W poprzednich odcinkach:
- Będziemy mieć dziecko. - Tak.
Między mną a Evanem nic nie ma.
Zabiera cię w jakieś romantyczne miejsce.
Moje uczucia do ciebie są całkowicie…
Chciałem zaproponować ci pracę.
- Byłeś w więzieniu? - Nie szukam wymówek.
- Zrozumiem, jeśli… - To Buzz.
„Rozrzucisz moje prochy nad Zatoką Chesapeake?”
Lecimy na wycieczkę.
Ostatni kontakt mieli o 16.30.
Spróbowali ponownie. Nie odpowiedział.
Na lotnisku nic nie słyszeli.
- Żadnego wezwania o pomoc? - Nic.
- To chyba dobrze? - Nadchodzi burza.
Tata wie, co robi. Wróci, zanim zacznie padać.
- Kiedy dotrze do wybrzeża? - Teraz.
Będzie dobrze, prawda?
Będzie dobrze.
Halo?
Dobra. Kiedy to było?
Tak, wiem. Informuj nas na bieżąco.
Znajomy ze straży przybrzeżnej. Ktoś wzywał pomoc koło zachodu słońca.
Przerywało, ale sądzą, że to tata.
Co powiedział?
Że ma problemy techniczne
i spróbuje wylądować na jednej z przybrzeżnych wysp.
Ale stracili kontakt.
- Trwają poszukiwania. - Znajdą go.
Jak sytuacja z burzą?
Kiepsko.
Nie ma sensu zarywać nocy.
Idźcie do domu. Zadzwonimy, jeśli się czegoś dowiemy.
- Wykluczone. - Nie ma mowy.
To niech ktoś pomoże mi zrobić kawę.
To będzie długa noc.
Bezkofeinową?
Zwykłą.
Megan.
Potrzebujesz czegoś?
Nie.
Micka.
Potrzebuję Micka.
Nic mu nie będzie.
Skąd wiesz?
Gdyby coś mu się stało, wiedziałabym.
Tylu rzeczy mu jeszcze nie powiedziałam.
Na przykład?
Że go kocham.
Że go lubię.
Lubię człowieka, jakim się stał.
I że chyba chcę spędzić z nim resztę życia.
Halo?
Tak.
Świetnie. Dzięki za informację. Już jedziemy.
- Straż przybrzeżna. Mają go. - Chwała Bogu.
- Jest cały? - Wyjdzie z tego.
Potłukł się. Wiozą go do szpitala.
- Do szpitala? - Kto jedzie?
- Dzwonię do Abby. - OK.
IZBA PRZYJĘĆ
Tata.
- Hej. - Tato.
- Jeździsz na wózku? - Mogę chodzić.
Takie są szpitalne zasady. Prawda, Teddy?
- Dobrze cię widzieć. - Też się cieszę.
- Cześć. - Hej.
Będzie z tego niezłe opowiadanie.
- Dasz mi przeczytać? - Nie spodoba ci się.
Wyprowadzę cię. Mam kogoś pozwać?
Zastanowię się.
- Dobrze, że jesteś cały. - Dzięki.
Mick.
Cześć.
- Wybacz. - Nie szkodzi.
- Spójrz na mnie. - Już.
Nic ci nie jest?
To nic.
Kilka zadrapań i złamana ręka.
Na boisku bywało gorzej.
Gdybyś umarł, zabiłabym cię.
- Chodźmy. - Jedźmy do domu.
Dobra.
Przepraszam, że się martwiliście.
Pewnie macie mnie za idiotę.
Najważniejsze, że jesteś bezpieczny.
I tak, jesteś idiotą.
Co się stało?
To miał być krótki lot.
Żeby rozsypać prochy Buzza.
Tak późno?
Miał potrwać godzinę. Wróciłbym przed zmierzchem.
- Ale nie wróciłeś. - Nie.
Nad lądem pojawiła się gęsta mgła, więc…
- Musiałeś lądować awaryjnie? - Nie.
To było raczej konieczne, pilne lądowanie.
Nie ma czegoś takiego.
Jest.
Rozbiłeś się.
Kwestia semantyki.
Po prostu postawiłem samolot na fragmencie ziemi
bez pasa startowego, za to z drzewami, kamieniami i krzakami.
- Straż przybrzeżna cię znalazła? - Tak.
Dość szybko. Jak mówiłem...
lądowanie było dość agresywne.
Gdy uderzyłem, uruchomił się lokalizator.
Od razu mnie znaleźli.
Teraz muszę tylko odzyskać samolot
i zawieźć go do naprawy.
Mam nadzieję, że zabierze go ocean.
Jesteś zdenerwowana, ale...
Zdenerwowana? Myśleliśmy, że cię więcej nie zobaczymy.
Jak mogłeś to zrobić mi i nam?
- Przepraszam. - Nie.
Nie wiesz, że są ludzie, którzy cię kochają, myślą o tobie
i którzy by za tobą tęsknili?
Po co to wszystko?!
Cieszy się, że nic ci nie jest.
Hej.
Nie śpisz?
Myślałam, jakie to głupie,
że ciężarne kobiety mają zachcianki.
Tak?
Ale zachciało mi się masła orzechowego i awokado,
ale nie mamy awokado.
Kupię ci.
Nie powiedzieliśmy rodzinie o dziecku.
Wiem. Po prostu…
- To był zły moment. - Fakt.
- Przyjdzie właściwy. - Tak.
Ale teraz jest czas na awokado.
- Już idę. - Dzięki.
Co za noc.
Rzeczywiście.
Boli cię głowa?
Trochę.
Pijesz za dużo kawy.
Albo za mało.
Muszę znaleźć pomocnika.
Asystenta?
Tak. I kogoś, kto panowałby nad moim harmonogramem.
Ja mogę to robić. Dopóki kogoś nie znajdziesz.
Dzięki, babciu.
Poważnie.
To bułka z masłem.
Odbierasz telefony. Zapisujesz wiadomości. Umawiasz spotkania.
Robiłam to dla twojego dziadka, gdy zaczynał.
Technologia nieco się zmieniła.
Za moich czasów używaliśmy telegrafu.
No i gołębi pocztowych.
Daj spokój. Babcia jest na bieżąco.
Piszę SMS-y. Używam emotikonek.
Wiem.
- Więc ustalone. - Możesz odbierać telefony.
Ale tylko dzisiaj.
Oczywiście. Nie stać cię na moje usługi.
- Chodźmy. - Do dzieła.
Cześć, Mick.
- Evan. Jak się masz? - Pyta facet z ręką w gipsie.
- Słyszałem, co się stało. - Nic mi nie jest.
Pisałeś, że chcesz omówić zmiany w hotelu.
Chciałem sprawdzić, czy zgadzasz się na poprawki.
- Architekt się spisał. - Zgadzam się.
- Jesteś praworęczny? - Nie, lewo.
Mądrze, że złamałeś prawą rękę.
Zgadzam się.
Abby wciąż jest w Ohio?
- Tak. Pracuje. - To dobrze.
Usiądź. Chcę z tobą pogadać.
Dobra.
Ja i moja córka nie owijamy w bawełnę.
Zdecydowanie.
Abby mówiła, że próbowałeś mi ją ukraść.
Tak.
Nie podoba mi się, jak to zrobiłeś.
Nie?
Mogłeś najpierw przyjść do mnie.
Po staroświecku.
- Bo jest twoją córką? - Wspólniczką.
- Rozumiem. - Czyżby?
Na pewno?
Tak.
- Chyba mnie nie uderzysz? - Gdybym nie miał gipsu…
To okropne.
Na pewno potrzebuje pani prawnika?
Proszę z nim porozmawiać.
Proszę dać znać, jak poszło.
Connor O'Brien, adwokat.
Tak, panie doktorze.
Wiem.
Naprawdę?
Co za szkoda.
Wyjaśnił mu pan to?
Może da radę to naprawić.
Proszę dać znać, jak poszło.
Do widzenia.
Co robisz, babciu?
Odbieram telefony.
Widzę. A ja nie.
Sprawdzam rozmówców.
Nie chcę przeszkadzać.
Większość ludzi chce się tylko wygadać.
Wiem. Od tego są prawnicy.
Tyle że naliczamy stawkę godzinową.
Może większość prawników, ale nie mój Connor.
On nie wykorzystywałby tak ludzi.
Connor O'Brien, adwokat. Proszę zaczekać.
Coś jeszcze?
- Kiedy przychodzi kandydat? - Po lunchu.
Zrobiłam zupę.
Świetnie.
Halo?
Do budowy murów użyjemy lokalnego kamienia. Co ty na to?
W porządku. Już to obgadaliśmy.
Omówiliśmy wszystkie te tematy.
Chcę mieć pewność, że wszystko jasne.
Jeśli chcesz tu wpaść, to możesz.
- Nie potrzebujesz pretekstu. - Dzięki.
- Zjesz coś? - Chętnie.
- Nie musisz. - Żaden problem.
Sprawdźmy, co mamy.
Jajka. Masło orzechowe.
Coś wykombinujemy.
Mamy grzyby.
- I... - Daj spokój.
Masz jedną sprawną rękę.
- Daj. - Gotujesz?
Robię dobre jajka.
- Lubisz jeść śniadanie na lunch? - Tak.
Ja też.
Zrobię mój słynny omlet à la to, co jest w lodówce.
Gdzie dorastałeś?
W Gainesville na Florydzie.
Przecież wiesz.
- Można to zgooglować. - Googluję tylko martwych ludzi.
- Podoba mi się to. - Dziękuję.
- Masz rodzeństwo? - Jestem jedynakiem. Nie widać?
Zastanawiałem się.
- Nie znałem ojca. - Musiało być ci ciężko.
Mama dawała radę.
Pewnie jest wyjątkowa.
Była.
Przykro mi.
Mnie też.
Przepraszam.
Halo?
Tak. Wielkie dzięki.
Niedługo przyjadę. Dziękuję.
Straż przybrzeżna.
Odzyskali mój samolot. Albo jego pozostałości.
- Chcesz go zobaczyć? - Po omlecie.
Pojadę z tobą.
Mandrake, odbierz nas za 15 minut.
Raz kozie śmierć.
- Tata jest cały? - Tak.
Poczułam ulgę, gdy zobaczyłam go na wózku.
Wyobrażam sobie.
Ale jednocześnie w mojej głowie pojawił się pomysł na opowiadanie.
Przy pisarzu żadna tragedia się nie marnuje.
Ja byłbym niezłą inspiracją.
- Prawda? - Tak.
Luke?
Dzień dobry.
Jak tam? Masz chwilę?
Bree O'Brien, to Bennet Sullivan. Mój kurator.
Myślę o sobie jako o aniele stróżu,
- który pilnuje, abyś nie zbłądził. - Dokładnie.
- Co pana sprowadza? - Porozmawiajmy na osobności.
Niech zostanie.
Dobrze.
Sprawy kiepsko się mają.
Zmieniłeś pracę i miejsce zamieszkania bez poinformowania mnie.
Rozmawialiśmy o tym.
Spóźniasz się na spotkania.
Wyjaśniłem to.
„Problemy z autem”? Serio?
Mówił pan, że to nic.
To byłoby nic, gdyby nie dalsze naruszenia.
Ale pojawiło się to.
To twój test na obecność narkotyków.
Wykryto amfetaminę.
AMFETAMINA POZYTYWNY
Odbędzie się przesłuchanie, ale…
chyba wracasz do North Branch.
Zatrzymaj to. Do widzenia.
To nieprawda. Nigdy nie brałem amfetaminy.
Luke?
Jeśli brałeś, powiedz mi.
Przysięgam.
Nie brałem amfetaminy.
Dobrze.
Wynik jest fałszywy. Zrób kolejny test.
To bez sensu. Sullivan się na mnie uwziął.
Co to za podejście?
- Masz mieć przesłuchanie? - Tak.
Będziemy walczyć.
Nie wrócisz do więzienia.
Niezły wrak.
Jest gorzej, niż sądziłem.
Ale go załatwiłeś.
To prawda.
To cud, że żyjesz.
Właśnie to zrozumiałem.
Zrób coś dla mnie.
Nie mów Abby, że jest tak źle.
Ani nikomu. Nie chcę, aby się martwili.
Rozumiem. Buzia na kłódkę.
Będę za nim tęsknił.
- Długo go miałeś? - Dziesięć lat.
Piper Seneca.
Uwielbiałem go.
Chyba go nie naprawią.
Raczej nie.
Kupisz sobie nowy.
Może.
Mogę pomóc.
Jeśli chcesz.
Pomóc?
Chętnie kupię ci nowy samolot.
Nie, dzięki.
- Po prostu mógłbym… - Odpuść.
Nie chciałem cię urazić.
Nie uraziłeś. Ale lepiej się ucisz.
Dzięki wystawie twoja mama znów zaistnieje w świecie sztuki.
Nie myślę o tym.
To może być twój największy sukces.
Kulminacja twojej kariery.
Powinnaś być dumna. Powinna być dumna.
Będę, gdy będzie po wszystkim.
- Wygląda wspaniale. - Dzięki, Kev.
Cieszę się, że twój tata jest bezpieczny.
Ja też.
Ale fajnie było patrzeć, jak na niego naskoczyłaś.
Byłam zła.
To znaczy, że ci zależy.
Tak.
Chcę ci o czymś powiedzieć.
Jestem z ciebie dumny.
- Dzięki. - Jasne.
CONNOR O'BRIEN ADWOKAT
Dzięki za rozmowę. Odezwę się.
Co o nim myślisz?
Był najlepszy. Szkoda, że ma mało doświadczenia.
Jest jeszcze jeden.
- Przyślij go. - Jasne, szefie.
Cześć.
Margaret Keller.
Connor O'Brien.
Co tu robisz? Nie powinnaś być w DLP?
Powinnam, gdybym tam wciąż pracowała.
Chyba nie zwolnili cię przeze mnie?
Nie. Odeszłam.
Niedługo po tobie. Wygłosiłam niezłą przemowę.
- Szkoda, że nie słyszałeś. - Fakt.
Nie mogłam pracować w firmie,
która w ten sposób traktuje ludzi.
Nie poszłam na prawo, aby być takim prawnikiem.
Chcę pomagać ludziom, a nie tylko zarabiać.
Tak powiedziałaś?
Plus kilka słów, których nie powtórzę,
bo twoja babcia słucha.
Wcale nie!
Wierzymy ci.
Ale gdy odszedłeś, pomyślałam, że chcę pracować z takim człowiekiem.
Więc oto jestem.
Mogę powiedzieć tylko jedno.
Witaj na pokładzie.
Dziękuję.
Co tak długo?
Flat white dla ciebie i cappuccino dla mnie.
Dziękuję.
Mick poczuł się urażony moją propozycją.
Nie urażony. Znieważony. To co innego.
Zachowałem się jak typowy bogacz.
Pan O'Brien ma swoją dumę.
Wiadomo. Nie wiem, czemu to zrobiłem.
Jeśli miałbym zgadywać,
to coś w tym miejscu stało się dla pana ważne.
No nie wiem. Lubię to miasto. I O'Brienów.
Ale to nie wpływa na mój rozsądek.
Zatem pewnie się mylę.
Chyba że pomija pan jakiś czynnik.
Odkryto dokumenty
dotyczące własności działki.
- Ustanowiono służebność… - Connor.
Wiem, że jesteś zajęty.
- Lubię rozpraszacze. Cześć, Luke. - Connor.
Co jest?
Potrzebujemy pomocy.
Jasne. Siadajcie.
Dzięki.
Nie brałeś narkotyków?
Nie. Przysięgam.
Robię, co mogę, aby zmienić swoje życie.
Nie mogę wrócić za kratki.
Nie mogę.
To ważne.
- Kiedy to przesłuchanie? - Za trzy dni.
Trzy dni.
Nie znam się na zwolnieniach warunkowych.
Jasne. Rozumiem.
Nie. Trzy dni to dość, by się nauczyć.
Odwołaj spotkania. Nie ma ich wiele.
Niech ktoś skoczy po kawę.
Dziękuję.
Jeszcze nie dziękuj.
Zrobisz kolejny test?
Oczywiście.
Dobra. Skup się.
Zastanów się dobrze. Brałeś jakieś leki?
Jakiekolwiek?
Chyba brałeś tabletki na alergię w klubie.
Tak. Mam je przy sobie.
Doskonale.
Leki antyhistaminowe mogą fałszować wyniki.
Dziękuję.
Ale nie te tabletki.
Wiem, czemu źle odebrałeś moją ofertę.
Przestań.
Masz swoją dumę. Rozumiem, że ktoś z twojego pokolenia…
Słucham?
Coraz bardziej się wkopuję.
I to jak.
Wiem, że chciałeś dobrze.
Naprawdę.
Jestem teraz nieco przewrażliwiony. Zapomnijmy o tym.
- Dobra? - Tak.
Zgoda.
- Ręka boli? - Tak.
I plecy. I nogi.
I głowa. Wszystko boli.
To był poważny wypadek.
Wcale nie. Miałem kontrolę.
Bałeś się?
Czy się bałem?
Byłem przerażony.
Trzeba czasu, aby się pozbierać.
- Chcesz pogadać? - Nie.
Żyję. To najważniejsze.
Można sobie z tym tak poradzić.
Zamieść to pod dywan. Udawać, że nic się nie stało.
Moje pokolenie tak robi.
Ale to wróci w najmniej oczekiwanym momencie.
Wydaje mi się, że coś o tym wiesz.
Możliwe.
Chcesz pogadać?
Nieszczególnie.
Więc wiesz, jak się czuję.
Racja.
Opowiedz mi o tym.
Proszę.
Dobra.
Miałem 18 lat.
Byłem pasażerem.
Jechaliśmy w nocy.
Nie wiem, czy piła.
To możliwe. A może po prostu zasnęła.
Przelecieliśmy przez barierkę z Bóg wie jaką prędkością.
Nie miałem zapiętych pasów.
Poduszki powietrzne pomogły, ale rozwaliły mi plecy.
Wyciągnąłem ją…
ale…
nie przeżyła.
To straszne.
Dlatego nie prowadzisz?
Tak.
I Mandrake mówi, że jestem zagrożeniem na drodze.
Znałeś dobrze tamtą dziewczynę?
Tak.
To…
To była moja mama.
O rany.
Cześć.
Connor.
Pobudka.
- W porządku? - Tak.
Chyba…
- Spałeś tu całą noc? - Tak.
Jaki dziś dzień?
Ten dzień.
Piątek. Dziś przesłuchanie.
No tak. Jestem gotowy.
Masz aspirynę?
Ile już wziąłeś?
A ile jest w pojemniku?
- Nie matkuj mi. - Nie matkuję, tylko przyjaciółkuję.
- Zajeżdżasz się. - Wcale nie.
Tu chodzi o czyjąś wolność.
- Ile mamy czasu? - Trzy godziny.
Dobra. Wracajmy do pracy.
Luke przeszedł drugi test, prawda?
To nic nie udowadnia.
Po prostu nie był pod wpływem, gdy go robił.
Muszę mieć coś więcej niż tylko:
„To miły facet, który zasługuje na drugą szansę”.
Poradzisz sobie.
Do 11.00?
Wierzę w ciebie.
Chociaż ty.
Dobra. Strona 43, Ustęp 3…
Masz?
Tak. Oranżada i chipsy o smaku barbeque.
Dziękuję.
- Nie wiedziałem, że je lubisz. - Ja też.
Nie kontroluję tych zachcianek. To wina fasolki.
Hej, ty. Nie szalej tak.
Szukałem tej oranżady w dwóch sklepach.
Zamówiłam kwiaty na wystawę twojej mamy.
To miłe, ale nie musiałaś.
- Mama wie, że pracujemy. - To dla niej ważna noc.
Poza tym trzeba być miłym dla matek.
Rozumiem.
To znowu ja.
Słyszysz? Trzeba być miłym dla mamy.
Zwłaszcza ty. Będziesz mieć świetną mamę.
Słyszysz, Declan?
Dość tych irlandzkich imion.
- Declan? - Tak.
Czemu nie od razu Gulliver?
Mały Gulliver O'Brien. Rozrabia i rośnie.
Dość.
Idę skończyć raporty i zjeść chipsy.
Pani kapitan.
Jak sytuacja?
Mam skłamać czy powiedzieć prawdę?
Nieważne.
Lubisz go, co?
Chyba tak. Wiem, że to skomplikowane.
Bylebyś wiedziała, na co się piszesz.
Czy ktokolwiek kiedykolwiek to wie?
- Słuszna uwaga. - Cześć.
- Gotowy? - Tak.
Do dzieła.
Bądź sobą. To najlepsza obrona.
Dobra. Jasne.
- W porządku? - Kręci mi się w głowie.
- Usiądź. - Zaraz minie.
To nic takiego.
- Na pewno? - Tak.
Connor!
- Co jest? - Nie wiem.
Coś jest nie tak.
- Co robić? - Dzwoń po lekarza.
- Połóż się. - Nie. Przesłuchanie.
Zajmę się tym.
- Spokojnie. - Dobra.
Mówiłem, żebyście nie dziękowali.
Dzwonię w sprawie Connora O'Briena.
Dziękuję.
Miałeś rację.
Mogłem cię zapytać, zanim zaproponowałem Abby pracę.
Nie powtórzę tego błędu. Nie chcę mieć złej opinii.
Nie zgodziłaby się, więc się nie martw.
Jest wyjątkowa.
Bez dwóch zdań.
- Kiedy wraca? - Jutro.
- Długo jej nie ma. - