(NETFLIX ขอเสนอ)
ถ้าคุณชอบเรื่องราว เกี่ยวกับครอบครัวที่กลมเกลียวกัน...
และรักกันไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์
และทุกอย่างจบด้วยดีมีความสุขตลอดกาล...
นี่ไม่ใช่หนังสำหรับคุณแล้วละ โอเคนะ
นี่คือเมืองของผม
ผมเห็นมาหมดแล้ว
ดูพวกเขาสิ คนน่าเบื่อใช้ชีวิตแสนน่าเบื่อ
ผมไม่ได้ว่านะ
เออ ก็ว่านั่นแหละ
ผมมองเข้าไปในหน้าต่างมากมาย โอเคไหม
ผมเคยเห็นครอบครัวที่มีความสุข
ครอบครัวที่ให้กำลังใจกัน ครอบครัวที่ใช้การได้
แต่เรื่องราวที่ดีที่สุดมักจะอยู่ใน หน้าต่างบานที่ไม่มีใครมองดูเสมอ
ไม่ มองลงไป
พวกเขาอยู่นั่นไง ซ่อนตัวอยู่
ผมเป็นผู้บรรยายอะนะ
และเป็นแมวด้วย
ทำใจเถอะนะ
เรื่องราวของครอบครัวนี้พิลึกแท้
หลบจากโลกยุคใหม่
อยู่ในบ้านเชยๆ ของพวกเขา
ผมจะพาคุณไปดู ที่นี่ล่าหนูได้มันมาก
เวลาผมพูดว่าเชยเนี่ย ผมหมายถึงพวกเขาย้อนเวลากลับไปนานมาก
สิ่งที่สืบทอดกันในครอบครัวเรื่องธรรมเนียม สิ่งประดิษฐ์ ความสร้างสรรค์ และความกล้าหาญ
ความยิ่งใหญ่ของพวกเขาสืบทอดกัน เช่นเดียวกับขนบนใบหน้าอันงดงาม
จากรุ่น
สู่รุ่น
สู่อีกรุ่น...
จนกระทั่งรุ่นนี้
ผมละชอบการได้เป็นวิลโลบี้กับคุณจัง
โอ้ พ่อยอดยาหยี ฉันมีความสุขจัง
ข้ามไปข้างหน้าสักสองสามเดือนดีกว่า
เมื่อความรักและการแต่งงาน ที่สมบูรณ์แบบนี้ทำให้เกิด...
อืม นั่นแหละ
- อะไรน่ะ - โอ้ ตายแล้ว
ฉันเป็นพ่อของแก
และผู้หญิงแสนน่ารักที่แกเหยียดหยาม ด้วยการเกิดอันหยาบคายคือแม่
ถ้าแกต้องการความรัก
ฉันขอให้แกไปหาเอาที่อื่นเถอะ
ขอบใจ
อ้อ แกชื่อทิมนะ
และแกคือวิลโลบี้
สวัสดีครับ
พ่อแม่ที่น่ารักของทิมไม่มีความรักเหลือให้เขาแล้ว
สิ่งเดียวที่พวกเขาให้เขาคือชื่อ
วิล-โล-บี้
อ้อ และพี่น้องด้วย
น้องสาวชื่อเจน
เดี๋ยวพ่อกับแม่ได้ยินเสียงเธอ
และน้องชายฝาแฝด ทั้งคู่ชื่อบาร์นาบี้ พวกเขาน่าขนลุก
- ขอบใจ บาร์นาบี้ - ยินดี บาร์นาบี้
- เราจ้องกำแพงนี้กันทำไม - เพราะว่า เจน เราคือวิลโลบี้ส์
โอเค เรื่องราวของวิลโลบี้นี่แปลกใช่ไหมล่ะ
แต่ไม่ได้แย่ไปซะหมดนะ
อย่างน้อยพวกเขาก็กินข้าวพร้อมหน้ากันทุกมื้อ
และคำว่า "พวกเขา" ผมหมายถึงสองคนนี้
- แม่จ๋าชอบแบบเผ็ดๆ ใช่ไหม - ไม่ใช่แค่ชอบนะคะ
แม่โลฟมันเลยละ
พวกเขาแค่ลืมแบ่งปันกับลูกๆ
อย่าคิดเลยว่าจะมีเหลือ
ฉันหิวจนจะกินลิ้นตัวเองอยู่แล้ว
- ฉันด้วย - ฉันด้วย
- พวกเราด้วย - พวกเราด้วย
สมมติว่าเราแต่งตัวบาร์นาบี้ให้เหมือนอาหาร...
- ความคิดไม่ดี - ความคิดแย่
ไม่นะ เจน
- โอเค แต่สมมติว่าฉันไป... - เลิกสมมติได้แล้ว
- ใช่ - ไม่เอาสมมติ
ฉันรู้ว่าเธอหิว แต่วิลโลบี้ไม่ขออาหารใครกิน
เรารอ
ขออาหารหน่อยได้ไหมครับ
- อาหารเหรอ - เรากินอาหารของวันนี้
แกกินอาหารของเมื่อวาน
แต่พ่อกับแม่กินอาหาร ของเมื่อวานหมดเกลี้ยง... เมื่อวาน
ก็เลยไม่มีเหลือให้...
เจน!
ฉันชื่อแม่นะ "เจน" คือใคร
แกว่าแม่แก แล้วคิดว่าเราจะให้อาการแกงั้นเหรอ
- ไม่นะไม่ - ไม่เหรอ
ผมหมายถึง...
ใช่ครับ แม่ อย่านะ
- อย่าเหรอ - แกจะสั่งแม่แก
ให้ทำหรืออย่าทำอะไรไม่ได้นะ
หา!
เจ้าเด็กเห็นแก่ตัว
- แกกินอาหารหมด - ผมเปล่านะ
โอ้ พ่อจ๋า แม่ต้องหิวตายแน่ๆ
ยัยเด็กผู้หญิงนั่น!
- มันเอาเด็กตัวเล็กๆ เข้ามา - พวกเขาน่าขนลุกจัง
- หวัดดีฮะ แม่ - หวัดดีฮะ แม่
พวกเขามาทำอะไรในนี้
- ไม่มีอะไรครับ - บายฮะ แม่
- พวกเขาจะ... - หิว
- เด็กพวกนี้ต้องการตลอดเวลา - ไม่ครับ
- ไม่เป็นไร - แฝดบาร์นาบีส์อยากได้สเวตเตอร์ใหม่
- เจน - ตัวเดียวก็ได้
- ขอสักตัว - แฝดบาร์นาบีส์
- นายต้องการสองตัว - หยุดพูดนะ
- ดูฉันสิ ฉันกลุ้มใจนะ - สยองมาก
ฉันเป็นทุกข์
- ตกใจหมด - ฉันถักไม่ได้
- ทั้งหมดเป็นความผิดแก - ผมเหรอ อะไร...
ไอ้ลูกชาย แกยืนกรานที่จะรบกวนเรา
เรื่องความต้องการแบบเด็กๆ ของแก
ไปที่ห้องเก็บถ่านหินซะ
สวัสดีครับ
ทิโมธีผู้น่าสงสาร
นั่นคือที่แย่มากสำหรับเด็กไร้ขน ใส่กางเกงขาสั้นใช่ไหมล่ะ
บางครั้งฉันก็ไม่อยากเป็นวิลโลบี้เลย
พวกเราเคยยิ่งใหญ่
เราเคยเป็นทหารและนักวิทยาศาสตร์
กษัตริย์และนักปรัชญา
นักสำรวจและนักบิน
ศิลปินและกวี เราปีนเขาที่ไม่อาจปีนได้ได้สำเร็จ
และเรากินอาหารด้วยกันเสมอ ที่โต๊ะอาหาร อย่างครอบครัว
และวิลโลบี้ทุกคนไว้หนวด...
แม้แต่ผู้หญิง
เรายิ่งใหญ่อีกครั้งได้นะ
ไม่...
เราจะยิ่งใหญ่
แม้จะแทบเป็นไปไม่ได้
เด็กๆ ตระกูลวิลโลบี้ยังคงมีความมุ่งมั่น
- ทำดีมาก บาร์นาบี้ - นายด้วย บาร์นาบี้
- บ๊ายบาย เรือบิน - บ๊ายบาย เรือบิน
มีจินตนาการ
และมีความหวัง
ผ่านทางกระจก
เหนือสิ่งกีดขวาง
- ตามสายรุ้งไปยัง... - เงียบซะ!
แม่ถักไม่ได้
ที่ที่ฝันของฉันเริ่มต้น
แม่แกถักไม่ได้
ฉันจะเป็นอิสระ
ถ้าแม่แกถักพลาดไปหนึ่งตะเข็บนะ!
แม่จะเป็นลม
โอ้ แม่จ๋าแสนหวาน
ยอมรับเถอะ ครอบครัววิลโลบี้เนี่ย ไม่ได้ดีเลิศเลย
และดูทรงแล้ว ไม่มีวันจะดีได้ด้วย
ถ้าไม่มีความช่วยเหลือเล็กๆ น้อยๆ
มันอาจเป็นคืนมืดมิดและพายุโหมกระหน่ำ
ผมอาจมองเข้าไปในกระจกหลายบานเกินไป
แต่เรื่องนี้สะดุดตาผม
ผมรู้ ผู้บรรยายไม่ควรเข้าไปข้องเกี่ยว
แต่แค่นิดเดียวเองน่า
แมวที่มาได้จังหวะ
- มีบางอย่างอยู่ข้างนอก - มีบางอย่างอยู่ข้างนอกจริงๆ
- เจน - มีบางอย่างอยู่ข้างนอก
นั่นมันเสียงคำราม เสียงคำรามอย่างโหด
ว้าว ลึกลับจังเลย
อย่างกับอยู่ในหนังสือแน่ะ เร็วเข้า แฝดบาร์นาบีส์
- หนังสือห่วยๆ - หนังสือน่ากลัว
พวกเขายังไม่หลับ
เต้นให้ป๊ะป๋าดูซิ
พวกนายคิดว่าสัตว์อะไรร้องคำรามแบบนั้น
ฉันกลัวมากเลย พวกนายกลัวไหม แฝดบาร์นาบีส์
- เพราะฉันกลัว - บางทีเราไม่ควร...
จำหนังสือเกี่ยวกับอสูร
ที่มีรูปฟันและเขี้ยว และกองเด็ก ที่โดนกินไปครึ่งหนึ่งกองเบ้อเริ่มได้ไหม
- ไม่ - หยุดพูดได้แล้ว
- เลือดเพียบเลยใช่ไหม แฝดบาร์นาบีส์ - เลือดเป็นสิ่งไม่ดี
- ฉันจะไปดูว่ามันอันตรายไหม - ไม่นะ
ถ้าอันตราย ก็วิ่ง คนละทางนะ คดเคี้ยวไปมาอะไรแบบนั้น
- มันจะได้กินพวกนายแค่คนเดียว เยี่ยม - ฉันรู้สึกอะไรอยู่เนี่ย
- กลัวไง - กลัวจริงๆ
จำไว้นะแฝด คดเคี้ยวไปมา
- คดเคี้ยวไปมา - คดเคี้ยวไปมา
ถอยไป แฝดบาร์นาบีส์
ผมรู้คุณคิดอะไรอยู่...
เพราะผมก็คิดเหมือนคุณเปี๊ยบเลย
อะไรอยู่ในกล่อง
และทำให้กล่องว่างได้ไหม ผมจะได้ลงไปนั่ง
หวัดดี อสูร ฉันเจน
หวังว่าแกจะเป็นอสูรที่ใจดี เพราะเราใจดี
อย่ากินหน้าพวกเรานะ
พ่อจ๋า แม่ชอบกลิ่นของ เส้นไหมสดใหม่ยามเช้าจังเลย
พ่อกับแม่ตื่นแล้วเหรอ แย่ชะมัด
การเก็บหนวดของพ่อทำให้ได้เส้นไหมที่ดี๊ดี
เอาเลย
- ฉันจะผ่านไปได้ยังไง... - จัดมาอีกสิ
ฉันถัก คุณจัดหาเส้นไหม เรื่องง่ายๆ
รูปนั้นอยู่ตรงนั้น...
โอ้ พ่ออยากให้แม่มีเส้นไหมใช่ไหมล่ะ
ต้องอยากอยู่แล้ว พ่อชอบสเวตเตอร์
โอ้ ดี๊ดี
เรียบร้อย
เจน
แฝด
คุณปู่ใหญ่เอ็ดมอนด์
เดี๋ยวพวกเขาก็ได้ยินปู่หรอก
เราต้องเงียบระหว่างที่พ่อกับแม่ยัง...
ทิม!
- ทางนี้ อสูรๆ - เจน ทำอะไร...
- ทางโน้น - จับเร็ว
- จับให้ได้ - จับให้ได้
นี่เธอเอาแรคคูนมาเลี้ยงอีกแล้วเหรอ
เปล่า
มันต้องเป็นอะไรสักอย่าง
"สัก" น่ะใช่ แต่ไม่ใช่ "อย่าง"
- จับให้ได้ - ตัวอะไรน่ะ
เด็กเหรอ
- อย่าเสียงดัง - ฉันถักไม่ได้
เธอไปเอาสิ่งนี้มาจากไหน
เจออยู่ในกล่องหน้าบ้าน
เธอเป็นเด็กกำพร้า
- กลิ่นเหมือนเด็กกำพร้า - ดูเหมือนเด็กกำพร้า
- มีกล่องเหมือนเด็กกำพร้า - เพื่อนเด็กกำพร้า
- อยู่ในกล่องตามลำพัง เราดีใจที่เธอมา - ร้องเพลงทำไม
- มาอยู่... - เราจะเอาเด็กไปทิ้งเดี๋ยวนี้
- เอามานะ เอามา... เอามา... - ไม่
เจน เธอก็รู้ว่าพ่อแม่เราเกลียดเด็ก
และทารกคือเด็กที่มีความเป็นเด็กที่สุดแล้ว
ฉันรักเธอและจะไม่มีใครพรากเธอไปจากฉันได้
- แฝดบาร์นาบีส์ เอาเด็กมาให้ฉันนะ - ได้ ทิม
- เดี๋ยว แฝดบาร์นาบีส์ เอาเด็กกำพร้าคืนมานะ - ได้เลย เจน
แฝดบาร์นาบีส์ สิ่งนั้น!
- โทษที ทิม - แฝดบาร์นาบี้ส์
- เด็กกำพร้า - ได้ เจน
- แฝดบาร์นาบี้ส์ - ได้
- แฝดบาร์นาบี้ส์ - แฝดบาร์นาบี้ส์
แฝดบาร์นาบี้ส์ ขอเด็กกำพร้า
- หนีไปแล้ว - ไวมาก
อะไรนะ
อสูรหลุดไป
ไม่นะ ไม่
- อะไรน่ะ - เด็กทารก
อีกแล้วเหรอเนี่ย
- ทำไมเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นตลอดนะ แม่จ๋า - พ่อแม่ครับ
ไม่ทราบว่า... โอ้ พ่อแม่ครับ ผมจัดการเอง
อยู่นิ่งๆ นะ อย่าได้เคลื่อนกล้ามเนื้อทารกเชียว
ออกไปๆ ออกไป!
- เด็กย่าง - ไม่!
- ลูกบอลของแม่กำลังไหม้ - ไม่นะ
ไชโย
จอมเผาบอล
ไม่นะ
แฝดบาร์นาบี้ส์ รับเด็ก
ไม่นะ
จับได้แล้ว เจ้าแสบน้อย
- นี่ไม่ใช่วิลโลบี้ด้วยซ้ำ - นี่ของแกเหรอ
- เปล่าค่ะ - อะไรนะ เปล่านะ ผมไม่...
แกกินอาหารของเรา นอนในห้องเก็บถ่านหินของเรา
แล้วตอนนี้แกคิดจะให้เราเลี้ยงเด็กอีกคนเหรอ
- เขาชอบทำแบบนี้อยู่เรื่อย - อะไรนะ เปล่า...
คือเราก็พยายามทุกทางแล้วนะ
- ไม่สนใจเขา - ห้องเก็บถ่านหิน
- เพิกเฉยต่อเขา - ห้องเก็บถ่านหิน
- ไม่ใช่ผมนะ - ไม่เคยเล่นกับเขา
ห้องเก็บถ่านหิน ก็คิดว่าจะได้ผล
ไม่เลย ไม่มีอะไรได้ผล
แม่ถักไม่ได้
โธ่ แม่จ๋าแสนหวาน
- เด็กๆ - ฉันอยากไล่พวกเขาออกไปทุกคนจัง
- ฉันตัดสินใจไล่พวกแกออกไปทุกคนเลย - เอาเลย พ่อจ๋า
แต่บ้านผม...
อย่าได้กลับมาจนกว่าสิ่งนั้นจะหายไป
- แก... - เอาเลย
- ถูก... ลงโทษ! - เอาเลย เลิศ!
- ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเธอ - อะไรนะ
เพราะพวกเขาต่างหาก เราควรไล่พวกเขาออกไป
เราจะกอบกู้ศักดิ์ศรีให้บ้านวิลโลบี้ได้ยังไง
ถ้าเราไม่ได้อยู่ในบ้านวิลโลบี้
- เราต้องกำจัดเด็กนี่ อย่างไว - ไม่นะ ทิม
ความทุกข์ทรมานจบสิ้นแล้ว
กลับบ้านเรากันเถอะ
เดี๋ยวนะ... ได้ไง!
ทิม เธอต้องการบ้านนะ
และถ้าเราไม่ช่วยเธอ เราก็จะแย่พอๆ กับพ่อแม่เรา
ที่ทำให้สกุลวิลโลบี้อันยิ่งใหญ่ เสียชื่อเสียงไม่ยอมหยุด
พวกเขาทำให้สกุลเราเสียชื่อเสียงมาก
ฉันรู้ว่าจะหาบ้านที่สมบูรณ์แบบได้ที่ไหน
- ตามฉันมา - ตามไป
- หวัดดี ข้างนอก - ข้างนอกเหรอ
แต่ฉันไม่เคย...
ผมเดาว่าการจากบ้านเป็นครั้งแรก คงเป็นเรื่องยาก
ถึงแม้ผมจะอายุแค่หกวันตอนออกจากบ้านก็เถอะ
สิ่งเดียวที่พ่อแม่ผมทำเพื่อผมคือ เลียตาผมให้ผมลืมตา
ไล่ผมออกไป
เขาจะไม่เป็นไร... อาจจะนะ
เจน เราจะไปไหนกันเนี่ย
- ไปที่สุดปลายสายรุ้ง - สุดปลายสายรุ้งเหรอ
ไกลแค่ไหนน่ะ
ไม่ไกลหรอก
ใช่ไหม เพื่อนเด็กกำพร้า
รอ
เดินได้
แฝดบาร์นาบี้ส์
ขอโทษค่ะ ขอทางหน่อย
- โทษค่ะ - ขอโทษนะครับ
เจน คน!
ทางนี้
รอฉันด้วย
ใช่แล้ว ทางนี้แหละ
เจน ฉันฉี่ราดรองเท้า
ใกล้ถึงรึยัง
ใกล้ถึงแล้ว
นี่คือส่วนที่แย่ของเมืองนี่
เรียนรู้ด้วยตัวเอง
ดูนั่นสิ
เจ๋งไหมล่ะ
บ้านที่สมบูรณ์แบบ
ปกติในนิทานเก่าๆ
สายรุ้งมีสมบัติอยู่ปลายทางใช่ไหม
แต่อันนี้ไม่ใช่
"ห้ามบุกรุก" เหรอ
น่าเสียดายนะ
- ดูสิ เป็ด - เจน
- โรงงาน! - แฝดบาร์นาบี้ส์
ไม่นะ
ไง น้องเป็ด อ้วนตุ๊เลย
แฝดบาร์นาบี้ส์
เจน
วิลโลบี้ไม่บุกรุกใครนะ
บ้านที่สมบูรณ์แบบ
มันคือโรงงานทำขนม
เครื่องจักรเพียบเลย
ปุ่มเพียบเลย
- คันโยก - ปุ่ม
ใต้สายรุ้ง
ฉันจะถักทอ
บ้านที่สมบูรณ์แบบเพื่อเพื่อนรักของฉัน
อาหารสีรุ้ง
ที่นี่มีทุกอย่างเลย
นี่!
เด็กกำพร้ามีบ้านแล้ว เราก็กลับบ้านได้
อะไร เราจะทิ้งเธอไว้ข้างนอกไม่ได้นะ มันไม่ปลอดภัย
สมมติว่ามี... หมาป่าล่ะ
หมาป่าเหรอ
เอ้า
เธอเจอเด็กในกล่อง เราก็จะทิ้งเด็กไว้ในกล่อง
หมาป่าเกลียดกล่อง
กอบกู้สมดุลได้แล้ว
ทิม เดี๋ยวก่อน
สมมติว่าเราตั้งชื่อให้เธอล่ะ ชื่อดีๆ ที่มีสามพยางค์ อย่าง...
แทฟเฟตา! แ-ท-ฟ-เ-ฟ...
นี่!
เธอชื่อรูธ
- รูธเหรอ - ใช่
เพราะการทำให้เธอกำพร้าอีกครั้ง ทำให้เราเป็นวิลโลบี้ที่ไร้ความปรานี
ทีนี้ก็จงไร้ความปรานีและบอกลาได้แล้ว
ก็ได้
โธ่ รูธ
ฉันรู้เสมอว่าจะเจอเธอได้ที่ไหน
ที่สุดปลายสายรุ้ง
กลับบ้าน
เจน
ใครรบกวนการทำงานของฉัน
พวกเราบุกรุก
ใคร...
