า ‎หรือในกรณีนี้ ปีนขึ้นข้างบน
‎และเช่นเคย
‎สิ่งที่คอยนำทางหนู ‎คือการได้รู้ว่าทุกอย่างที่หนูทำ
‎เป็นไปเพื่อความอยู่รอด ‎ของเด็ก 97 คนที่หนูรับผิดชอบดูแล
‎จูดี้ พี่ตอกหมุดแล้วมันหลุดเหรอ
‎เปล่า ถามทำไม
‎นั่นตัวอะไร
‎แปลกไหมที่ฉันคิดว่ามันออกจะน่ารัก
‎- ไม่ ‎- แปลก
‎ปีนต่อไปอย่าหยุด ‎ต้องขึ้นไปได้ 1,500 เมตรก่อนค่ำ
‎วิลไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว
‎และฉันไม่ได้พูดถึงทรงผม
‎หรือที่เขาสูงกว่าฉันแล้ว ซึ่งน่ารำคาญจริงๆ
‎เขาปิดบังอะไรบางอย่าง
‎ถ้ารู้อะไรก็บอกฉันนะ
‎เห็นแก่พวกเราทุกคน
‎เป็นไรไหม
‎- ฝันร้ายน่ะ ‎- ฉันก็เป็น
‎เรื่องทั้งหมดนี้ก็เหมือนฝันร้ายสำหรับฉัน
‎เธอพูดถึงฉันให้นายฟังบ้างไหม
‎ผมกับเพนนีไม่ค่อยจะได้คุยกันแล้ว
‎ฉันคิดถึงเมื่อก่อน
‎ผมก็ด้วย
‎ไงครับ
‎ผมทำอะไรให้กินเอาไหม
‎เรียก "อะไร" ถูกแล้ว
‎ที่นี่มีคนฉลาดตั้งเยอะ ‎แต่ไม่มีใครรู้ว่ามันทำจากอะไร
‎แปลว่าไม่เอาสินะ
‎ฉันได้ยินมาว่าข้างล่างลำบากมาก
‎มันก็เป็นอย่างที่เป็น
‎บนนี้เป็นไงบ้าง
‎งานยุ่ง
‎เราต้องทำลูปหล่อเย็นคุมความร้อนให้เสร็จ
‎เรื่องนั้นน่ะ…
‎พวกเขาอยากให้เราเก็บของห้องเด็กๆ
‎ฉันต้องไปนอน อีกหกชั่วโมงต้องไปเข้ากะแล้ว
‎- ไม่ต้องไปเข้ากะนั้นสิ ‎- ไม่ได้ ตารางแน่นมาก
‎เราก็มีเรื่องที่ต้องทำที่นี่ด้วยนะ
‎ฉันไม่ได้ห้ามคุณนี่
‎มอรีน ทำอะไรของคุณ
‎ก็สิ่งที่ฉันทำตลอด ทำให้ทุกอย่างดำเนินต่อไป
‎เราลงเรือลำเดียวกัน
‎คุณเป็นภรรยาผม
‎ใช่ และฉันเคยเป็นแม่คน
‎ดูเราสิจอห์น เราไม่มีอะไรเลย
‎คุณมีผม
‎ขอโทษ
‎โอเค
‎สวยมาก เพนนี
‎โอเค
‎- เหยียบเท้าขวาลงที่เดือยนั้น ‎- โอเค
‎โอเค ขอบใจ
‎- ทำได้แล้ว ‎- ก็ต้องทำได้สิ
‎- จับมือซ้ายฉัน ‎- ขอบใจ แต่ปีนเองได้
‎ฉันช่วย
‎นายทำฉันเสียสมาธิ หยุด
‎- วิล! ‎- วิล หย่อนพี่ลงไป
‎ได้
‎ไม่นะ
‎วีเจ เป็นอะไรหรือเปล่า!
‎ฉันโอเค
‎แต่คิดว่าข้อมือบาดเจ็บ
‎- รู้สึกยังไงบ้าง ‎- ก็โอเค
‎- ตรงนี้ล่ะ ‎- อย่า ตรงนั้นเจ็บ
‎มันเริ่มจะบวมแล้ว น่าจะหัก
‎สนใจแต่ข้อมือข้างที่ไม่หักดีกว่า
‎นี่ อย่ารู้สึกแย่ สิ่งที่เราทำมันไม่ง่าย
‎เลียม เอาชุดปฐมพยาบาลลงมาให้ที
‎ได้ กำลังลงไป
‎เขาจะพานายกลับไปที่ค่ายนะ
‎นี่แหละที่ฉันกลัวว่าจะเกิดขึ้น
‎วิล โรบินสัน
‎ที่แท้ก็ไม่ใช่ฮีโร่เลย
‎กระแสอากาศไหลขึ้นแรงเว่อร์ ‎มันพัดเราหลุดขึ้นไปได้ไหม
‎ค่อนข้างชัวร์ว่าได้
‎ว้าว ดูสิ
‎เราไม่ได้อยู่ด้วยกันแค่สามคนมานานแล้ว
‎เก็บของที่ขึ้นมาเอากันเถอะ โอเคนะ
‎ครับ
‎เพนนี หาอะไรอยู่เหรอ
‎นี่อะไร
‎ตัวรับสัญญาณวิทยุพลังสูง
‎เพราะเราอาจอยู่สูงพอ
‎ที่จะรับสัญญาณ ‎จากกระสวยลงจอดฟอร์ทูน่า ใช่ไหมครับ
‎พี่กำลังตามหาแกรนต์ เคลลี่
‎พี่พยายามติดต่อลูกเรือฟอร์ทูน่า ‎ที่หายไปตั้งแต่เรามาถึง
‎ถ้าเจอสัญญาณจะทำไง
‎- แต่ไม่เจอ ‎- ถ้าขึ้นไปอีกหน่อยอาจเจอก็ได้
‎จะลงไปกับเราหรือเปล่า
‎เรามีไทเทเนียมครบแล้ว หมุดขาลงก็ปักไว้แล้ว
‎จะทิ้งเราเหนือพื้นดินสามกิโลเหรอ
‎พี่ไม่เคยใกล้เท่านี้มาก่อน เธอไม่เข้าใจหรอก
‎ฉันเข้าใจว่าพี่บังคับให้เราทิ้งครอบครัว ‎และตอนนี้พี่กำลังหาครอบครัวใหม่
‎นั่นเสียงอะไร
‎ก็แค่ลม
‎ไม่ใช่ มีเสียงอื่น
‎นั่นอะไร
‎พระเจ้าช่วย
‎- เกิดอะไรขึ้น ‎- เร็วเข้า สวมหมวก!
‎ระวังกระแสอากาศไหลขึ้นด้วยนะ
‎ผมว่าเรามีปัญหาใหญ่กว่านั้นอีก
‎แมลงพวกนั้นกำลังกัดกินเสาที่รองรับเรา
‎มันเหมือนปลวกกินหิน ‎ยังคิดว่ามันน่ารักอยู่หรือเปล่า
‎โอเค แล้วเราจะลงไปยังไง
‎- ลงไม่ได้ เราต้องปีนขึ้นไป ‎- ว่าไงนะ
‎เราจะทิ้งไทเทเนียมไว้ที่นี่ไม่ได้
‎วิล ดูเหมือนโจทย์ธรณีวิทยา
‎สิ่งมีชีวิตที่กินหินไม่ได้อยู่ในหลักสูตรธรณีวิทยา
‎- พ่อกับแม่จะทำยังไง ‎- พ่อแม่ไม่อยู่
‎คิดให้ออกเหมือนเรื่องแมกนีเซียมสิ ‎เราจะได้มีชีวิตรอดไปเล่าเรื่องนี้ต่อ
‎เราจะบิน
‎เป็นความคิดที่แย่มาก
‎ใช่เลย เราขี่กระแสอากาศขึ้นไปได้ใช่ไหม
‎ใช่ มาทดสอบกัน
‎โอเค
‎เห็นไหม ได้ผล
‎นี่เราได้ดูการทดสอบเดียวกันไหม
‎เราต้องควบคุมการลอยตัวขึ้น
‎- ไงนะ ‎- โอเค
‎แล้วนี่ฉันต้องโดดลงจากขอบผาเหรอ
‎ไม่ ทุกคนต้องโดดลงไปพร้อมกัน จับมือพี่
‎มองพี่ไว้นะ พี่จะพาเราไปถึงที่
‎นับสาม
‎หนึ่ง สอง
‎สาม!
‎โอเค เรากำลังบิน
‎มันได้ผล
‎พอพี่บอก ปล่อยมือนะ
‎โอเค
‎พร้อมนะ
‎แล้วก็ปล่อยมือ
‎วิล เป็นอะไรหรือเปล่า โอเคไหม
‎ครับ
‎เพนนี นี่
‎นี่ เจ็บหรือเปล่า เพนนี
‎นี่ เจ็บตรงไหนหรือเปล่า
‎ไม่เป็นไรนะ
‎เราได้ไทเทเนียมมาแล้ว กลับลงไปได้แล้วนะ
‎ไม่ เดี๋ยวก่อน
‎ฉันคว้าเอาไว้ก่อนมันร่วงลงไป
‎ไม่
‎พี่ต้องรับผิดชอบเธอสองคน
‎กับเด็กที่ค่ายอีกเกือบร้อยคน
‎- พ่อคงไม่อยากให้พี่… ‎- พ่อไม่อยู่ซะหน่อย
‎โอเคนะ ฉันอยากให้พ่ออยู่ด้วย แต่พ่อไม่อยู่
‎และตลอดปีที่ผ่านมา ฉันโมโหมาก
‎เพราะฉันโทษพี่ที่ทำให้เราต้องจากมา
‎ฉันไม่รู้ตัวว่าพี่แค่อยากปกป้องดูแลฉัน
‎และไม่มีใครดูแลฉันได้ดีเท่าพี่
‎ครอบครัวก็ต้องดูแลกันสิ
‎ไปตามหาแกรนต์ เคลลี่ซะสิ
‎นายซ่อมเครื่องยนต์ได้หรือยัง
‎ได้
‎เราจะดูแลไม่ให้ค่ายไฟไหม้จนกว่าพี่จะกลับมา
‎ได้มาแล้ว
‎เอาไปไว้ที่โรงหลอมนะ
‎นี่คือบันทึกของกัปตัน วันที่ 352
‎รักษาการกัปตันร่วม
‎เฮ้ย บันทึกเสียหมด ‎ผมต้องเริ่มต้นใหม่แต่แรกเลย
‎ถ้าพูดให้มันถูกไม่ได้ก็สมควรเริ่มต้นใหม่
‎ได้ไทเทเนียมมาแล้ว
‎สามารถซ่อมแซมยานจูปิเตอร์ได้แล้ว
‎พ่อจะภูมิใจมาก เราทำเองไม่มีใครช่วย
‎แถมได้บินจากหน้าผาด้วย
‎อย่าสิ ผมต้องลบท่อนนั้นเลย
‎รักษาการกัปตันร่วมเพนนี โรบินสันเลิกการติดต่อ
‎เธอไม่จำเป็นต้องปีนขึ้นไป แต่รู้อยู่แล้วนี่
‎- พูดเรื่องอะไรของคุณ ‎- ฉันปลอมบัญชีมาเยอะ โอเคนะ
‎ถ้าอยากเป็นโจรที่มีประสิทธิภาพให้หัดทำบัญชี
‎แต่ถ้าอยากจับโจร…
‎แร่ไทเทเนียมปริมาณมากหายไปไหนไม่รู้
‎น่าหงุดหงิดจริงๆ ที่ฉันเพิ่งไหวตัวทัน ‎แต่หลังเฝ้าเด็กมาหนึ่งปี
‎ไหวพริบฉันคงหายไป
‎แต่ใครจะไปคิดว่าวิล โรบินสัน
‎จะบ่อนทำลาย ‎โอกาสเดียวที่เราจะไปอัลฟาเซนทอรีได้
‎คุณพูดถูกทุกเรื่องเลย
‎ฝีมือผมเอง
‎ที่ฉันไม่เข้าใจคือทำไมเธอถึงไม่อยากไปจากที่นี่
‎พวกหุ่นยนต์ไม่ได้อยาก ‎ตามหาแค่เครื่องยนต์เท่านั้นแล้ว
‎พวกมันตามหาผม
‎รู้ได้ไง
‎พวกมันรู้ชื่อผม
‎- แล้วนายจะทำไง ‎- ผมวางแผนอยู่
‎ขอยอมรับเลยว่าฉันซึ้งที่เธอกล้าบอกฉัน
‎เก็บไว้เป็นความลับได้ไหม
‎เรื่องนั้นฉันถนัด
‎ดูเหมือนว่า
‎มีคนแอบมายุ่งกับแร่ที่เราต้องใช้
