Co za ironia.
Wszyscy uciekają z Nilfgaardu,
a my za wszelką cenę próbujemy się tam dostać.
To jedyna droga do Caed Dhu. W przypadku Ciri cel uświęca środki.
Musimy się przeprawić.
- Milva znała te szlaki. - Tak.
Z nią byłoby nam łatwiej.
Ja też je nieźle znam.
Jako Brodziec
byłem znany nie tylko z mojej odwagi, ale też z oka do szczegółów.
Oraz z sokolego wzro…
- Żyjesz? - Tak, tylko…
Korzeń tam wystawał.
Weź se zbadaj ten sokoli wzrok.
Nie drwij z chorego.
To nie korzeń, tylko lina.
No to w takim razie…
Tak! Geralt, to ci się spodoba.
Brawo, Jaskier. Znalazłeś porzucony prom.
Nie porzucony.
Ukrywali się w krzakach.
- Chcemy przepłynąć rzekę. - Do Nilfgaardu?
Ta stara krypa was nie przewiezie.
Wygląda całkiem solidnie.
Ale interes zwinęliśmy przez tę całą wojnę.
I… ataki goryli.
Goryli? W życiu nie widziałem tu małp.
Założę się, że wystarczy wam napchać sakiewki.
A macie
czym je napchać?
Tak myślałem. Nigdzie nie płyniemy.
Albo nas przewieziecie, albo przewieziemy się sami.
Po tym całym błądzeniu, śmierci i bitkach,
kto by pomyślał, że tak dotrzemy do Nilfgaardu?
Moje sranie trwa dłużej niż ten rejsik.
Nie tylko ty czarujesz słowem, bardzie.
Wychodzi na to, że Nilfgaard wygląda jak każdy inny kraj.
Zwykły kawałek ziemi, żeby za niego walczyć i ginąć.
Nic specjalnego.
Nie wszyscy się tutaj zgodzą.
Goryle!
Zatrzymać się!
Wojska Północy.
- Prom, szybko! - Co robią w Nilfgaardzie?
To nie goryle.
Gerylasi walczą na tyłach wroga!
Dobijcie do brzegu!
Zaraza, Nilfgaardczycy!
- Nilfgaard! - Do broni!
Utrzymać pozycje!
- Za Nilfgaard! - Długo tu nie przetrwają.
A my zajęliśmy im prom.
Prom to nasza jedyna nadzieja!
- Co… - Ściągają nas!
- W środek walki. - Co ty… Nie!
Nie! Czemuś to zrobił, durniu?
Teraz to się wściekną!
- Wracajcie! - Wybaczcie!
Zająć łódź! To nilfgaardzcy szpiedzy!
Musimy się przeprawić!
- Ognia! - Uwaga!
Kurwa. Co oni robią?
- Wiosłuj ile sił! - Dokąd?
Do ataku!
Wiosłuj!
Trzymamy z wami!
WIEDŹMIN
Spływając rzeką między dwiema walczącymi armiami,
wiedźmin wiedział, że poszukiwania Ciri wiszą na włosku.
Tym razem, ponieważ wierzyli w siebie nawzajem,
dziwaczna kompania Geralta…
- Hanza. - I…
Nazywano ich hanzą.
- Angoulême to wymyśliła. - Kto?
Spokojnie, wkrótce o niej usłyszycie.
Mała Nimue.
Patrzcie państwo.
Taka wyrośnięta, a wciąż poprawia starego Pogwizda.
Zwykle to ja ruszam w drogę.
Mówiłam, że do tego dojdzie. Muszę odnaleźć swoje przeznaczenie.
Opowiesz mi ostatnią historię?
Prosimy! Co zrobiła hanza?
- Opowiadaj! - No dobrze.
- Na czym stanąłem? - Goryle ostrzeliwały prom.
Ach, tak.
Hanza wyszła z ataku cało.
Jak na razie.
Umknęliśmy niebezpieczeństwu.
Pewnie! A na tej rzece każdy ma nas za wrogów.
Nie mamy gdzie zacumować.
Płyńmy z prądem.
Pod czyim sztandarem walczyły te białe tuniki?
Mieli pomieszane herby. To jakaś połączona armia.
Nie trzeba się z nimi zapoznawać. Cieszmy się, że nas nie pozabijali.
Łucznicy od północy!
Ognia!
Schrońcie się!
- Nilfgaardczycy? - Już nic nie rozumiem.
Od południa armia Północy, od północy Nilfgaard.
Nie próbuj zrozumieć wojny!
Ognia!
- Kryć się! - Wystrzelają nas!
Mój prom!
Nie będę cię uczył twojego fachu, ale czy mógłbyś…
O nie, nie żyje.
Kojfnął. Kurwa!
To przez ciebie!
Starczy już tych strzał!
Nie grzeszą kreatywnością, nieprawdaż?
- Zaraza. - Łucznicy, wstrzymać ogień!
- Chyba cię usłyszeli. - Łucznicy!
- Czekajcie! - A cóż to, kurwa, jest?
Wymierz.
Celuj.
Cel ustawiony!
Ich kreatywność.
- Pal! - Bogowie, wszyscy zginiemy!
Szybko!
Zgaście to!
Co się dzieje?
Milva!
Brawo!
Wiewiórka!
Tak, dalej!
Płyń!
- Co za wejście. - Ktoś musiał uratować wasze zady.
Nic ci nie jest?
Nic.
Naprawdę.
- Regis! - Tam!
Wybitnie władasz łukiem.
Trafili cię w serce.
Moja droga.
Nie wybiłem wam z głowy tych dziwnych ludzkich przesądów?
Miałby mnie wykończyć zaostrzony patyk?
To tak jakby ciebie miało zabić coś bez kłów.
Nie sprawdzajmy tego w najbliższej przyszłości.
- Witamy, brakowało nam cię. - Pamiętasz, jak miałaś nas dosyć?
Za którym razem?
Całe stulecia świetności.
Istredd.
Rita.
Vesemir.
Nowicjuszki.
Tyle przepadło przez jednego człowieka.
Powiedzieć ci coś szalonego?
Naprawdę sądziłam, że mamy szansę.
Uwierzyłam w to, bo tak bardzo pragnęłyśmy
zniszczyć w końcu Vilgefortza.
Zaraz, gdzie Ciri?
Emhyr jej nie znalazł.
Wciąż tam jest.
Gdzieś, ale nie wiem gdzie.
Przepraszam.
Nie, to ja przepraszam.
Wiem, że jest twoją córką.
Ale była też naszą nadzieją.
Teraz to już naprawdę koniec.
Tego tutaj.
Nas wszystkich.
Gdy cię znalazłam…
zapytałam…
w jakiej formie się odrodzisz.
Pamiętasz?
Wtedy nie rozumiałam, co to naprawdę znaczy.
Budowałam armię.
Sądziłam, że aby przetrwać,
czarodziejki muszą stać się…
żołnierzami.
Bardzo się myliłam.
To znaczy?
Przez cały czas nie widziałam tego, co było tuż pod moim nosem.
Od teraz to będzie nasz główny atut.
Wspólnota sióstr.
Zbierz pozostałe.
Wszyscy tak się boją Leo Bonharta.
Chcę zobaczyć jego minę, gdy go dopadniemy.
- To nie zwykły łowca. - Szkoda, że nie ma tu Falki.
- Ciekawe, dlaczego odeszła. - Nie była sobą.
Jeszcze do nas wróci. Czuję to.
- Może. - Też masz taką nadzieję.
Odpuszczam nadzieję. Skupię się na tym, co prawdziwe.
Na przykład na Bonharcie.
Racja. Falka dokonała wyboru, ale my wybraliśmy lepiej.
Do dzieła. By zostać legendą, trzeba jakąś zabić.
O tak!
POSZUKIWANI
POSZUKIWANA ŻYWA. BLONDYNKA. ZIELONE OCZY. NIEBEZPIECZNA. NAGRODA.
Pędź, Kelpie. Szybciej!
Galopem!
Tu jest czysto.
Resztę drogi do druidów lepiej przebyć pieszo.
Znowu oni?
Kurwa mać.
- Ścigają nas? - Raczej ktoś ściga ich.
Do tej łodzi!
- Utknęliśmy między dwoma pożarami. - Pieprzony koszmar.
Pierdolcie się, skurwysyny!
Co tam krzyczą?
Trudno coś wyłapać między „skurwysynami” i „spermochlipcami”.
Macie się zatrzymać!
Oddajcie łódź!
Nilfgaard nadciąga!
Przecież to…
Chcę tę pieprzoną łódź!
…królowa Meve.
Ale ma jaja, że wędruje po Nilfgaardzie.
Uwięziliśmy ją tam.
Nilfgaardzcy szpiedzy,
Jej Wysokość królowa rozkazuje wam
natychmiast sprowadzić łódź na brzeg!
Odmowa wykonania rozkazu będzie skutkować egzekucją!
Nie chcę szukać dziur w tej logice,
ale nie jesteśmy Nilfgaardczykami!
Trzymamy z wami!
Wiosłujmy dalej.
Za wiele wam to nie da.
Niedługo wypłyniemy na otwarte morze.
Ze słoną wodą?
A co? Kolejny ludzki przesąd?
Nie, to mi rozpuszcza skórę.
Z rozkazu królowej!
Jestem wampirem.
To cześć!
Rozkazuję wam…
Ktoś ma pomysł, jak przetrwamy tę rzeczną przeprawę?
Kończąc ją.
Musimy wyjść z wody.
Już w samym swoim zamyśle
Bractwo było wewnętrznie sprzeczne.
Wykorzystywało na swój użytek nasze nadludzkie moce,
podsycając nienawiść
i nieufność wobec każdego, kto jest inny.
Zmuszając nas do królewskich sojuszy
i szczując na siebie nawzajem.
Ale w ciągu kilku tygodni
my, kobiety w tej sali,
zdołałyśmy połączyć naszą magię i metody,
by sprzymierzyć się ze starymi wrogami, dzieląc wspólny cel.
Ochronę magii przed zakusami Vilgefortza.
Fringillo, jesteś z nas najsilniejsza,
bo przetrwałaś tortury Vilgefortza.
Przez całe życie kierował mną jeden pierwotny instynkt.
Lgnęłam do ludzi posiadających władzę.
- Aż odwiedziłaś mnie ty. - W twojej króliczej norze.
Wychodzi na to, że nasza siła…
cała nasza siła…
jest wrodzona.
Razem jesteśmy silniejsze.
Razem posprzątamy ten bałagan.
Wszystkie wiemy, że to wina Vilgefortza.
Wciąż gdzieś tam jest.
To nie koniec. Przyszłość magii wciąż jest zagrożona.
Ciri wciąż jest zagrożona.
Odnajdziemy ją.
W międzyczasie
zadbajmy o to, żeby miała dokąd wracać.
Sprowadzimy Assire, Idę,
Ximer, Alainę i nowicjuszki
i stworzymy lożę czarodziejek.
Zrobimy to po swojemu.
W końcu coś widać.
- Pierwszy most od wielu mil. - Zapewne ostatni.
Nic dziwnego, że krąży tu tyle wojska.
Ten, kto zajmie most…
Rządzi tymi terenami.
Przepłyńmy pod nim, zacumujmy i zatrzyjmy ślady.
Wrócimy do naszej misji i znajdziemy druidów.
Właśnie tak, nie kłopoczcie się nami.
Jesteśmy tylko grupą beztroskich odmieńców,
którzy ratują księżniczkę przed okrutnym losem.
Tylko nie…
patrzcie… w dół.
- Na wodzie! - Widać prom!
- Padnij! - I znowu.
- Ładuj! - Ładuj!
- Stać! - Mamy tam łódź!
- Mielizna! Odepchnijmy się! - Szybko!
- Zabić ich! - Prędko!
Strzelać!
Za nimi!
Trafili cię.
Wcale nie.
Połóżcie ją, szybko.
Ostrożnie. Zdecydowanie coś ci dolega.
Objawy są ewidentne.
Ona roni.
Dzięki za informację.
Milva, co mogę zrobić?
Możesz dać mi spokój.
- Zbliżają się jeźdźcy! - Nasi?
To Nilfgaard!
- Bronić mostu! - Szybko!
Milva, póki krwawisz, nie możesz się ruszać.
Cahir, co się dzieje?
Nilfgaardzkie wojsko na północy!
Jeśli Nilfgaard zajmie ten most,
zabiją każdego, kogo tu znajdą.
- To nie nasza walka. - Dla niej!
Głusi jesteście? Zostawcie mnie!
Damy ci prywatność, ale nie porzucimy.
Pomogę jej,
ale musicie nam zapewnić przejście.
Wiewiórko, ocaliłaś nam skórę, a krasnolud zawsze spłaca długi.
Wydostaniemy cię stąd,
nawet jeśli nie mam pojęcia, jak przejść przez pole bitwy.
Jaki stopień miałeś w wojsku?
Byłem oficerem.
Jesteś gotów zabijać takich jak ty kiedyś?
W końcu pojąłeś, kim już nie jestem.
Jaką strategię proponujesz?
Za mną.
Geralt!
Będzie dobrze, Mario.
Pewnie obaj obili makówki jeszcze w kołysce.
Jeden oficer i wiedźmin nie mogą się mierzyć z całą armią!
Jaskier, idź.
Wrócimy. Obiecuję.
Nie zagarną całej zabawy dla siebie.
- Niedługo wrócimy. - Na plasterki Nilfgaardczyków!
- Dalej, staruszku. - Nie potrzebuję zachęty!
- Odwrót! - Ratujcie się!
Jeszcze jeden krok, a sam cię wykończę!
Jest ich zbyt wielu, stracimy most!
- Ja o tym decyduję! - Ty, rusz się.
Zawracać dupska i do broni!
- Jakie masz rozkazy? - Utrzymać most dla królowej.
Więc utrzymacie ten jebany most albo stracicie królową!
Nadchodzą!
Obyście lubili smak skóry,
bo ten człowiek tak wam nakopie swoimi buciorami do dupy,
że będziecie żuć sprzączki!
Słuchajcie go
i brońcie mostu!
Chcesz coś dodać…
Do boju, kurwa!
Tak jest!
Naprzód!
- Już ja ci… - Geralt!
Przestań się obijać i zakończmy to!
Trzymać pozycje!
Moja pomoc bardziej przyda się tutaj.
Co tam się dzieje? Mów.
Jest ciężko, ale walczą.
Milva, Północ się broni.
Wystarczyło, by poprowadzili ją Nilfgaardczyk, wiedźmin i krasnolud.
Oczyszczą drogę do Caed Dhu.
Potrzebowałam
dobrych wieści.
Utrzymać pozycje!
Trzymać!
Naprzód!
To miała być głupota.
A jednak tu jesteś. Cieszysz się, że mnie nie zabiłeś?
Później ci powiem.
Odeprzeć ich!
Kawaleria!
Cel, strzelaj!
Kryć się!
Wycofać się!
Szybko!
Ten jest mój!
Szybko, biegiem!
Naprzód!
Dalej, wyprzeć wroga!
Nilfgaard!
Przegrupować się! Przegru…
Odwrót!
Wycofują się!
Zawracają!
Tak!
Wycofują się!
Zakończmy to!
Dalej!
Chodźmy!
Naprzód!
Królowa!
- Nadjeżdża! - Za królową!
Chronić królową!
Za mną!
Do Nilfgaardu!
Nie!
Wstawaj!
Co to, kurwa, jest?
Nie potrzebują już dowódcy.
Tylko wiedźmina.
Spieprzać z drogi!
Odwrót!
Za mną!
Jesteście. Nawet głowy macie na miejscu.
Tylko trochę osmalone.
Dziękuję.
Widzisz? Są pewne zalety w byciu niedocenianym.
Utrzymaliśmy most.
Rzeczywiście.
- Znajdźmy Milvę. - Dobrze.
Triss, potrzebuję twojej pomocy.
W czymś innym niż zamiatanie?
- Co to takiego? - Vesemir ranił tym sztyletem Vilgefortza.
Po co ci on?
Do namierzenia Vilgefortza w zamku Stygga.
- Nie. - Jest słaby.
- Teraz mam szansę go zabić. - A loża czarodziejek?
Rozpaliłaś iskrę.
Naprowadziłam was na pomysł.
Wy musicie to dokończyć.
Nie rozumiem.
Muszę chronić Ciri i nie pozwolę, by cierpieli za to inni.
- Brzmisz jak Geralt. - Dziękuję.
To nie był komplement.
Nie w tym przypadku.
Nawet jeśli pokonasz jego blokady, on zna tamto miejsce, a ty nie.
Wiem. Przysięgłam, że go powstrzymam. Nie złamię obietnicy.
Dla Istredda, Geralta i magii.
Dla mnie.
Jeśli nie wrócę…
Nie mów tak.
Ze mną czy beze mnie…
odbuduj Aretuzę.
Obiecujesz?
Obiecuję.
Jedyni ocalali z bitwy o Montecalvo.
Witajcie.
Tylko jedno pozwoliło wam zachować życie.
Tchórzostwo.
Wierny wyznawca
dałby się spalić na popiół, aby zabić tamte wiedźmy.
Jednakże…
dostaniecie drugą szansę,
aby po śmierci przydać się bardziej niż za życia.
Miałaś nadwyraz sprawne dłonie.
Sam coś o tym wiem.
Ty miałeś cięty język.
Ciebie nie znam.
Ale masz najpiękniejsze oczy, jakie kiedykolwiek widziałem.
Będą oglądać moje ostateczne zwycięstwo.
Vilgefortz wiedział, że Yennefer go odnajdzie,
ale to już inna historia.
Zmykajcie stąd.
No już.
- Pójdziemy nad rzekę? - Pobawmy się!
Będę się uczyć w Aretuzie.
W Aretuzie, powiadasz?
Tyle lat już minęło. Nie wierzę, że szkoła znowu działa.
A ja nie wierzę, że będę stąpać
po tych samych posadzkach co pani Yennefer.
Będę mogła się o nich wszystkiego dowiedzieć.
- Zwłaszcza o… - Ciri.
Pamiętam.
Czuję, że istnieje między nami więź.
Łączy nas…
Przeznaczenie.
Opowieści mają wielką moc.
Mogą nas zmienić.
A my…
mimo wszystko
też je zmieniamy.
Do twoich nauk.
Nie musisz mi jej podbierać.
- Nie mogę. - Nonsens.
Ślepnę. Księga potrzebuje dobrego domu.
Kto wie, czy cokolwiek w niej jest prawdą.
Sama mówiłaś.
Zakończenie tej sagi może zależeć od ciebie.
Jakim cudem?
Co się z nią stało?
Z Ciri?
Geralt ocalił królową, Yen ruszyła za Vilgefortzem.
Nie dokończyłeś historii Ciri.
Pytasz niewłaściwą osobę.
Powodzenia w pogoni za przeznaczeniem.
Iskra miała rację.
Ciri miała po nich wrócić. Ale co było potem?
Coś się zaczyna.
Ale coś się również kończy.
- To Szczury! - Nie wychodźcie!
Patrzcie, Szczury.
- Patrzcie, mam lalkę Iskrę! - Do środka!
Schrońcie się w środku, szybko!
- Lyla! - Do środka!
Chodź tutaj w tej chwili!
Nie sprawimy wam kłopotów.
Tylko nie mielcie ozorami, aż wyjedziemy.
Gdzie „Pod Głową Chimery”?
Nikomu ani słowa.
Szczury tu są. Do środka!
Bonhart?
- Leo! - Leo Bonhart, wyłaź!
- Bonhart! - Wyjdź, Leo.
- Wiemy, że tam jesteś. - Wyłaź!
Pamiętasz nas, psie?
Nie bój się, no chodź.
Nareszcie.
Chodź, Leo.
Pospiesz się.
Dzień dobry, moje myszki.
Zaraz…
Czy ty właśnie…
Przestań!
Chcecie popląsać, to popląsamy.
Ale najpierw złożę wam ofertę.
Lepiej possij mi jaja.
Rozważę to, a w międzyczasie…
wysłuchajcie mnie.
Ktoś dobrze zapłaci za waszą śmierć.
Ale mam obowiązek przekazać,
że jest jeszcze większa nagroda
za waszą bandę żywcem.
To jak będzie?
Po dobroci czy po złości? Po dobroci mniej boli.
Przestań gadać i złaź tu, kościsty dziadzie.
Tak! Czyli po złości!
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć…
A gdzie Falka?
Ta w walce uzdolniona, gdzie ona?
Nie ma?
Chowa się gdzie?
Już schodzę.
Zabijmy starego grzyba.
Już niedaleko, Kelpie! Pędź!
Graj muzyko!
Reef!
Chodź.
Najpierw musisz pokonać mnie.
Sporo tu do pokonania.
Reef!
Asse! Nie.
No chodźcie, małe myszki.
Pomyślcie o Brehenie.
Liczyłby, że pójdzie wam lepiej.
A wy zdychacie jak psy!
Giz!
Już dobrze.
Spokojnie, już po wszystkim.
Chłopcze.
Gdzie jest Falka?
Mów, gdzie jest, a daruję ci życie.
Jesteśmy Szczurami z bagien
- No już. - Jesteśmy
- Szczurami z bagien… - Reszta nie żyje, nikt się nie dowie.
Co?
Co to, kurwa, było?
Gdzie jest Falka?
Co?
Gdzie twoja
mała przyjaciółeczka?
Wiesz, że umierasz?
Przyjdzie po ciebie?
To ona! Uzupełnię kolekcję.
Falka.
W końcu się spotykamy.
No chodź.
Ups.
O włos.
Gdyby twoi przyjaciele walczyli jak ty, mogliby nadal żyć.
Tak!
Zaraz umrzesz,
ale nie lękasz się śmierci, prawda?
Kim jest ta Falka,
co nie boi się śmierci?
Cirilla…
Przepraszam.
Tak strasznie przepraszam.
Tylko mi się nie rozklejaj.
Bić to się umiesz, ale umysł masz za słaby do walki.
Tak się umiera.
We własnych szczynach i gównie,
we krwi i flakach.
Tylko niegodziwi odpoczywają!
- Dobrze walczyłeś. - Chodźmy.
- Spróbuj odpocząć. - Dobrze.
Co z nią?
Straciła dziecko.
Ale co z nią?
Wróci do zdrowia.
Bez szwanku.
Wędruje z wami?
Póki tylko będzie chciała.
Dziękuję.
My powinniśmy wam dziękować.
Zginęlibyśmy bez ciebie i twoich przyjaciół.
Albo przywdzialibyśmy czerń i złoto.
Ocaliliście nie tylko mnie, ale i królową.
Królową Meve skąd?
Z Królestwa Lyrii i Rivii.
Kto ryzykuje życiem, nie wiedząc, dla kogo walczy?
- To on? - Tak, Wasza Miłość.
Powstańcie przed królową Meve.
Nie.
Cokolwiek teraz będzie, zostaną ze mną.
Tyś dowodził obroną mostu?
Dowodziliśmy.
Cóż cię opętało? Moi właśni ludzie nie potrafili.
Jakoś tak wyszło.
„Jakoś tak wyszło?”
Znane mi uczucie.
Jakiś skurwiel przywalił mi w zęby, też tak wyszło.
Jak cię zwą?
Geralt.
Geralt skąd?
Po prawdzie znikąd.
Tak być nie może.
Mów formułę, ja nie mam zębów.
Klęknij.
Dobrze.
Za bezprzykładne męstwo w boju za słuszną sprawę, ja…
Meve,
z łaski bogów królowa Lyrii i Rivii
mocą moją, prawem i przywilejem pasuję cię na rycerza.
Znieś to uderzenie.
- Nie tu, na niego. - Przed bólem się nie uchylaj.
- Ani przed honorem. - Dobra, ja to zrobię.
Najlepsza część roboty.
Nie mówcie mu, ale odkąd go znam, chciał zostać rycerzem.
- I pasowali go na białego rycerza. - Zawsze nim był.
Powaga chwili, ciołki.
Zawsze pamiętaj o sprawie, za którą walczysz,
i o tych, których przysięgałeś chronić.
Służ nam wiernie, sir Geralcie z Rivii,
z odwagą i męstwem,
posłuszny mnie
i tylko mnie.
W dniach następnych…
i po wsze czasy.
Kurwa.
Mistle?
Marynowane Szczury!
Niech patrzy na mnie,
bo twoja głowa trafi do beczki.
Nie!
Ostatnia.
Nie!
Istnieje sposób, panie,
by przyspieszyć wypełnienie przepowiedni Ithlinne,
ale to niebezpieczne.
Męczy mnie twój teatrzyk, Xarthisiusie.
Pokaż mi.
Specjalnie dla ciebie, wspaniały okaz, panie.
Największy i najbardziej brutalny, jakiego widziałem.
O tak.
Nadasz się idealnie.
Musisz dla mnie kogoś znaleźć.
Kogoś, kto stoi pomiędzy mną a moją córką.
Moim przeznaczeniem.
Jego wola jest tak silna jak moja.
Dam ci zasmakować jego smrodu.
Daj mi to.
Proszę.
Masz.
Znajdź Geralta z Rivii.
Nie ufam ludziom, bestiom, bogom
Tylko lśnieniu mego miecza
Padały portale i całe królestwa
Poluję tam, gdzie rządzą cienie
Nie ugnę się złotym koronom
W ogniu wykuto jedną prawdę
Napisy: Magdalena Adamus