อะไรอยู่ในกล่องของฉันเนี่ย
(เมลานอฟ)
"รูธ" เหรอ
เธอไม่ใช่ขนมนี่
เป็นหนวดที่งดงามจริงๆ
ที่นี่คือบ้านที่สมบูรณ์แบบ
(เมลานอฟ)
หวังว่าเราจะทำสิ่งที่ถูกต้องนะ
แน่นอน เจน
ชายที่ยิ่งใหญ่กับบ้านที่ยิ่งใหญ่ ต้องมีครอบครัวที่ยิ่งใหญ่แน่นอน
คิดดูสิว่าชีวิตของเด็กกำพร้าผู้โชคดีจะเป็นยังไง
ฉันอยากมีบ้านเหมือนรูธบ้างจัง
ที่ที่เราไม่ต้องขโมยอาหาร และไม่มีใครพูดว่า "หุบปากนะ เจน"
เราจะได้นั่งกินบนโต๊ะ เหมือนวิลโลบี้รุ่นเก่าที่ยิ่งใหญ่
หนวดของเราจะยาวเฟื้อย
และจะไม่มีใครต้องลงไปที่ห้องเก็บถ่านหินอีก...
เว้นแต่พวกเขาจะต้องการถ่านหิน
- ฉันอยากได้โรงงาน - โรงงานใหญ่
เดี๋ยวนะ เรามีทั้งหมดนั่นได้นะ
ยกเว้นโรงงาน
- ยังไง - สมมติว่าเรากลายเป็นเด็กกำพร้าล่ะ
นั่นเป็นการสมมติที่สมมติที่สุดของเธอเลย
เรามีพ่อแม่นะ
- พ่อแม่ที่แย่ - พ่อแม่ที่ห่วย
แต่สมมติว่าเราไม่มีล่ะ เหมือนในหนังสือไง
พ่อแม่ของโพลีแอนนาตาย เพราะอหิวาตกโรคในอินเดีย
พ่อแม่ของเจมส์ ที่เป็นเพื่อนกับลูกพีช ถูกฮิปโปกิน
นึกว่าแรดซะอีก
คิดดูสิว่าครอบครัวเราจะเจ๋งแค่ไหน ถ้าพวกเขาหายไป
เจน นี่เธอกำลังจะแนะนำให้...
เราทำให้ตัวเองเป็นเด็กกำพร้า ใช่แล้ว!
- น่ากลัวมาก - ไร้ความปรานี
ไม่ได้ การกำจัดเด็กกำพร้ามันก็เรื่องหนึ่ง
เธอจะวางแผนให้เรา ทิ้งผู้ใหญ่ที่ร้ายกาจสองคนยังไง
ง่ายจะตาย
- ไม่นะ! - ไม่ ไม่ใช่ตรงนั้น ตรงนั้น
- ไม่นะ! - ไม่ ตรงนั้น
(ตัวแทนท่องเที่ยวน่าเชื่อถือ)
อะไรนะ
เก้าเก้าสิบเก้า แล้วปัญหาทั้งหมดของคุณ จะหายไปตลอดกาล คุณจะชอบแน่ค่ะ
หายไปตลอดกาลเหรอ
(การผจญภัยรออยู่)
(ชมโลก แพคเกจนักสำรวจสุดหรู)
แผ่นพับที่กระดาษเงาวับ
เราส่งพวกเขาไปได้
สมมติว่าเรา...
ทำให้ตัวเองเป็นเด็กกำพร้าล่ะ
ใช่แล้ว ความคิดน่าทึ่งมาก ทิม
กลับบ้าน
ผมรักแผนการนี้
โอเค มนุษย์ ใจเย็นๆ
อย่าอารมณ์อ่อนไหวกันนัก
"โอ้ แบบนี้ไม่ดีนะ"
มันเป็นเรื่องธรรมชาติ มันจะจบด้วยดีน่ะ
ฟังนะ เด็กพวกนี้ต้องการการเปลี่ยนแปลง รู้ไหม
ผมเตือนคุณแล้ว
เรื่องนี้ไม่ได้อ่อนนุ่ม ปุกปุย และ...
โอ้ ให้ตายสิ
นั่นมันกรรไกรคมกริบ ระวังตานะ
เราจะสร้างการผจญภัยสุดอันตราย
ที่จะมอบสิ่งที่พ่อแม่จอมร้ายกาจของเรา ต้องการอย่างแท้จริง
ให้อยู่กันตามลำพังกับความรักของพวกเขา
ถูกเผง การหลบหนีแสนโรแมนติก
ที่ซ่อนโอกาสการเป็นเด็กกำพร้าสุดอันตรายไว้
ถ้าพวกเขาไม่ละลายในสถานที่ที่ร้อนที่สุดในโลก
พวกเขาก็จะจมน้ำในที่ที่ชื้นที่สุด
มนุษย์กินคนจะฉลอง...
เว้นแต่พวกเขาจะถูกแช่แข็งในธารน้ำแข็ง...
หรือละลายหายไปในทุ่งน้ำกรดซะก่อน
พวกเขาจะหนีหมีไม่รอด...
แต่ถ้าหนีรอด เราเก็บสถานที่เด็ดสุดไว้อันดับสุดท้ายแล้ว
แอลป์ที่ไม่อาจปีนได้...
ในสวีตเซอร์แลนด์
"ผู้ที่ปีนขึ้นไปจะไม่ได้กลับลงมา"
"ตัวแทนท่องเที่ยวที่น่าตำหนิ
ห้ามพาเด็กไป"
ดูซะ
(ตัวแทนท่องเที่ยวที่น่าตำหนิ)
งดงาม
อะไรเหรอ
(ตัวแทนท่องเที่ยวที่น่าตำหนิ)
- พ่อจ๋า - ไงจ๊ะ ที่รัก
มันคืออะไร
มันว่าไงบ้าง พ่อยอดขมองอิ่ม
"ชมโลก"
"ชมโลก" เหรอ
"ผจญภัย"
ฉันอยากผจญภัย
- มีอะไรอีกรู้ไหม แม่จ๋า - อะไรจ๊ะ พ่อจ๋า
"ห้ามพาเด็กไป"
หูย ถูกใจใช่เลย
เต้นฮูล่าเลย ที่รัก
คุณทำให้ผมหมุนติ้วสไตล์เฮลิคอปเตอร์
ไม่ หยุดนะ เดี๋ยวก่อน
ถ้าเราทิ้งเด็กพวกนี้ไว้ที่นี่ตามลำพัง
พวกเขาต้องทำทุกอย่างพังแน่ๆ
แล้วถ้าเราไม่ได้ทิ้งพวกเขาไว้ที่นี่ตามลำพังล่ะ
เราจะหา... พี่เลี้ยงให้พวกเขา
แต่พี่เลี้ยงดีๆ จะไม่แพงเหรอคะ
แพงสิแม่
ดังนั้นเราจะจ้างพี่เลี้ยงที่ไม่ดี... ราคาถูกๆ
"ไปผจญภัย" นี่พวกเขาโดนหลอกง่ายหรืออะไรเนี่ย
คือผมไม่คิดเลยนะว่าพวกเขาจะหลงกล คุณคิดเหรอ
โอ้ แม่คือเทพธิดาของพ่อ แม่ยอดยาหยี
นี่จะเป็นการนั่งรถที่สนุก
เร็วเข้า อุ้มฉันที
วางฉันลงด้านข้าง
โอ้ แม่จ๋าเป็นมิตรกับส้อมของเธอ
- โอ้ พ่อจ๋า - นั่นมันก็ง่ายแหละ
สู่การผจญภัย
- ทุกคนได้สิ่งที่ตัวเองต้องการ - สู่การผจญภัย
ดีทุกอย่าง
บอกแล้วว่ามันจะต้องดี
พวกเขาไปแล้วเหรอ เราทำได้
- เรา... - คือ...
- เด็กกำพร้า! - เด็กกำพร้า!
บ้านเด็กกำพร้า!
แกถูกลงโทษ
คุณปู่ใหญ่เอ็ดมอนด์ เชิญเพลิดเพลินกับกำแพงของท่าน
วิล-โล-บี้
ทิโมธี นายคือบุรุษแห่งบ้าน
ความรับผิดชอบอันยิ่งใหญ่
ย่อมมาพร้อมกับหนวดที่ยิ่งใหญ่
- ทิม - ทิม
ทิม
เช้าแล้วเหรอ
พวกเราหิว
- ไม่ได้กินมาหลายชั่วโมง - หลายวัน
- หิวไส้กิ่ว - อาหารคืออะไร
ฉันได้ยินความต้องการแบบเด็กๆ ของพวกนาย และในฐานะบุรุษของบ้าน
ฉันจะหาอาหารให้นายกิน
เห็นไหม บอกแล้วว่ามันจะต้องดี
เริ่มความยิ่งใหญ่ได้เลย
โถ ทิม
อบอุ่นร่างกายวิลโลบี้ของท่าน
ยอดเยี่ยมกระเทียมเจียว
อาหารเย็นมาแล้ว
อาหารดีๆ สำหรับครอบครัวดีๆ
ล็อบสเตอร์แสนอร่อยบนกองถ่านหิน
แต่นแต๊น
ทิม นั่นมาจากกำแพงรึเปล่า
- ล็อบสเตอร์เก่า - เก่ากึ้ก
อาหารเก่าเก็บคืออาหารที่ดีที่สุด
ฉันไปล่ะ
อะไรกัน เธอจะไม่กินอาหารทำจากชีสเหรอ
หนูชากูเตอรีเชียวนะ
- ชักจะพิลึกแล้วแฮะ - ฉันขอผ่าน
ผมกินเอง
อะไรกัน เฮ้ย
- แล้ววิลโลบี้อย่างพวกเธอจะไปไหน - ข้างนอก
รูธมีอาหารสีรุ้งที่บ้านเธอ และ...
เราไม่ได้ทำให้ตัวเองเป็นเด็กกำพร้า เพื่อที่เธอจะได้โบกมือบ๊ายบาย
ไปกินอาหารสีรุ้ง กับเพื่อนๆ ของเธอสบายใจเฉิบนะ
ฉันเป็นเด็กกำพร้า และฉันจะทำตามที่ฉันต้องการ
- ไม่ได้ - ได้
- ไม่ควร - ควร
- ไม่... - สวัสดีจ้า
- คนแปลกหน้า - อันตราย
ผู้บุกรุก
อย่ากลัวไปเลย พ่อกุ้งแห้งผิวสีส้ม
เพราะฉันคือพี่เลี้ยงของพวกเธอเอง
ไม่นะ ผมคุมที่นี่อยู่
หนูเคยอ่านเรื่องของพี่เลี้ยง คุณเป็นพี่เลี้ยงแนวไหน
คุณบินมากับลมตะวันออกหรือตะวันตก
- ตะวันตก - ร่มคุณอยู่ไหน
- นี่ไง - คุณกินเด็กรึเปล่า
- บางครั้ง - คุณมาที่นี่ทำไม
พ่อแม่ที่น่ารักของเธอจ้างฉันมาน่ะสิ
- ที่น่ารักเนี่ยนะ - พ่อแม่เหรอ
ฉันไม่มีคุณสมบัติอะไร
นอกจากนิสัยที่ร่าเริง
มาที่นี่เพื่อให้บริการ ความต้องการแบบเด็กๆ ของพวกเธอ
ทำอาหาร ทำความสะอาด...
ร้องเพลง
อะไรนะ คุณร้องเพลงเหรอ
ใช่แล้ว พี่เลี้ยงก็ร้องเพลงเป็นทุกคนแหละ
หนูก็ร้องเพลงเหมือนกัน
- สมมติว่าเราร้องเพลงด้วยกันล่ะ - ดีค่ะ
ทุกคน เร็วเข้า
อย่าได้ไว้ใจพี่เลี้ยงเด็ดขาด
แบบนี้เจ๋งไปเลย
- ร้ายกาจ - หนูชอบมากค่ะ
- เธอทำอะไรหัวของเจน - ตอนนี้มันแหลมเปี๊ยวเลย
และเธอดูเด็กลง
นางปีศาจ
- เราต้องกำจัดเธอ - กำจัดเธอเหรอ
อย่างด่วน
พี่เลี้ยงนั่นทำงานให้พ่อแม่เรา และเธอกำลังล้างสมองเจน
เธอต้องไปซะ แต่ยังไงดีล่ะ
อาจต้องทำแผ่นพับอีกใบ
เอางี้ไหม ทิม
ได้ผลแน่
นั่นมันเครื่องบ้าอะไรน่ะ
มันคือเครื่องดีดพี่เลี้ยง ทิม
เครื่องดีดพี่เลี้ยงเหรอ
พี่เลี้ยงนั่งนี่ ในถ้วยใส่พี่เลี้ยง
- คันโยก - คันโยก
- พี่เลี้ยงไปแล้ว - หมดปัญหา
นี่มัน...
เป็นความคิดที่แย่มาก
ข้อแรกนะ คันโยกเยอะเกินไป
แล้วนายคิดเหรอว่าเธอจะเดินโท่งๆ เข้ามาในนี้
แล้วนั่งเผละลงไปในถ้วยใส่พี่เลี้ยงของนาย
นี่คือห้องสมุด
แฝดทำงานส่วนใหญ่ในนี้
เจ้าหัวเห็ดน้อยสร้างสิ่งนี้เหรอ
เก้าอี้เด้งดึ๋ง
- เด้งดึ๋งๆๆ - ดูเหมือนมันจะเป็นถ้วยใส่พี่เลี้ยงนะ
พวกเธอเหมือนอัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ตัวน้อยเลย
แต่ไว้ทรงผมประหลาดกว่า
- ชื่ออะไรกันจ๊ะ - คันโยก โยกเลย
- นั่นบาร์นาบี้ - และนั่นบาร์นาบี้
- ทั้งคู่เลยเหรอ โอเค - ดึงสิ
- สมมติว่าฉันเรียกเธอว่าบาร์นาบี้ เอ... - เอาเลย
- และเธอคือบาร์นาบี้ บีล่ะ - โยกสิ
ทีนี้หนูแยกพวกเขาออกแล้ว
- ผมชอบบี - ผมชอบเอ
ฉันชอบคันโยกพวกนี้จัง หรือเรียกว่า "เครื่องเยก" นะ
- "คันโยก" - ไม่ "คันเยก"
ดึงได้ไหม
หนุกจัง แล้วอันนี้ไว้ทำอะไร
ไม่มีอะไรเหรอ
ใครหิวบ้าง
ไม่ได้การละ
ดูพวกเขาสิ เคี้ยวอาหารตุ้ยๆ
กินจนเกลี้ยง
พ่อกุ้งแห้ง
เป็นอะไรของเขาน่ะ
- อิจฉา - อิจฉาจริงๆ
ใช่ค่ะ การต่อสู้แย่งชิงอำนาจสุดคลาสสิก
วิลโลบี้จอมทรยศ
เป็น "วิ่นป่นปี้" ซะมากกว่า
"เราจะไม่กินอาหารของทิม"
ไง ทิม
รู้นะว่าเธอคิดถึงพ่อแม่เชยๆ ของเธอ
การเปลี่ยนแปลงมันยาก ฉันเคยผ่านมาแล้ว
ฉันคิดว่า... บางทีเธอแค่ต้องกินอาหารนะ
- อะไรนะ ไม่! - เร็วเข้า ไปกันเลย
กินข้าวโอ๊ตซะ พ่อกุ้งแห้ง
ทิม นายต้องลองชิมนะ อร่อยมาก
อร่อยกว่าล็อบสเตอร์บนกำแพงเยอะเลย
วิลโลบี้ไม่กินข้าวโอ๊ต
ฉันรู้ว่าเธอทำได้ พ่อกุ้งแห้ง กินซะ
ไม่ครับ ขอบคุณ
กินซะ
- ไม่ - กินซะ
- ไม่ - หยุดนะ
- คุณสิหยุด - ปล่อยนะ
- คุณสิปล่อย - กินซะ
ไม่!
เธอดูถูกข้าวโอ๊ตของฉัน เท่ากับเธอดูถูกฉัน
ฉันไม่มีทางเลือกนอกจากจับเธอไป...
ห้องเก็บถ่านหินเหรอ
ฉันแค่จะพูดว่า "เข้ามุม" ต่างหาก
นึกออกไหม "ฉันไม่มีทางเลือก นอกจากจับเธอไปเข้ามุม"
ทำไมพ่อแม่เธอถึงจับเธอขังไว้
ในห้องเก็บถ่านหินนะ
- มีความต้องการแบบเด็กๆ - เช่นอาหาร
- สเวตเตอร์ - ความรัก
อ๋อ รับเด็กกำพร้ามาเลี้ยงด้วย
เธอรับเด็กกำพร้ามาเลี้ยงเหรอ
ใช่ค่ะ เคยรับมา
แต่เธอเป็นเด็กทารก และทารกคือเด็ก ที่มีความเป็นเด็กมากที่สุด
- เราเลย - เอาเธอไปทิ้ง
อะไรนะ เมื่อกี้ว่าไงนะ
เธอเอาเด็กไปทิ้งที่ไหน
(เมลานอฟ)
บ้านที่สมบูรณ์แบบ
เป็นบ้านที่แย่ที่สุด
เด็กกำพร้าน้อยผู้น่าสงสาร
เราไม่ควรบุกรุก
เป็นการรบกวนงานของชายผู้ยิ่งใหญ่นี้นะครับ
ชายผู้ยิ่งใหญ่อะไร
ใครรบกวนการทำงานของฉัน
เดี๋ยวนะ
ผบ. เมลานอฟมีจริงเหรอเนี่ย
- ใช่ - โห มันช่าง...
ช่างเป็นทางเลือกแฟชั่นที่โดดเด่นมาก
- คุณแต่งตัวแบบนี้ทุกวันรึเปล่าคะ - ฉัน...
เหรียญพวกนั้นเป็นขนมใช่ไหม
อาจใช่...
ให้รูธออกมาได้ไหมคะ
ไม่ ไปให้พ้น
นี่ เด็กกำพร้าอยู่ไหน พ่อหนุ่มขนมหวาน
ไม่!
- ทารก - รูธ
- โรงงาน - โรงงาน
บ้าเอ๊ย!
ขอจับหนวดหน่อยได้ไหมครับ
อะไรนะ
- เบบี้ - รูธ
เธออยู่ไหน
แบบนี้ไม่ดีเลย
ดูสิ เราต้องจับเธอให้ได้ ก่อนที่เธอจะเพลียน้ำตาล
ไม่นะ อีกแล้วเหรอเนี่ย เจ้าพวกบุกรุก
อยู่นี่นะ
ครับ ท่านผู้ยิ่งใหญ่
โอ้ ที่รักจ๋า ไม่นะ
ไม่นะๆ
ถั่วกับตังเม
โธ่ บ้าเอ๊ย
อย่าโดนเครื่องบดขนมนะ
รูธี่
จับได้แล้ว
- ตื่นเต้นชะมัด - เดี๋ยวสิ เราควรอยู่ตรงนี้นะ
- รูธ - เธอ ยัยผู้หญิงผมอลังการ
เอาทารกของฉันคืนมานะ
ทารกของคุณเหรอ ฉันว่าไม่ใช่นะ คุณป๋า
พี่เลี้ยงน่ะรู้ดี
และพี่เลี้ยงคนนี้รู้ว่าวิลโลบี้จอมวุ่นวายพวกนี้
เอาเด็กมาทิ้งไว้หน้าบ้านคุณ
เดี๋ยวนะ พวกเธอคือเหล่าเทวดา ที่พาเด็กมาให้ฉันเหรอ
อาจใช่
เป็นฉันจะไม่เรียกพวกเขาว่าเทวดาหรอก
แย่แล้ว
คุณให้เธอกินอะไร
ขนมหวาน!
ผมคือผบ. เมลานอฟ และผมอยู่ในดินแดนแห่งความสนุก
รูปภาพเคลื่อนไหวได้เหรอ
พวกเขาเอาคนตัวเล็กๆ ใส่ในกล่องได้ไงเนี่ย
รูธี่ชอบหม่ำมันใช่ไหมล่ะ
หนูชอบข้าวโอ๊ตอุ่นๆ พวกนี้
เด็กก็ชอบข้าวโอ๊ตทุกคนแหละ
แล้วคุณคือผบ. เมลานอฟตัวจริงเหรอ
คุณดังเหรอ
ก็อาจจะใช่
ฉันทำของอร่อยเองกับมือทุกชิ้นเลยนะ
คุณอยู่ที่นี่คนเดียว หรือว่า...
ใช่ เคยอยู่คนเดียว
รูธย้ายเข้ามา และแกต้องการความสนใจมาก
แน่นอน ใช่ไหม เจ้าตัวเล็ก
สิ่งที่ตัวเล็กแค่นี้ อึมากขนาดนั้นได้ยังไงกัน
ฉันไม่ได้นอนมาเก้าวันแล้ว
- มิน่าล่ะ - ฉันโทรหาศูนย์ช่วยเหลือเด็กกำพร้า แต่...
ศูนย์ช่วยเหลือเด็กกำพร้าเหรอ ไม่นะ
- คุณไม่ควรโทรหาพวกเขา - คือ...
"ถ้าคุณเจอเด็กกำพร้าที่คุณไม่รู้จัก ก็โทร..."
- "ศูนย์ ศูนย์..." - "ศูนย์ ศูนย์"
ไม่นะ! การส่งเด็กให้พวกเขา ก็เหมือนการขังลูกหมาไว้ในกรง
โอ้ พระเจ้า ฉันรักลูกหมา
งั้นก็ดีแล้วละที่ฉันวางสายทิ้ง
- โอ้ เหรอคะ - คืองี้...
ฉันเริ่มชอบความต้องการแบบเด็กๆ ของแกน่ะ
ฉันอยากให้รูธอยู่ที่นี่
โอเค แต่... โรงงานนี้ไม่ปลอดภัยสำหรับเด็ก
แกจะกินแต่ขนมหวานไปตลอดชีวิตไม่ได้
รู้ตัวอีกที แกก็จะเข้าวิทยาลัยแล้ว
แกอาจได้เป็นหมอ
หรือแกอาจจะเขียนโมบี้ดิ๊กเล่มต่อไป
หรือวาดรูปโมนาลิซารูปต่อไป หรือขับเครื่องบินไปพระจันทร์
แกอาจเป็นประธานาธิบดีคนต่อไปก็ได้
จากนั้นคุณก็ต้องไปที่ทำเนียบขาว
และอาจจะต้องไม่ใส่ชุดขนมหวานด้วย
รู้ไหม มันเยอะไปน่ะ
ฟังดูดีจัง
ถึงเวลาที่ชายหนุ่มขนมหวานคนนี้ จะกลายเป็นชายผู้รักครอบครัวแล้ว
ที่ผลิตขนมหวานด้วย
ถ้าคุณต้องการความช่วยเหลือ รู้นะต้องโทรหาใคร
อ๋อ ศูนย์รับเลี้ยงเด็กกำพร้า
อะไรนะ ไม่สิ พ่อกุ้งแห้ง
คุณโทรหาฉันได้นะ
ฉันเป็นพี่เลี้ยงน่ะ
ได้เลย
- บันทึกเบอร์โทรของคุณลงไปในนั้นและ... - ถ้าเธอต้องการโรงงานทำขนม...
บ้านที่สมบูรณ์แบบ
ครอบครัววิลโลบี้วิเศษสุดๆ เลย
เอ้า หนุ่มน้อย รับนะ
(เมลานอฟ)
- นี่คือการกอดเหรอ - ไม่รู้สิ แต่ฉันชอบ
โชคไม่ดีที่เด็กๆ วิลโลบี้พวกนี้ กำลังจะได้รับข่าวรบกวนจิตใจในไม่ช้า...
ว่าพ่อแม่ของพวกเขา...
ยังมีชีวิตอยู่
(ตัวแทนท่องเที่ยวน่าตำหนิ)
(เกาะภูเขาไฟ)
พวกเขาบอกว่าความรักชนะทุกสิ่ง
ก็จริงสำหรับสองคนนี้
(น้ำพุร้อนน้ำกรด)
เลิศ!
เจ้าแมวพวกนี้มีกี่ชีวิตกันแน่เนี่ย
โอ้ พ่อจ๋า
แม่รักการผจญภัยกับพ่อจังเลยจ้ะ
- แมลงน่ะ - น่าเสียดายนะ แม่จ๋า
การผจญภัยของเราใกล้สิ้นสุดแล้ว
เราถังแตกแล้ว
นั่นแปลว่าเราต้อง...
กลับบ้าน พ่อเกรงว่าอย่างนั้นจ้ะ
หมายถึงกลับไปบ้านเชยๆ หลังนั้นน่ะเหรอ
ใช่จ้ะ
ถ้าเพียงแต่มีวิธีที่เรา สามารถเดินทางข้ามเวลาและสถานที่
และขายบ้านทิ้งได้ก็คงดี
หรือคุณจะใช้อินเทอร์เน็ตก็ได้นะ
- อินนา... - เน็ตส์เหรอ
ดูนะ
เดี๋ยวนี้บ้านทรงโบราณประกาศขายได้ราคาดีมาก
โอ้ พระเจ้า
ปลาปิรันยา!
เจ้าสิ่งนี้คืออะไรกันแน่เนี่ย
รูปเยอะจังเลย
อ๋อ พ่อเข้าใจแล้ว
(โทรหาตัวแทน)
ไอรีน โฮมส์พูดค่ะ
ฮัลโหล เราอยากขายบ้านทรงโบราณของเรา
- ด่วนเลย บอกเธอว่าด่วนเลย - ทันทีเลย ใช่
นั่งรถประจำทาง
พาเรากลับบ้าน
ใต้ที่นั่งของฉัน ฉันเจอหมากฝรั่ง
มองดูโลกสิ
ผ่านไปอย่างรวดเร็ว
การเคี้ยวหมากฝรั่งนี้ทำให้ฉันสะอิดสะเอียน
การกินหมากฝรั่งเก่าเป็นสิ่งที่ไม่ดี
เป็นการออกไปข้างนอกที่ดีมากเลยครับ
ฉันดีใจนะที่เธอสนุก ทิม
ท่านผบ.คงส่งข้อความมาแล้วละ
พี่เลี้ยง
อะไรนะ พ่อเหรอ
ตามที่เธอต้องการเลย
"เลื่อนเพื่อปลดล็อก"
โอเค ได้เลย
ทำไมเปิดไม่ได้...
(ข้อความ พ่อแม่วินโหลบี)
สำเร็จ!
พี่เลี้ยง เรากำลังจะขายบ้าน
เธอทำงานให้พ่อแม่ที่ยังมีชีวิตอยู่ของเรา
ทิม นายทำตัวแปลกๆ นะ
- อ๋อ เหรอ - เรากำลังจะขายบ้าน
กำจัดเด็กๆ ได้ตามที่เธอต้องการเลย
เอาเลย พ่อจ๋า
ไม่จริง
จริงแท้
และนี่คือสิ่งที่พี่เลี้ยงตอบกลับไป
"ในส่วนของเด็กๆ ฉันจะจัดการพวกเขาเอง"
เธออยากโดน "จัดการ" งั้นเหรอ
ฉันไม่ต้องการ
แย่แล้ว
เงินจ๋า!
ผู้บุกรุกอีกคน
เงินจ๋า
สวัสดีจ้า
พรุ่งนี้เปิดบ้านให้ชม ฉันจะขายบ้านคุณ!
เงินจ๋า
ไม่ได้หรอก ไม่มีทาง
ค่ำคืนแบบนี้ ใครจะหลับลง
แต่ผมหลับนะ จริงๆ ผมนอนเก่งมาก
แต่เด็กๆ วิลโลบี้พวกนี้ นอนไม่หลับ
ไป ไปๆๆๆ
ศูนย์-ศูนย์-ศูนย์-ศูนย์-ศูนย์
ศูนย์ช่วยเหลือเด็กกำพร้าครับ
สวัสดีครับ ผมเป็นเด็กกำพร้า ต้องการความช่วยเหลือครับ
ผมอยากแจ้งเรื่องพี่เลี้ยงใจร้าย
โอ๊ะโอ
กิ๊งก่อง
บ้านเปิดแล้วค่า
ซื้อนะๆๆๆ
เหมือนหนูแทะริมกับดัก
ผู้มีความหวังเหล่านี้กำลังจะติดอยู่ใน
สงครามของพวกวิลโลบี้
ร้อนๆๆๆๆ
สวยงาม
(ขาย) (ขายแล้ว)
- ไม่นะ - ไฟไหม้
- หวัดดี - หวัดดี
- เจ๋งเป้ง - ช่วยด้วย
การเปิดชมบ้านที่แย่สุด
บ้าเอ๊ย
- ดีมาก วิลโลบี้ - เยี่ยม
วันนี้เรารักษาบ้านของเราเอาไว้ได้
(บีบแตรถ้าคุณรักครอบครัว)
เหมาะเหม็ง
ขณะที่วิลโลบี้ปกป้อง บ้านของพวกเขาอย่างกล้าหาญ...
- โอ๊ะ จะไปไหนน่ะ - แต่พวกเขาสู้สิ่งนี้ไม่ได้เลย
ยินดีต้อนรับค่ะ
ทางนี้เลย
ดูบ้านหลังนี้สิ
ครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ
- ครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ - มันคือบ้านที่เราฝันถึงมาตลอด
ดูเป็นบ้านแสนอบอุ่นนะ ที่รัก
- บ้าน! - ร้ายกาจ ไป
มีที่ให้ฉันปลูกกุหลาบด้วย
- กุหลาบ! - พี่ครับ ผมรักพี่มากเลย
- ฉันต่างหากที่รักนายมาก น้องชาย - ความรัก!
- เราก็รักลูกจ้ะ เด็กๆ - เราก็รักลูกจ้ะ เด็กๆ
แม่รู้สึกได้ถึงความตื่นเต้นของความสนุก...
- ในครัวเรือน - ตื่นเต้น!
- บ้านหลังนี้วิเศษสุดยอด - วิเศษสุดยอด!
เราติดรูปถ่ายครอบครัวไว้ตรงนี้ก็ได้
- รูปถ่าย! - อยู่ที่นี่ต้องมีความสุขมากแน่ๆ
เราจะซื้อบ้านหลังนี้
- ซื้อบ้านหลังนี้ - พวกเรายิ่งใหญ่
แต่พวกเขาสมบูรณ์แบบ
เร็วเข้า
มันเหมือนกับการสังหารหมู่วิลโลบี้ปี 1775
ผู้บุกรุก
มันมีผีสิง
ผมรักคุณ
มีบางอย่างทำให้ครอบครัวสมบูรณ์แบบกลัว
- อย่างโหด - สัตว์ประหลาดแน่ๆ
- เข้าไปดูกัน - เจน อย่า
เกิดอะไรขึ้นกับห้องสมุดของเรา
- ฉันกลัว - กลัวจริงๆ
นั่นมันวิลโลบี้อะไรกัน
ข้าคืออสูรวิลโลบี้
เข้ามาบ้านช้า แล้วข้าจะฉลอง
เลือกกินบาร์นาบี้สักคนนะ
- วิ่งคดเคี้ยว - วิ่งคดเคี้ยว
ไปจากที่นี่ซะ แล้วเจ้าจะปลอดภัย เว้นแต่เจ้าจะเป็นวิลโลบี้
- วิ่งคดเคี้ยว - วิ่งคดเคี้ยว ไม่ได้ผล
ฉันคือวิลโลบี้
งั้นรึ
งั้นฉันว่าเราก็ไม่มีปัญหา...
พ่อกุ้งแห้ง
พี่เลี้ยง
มาที่นี่เพื่อให้บริการเด็กน้อย
นึกแล้วว่าคุณต้องเป็นคนดี
- แขนยาง - แต่ผมขังคุณไว้ในห้องคุณนะ
ไม่เอาน่า ทิม
พี่เลี้ยงสะเดาะกลอนเป็นทุกคนแหละ
ฉันทำชุดนี้ทั้งคืน เพราะฉันอยากช่วยจริงๆ
ช่วยใคร พ่อแม่เราเหรอ
เราไว้ใจเธอไม่ได้นะ
จำนี่ได้ไหม คุณพี่เลี้ยง
"ในส่วนของเด็กๆ
ฉันจะจัดการพวกเขาเอง"
ทำไมต้องทำเสียงชั่วร้ายด้วย ฟังเสียงฉันอ่านนะ
"ในส่วนของเด็กๆ ฉันจะจัดการพวกเขาเอง"
พอคุณพูดแบบนี้ ฉันก็อยากให้จัดการเลยละ
ทิม ฉันอาจทำงานให้พ่อแม่เธอก็จริง
แต่หน้าที่ของฉันคือดูแลพวกเธอนะ
ฉันน่าจะบอกเธอว่าพวกเขาจะขายบ้าน
ฉันขอโทษ
แต่ฉันทำให้หัวใจดวงน้อยๆ ของพวกเธอสลายไม่ได้จริงๆ
- ขอบคุณค่ะ พี่เลี้ยง ขอบคุณ - ยินดีเสมอจ้ะ สาวน้อย
- อยากกอดพี่เลี้ยง - กอดๆๆๆ
เข้ามาเลย เจ้าหัวเห็ดน้อยๆ
- กอดพวกเรา - ด้วยแขนหกข้างเลย
ทิม เป็นอะไรรึเปล่า
ขอบคุณครับ
โธ่ พ่อกุ้งแห้ง
อะไรน่ะ
แผนกช่วยเหลือเด็กกำพร้ามาแล้ว
- หน่วยสี่ ปิดทางออก - ศูนย์ช่วยเหลือเด็กกำพร้าเหรอ
- เราต้องเผ่นแล้ว เดี๋ยวนี้ - ห้ามเด็กเข้าหรือออก
เร็วเข้า เด็กๆ ตามฉันมา เร็วเข้า
เราจะไปไหนกัน
- ประตูหลัง - โอเค
ไม่ ตามฉันมา
- มาเร็ว เธอสองคน - พี่เลี้ยง เกิดอะไรขึ้น
ไม่เป็นไร เกาะกลุ่มกันไว้ เร็วเข้า อย่าแตกตื่น
เรามีเหตุผลให้เชื่อว่ามีพี่เลี้ยงใจร้าย ให้ที่อยู่กับ... เด็กกำพร้า
- เด็กกำพร้าเหรอ - ในฐานะวิลโลบี้
ผมขอสั่งให้คุณออกไปจากบ้านของเรา
- เธอคือเด็กกำพร้า - ใช่ครับ
ไม่ใช่นะ พวกเขามีพ่อแม่ อย่ายุ่งกับพวกเขานะ
ลินดา
นั่นเธอเหรอ
- ใช่ - ลินดาเหรอ
แต่ตอนนี้ฉันเป็นพี่เลี้ยงแล้ว
เธอสวมชุดกระดาษชำระอีกแล้วเหรอ
ใช่ แต่...
โอ้ เธอดูน่าขำสิ้นดี
มันเป็นชุดน่ะ ฉัน...
เคยเป็นเด็กกำพร้ายังไง ก็เป็นเด็กกำพร้าวันยังค่ำ
พี่เลี้ยง คุณเป็นเด็กกำพร้าเหรอคะ
ไม่ คือ... เคยเป็น คือ...
ใช่แล้ว
เราพยายามหาบ้านให้เธอ แต่ไม่มีใครต้องการเธอเลย
ไม่จริงนะคะ พวกเราต้องการเธอ
เห็นไหม พวกเขาต้องการฉัน
โอ้ ลินดา
ผมอยากแจ้งเรื่องพี่เลี้ยงใจร้าย
เราไม่ต้องการเธอ
ทิม
- นั่นนายเหรอ เสียงนายนี่ - ทิม
- ทำได้ไง - ไม่นะ
เด็กๆ โหดเหี้ยมได้เบอร์นี้เลยแหละ
- ผมไม่ได้ตั้งใจ... - นายตั้งใจ
ฉันก็แค่พยายามเป็นพี่เลี้ยงที่ดี
แต่คุณ...
ไม่เป็นที่ต้องการอีกต่อไปแล้ว
- ไม่ค่ะ คุณเป็นที่ต้องการ - ไป ลินดา
ก่อนที่เด็กๆ พวกนี้จะทำร้ายเธอมากกว่านี้
พี่เลี้ยง อย่าไป ขอร้อง!
เจน...
เป็นเพราะนาย
ฉันไม่ได้ตั้งใจ...
นายโกหกเรื่องพี่เลี้ยง นายให้ฉันเอารูธไปทิ้ง
- พ่อแม่เราสั่งต่างหาก - ชี้นิ้วสั่งฉันตลอด
- เจน... - นายมันไอ้คนไม่มีหนวด
- ใส่กางเกงขาสั้น... - เด็กทะเลาะกันต้องแยกจากกัน
ไม่ได้นะ
- เพื่อประโยชน์ของเธอเอง - ไม่นะ
เธอจะได้รับประสบการณ์วัยเยาว์ที่มีมาตรฐาน
จะมีการจัดสรรบ้านให้ จัดหาโรงเรียนให้
จนกว่าพ่อแม่แท้ๆ ของเธอจะกลับมา
เธอเป็นเด็กกำพร้าอย่างเป็นทางการ
ไม่นะ
ขอให้มีวัยเด็กที่ดีนะ
หยุดนะ หนูไม่อยากไป
ช่วยด้วย
หนูไม่อยากไป ปล่อยหนูนะ
- ทิม - เจน
คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะ
รับทราบ เด็กทุกคนได้รับการปกป้องแล้ว
- ไม่นะ - ดีมาก ทีม
เด็กที่น่าสงสารพวกนี้
เดียวดาย ไปคนละทิศคนละทาง สับสน
เหมือนผมเลย จริงๆ นะ
แฝดบาร์นาบี้ส์ได้รับการดูแลในบ้านยุคใหม่
อยู่กับอินเทอร์เน็ต สมองของพวกเขาเต็มไปด้วย ก็นะ...
คุณก็เคยใช้อินเทอร์เน็ตแหละ
เจ้าของบ้านของเจน เชื่อในอำนาจการเยียวยาของเสียงเพลง...
เป็นอะไรรึเปล่าจ๊ะ ยัยหนู
แต่เพลงของเจนไม่อยู่แล้ว
เธอไม่สมมติอีกต่อไป
(กลิ่นแมวใหม่)
ทิมต่อต้านการเปลี่ยนแปลง หนีจากครอบครัวที่ปรารถนาดี
อย่างครอบครัววิลสัน
ครอบครัววอลเตอส์
ครอบครัววาดดิงตันส์
เขาต้องการชีวิตของวิลโลบี้แบบเชยๆ คืนมา
(ขาย) (ขายแล้ว)
ขายแล้วเหรอ
โอ้ ไม่นะ ไม่
แต่มันไม่อยู่แล้ว
ไม่มีบ้าน ไม่มีครอบครัว
ต้องมีใครสักคนดูแลเขา
นี่หน่วยสาม ได้ตัวเขาแล้ว
โลกภายนอกในเมืองมันโหด
บางครั้งคุณก็เป็นแมว บางครั้งคุณก็เป็นหนู
อย่างน้อยเขาก็มีกล่อง
(แคทฮาวด์)
โอเค มันค่อนข้างมืด แต่ก็นะ...
พี่เลี้ยงผู้น่าสงสารเดินหน้าเศร้าหนีไป
หนีจากอดีตของเธอ ไม่หันกลับไปมองอีกเลย
แน่นอน มันไม่ใช่ความผิดของใครจริงๆ
ได้ ผมจะหยุดรถเอง
พอใจยัง
ให้ฉันลงนะ ให้ฉันลง
นั่นมันวิลโลบี้อะไรกัน
แบบนี้ดีใช่ไหมล่ะ น่าตื่นเต้น
(แผนกช่วยเหลือเด็กกำพร้า เราแก้ไขสิ่งที่คุณผิดพลาด)
ได้เวลาข้าวโอ๊ตแล้ว
ไม่หิว
เธอคงจะเป็นพ่อกุ้งแห้งสินะ
อะไรน่ะ
หิว... อิสรภาพ
พี่เลี้ยงเหรอ
เรียกฉันว่าฟิล
ขึ้นรถข้าวโอ๊ตซะ
ฉันจะช่วยเธอหนี
ผมไม่ควรได้รับการช่วยหลบหนีที่คุณพูดถึงเลย
ทิ้งผมเถอะ ฟิล
ให้ผมอยู่กับความผิดของผม
สมเพชตัวเองอยู่เหรอ
ฉันคงไม่ได้รับเชิญสินะ
ใช่ เธอทำทุกอย่างพัง
ฉันก็ทำพังเหมือนกัน
ฉันทิ้งพวกเธอไว้ที่นั่นตามลำพัง
ฉันหนี
แต่ฉันกลับมาแล้ว
และฉันจะไม่ไปจากที่นี่โดยไม่มีวิลโลบี้
ผมเป็นแค่ "วิ่นป่นปี้"
ผมแค่อยากเป็นวิลโลบี้ที่ยิ่งใหญ่ ที่มีครอบครัวสุดเจ๋ง
- เฮ้ย! - นี่เธอหาว่าเจนไม่เจ๋งเหรอ
- เปล่านะ - บาร์นาบี้ เอไม่เจ๋งเหรอ
- เปล่า แค่... - บาร์นาบี้ บีไม่เจ๋งเหรอ
- เธอไม่เจ๋งเหรอ - โอเค ผมเข้าใจแล้ว หยุดเถอะ
ฟังนะ พ่อกุ้งแห้ง เธอมีครอบครัวนะ
พวกเขาต้องการเธอ
และเธอต้องการพวกเขา
หมวกกันภัยของผม
รีบเผ่นแล้วไปทำอะไรเจ๋งๆ กันเถอะ พี่น้อง
รีบไปกันเถอะ พี่น้อง
ผมชื่นชมความโหดเหี้ยมของคุณนะ แต่นี่มันบ้ามาก
ใกล้ถึงแล้ว
ผม...
จะพาข้าวโอ๊ตไปเดินเล่นน่ะ
ข้าวโอ๊ตชอบเดินเล่น
ไปกันเถอะ ข้าวโอ๊ต
มีเด็กกำพร้าอยู่ในรถเข็นรึเปล่า
ฟิล
เด็กกำพร้าในรถเข็นข้าวโอ๊ตเนี่ยนะ เกิดมาไม่เคยได้ยินอะไรแบบนั้นเลย
เป็นอะไรที่ประหลาดมาก
ไม่นะ อย่าแตะต้อง
อย่าดูในนั้น
แม่เจ้า หลังฉัน!
บังอาจมาก
นายคิดว่าข้าวโอ๊ตโตในทุ่งหรือไง ฟิล
รู้ไหมว่าต้องแช่ข้าวโอ๊ตพวกนี้นานแค่ไหน
กว่ามันจะนิ่มพอที่จะไม่ทำให้เด็กสำลักได้
รหัสสีฟ้า เธอไม่ใช่ฟิลตัวจริง
ลินดานี่
หยุดตรงนั้นเลยนะ ฟิลตัวปลอม
- พี่เลี้ยง - ทิม
เธอขโมยเด็กกำพร้า
- เขาไม่ใช่เด็กกำพร้า - และเธอก็ไม่ใช่ลินดา
แต่ผมคือฟิล
- นี่แน่ะ - นี่แน่ะ
(แผนกช่วยเหลือเด็กกำพร้า)
เจอแล้ว
เธอกำลังจะหนีไปแล้ว หยุดยัยลินดานั่น
นึกแล้วว่ารถของฟิลต้องเจ๋ง
พี่เลี้ยง ประตูรั้ว!
ประตูรั้วแล้วไง ฟิลไม่ใช่ไก่กา
เรามีเรื่องราวของผู้คน ในบริบทต่างๆ มากมาย...
รู้ไหม ดีนะที่ได้เห็นลินดาริเริ่มอะไรใหม่ๆ
และปลุกคนอื่นๆ อย่าไปไหนนะครับ
คืนนี้ เด็กชายร่างผอมแห้ง หลบหนีจากสถานพินิจ
การตามล่าเขา...
ทิมอยู่ในกล่อง
แฝดบาร์นาบี้ส์ ฉันมีเรื่องให้ช่วย
- โอเค ทิม - ได้ ทิม
ไปกันเถอะ
- ไม่ - ไม่เหรอ
- หมายความว่าไง ไม่ เราต้องรีบแล้วนะ - ไม่ต้องรีบหรอก
เรามีกลองนะ ที่รัก เรามีกลอง
เจน ขอร้องล่ะ
เราจะไม่ใช่วิลโลบี้เลย ถ้าไม่มี "สมมติ" ของเธอ
สมมติ...
ฉันพูดว่า...
ฉัน...
ขอโทษล่ะ
สมมติว่านายพูดล่ะ
สมมติว่าเธอรับคำขอโทษของฉันล่ะ
สมมติว่านายเลิกสั่งให้ฉันทำอะไรๆ ล่ะ
สมมติว่าเธอเลิกทำให้ฉันต้องซวย และต้องติดอยู่ในห้องเก็บถ่านหิน
ในขณะที่เธอได้เล่นกับเด็กกำพร้า และกินมีตโลฟล่ะ
- ฉันรับคำขอโทษของนาย - อะไรนะ
ทิมบอกว่าเขาขอโทษ
เพราะเขาทำผิดไป
เกี่ยวกับทุกเรื่องที่ฉันจดไว้ตรงนี้
แผนกช่วยเหลือเด็กกำพร้า เปิดประตู
เราต้องเผ่นแล้ว
- มีอะไรให้ช่วยคะ - เรากำลังตามหาเด็กที่หายไป
มีคนเจอพวกเขาแล้วค่ะคุณ
บาย
ตราบใดที่พวกเขาคิดว่าพวกเธอเป็นเด็กกำพร้า พวกเขาจะไม่มีวันยอมแพ้
มีทางเดียวที่จะหนีจากเรื่องนี้ได้
พวกนายจะไม่ชอบหรอกนะ แต่...
สมมติว่า... เราพาพ่อแม่กลับมาล่ะ
- อะไรนะ - พ่อแม่เหรอ
- พี่เลี้ยงจับพวงมาลัยไว้เถอะนะ - โทษที แต่พ่อแม่พวกเธอไม่ดีนะ
ใช่ ผมรู้ว่าพวกเขาชั่วช้า
แต่พวกเขาเป็นพ่อแม่เดียวที่เรามี
ฟังนะ ผู้หญิงจากศูนย์ช่วยเหลือนั่นพูดว่า
ถ้าพ่อแม่แท้ๆ ของเรากลับมา
เราก็อยู่ด้วยกันได้
เราต้องพาพวกเขากลับมา
เรารู้นี่ว่าพวกเขาไปไหนกัน
สวีตเซอร์แลนด์
- "ผู้ที่ปีนขึ้นไป..." - "จะไม่ได้กลับลงมา"
ระวัง...
หมวกหนามแหลมพวกนี้เก๋ไหมจ๊ะ ยาหยี
หนามแหลมพวกนี้เพิ่มความกำยำ ให้เท้าคุณดูมาดแมนขึ้นไปอีก
- สู่การผจญภัย - สู่การผจญภัย
เด็กๆ แสนฉลาดพวกนั้น เกิดจากสองคนนี้ได้ไงกันนะ
นี่มันทฤษฎีของดาร์วินใช่ไหมเนี่ย
เราต้องช่วยพวกเขาจริงเหรอ
วิลโลบี้
ผมชอบโรงงานของท่าน
ผมต้องการโรงงานของท่าน
ยกโรงงานให้ผมเถอะนะ
คืนนี้
หวัดดี เมล
เราต้องสร้างอะไรบางอย่าง เพื่อไปสวีตเซอร์แลนด์
ได้
- แผนหนึ่ง - แผนสอง
- จัดไป - จัดไป
นี่แหละที่ฉันเรียกว่าเรือบิน
เยี่ยมมาก แฝดบาร์นาบี้ส์
- เรือบินที่ดี - เรือบินที่อร่อย
สู่สวีตเซอร์แลนด์
ใจเย็นจ้ะ รูธี่
เอาละ เด็กๆ ไปฉี่ซะ ฉันจะกลับมาพร้อมข้าวโอ๊ต
ใช่แล้ว ข้าวโอ๊ต
ดูสิ รูธี่อยากช่วย
มันเกือบจะเหมือน...
พวกเขาคือครอบครัว
เริ่มเส้นทางสู่สวีตเซอร์แลนด์
โอ้ สวีตเซอร์แลนด์ หนูจะต้องชอบที่นั่นแน่ รููธี่
ดินแดนแห่งช็อกโกแลต ชีส และมีด
อะไรน่ะ
ทิม
พวกนายว่าพี่เลี้ยงจะโกรธไหม ที่เราแอบออกมา
และหนีมากับเรือบิน และขโมยมือถือเธอมา
และกระเป๋าด้วย
เธอต้องโกรธแน่นอน แต่เราทำให้เราเป็นเด็กกำพร้าเอง
เราก็ต้องทำให้เราเลิกเป็นเด็กกำพร้าเอง
ฉันยังไม่ตาย
ในที่สุดฉันก็ยังไม่ตาย
ดูนั่นสิ
ขณะที่เหล่าวิลโลบี้บินไปทางตะวันออก มุ่งหน้าสู่อรุณรุ่ง
ผมก็แค่ติดเรือบินมาด้วย ในโคนอันนี้
ผมบอกคุณแล้วว่าเรื่องนี้จะน่าตื่นเต้น พวกเขาจะเจอพ่อแม่ทันเวลาไหม
ไม่รู้สิ ผมอยู่ในโคนนะ
(แอลป์ที่ไม่อาจปีนได้)
แอลป์ที่ไม่อาจปีนได้ พวกเขาว่างั้น
เทียบกับเนินแห่งความรัก ที่เราปีนกันมาไม่ได้เลย แม่จ๋าแสนหวาน
โอ้ พ่อจ๋า...
พาแม่ไปสู่ยอดเขาทีนะจ๊ะ
ทำอะไรอยู่ เจ้าพวกโง่
- แม่จ๋าๆ ที่รัก - หยุดร้องโยเดลนะ
ดูสิ หิมะ
(สวีตเซอร์แลนด์)
เติมเชื้อเพลิงเลย พวก
- ใส่น้ำตาลในท่อ - ในถังน้ำมัน
อรุณสวัสดิ์ค่ะ
เราจะไปหยุดพ่อแม่เราไม่ให้ฆ่าตัวตาย บาย
เยี่ยม เจ๋ง
ปีนขึ้นไป ที่รัก ปีนขึ้นไป
(หยุด! ไม่อาจปีนได้!)
ดีกว่าเดินเยอะเลย
บาร์นาบี้...
พ่อว่าพ่อไม่รู้สึก... ถึง... จมูกพ่อแล้ว
ไม่นะ ไหมพรมหมดแล้ว
แม่ถัก... ไม่ได้
- โอ้ แม่จ๋าแสนหวาน - พ่อจ๋า เราทำผิดพลาดอย่างมหันต์
เราต้อง... กลับบ้าน
โอ้ แม่จ๋า แม่คือบ้านของพ่อ
คุณมาถึงที่หมายแล้ว
นั่นไง
- พวกเขาอาจอยู่ที่ไหนก็ได้บน... - นั้น! ดูสิ
ฉันสงสัยว่าพ่อแม่เราเกี่ยวข้องกับเรื่องนั้น
พวกเขาสร้างความวุ่นวายเก่งจริงๆ
- มีบางอย่างข้างนอก - มีบางอย่างข้างนอกจริงๆ
ดูสิ ดู
สีแดงวิลโลบี้ เส้นใยมนุษย์
เรียบดุจเส้นไหม
หมีน้ำของพ่อ
แม่ถักไม่ได้
เส้นไหมของแม่
- สำเร็จ - เราเจอพวกเขาแล้ว
ตามเส้นไหมนั่นไป
เกาะแน่นๆ นะ วิลโลบี้
ฉันมองไม่เห็นอะไรเลย
มองไม่เห็นเลย
เย็นใจที่ได้เจอนายนะ
เล่นคำได้เจ๋ง เจน
ไม่นะ เรากำลังเสียพลังงานไป
แฝดบาร์นาบี้ส์ เกิดอะไรขึ้น
- ความสูง - เราต้องการสายรุ้งเพิ่ม
ขับต่อไป
เร็วหน่อย พวก
- สายรุ้ง - สายรุ้ง
- เหยียบมิดละนะ - สายรุ้ง
- สายรุ้ง
สายรุ้ง
ไม่อาจปีนได้ แต่ใช่ว่าไม่อาจบินได้
ดูนั่น
เส้นไหมนำไปที่...
ไม่นะ
อย่างกับสุสานแน่ะ
เร็วเข้า
พวกเขาต้องอยู่ที่นี่แหละ
แยกกัน
- แยกกัน - แยกกัน
ต้นไม้
- ต้นไม้ - นี่ก็ต้นไม้
- ต้นไม้อีกแล้ว - ไม่มีวี่แววพวกเขาเลย
เป็นไปไม่ได้
พวกเราหนาวตายตรงนี้แน่ถ้าหาพวกเขาไม่เจอ
ฉันได้ยินอะไรบางอย่าง
- เหมือนกัน ได้ยินบางอย่างจริงๆ - มัน "บาง" หรือ "อย่าง" กันแน่
มันคือ "บาง" แล้วก็ "อย่าง" ไปเลย!
ไม่ใช่ต้นไม้
พ่อกับแม่
จูบของพวกเขา มันยังอุ่นอยู่เลย
เครื่องทำความร้อน ไฟ
เร็วเข้า
ไชโย
เรามีพ่อแม่
- หม่าม้า - และป่าป๊า
เด็กๆ เหรอ
พ่อยอดขมองอิ่ม เรากลับถึงบ้านแล้วเหรอ
เปล่าจ้ะ สุดที่รัก
อยู่บน... แอลป์
พวกเรามาช่วยพ่อกับแม่ครับ
ช่วยเหรอ
- ช่วยเราเหรอ - แต่มาได้ไง
- เรารู้ว่าพ่อกับแม่จะไปไหน - เราส่งพ่อกับแม่มาเอง
ตัวแทนท่องเที่ยวน่าตำหนิน่ะ
- แผ่นพับน่ะเหรอ - ลูกบอลของแม่
นี่ฝีมือ...
พวกแกเหรอ
เราอยาก...
ทำให้ตัวเองเป็นเด็กกำพร้าน่ะ
- แต่พวกเราคิดผิด - ผิดมหันต์
แม่เจ้า
คืองี้ครับ เราไม่ใช่ครอบครัวที่สมบูรณ์แบบหรอก
ไม่ใช่ครอบครัวที่ดีด้วยซ้ำ
แต่พ่อแม่ต้องพึ่งเราเพื่อลงไปจากแอลป์นี่ และพอเราลงไปถึงข้างล่าง
เราก็ต้องพึ่งพ่อแม่ เราทุกคนจะได้อยู่ด้วยกันได้
พ่อกับแม่ไม่ต้องรักเราก็ได้...
แต่ช่วยเป็นพ่อแม่ของเรา... อีกครั้งได้ไหม
- นะครับ - นะคะ
ตายแล้ว พ่อจ๋า บางทีเราอาจคิดผิดก็ได้
เราทำได้ดีกว่านั้นนะ
ดีไหม เพื่อความรัก
เพื่อความรัก
หลบไปให้พ้น
ดูเครื่องยนต์นั่นสิจ๊ะ
โอ้ ฉันอยากบินจริงๆ
วิ่งเร็ว แม่จ๋า วิ่งให้เร็วที่สุด
- ผมไม่นึกเลยว่าจะเจอมุกนี้ - ฉันไม่ได้เอาชุดวิ่งมา
- ยกขาขึ้นมาจ้ะ - แม่มาแล้ว พ่อจ๋า
สู่การผจญภัย
แม่จ๋า ไปหัดขับเรือบินมาจากไหนเนี่ย
แม่นึกว่าพ่อขับอยู่ซะอีก ที่รัก
น่าเสียดาย พ่อแม่วิลโลบี้ยังคงเห็นแก่ตัว...
คันเหยียบพวกนี้เอาไว้ทำอะไร
อย่างเหลือเชื่อ สุดขีด...
- สุดๆ - แย่แล้ว
พวกเขาจะมีโอกาสรอดไหมเนี่ย
ฉันคิดว่าไม่
ให้ตายสิ ความมุ่งมั่นและจินตนาการ ทั้งหมดของพวกเขา...
ไม่สำคัญเลยว่าคุณดีแค่ไหนใช่ไหมเนี่ย
โลกอาจเป็นที่ที่หนาวจับใจได้
เราต้องทำให้ร่างกายอบอุ่นไว้
โอ้ ทิม
- มันเป็นน้ำแข็งแล้ว - เป็นน้ำแข็งจริงๆ
- ความร้อน - ไปเอาความร้อน
ไม่ แฝดบาร์นาบี้ส์ อยู่ด้วยกันสิ
ความร้อนหายไปแล้ว
ทิม เอาไงกันดี
เส้นไหม เราตามมันขึ้นมาได้
- เราก็ตามมันลงไปได้ - ทิม
กลับมานะ ขอร้อง เราต้องอยู่...
ไม่นะ
สิ้นหวังแล้ว
กลับมานะ
หนาวจัง
- ไม่มี... - สเวตเตอร์แล้ว
ไม่นะ
สมมติเป็นครั้งสุดท้าย
- ฉันได้ยินอะไรบางอย่าง - เหมือนกัน
ผ่านทางกระจก
เหนือกำแพง
เจน
มองหาบางสิ่งที่แปลกใหม่
ตื่นจากความฝัน
ลืมอดีตทิ้งไป
ที่สุดปลายสายรุ้งนั้นมีเธออยู่
- ฉันติด - ชื่อนั้นสำคัญไฉน
ท่วงทำนองที่คุ้นหู
เราเล่นตามบทบาทของเรา ในกล่องที่เต็มไปด้วยรู
เมื่ออนาคตหายไป และเส้นได้ถูกข้ามไป
ฉันรู้ว่าฉันจะอยู่ที่ใด
ไม่ว่าจะดีหรือว่าจะร้าย
ฉันจะอยู่เคียงข้างเธอ
ไม่จำเป็นต้องบอกลากัน
บัดนี้ฉันมองเห็นแสงไฟ
เมื่อท้องฟ้ากลายเป็นสีเทา
และไม่มีสิ่งใดเอื้อนเอ่ย
สุดท้ายแล้ว
ฉันเลือกเธอ
เจน
และเธอ
แกด้วย เจ้าเหมียว
ฉันเลือกเธอ
ขอบใจนะ เจน
ขอบใจ
เศร้าแท้
แต่จำไว้นะ... นี่คือเรื่องราวแบบเชยๆ
เพราะงั้น มันจะจบแบบนี้ไม่ได้ใช่ไหมล่ะ
รูธ
- มันคือสวิสไจโรคอปเตอร์ - มีที่เปิดกระป๋องด้วย
ฉันว่ามันคือที่เปิดจุกขวดนะ
บิดอย่างรวดเร็ว
พ่อกุ้งแห้ง
พี่เลี้ยง
ผ่านร้อนผ่านหนาวกันมา แต่เธอทิ้งพวกเราเหรอ
- แต่คุณหาเราเจอได้ไง - เราตามสายรุ้งเข้าไปในพายุมา
แล้วรูธก็ได้ยินบทเพลงอันไพเราะของเธอ
คุณได้ยินเพลงของหนูเหรอ
มันเพราะมาก เจน
ฉันเชื่อว่าพ่อแม่พวกเธอต้องชอบแน่ พูดถึงพ่อแม่ พวกเขาอยู่ไหนล่ะ
ฉันอยากบอกพวกเขา ว่าลูกๆ ของพวกเขาเจ๋งแค่ไหน
พวกเขาขโมยเรือบินสุดเจ๋งของเราไปครับ
เรามีพ่อแม่ที่แย่จริงๆ
หมายถึง "เคยมี" สินะ
เราเป็นเด็กกำพร้าแล้ว... จริงๆ
อะไรนะ
ไม่มีพ่อแม่
- ไม่มีบ้าน - ไม่มีที่ไป
เราสูญเสียหมดทุกอย่าง
แต่เรามีกันและกันนะ
ฟังนะ เราขับเรือบินขนมหวาน
ข้ามน้ำข้ามทะเลกัน
เราปีนเขาที่ไม่อาจปีนได้
- จริงๆ แล้วไม่ได้ปีนนะ - ใช่ แต่พูดได้ซึ้งดีนะ
ตราบใดที่เราสามัคคีกัน เราจะรอดปลอดภัย
ไม่ว่ามีหรือไม่มีพ่อแม่ก็ตาม
- สมมติว่า... - เรามาเป็นครอบครัวเดียวกันล่ะ
- หวัดดีฮะ แม่ - หวัดดีฮะ แม่
ฉันเอาด้วยสุดตัว
เจ๋งไปเลย ฉันก็เหมือนกัน
- ไชโย - ผบ. คะ พาเราไปจากที่นี่ที
มันหนาวเกินกว่าจะซึ้งได้
เจ๋งสุดยอดของสุดยอด เย่!
ทำไมเราไม่ใช้เฮลิคอปเตอร์ล่ะ
เราไม่ต้องการเฮลิคอปเตอร์หรอก เราคือครอบครัว
โอเค มันประหลาดนิดๆ อะนะ แต่สุดท้ายเราก็มาถึงจุดนี้
ความมุ่งมั่น จินตนาการ ความหวัง
บอกแล้วว่าผมดูออกว่าเรื่องไหนดี
เรื่องที่ดีที่สุดคือเรื่องที่ลำบากที่สุดไง
มันไม่ดก
แต่ก็ยังเป็นหนวดอยู่ดี
ฉันว่าเรารู้ว่ามันหมายความว่าไง ใช่ไหม ทิม
เราจะไม่ทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่อีกแล้ว ตั้งแต่เรื่องนั้นเกิดขึ้น
หนวด
ถ้าเธอกินข้าวโอ๊ตนะ ทิม เธอจะมีขนขึ้นทุกส่วนเลย
บางทีทิมผู้ไร้ขนอาจต้องการอะไรใหม่ๆ
ฉันเรียกมันว่าเมลานอฟมีตโลฟ
ไม่นะ
- รูธ - ไม่นะ
ดูสิ ทิม รูธมีหนวดเนื้อสัตว์
วิลโลบี้
ดูพวกเขาสิครับ
ครอบครัวสมบูรณ์แบบที่ไม่สมบูรณ์แบบ
และถึงแม้พวกเขา จะไม่ได้ทุกสิ่งที่พวกเขาอยากได้
- เอาเลย - แต่พวกเขาก็ได้สิ่งที่พวกเขาต้องมี
ผมว่าเราทุกคนต้องการความรัก
แม้แต่ผม
ฉันรักหนวดของฉัน
เห็นไหมครับ พวกเขาอยู่ด้วยกัน อย่างมีความสุขตลอดกาล
ซึ่งมากกว่าที่ผมจะพูดได้กับ... นั่นแหละ
โอ้ พ่อยอดยาหยี
แม่รักการได้เห็นโลกกับพ่อเหลือเกิน
แม้จะเปียกก็เถอะ
ไม่มีอะไรจะหยุดเราจากการผจญภัยได้ แม่จ๋า
ตายจริง
(หนังสือรับรองการรับเป็นบุตรบุญธรรม) (ทิม วิลโลบี้ เจน วิลโลบี้)
(บาร์นาบี้ เอ วิลโลบี้ บาร์นาบี้ บี วิลโลบี้)
คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล
อะไร อย่ามองผมแบบนั้นนะ มันไม่น่าขยะแขยงสักหน่อย