‎ในการซ่อมเครื่องยนต์เพื่อออกไปจากที่นี่
‎สมิธคิดว่าฉันทำ
‎แต่เธอคิดผิด
‎ฝีมือนายใช่ไหม
‎ทำแบบนั้นทำไม
‎ช่วยวิล โรบินสัน
‎นายรู้ว่าฉันรู้สึกปลอดภัยที่นี่
‎อย่างน้อยก็ปลอดภัยกว่า ‎ให้ไปเผชิญหน้ากับสิ่งที่อยู่ข้างนอก
‎ฉันเข้าใจว่านายอยากปกป้องฉัน
‎แต่ฉันไม่ใช่เด็กแล้ว
‎อันตราย วิล โรบินสัน
‎บางทีทางเดียวที่จะจบเรื่องนี้ได้ ‎คือการเผชิญหน้ากับอันตราย
‎หุ่นยนต์จะมาตามหาฉัน
‎และเมื่อพวกมันมา ถ้าครอบครัวฉันอยู่ใกล้
‎พวกเขาจะเจ็บตัว
‎หรือแย่กว่านั้น
‎ซึ่งแปลว่าเมื่อพวกเราไปถึงอัลฟาเซนทอรี…
‎เราสองคนต้องทิ้งพวกเขา
‎ถ้านายอยากช่วยฉันจริงๆ…
‎นายต้องไว้ใจฉัน
‎ไว้ใจวิล โรบินสัน
‎ใช่
‎คุณไม่ควรต้องทำเรื่องนี้เองคนเดียว
‎เราต้องเห็นอันนี้อีกกี่ครั้งกี่หน
‎เพนนีรู้ทุกครั้ง
‎ที่บ้านมีถ้วยรางวัลที่หนึ่งเป็นล้านใบบนชั้นวาง
‎แต่จูดี้กลับหยิบถ้วยรางวัลที่สองมา
‎ฉันว่าเธอเอามา ‎เพื่อเตือนใจตัวเองให้พยายามมากขึ้น
‎ทุกครั้งที่ผมเข้ามาในห้องรวม ‎ผมคิดว่าจะเห็นหน้าพวกเขา
‎ผมนึกว่าสักวันจะเลิกคิด แต่ไม่เลิกสักที
‎ฉันพยายามไม่คิดถึงพวกเขา
‎มันแย่มากไหม
‎เพราะเมื่อคิดถึง…
‎ฉันก็สงสัยว่าฉันพลาดอะไรไปหรือเปล่า
‎มีอย่างอื่นที่ฉันน่าจะทำ…
‎เพื่อให้เราไม่ต้องห่างกันหรือเปล่า
‎อย่าไปกังวล
‎กับอะไรเลย
‎เพราะทุกๆ เรื่องเล็กน้อย
‎จะผ่านไปด้วยดี
‎ร้องเพลงว่าอย่าไปกังวล
‎กับอะไรเลย
‎เพราะทุกๆ เรื่องเล็กน้อย
‎จะผ่านไปด้วยดี
‎ตื่นขึ้นมาเช้านี้
‎ยิ้มรับอรุณรุ่ง
‎นกน้อยสามตัว
‎เกาะบันไดหน้าประตูบ้าน
‎นกน้อยร่ายร้องเพลง
‎ไพเราะบริสุทธิ์
‎ร้องว่า "นี่คือสารส่งถึงเธอ"
‎อย่าไปกังวล
‎กับอะไรเลย
‎เพราะทุกๆ เรื่องเล็กน้อย
‎จะผ่านไปด้วยดี
‎บอกว่าอย่าไปกังวล
‎กับอะไรเลย
‎เพราะทุกๆ เรื่องเล็กน้อย
‎จะผ่านไปด้วยดี
‎ตื่นขึ้นมาเช้านี้
‎แล้วยิ้มรับอรุณรุ่ง
‎และนกน้อยสามตัว
‎เกาะบันไดหน้าประตูบ้าน
‎นกน้อยร่ายร้องเพลง
‎ไพเราะบริสุทธิ์
‎ร้องว่า "นี่คือสารส่งถึงเธอ"
‎ทุกๆ เรื่องเล็กน้อย
‎(รายการที่ต้องทำ ‎หาหุ่นยนต์ - หาเครื่องยนต์ - กอดลูกๆ เรา)
‎จะผ่านไปด้วยดี
‎ด้วยดี
‎คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล