Non é irónico?
Todos están a fuxir de Nilfgaard
e nós facemos o posible por chegar alí.
É o único camiño a Caed Dhu.
Para salvar a Ciri vale a pena.
Temos que cruzar.
- Milva coñecía estas rutas. - Si.
Iríanos mellor con ela.
Eu tamén as coñezo.
Nos meus tempos de Mazarico, era coñecido pola coraxe
e polo bo ollo para os detalles.
E a miña vista de aguia…
- Estás ben? - Si, eu…
Había unha raíz aí.
Que che revisen esa vista de aguia.
Non te burles dos aflixidos.
Non é unha raíz. É unha corda.
Entón, se cadra…
Si! Geralt, vas querer ver isto.
Moi ben, Jaskier. Un ferri abandonado.
Non está abandonado.
Estaban agachados.
- Necesitamos cruzar o río. - Ata Nilfgaard?
Esta vella bañeira non chegaría.
Parece bastante robusta.
Xa, mais estamos fechados. Pola guerra e iso.
E… polos ataques dos babuínos.
Babuínos? Nunca vin monos nas miñas viaxes por aquí.
Seguro que non vos negades se vos pagan ben.
E vós
pagades ben?
Xa me parecía. Non imos a ningures.
Ou nos levades ou imos nós sós.
Tantos desvíos, mortes e batallas,
e así é como imos chegar a Nilfgaard?
Unha cagada miña dura máis ca esta viaxe.
Non es o único que ten bo bico, bardo.
Ao final, Nilfgaard parece un anaco de terra calquera.
Si, un motivo máis para que os humanos pelexen e morran.
Nada especial.
Non todos están de acordo.
Babuínos!
Vós, parade!
Son do norte.
- O ferri! Rápido! - Que fan en Nilfgaard?
Son guerrillas loitando tras as liñas inimigas, non babuínos.
Traede esa barca!
Merda! Nilfgaardianos!
Nilfgaard!
- Mantede posicións! - Aguantade!
- Por Nilfgaard! - Non sobrevirán moito tempo.
E roubámoslles a escapatoria.
Necesitamos o ferri!
- Que diaño…? - Turran de nós!
- Cara á súa batalla. - Que…? Non!
Non! Por que fixeches iso, idiota?
Iso vainos anoxar aínda máis!
- Volvede! - Perdón!
Tomade esa barca! Son espías nilfgaardianos!
Temos que cruzar xa!
- Fogo! - A cuberto!
- Merda. - Que fan?
- Remade! - Cara a onde?
Vamos!
Remade!
Estamos do voso lado.
Flotando río abaixo, entre dous exércitos de guerra,
o noso bruxo soubo que a súa busca de Ciri estaba en perigo.
Mais esta vez,
como confiaban uns nos outros,
a peculiar banda de Geralt…
- A Hansa. - E…
Acabaron sendo coñecidos como a Hansa.
- Nome cuñado por Angoulême. - Quen?
Tranquilo. Pronto a coñeceredes.
Pequena Nimue.
Mírate.
Tan maior e aínda sentes a necesidade de corrixir o vello Stribog.
Adoito ser eu quen marcha.
Díxenche que algún día acontecería. Teño un destino que atopar.
Que me dis?
Unha última historia?
Si, por favor, Stribog! Que fixo a Hansa?
- Por favor, cóntanolo! - Está ben.
- Ben, por onde ía? - Os babuínos atacaban o ferri.
Ah, si.
A Hansa logrou sobrevivir.
Polo de agora.
Parece que o perigo pasou.
Claro! Nun río que nos converte en inimigos de todos.
Non hai onde atracar.
Sigamos río abaixo.
De que parte do norte saíron os túnicas brancas?
A súa heráldica é unha amálgama. Unha especie de exército mixto.
Non fai falta coñecelos ben.
Alegrémonos de estar vivos e sigamos.
Arqueiros polo norte!
Fogo!
Coidado!
- Son de Nilfgaard? - Non entendo nada.
Os do norte no sur e nilfgaardianos no norte.
Deixa de buscarlle sentido á guerra!
Fogo!
- Abaixo! - Somos albos fáciles!
A miña barca!
Non che direi como facer o teu traballo, mais poderías…?
Non. Está morto.
Está morto. Merda!
Matástelo.
Basta coas frechas!
Si, fáltalles un pouco de creatividade, non?
- Merda. - Arqueiros, non disparedes!
- Creo que te oíron. - Coidado!
- Esperade! - Que carallo é iso?
Preparados.
Apuntade.
Apuntade ao albo!
A súa creatividade.
- Fogo! - Deuses, imos morrer!
Rápido!
Sacádeo, bulide!
Que pasa?
Milva!
Vamos!
Esquío!
Si, vamos!
Nada!
- Vaia entrada. - Alguén vos tiña que salvar o cu.
Estás ben?
Estou.
En serio.
- Regis! - Alí!
Vaia puntería.
Déronche no corazón.
Querida,
non vos quitara xa esas parvadas humanas da cabeza?
Como vai supoñer un anaco de madeira o meu final.
Sería coma se algo sen dentes supuxese o teu.
Oxalá nada diso ocorra no futuro.
- Benvida. Estrañabámoste. - E quixeches desfacerte de nós.
Varias veces.
Séculos de esplendor.
Istredd.
Rita.
Vesemir.
As aprendizas.
Xa non están. Por culpa dun só home.
Sabes o que é ridículo?
Cría que o iamos conseguir.
Cría que, como o desexabamos tanto,
destruiriamos por fin a Vilgefortz.
Espera. Onde está Ciri?
Emhyr non a ten, Philippa.
Está aí fóra.
Nalgún lugar, mais non sei onde.
Síntoo.
Non, síntoo eu.
Sei que é a túa filla.
Mais tamén era a nosa esperanza.
Agora parece que todo acabou de verdade.
Todo isto.
Todas nós.
Cando te atopei…
pregunteiche:
"Como pensas renacer?"
Lémbraste?
Nese momento, non sabía ben o que significaba.
Estaba a crear un exército.
Cría que, para sobrevivirmos,
as magas debiamos converternos
en soldados.
Estaba moi enganada.
Que queres dicir?
Levo todo este tempo sen ver algo que tiña diante de min.
O que será o noso recurso máis valioso a partir de agora.
A nosa irmandade.
Reúne as outras.
Todos lle teñen medo a Leo Bonhart.
Quero verlle a cara cando o collamos desprevido.
Non é unha persoa común.
Oxalá tivésemos a Falka.
- Ou soubésemos por que se foi. - Non era ela mesma.
Volverá. Presíntoo.
- Talvez. - Iso esperas, non?
Eu xa non espero nada. Céntrome no que sei que é real.
Como Leo Bonhart.
Mistle ten razón. Falka decidiu. A nosa decisión foi mellor.
Vamos! Para sermos lendas temos que matar unha.
Si!
BÚSCANSE
BÚSCASE VIVA: LOURA, OLLOS VERDES, PERIGOSA, BOA RECOMPENSA
Vamos, Kelpie. Vamos.
Bule!
Parece despexado.
O resto da viaxe ata os druídas será máis seguro a pé.
Eles? Outra vez?
Manda carallo.
- Perséguennos? - Parece que os perseguen a eles.
Ide pola barca!
- É como estar atrapados entre incendios. - É un puto pesadelo.
Que vos fodan!
Que din?
Custa entendelo entre tanto "fillo de puta" e "malgasto de seme".
Ordénovos que paredes!
Devolvede esa barca!
Vén Nilfgaard!
Esa é…
Traédeme ese puto ferri!
…a raíña Meve.
Ten que telos ben postos para estar aquí.
E deixámola tirada.
Espías nilfgaardianos,
a súa maxestade a raíña ordénavos
que traiades a barca inmediatamente!
Do contrario, seredes executados!
Odio tervos que contradicir,
mais non somos nilfgaardianos!
Estamos do voso lado.
Deberiamos seguir a remar.
Non servirá de nada.
- Pronto estaremos en mar aberto. - Un mar de auga salgada?
Por que? Outra parvada humana?
Non, irrítame a pel.
Por orde da raíña.
Son un vampiro.
Abur!
Ordénovos que…
Algunha idea sobre como sobrevivir a este paseo en barco?
Finalizándoo.
Temos que saír da auga.
Mesmo na súa concepción,
a Irmandade era unha contradición.
Usaba os nosos dons como armas ao servizo dos seus caprichos.
Alimentaba o odio e a desconfianza cara aos que fosen diferentes.
Obrigounos a formar alianzas reais. Enfrontounos uns contra outros.
Mais estas semanas,
nós, as mulleres nesta sala,
conseguimos combinar a nosa maxia, os nosos métodos,
e crear alianzas con vellos inimigos
porque compartimos un obxectivo.
Protexer a maxia da toma de poder de Vilgefortz.
Fringilla, es a máis forte de todas
por aguantar o que che fixo Vilgefortz.
Toda a miña vida, só tiven un instinto primario.
Buscar os poderosos e resistir.
- Ata que apareciches na miña casa. - A túa tobeira.
Resulta que a nosa forza,
toda a nosa forza…
é innata.
E máis forte
xuntas.
E xuntas podemos arranxar este desastre.
Estamos de acordo en que isto é culpa de Vilgefortz.
Sigue aí fóra.
Aínda non rematamos.
A maxia aínda non está a salvo.
Ciri aínda non está a salvo.
Atoparémola.
Entre tanto, asegurarémonos de que teña un lar ao que volver.
Traeremos de volta a Assire, Ida,
Ximer, Alaina e as aprendizas,
e crearemos unha loxa para magas.
Á nosa maneira.
Aí está.
- O primeiro paso en quilómetros. - E debe ser o último.
Non me estraña que haxa tantas tropas por aquí.
Quen controle a ponte…
Controla este territorio.
Despexemos esa ponte, atraquemos e borremos o noso rastro.
Volvamos á nosa misión de atopar os druídas.
Iso é. Pasade de nós.
Só somos unha banda de alegres inadaptados
que queren salvar unha princesa dun destino atroz.
Vós non…
miredes… abaixo.
- Aí abaixo! - Vén un ferri!
- Ao chan! - Outra vez!
- Cargade! - Cargade.
- Parade! - Abaixo hai unha barca!
- Encallamos! Baixade! - Rápido!
- Matádeos a todos! - Vamos!
Disparade!
Movédevos!
Si, vamos!
Déronche.
Non.
Que se tombe. Rápido.
Calma. Rápido. Ti non estás moi ben.
Os síntomas son claros. Está a abortar.
Grazas por anuncialo.
Milva, que podo facer?
Deixarme en paz.
- Óense cascos. - Bos ou malos?
É Nilfgaard!
- Resistide! - Vamos!
Non te movas ata que deixes de sangrar.
- Cahir, que pasa? - Vamos!
- Rápido, vamos! - Tropas nilfgaardianas polo norte!
Se Nilfgaard toma a ponte e a asegura,
eliminarán todos os que atopen.
- Non é a nosa loita. - Por ela!
Non me oístes? Deixádeme en paz!
Terás privacidade. Non te deixaremos.
Podo axudala,
mais ti tesnos que axudar a cruzar.
Salváchesnos, e un anano nunca deixa débedas sen saldar.
Sacarémoste de aquí,
aínda que non saiba como cona cruzar o campo de batalla.
Que eras no exército de Nilfgaard?
Era oficial.
Estás disposto a matar o que eras?
Por fin entendes o que xa non son.
Que estratexia propós?
Sígueme.
Geralt!
Todo irá ben, Maria.
Vamos. Ao ataque!
Ao ataque!
Caerían os dous de cabeza cando eran bebés?
Nin un oficial e un bruxo poden contra un exército de chalados.
Jaskier, vai.
Imos volver.
Prométocho.
Non se van divertir eles sós, non?
- Non tardarei. - Despecemos algúns nilfgaardianos.
Arre demo!
- Vamos, vello. - Non tes que motivarme!
- Retirada! - Salvádevos!
Un paso máis e acabo con todos vós!
Son demasiados! Perdemos a ponte!
- Estará perdida cando eu o diga. - Móvete.
Así que dade a volta e loitade!
- Ordes? - Defender a ponte para a raíña.
Pois defendede a puta ponte ou a vosa raíña morrerá!
Nilfgaard!
Espero que vos guste o sabor do coiro
porque ides ter as botas deste home metidas polo cu de tal forma
que morderedes as súas fibelas!
Escoitádeo
e resistide!
Algo que engadir ou…?
Movédevos, hostia!
Vamos!
- Así! - Vamos!
Por Nilfgaard!
Vamos!
- Veña! - Geralt!
Déixate de parvadas. Acabemos con isto!
Aguantade!
Creo que podo axudar máis aquí abaixo.
Que está a pasar? Dimo.
É caótico, mais están a loitar.
Milva, o norte está a contraatacar.
Necesitaban que un nilfgaardiano, un bruxo e un anano os guiasen.
Despexarán o camiño a Caed Dhu.
Necesitaba
boas novas.
Mantédevos firmes!
Aguantade!
Vamos!
Parecíame unha idea absurda.
Mais viñeches. Alégraste de que non me matases?
Xa cho direi.
Facédeos retroceder!
Aguantade!
- Mantédevos firmes! - Xa os temos!
Por Nilfgaard!
Cabalería!
Apuntade. Fogo!
A cuberto!
Retrocedede!
Todos a cuberto!
Retrocedede!
Atrás!
Movédevos!
Ese é meu!
Movédevos! Vamos!
Correde!
Vamos, contédeos!
Contédeos!
Seguide! Resistide!
Soldados, atacade!
Vamos!
Reagrupádevos!
Reagru…
Retirada!
Retíranse!
Si!
Retíranse!
Acabemos con isto!
Vamos!
Veña, vamos!
- Continuade! - Vamos!
A raíña!
- Xa vén! - Pola raíña!
- Protexede a raíña! - Vamos!
Seguídeme!
Volvamos a Nilfgaard!
Non!
Érguete!
Que carallo é iso?
Xa non necesitan un oficial.
Non! Para!
Necesitan un bruxo.
- Retirada! - Que é iso?
Apartade, hostia!
Retirada!
Seguídeme!
- Aí estades, e coas cabezas intactas. - Mais case nos chamuscan.
Grazas.
Ves? Ten certas vantaxes que te subestimen.
Temos a ponte.
Si.
- Vaiamos onda Milva. - Si.
Triss? Necesito a túa axuda.
Ademais de para varrer?
Que é iso?
Vesemir feriu con isto a Vilgefortz.
Por que a tes?
Úsaa para rastrexar a Vilgefortz ata Stygga.
- Yen, non. - Está débil.
- Se o atopo, podo matalo. - Mais a loxa para magas…
Ti acendiches a chispa.
Deivos unha idea.
Depende de vós levala a cabo.
Non o entendo.
Teño que protexer a Ciri e non deixarei que sufrades por iso.
- Falas coma Geralt. - Grazas.
Non era un cumprido.
Neste caso non.
Mesmo que cruces a súa matriz de portais, irás a algún sitio que el coñece e ti non.
Seino. Prometín detelo e penso cumprir esa promesa.
Por Istredd. Por Geralt. Pola maxia.
Por min.
[lingua antiga]
Se non volvo…
Non digas iso.
Con ou sen min,
reconstruíde Aretuza.
Prometido?
Prometido.
Os únicos superviventes da batalla de Montecalvo.
Benvidos.
Só hai unha razón pola que escapastes con vida.
Covardía.
Un verdadeiro crente
ardería para matar esas bruxas.
Con todo…
teredes outra oportunidade
para ser mellores na morte do que o fostes en vida.
Ti sempre fuches bo coas mans.
Lémbrome.
Ti tiñas a lingua afiada.
Non te coñezo.
Tes os ollos máis bonitos que vin na miña vida,
e serán testemuñas da miña vitoria final.
Vilgefortz sabía que Yennefer iría tras el,
mais esa é outra historia.
Marchade. Vamos.
Vamos.
- Imos ao río? - Xoguemos aí!
Vou estudar en Aretuza.
Dixeches Aretuza?
Tras tantas xeracións? Non podo crer que volva abrir.
Nin eu que vaia percorrer os mesmos corredores ca Lady Yennefer
e aprender todo o que poida sobre elas.
- Sobre todo… - Ciri.
Lémbrome.
Aínda me sinto conectada con ela.
Unida polo…
Destino.
As historias son moi poderosas.
Cámbiannos.
E nós,
a pesar diso,
tamén as cambiamos a elas.
Para os teus estudos.
Desta non o terás que roubar.
MEDIO SÉCULO DE POESÍA
- Non podo. - Parvadas.
Xa non vexo ben. Necesita un bo lar.
E quen sabe se é verdade?
Mais ti o dixeches.
O final desta saga talvez dependa de ti.
Mais como?
Que lle ocorreu?
A Ciri.
Geralt salvou a Meve e Yen foi tras Vilgefortz,
mais que foi de Ciri?
Pregúntasllo á persoa equivocada.
Boa sorte a perseguir o teu destino.
Iskra tiña razón.
Ciri iríaos buscar, mais que pasou despois?
Algo comeza,
mais algo tamén acaba.
As Ratas!
Non saiades!
Mirade. As Ratas.
- É a miña moneca Iskra. - Entrade!
Entrade agora mesmo!
- Lyla! - Entrade!
Ven aquí agora mesmo.
Non vos causaremos problemas.
Mentres caledes ata que marchemos.
E a Cabeza da Quimera?
Eh! Nin chío.
Están aquí as Ratas. Entrade xa!
Bonhart?
- Leo! - Leo Bonhart, ven aquí!
- Bonhart! - Veña, Leo.
- Sabemos que estás aí. - Sae!
- Lémbraste de nós, can vello? - Non teñas medo. Vamos.
Por fin.
Vamos, Leo.
Veña, bule.
Bo día, Ratiñas.
Estou…
Acabas de…?
Para con iso!
Se queredes, xogamos, mais fareivos unha oferta primeiro.
Por que non me chupas as bólas?
Mentres o considero,
escoitade.
Hai unha boa recompensa por matarvos,
mais estou obrigado a dicirvos
que hai unha recompensa aínda maior
por entregarvos vivos.
Que vai ser?
Polas boas ou polas malas? Polas boas doe moito menos.
Déixate de lerias e baixa aquí, cabrón mirrado!
Polas malas logo!
Un, dous, tres, catro, cinco…
Onde está Falka?
Falka, a máis hábil, onde está?
Non?
Está agachada?
Baixo enseguida.
Matemos ese chalado.
Xa case chegamos, Kelpie. Sigue!
Que soe… a música.
Reef!
Vamos.
Terás que pasar por min.
Un grande obstáculo.
Reef!
Asse! Non.
Vamos, Ratiñas.
Lembrádesvos de Brehen?
Querería que o fixésedes mellor.
Non que morrésedes coma cans!
Giz!
Tranquilo.
Tranquilo. Xa está.
Moi ben.
Onde está Falka?
Dime onde está e deixareite vivir.
Somos as Ratas dos pantanos.
- Vamos. - Somos
- as Ratas dos… - Están todos mortos. Ninguén o saberá.
Que?
Que cona foi iso?
Onde está Falka?
Onde está a túa
amiguiña especial?
Estás morrendo, sabes?
Virate buscar?
É ela. Podo completar o lote.
Falka,
por fin nos coñecemos.
Veña, vamos.
Por un pelo.
Se os teus amigos loitasen coma ti, igual seguían vivos.
Si!
Estás a piques de morrer,
mais non tes medo, verdade?
Quen é esta Falka
que non teme a morte?
Cirilla…
Síntoo.
Síntoo moito.
Oe, non te me abrandes agora.
Tes talento, mais non tes estómago para a batalla.
Así é como vas morrer.
No teu propio pis e merda,
o teu sangue e as túas tripas.
O descanso é para os pecadores!
- Loitaches ben, amigo. - Vamos.
- Intenta descansar. - Si.
Como está?
Perdeu o bebé.
Que como está?
Recuperarase.
Completamente.
Viaxa convosco?
Mentres ela queira.
Grazas.
Grazas a vós.
Sen ti e os teus amigos, estariamos mortos.
Ou a usar negro e dourado.
Non só me salvastes a min, tamén a nosa raíña.
A raíña Meve de onde?
Dos reinos de Lyria e Rivia.
Quen arrisca a vida sen saber por quen loita?
- É el? - Así é, Alteza.
Erguédevos ante a raíña Meve.
Non.
Pase o que pase agora, quedan ao meu lado.
Dirixistes a defensa da ponte?
Si.
Como, se nin eu convencín os meus homes?
Pasou sen máis.
"Pasou sen máis"?
Sei como é.
Un fillo de puta rebentoume a cara. Pasou sen máis.
Como te chamas?
Geralt.
Geralt de onde?
De ningunha parte.
Iso non me vale.
Fai ti o xuramento. Non teño dentes.
Axeónllate.
Ben.
Polo teu valor excepcional nunha loita por unha causa xusta, eu…
Meve,
pola graza dos deuses, raíña de Lyria e Rivia,
polo meu poder, dereito e privilexio, noméote cabaleiro.
Aguanta.
- Mira para el. - Non fuxas da dor nin da honra.
Xa o fago eu. É a mellor parte do meu traballo.
Eu non dixen nada, mais sempre quixo ser cabaleiro.
- Un cabaleiro branco, e agora éo. - Sempre o foi.
Atendede, panocos.
Que recordes sempre a causa pola que loitas
e aqueles que xuraches protexer.
Sírvenos fielmente, sir Geralt de Rivia,
con coraxe e valor,
con lealdade a min,
e só a min.
Nos días vindeiros…
e para sempre.
Merda.
Mistle?
Ratas en escabeche!
Oe, obrígaa a mirarme
ou a túa cabeza irá ao barril.
Non!
A última.
Non!
Hai unha forma, meu señor,
de acelerar o noso camiño cara á profecía de Ithlinne,
mais é perigosa.
Estou canso da túa teatralidade, Xarthisius.
Móstramo.
Téñolle un espécime magnífico.
O máis grande e brutal que vin na vida.
Si.
Faralo moi ben.
Necesito que atopes alguén para min.
Alguén que se interpón entre a miña filla e eu.
O meu destino,
cuxa vontade iguala a miña.
Deixa que che dea unha mostra do seu fedor.
Dámo.
Toma.
Aquí tes.
Atopa a Geralt de Rivia.
Non confío en ningún home, monstro ou deus.
Só no brillo da espada de prata.
Por portais resgados e reinos caídos,
cazo onde só habitan as sombras.
As coroas e as moedas non son de fiar.
A única verdade fórxase no fogo.
Subtítulos: Lorena Pereiras