SERIAL NETFLIX
Gdy w tosterze doszło do zwarcia, niemal spalił się cały sierociniec.
Świętej pamięci siostra Agnes
chciała go wyrzucić do kosza.
Sprzeciwiłem się.
W tym, co inni uważali za szmelc,
ja zobaczyłem maszynę w potrzebie.
Znalazłem więc nową grzałkę
i własnoręcznie naprawiłem ten tosterek.
Nawiązuję z nim więź jak z Willem.
Rzeczywiście.
Ten toster był pierwszym z wielu urządzeń, które uratowałem.
Nie jestem byle mechanikiem, tylko zaklinaczem maszyn.
Chcieliśmy robota i go mamy.
Owszem.
Gdyby chciał nas skrzywdzić, zrobiłby to na Jowiszu albo teraz.
Chcesz powiedzieć,
że na tym statku jest silnik?
Czysto? Żadnych robotów?
Nie jest czysto.
Naliczyłem 12.
Zbierają poległych.
Raczej odzyskują z nich części.
Hej.
Co on wyprawia?
Zaprowadziłeś nas do silnika.
Jak go teraz zdobyć?
Dwanaście kamieni to dwanaście robotów.
- Będzie ciężko. - Pokonasz ich, prawda?
Mamy zająć się dziesięcioma, a ty dwoma?
To chyba nieporozumienie. Może one inaczej liczą?
Kiepski układ.
Ale chyba jedyny, jaki mamy.
Nowi zawsze wszystko zmieniają.
Nic mu nie jest?
Stan stabilny.
Z tobą dobrze?
Tak, a z tobą?
Też.
Za skok trzy kilometry w dół na obcej planecie.
I za to, że jako pierwsi wznosimy taki toast.
Większość by się nie odważyła.
Kiedy spadaliśmy, czułam przypływ adrenaliny
i wydawało mi się, że ziemia tak szybko się zbliża.
Ale myślałam wtedy tylko o tym, że nic innego się nie liczy.
Że moje zmartwienia są nieważne.
Dlatego uwielbiam latać.
W powietrzu inaczej postrzegasz sprawy na ziemi,
a wszystkie problemy są takie małe.
Judy!
Gotowy?
Tak.
- Cieszę się, że wróciłaś. - Ja też.
To moja siostra, Penny.
Penny, to jest…
Komandor Grant Kelly.
Wiem.
- Miło pana poznać. - Nawzajem.
Liam Tufeld. To zaszczyt pana poznać.
- Vijay Dhar, jestem bardziej zaszczycony. - Wzajemnie.
Wkrótce poznacie resztę mojej załogi.
Świetnie.
Słuchajcie!
To jest Grant Kelly,
kapitan Fortuny.
On i jego ludzie polecą z nami na Alfa Centauri,
więc są teraz częścią naszej załogi.
Mamy 19 godzin do zamknięcia okna startowego,
więc opowiedzcie mi o swoich postępach.
Takie ustawienie foteli będzie dobre?
Tak.
Witaj.
Próbuje ustalić, czy jesteś zagrożeniem.
- Tak już ma. - Rozumiem.
Judy mi o nim wspomniała.
Jest o wiele dziwniejszy, niż sądziłem.
Doktor Zoe Smith.
Miło mieć tu kolejnego dorosłego.
O tobie też mówiła.
Zwięźle czy w szczegółach?
Ponoć uczysz francuskiego.
Gdzie się go nauczyłaś?
We Francji.
Nie przeciążaj nadgarstka. Niech się wyleczy.
Dzięki. Nic mi nie jest.
Macie inne źródła zasilania? Baterie muszą odpocząć.
Jasne. Podłączymy je do Jowisza.
Dziękuję.
Weźmy jedną.
Dobra, naprzód.
Judy, co zrobimy z tą pustą?
Umieśćcie ją z tamtymi. Później się przyda.
Co z silnikiem?
Will go naprawił.
Pod jego nieobecność robię testy.
Dokąd poszedł?
Żeby udokumentować miasto obcych.
Powiedziałaś „miasto obcych”?
Kiedy cię nie było, sporo się wydarzyło.
Tu Will Robinson z 24 Grupy Kolonistów.
Dokumentuję to, ponieważ odkryliśmy
najważniejszy obiekt archeologiczny w historii.
A do wylotu zostało nam 19 godzin.
Ta komnata wygląda na mocno zniszczoną,
ale nie za sprawą upływu czasu, tylko z powodu jakiegoś kataklizmu.
Popiół piroklastyczny.
To pomieszczenie ucierpiało na skutek wybuchu wulkanu.
Wezmę próbkę.
Boże!
Znalazłem szczątki szkieletu.
Zbudowali roboty na swoje podobieństwo.
Widocznie chęć odwzorowania siebie leży w ludzkiej naturze.
Nawet gdy nie jest się człowiekiem.
To mało logiczne,
ale musisz wyłączyć kontrolę hamulców, żeby zredukować przyśpieszenie.
Już to zrobiłeś.
Myślisz, że nigdy nie podrasowywałem Rydwanu do wyścigów?
Podczas jazdy musisz ręcznie dolewać chłodziwo.
- Bateria musi mieć najwyżej 40 stopni. - Chyba 51.
Inaczej dojdzie do całkowitego przegrzania systemu.
Wezmę tyle chłodziwa, ile mamy.
Dasz nam znać, jak tylko Strach zdobędzie silnik?
I zabiorę was Jupiterem, kiedy już będzie to możliwe.
Tak czy owak, to przyzwoity plan.
Nie chcę zostawiać cię z nim samej.
No to pójdę z Donem,
robiąc za przynętę dla dziesięciu robotów.
Jedno albo drugie.
Strach na Wróble nie jest przeszkodą,
tylko rozwiązaniem.
Raczej nie pomaga nam
z odruchu dobrego serca.
Oczywiście, że nie.
Robi to dla siebie. Jak i my.
Strach na Wróble chce coś od nas, a w zamian daje nam coś od siebie.
Tak działa świat, i to na każdej planecie.
Gdzie jest Strach?
Nie powinien mnie ostrzegać, że zaraz coś spadnie mi na głowę?
To nie jest robot Willa.
Statki kosmiczne są teraz jak rowery?
Każdy dzieciak ma jeden?
Jeszcze nie. Tylko ja potrafię nim latać.
Kontrola reakcji, manewry orbitalne, prędkości kątowe.
Jowisz, Fortuna.
Inny akcent, ten sam język.
Może w kolonii dostaniesz nowy statek.
Chcę zobaczyć ciebie w akcji.
Nie oczekuj zbyt wiele akcji podczas startu.
Wszystkim zajmuje się komputer.
Komputer?
Tak, statki kosmiczne je mają.
Aż tak długo nie spałem.
Ale ciekawi mnie, jak bardzo się to zautomatyzowało.
Całkowicie, zwłaszcza przy locie przez pole asteroid.
Komputer wylicza wszystkie możliwe scenariusze
i ustala bezpieczny kurs.
A kto programuje komputer?
Mama była w zespole, który programował autopilota Jowisza.
Maureen?
Tak.
Twoja mama umiała przewidzieć wszystkie problemy.
Ale nawet najlepsze komputery mają ograniczenia.
Poradzą sobie z 99% problemów, by wyłożyć się na jednym.
Cześć!
Chcesz raport z postępów?
Tak.
Znasz się na tym?
Myślałam, że to Judy jest tu lekarzem.
Judy zajmuje się dowodzeniem.
Ale badanie to łatwizna, bo maszyna wszystkim się zajmuje.
Czemu tylko ja przechodzę badanie?
Nie tylko ty. Zaczynamy od ciebie.
Przed startem zbadamy wszystkich.
Żeby sprawdzić nasze zdrowie przed podróżą.
Tak.
I aby się upewnić, że dla każdego starczy powietrza.
Daj rękę.
Dzięki.
Myślisz, że wprowadzenie człowieka w stan śmierci pozornej
może być ryzykowne?
- Co? - Chcecie mnie wsadzić do tej tuby.
Chcę tylko zmierzyć ci ciśnienie.
Podnosi się z każdą chwilą.
Jest też most, który opada w nicość.
Świetnie.
Po prostu super.
Co się z nimi stało?
To wygląda jak jakiś panel sterowania.
Chwila, czy to ślady dłoni?
Spróbujmy.
Bardzo mi przykro.
O co chodzi?
Był tu Strach na Wróble.
Czy to było już włączone?
Być może.
Komputery nawigacji skanują okolicę nawet przy wyłączonym radarze.
To namiary bazy Sunshine.
Może nas szpiegował?
John, zobacz.
To akta Bena Adlera.
Może chciał sobie przypomnieć.
Może.
A jeśli to były złe wspomnienia?
To coś jak dźwięk emitowany przez statek robotów.
Tyle że dużo głośniejszy.
Zawsze myśleliśmy, że dźwięki, które słyszymy,
to zakłócenia wynikające z interakcji ich technologii z naszą.
Ale może to było coś więcej.
Oni mogą być zupełnie inni.
Znajdę tu gdzieś regulator siły głosu?
Obóz spakowany, i to przed czasem.
Zatem nie ma powodu, by opóźniać start.
Judy do Willa Robinsona.
Will, słyszysz mnie?
Will?
Sprowadzę go. Pokaż mi go na mapie.
Will zajmował się mapą.
Przeszłam już badania.
Znam drogę. Zaprowadzę cię.
Dobrze.
- Gotowa? - Tak.
Co ze Strachem na Wróble?
Może, gdy dotrze na statek obcych, po prostu nas tu zostawi?
Nie zrobi tego.
Czemu nie?
Will mówił, by mu zaufać.
To miała być wzajemna pomoc.
To co innego niż zaufanie.
Dlatego musimy się zabezpieczyć.
Dlatego zabrałaś to ze Śmiałka, prawda?
Weź.
Nie chcę.
Proszę.
Na wszelki wypadek.
Powodzenia.
Tobie też.
On taki nie jest.
- Mylisz się. - Liam nie jest pozerem.
Podczas wspinaczki opowiadał,
że co roku wspinał się na klif w Tajlandii.
To było zanim złamałeś nadgarstek?
Nie złamałem go dosłownie.
- Poślizgnąłem się, bo mnie rozkojarzył. - Pomógł ci wrócić.
Typowe zachowanie pozera.
Jesteś niemożliwy.
Niemożliwe jest to, jak on głośno chrapie.
Wszyscy chrapią.
Judy, mój tata.
Mój też.
Kompletnie zapomniałam, do czego zmierzasz.
Czy twoi rodzice wspomnieli może o moich?
Nie mieliśmy dużo czasu na rozmowę.
Przez ostatni rok udawałem, że jesteśmy na obozie letnim.
Wiesz?
Bo trudno jest mi uwierzyć, że może im się nie udało.
Hej.
Na pewno są cali i zdrowi.
Jasne?
O cholera.
Co z tym zrobimy?
Przekażemy dalej.
Nie mam kontaktu z Judy i Willem,
ale i tak nie dotarliby tu na czas.
Komputer chce startować już teraz.
Tylko spokojnie.
Przedyskutujemy to, dobrze?
- Tak. - Dobrze.
Co się zmieniło?
Poprzednie obliczenia bazowały na niewielu danych,
bo ograniczał nas kanion.
Ale teraz Judy umieściła na górze nadajnik
i jego antena widzi całe niebo.
Asteroid jest więcej. Rozbijają się o siebie, produkując nowe.
Niebawem autopilot nie pozwoli nam nawet włączyć silników.
Komputer uziemi statek?
Jeśli uzna, że robimy coś szalonego.
Nie chcę ich tu zostawić,
ale nie chcę też, by wszyscy tu utknęli.
Nie powinnaś podejmować takich decyzji.
Jestem zastępcą kapitana.
Co pan robi?
Uwaga, dezaktywacja autopilota.
Załatwione.
Co?
Nie wystartujemy bez autopilota!
Poradzimy sobie.
Jest tam.
Will?
Will!
Muszę ci coś wyznać.
Nie znasz francuskiego?
Potrafię latać Jowiszem.
Od kiedy? Co to jest ADI?
To sztuczny horyzont.
Pomaga określić prędkości kątowe statku powietrznego.
Pochylenie i przechylenie.
Mogłabym przejąć stery, gdyby coś ci się stało.
Chodzi o kriotubę, prawda?
Nie wyręczaj się w brudnej robocie Vijayem.
Jest do niczego.
Na Jowiszu jest za mało powietrza.
Wcześniej nie udusiliśmy się przez ciebie tylko dlatego,
że założyliśmy margines błędu.
Nie mamy dość powietrza z powodu Kelly‘ego.
Wsadź go do kriotuby.
Ona należy do niego.
Jest odznaczonym astronautą.
Jego odznaczenia mają 20 lat.
Nie mówię, że jestem idealna, ale przynajmniej mnie znasz.
A co wiesz na jego temat?
Dostatecznie dużo.
Nie wejdę dobrowolnie do klatki, z której nie można uciec.
A może na Alfa Centauri oddacie mnie w ręce policji?
Wypuścimy cię.
- Nie ufam ci. - Masz moje słowo.
Nie rozumiesz.
Nie potrafię ci zaufać,
bo do nikogo nie mam zaufania.
Po co miałabym wchodzić do kriotuby,
skoro na tym świecie nie ma nikogo, kto chciałby mnie wybudzić?
Robiłam rzeczy, których żałuję.
Złe rzeczy.
Ale jedyną gorszą rzeczą od bycia złą jest bycie bezsilną.
Nie mogę oddać kontroli bez jakiejkolwiek gwarancji.
Daj mi coś mocniejszego od słowa.
Tylko tyle mam.
Dzięki za szczerość.
Słyszysz to?
To pewnie Will.
Will?
Zaufać Willowi Robinsonowi.
Nagram jeszcze tylko parę drobiazgów!
No dalej!
Will!
- Uciekaj! - A jak myślisz, co robię?!
Nie! Drzwi się zamykają!
Nie dam im rady!
Will!
- Czekaj. - Will!
Jesteś cały?
Tak sądzę.
Dobrze, że to miałaś.
Zmęczyłeś się.
- Zróbmy przerwę. - Dobra.
A wyglądają na takie lekkie.
- Jesteś typem zazdrośnika? - Nie.
A jeśli ten drugi jest dużo większy,
ma wyrzeźbione ciało,
cztery ręce i mnóstwo palców?
Maureen zaakceptowała tego nowego?
Ona wie, co robić, jeśli coś pójdzie źle.
Co zrobisz, gdy to się skończy?
Masz dokąd pójść po tym, jak nas zabierzesz na Alfa Centauri?
Szukasz nowego domu?
Jak my?
A może będziesz szedł dalej,
zwiedzając świat?
Źle cię potraktowaliśmy.
Nie potrafię wyobrazić sobie cierpień,
jakich doświadczyłeś na Śmiałku.
To, co tam się stało, więcej ci się nie przydarzy.
Jeśli mamy współpracować, musimy sobie ufać.
Wiem, że nie zasługuję na twoje zaufanie.
Dlatego chcę ci to dać.
To twoje dzieło?
Proszę o uwagę!
Upewnijcie się, że wszystko jest przymocowane.
Wytrząśnie nami
i nie chcę, by ktoś dostał skrzynką w zęby.
Judy, dobrze, że wróciłaś!
Porozmawiaj z Grantem.
Gdzie on jest?
Wiem, że było ci ciężko,
ale dobrze zrobiłeś, zostając na statku.
I znalazłem coś, co później nam pomoże.
Na moim miejscu zrobiłabyś to samo.
Kapitan nie zostawia załogi.
Odpowiadam za te dzieci.
Miałam wykonać misję, ale już nie wystartujemy.
Wykonasz tę misję.
- Ale komputer… - Przez niego niemal utknęłaś w kosmosie.
Tak było, prawda?
Kiedy szukałaś mnie na Fortunie, autopilot chciał cię zostawić.
Straciliśmy jeden z silników.
Ale dzięki Willowi silniki już działają.
- Mogę wystartować stąd tym statkiem. - Ręcznie?
Za bardzo ufasz komputerom.
Komputer utrzymywał mnie w hibernacji niby dla mojego dobra.
Nie miałem wyboru.
Gdyby to zależało ode mnie, dawno bym się obudził
i wyłączył sygnał, przez który zboczyłaś z kursu.
Nie utknęlibyście tutaj.
Nie wysłano mnie na misję, bo dobrze sypiam.
Przelecę przez to pole asteroid.
No nie wiem.
Ależ wiesz.
Co robisz?
Dla tej kamery niemal straciłeś rękę.
Pewnie jest ważna.
- Możesz mi ją oddać? - Oczywiście.
Spocznie ze mną bezpiecznie w kriotubie.
Gdy dotrzemy na Alfa Centauri,
otworzysz właz i ją odzyskasz.
To moja polisa.
Nie.
Ja jestem twoją polisą.
Słucham?
Gdy dotrzemy do kolonii, robot i ja musimy coś zrobić.
- Moim bliskim to się nie spodoba. - Nie przeszkodzę ci.
Odwrócisz ich uwagę, a wtedy my się wymkniemy.
Jesteś w tym dobra.
Oczywiście najpierw wypuszczę cię z kriotuby.
Umowa stoi?
Wreszcie mam na ciebie jakiś wpływ.
Ty i robot zrobicie coś głupiego i bohaterskiego, prawda?
Nie głupiego.
Poczujesz lekkie mrowienie,
a potem falę ciepła na całym ciele.
Dobrze.
Policz wstecz od stu.
SMITH, ZOE HIBERNACJA
Sekwencja krioprezerwacji rozpoczęta.
Funkcje życiowe w normie.
- Wygląda tak spokojnie. - Mogłaby częściej być nieprzytomna.
Może późno o tym mówię,
ale po co naprawiałeś silnik, skoro mamy to ustrojstwo?
Gdybyś je włączył, bylibyśmy na Alfa Centauri w mgnieniu oka.
Niebezpieczeństwo.
Ta maszyna rozrywa dziurę w kosmosie.
Można jej użyć na orbicie.
Z tego, co słyszę, lot na orbitę też jest ryzykowny.
Start za dziesięć, dziewięć…
Uszczelnienia sprawdzone, zasilanie sprawdzone.
Pompa paliwa sprawdzona.
Systemy gotowe.
…dwa, jeden.
Start!
Wykryto przeszkody zewnętrzne.
Widzę je.
Już prawie się wydostaliśmy.
Ostrzeżenie. Zejście z toru lotu.
Komputer zaleca nachylenie 13 stopni w lewo.
- Raczej nie. - Tak jest najbezpieczniej.
Nie nakieruję statku na asteroidę, żeby ominąć inne asteroidy.
Posłuchaj komputera i przechyl statek o 13 stopni w lewo.
- Zastosuj zalecany kurs. - Komputer się myli!
Zastosuj zalecany kurs albo oddaj ster.
- Judy. - Restart autopilota.
Nie wiesz, co robisz!
- Autopilot włączony. - Za to moja mama wie.
Koryguję kurs.
Kurs skorygowany.
Na pewno?
Już za późno.
- Judy. - Zaufaj mi.
Steruj, kapitanie.
Nie musisz mnie tak nazywać.
Ależ muszę.
Autopilot Maureen zadziałał.
Dlatego była najlepsza w klasie.
W jakiej klasie?
Nie poznaliście się w NASA?
Nie.
Na szkoleniu astronautów.
Mama miała być astronautką?
Dobra. Wszystko gotowe?
Gotowe.
Przygotuj się na ostrą jazdę.
Zaczynamy.
Widzą nas?
Pewnie, że tak.
- Dobrze. - No to czadu.
Dziesięć minęło. Twoja kolej.
Wolisz jajka sadzone czy jajecznicę?
Poczułem to. Jakby nie było tu dość gorąco.
Trzymaj się.
Czemu to tyle trwa?
Co wy tam robicie?
Chłodziwo się kończy. Wkrótce zwolnimy.
- Widzisz racę? - Jeszcze nie.
Czemu to tyle trwa?
Dobra robota!
Tracimy prędkość, a oni się nie zbliżają.
To dobrze, prawda?
Co do diabła?
Sprawdź to.
Czemu stanęli?
Nie nabraliśmy ich.
To oni nabrali nas.
Co?
To pułapka!
Znajdź dom.
Co się stało?
Gdzie Strach?
DOR go zabrał.
DOR?
Silnik był przynętą.
Strach nie zamierzał nas zdradzić.
Chciał nas zabrać do domu.
Był naszą ostatnią nadzieją.
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz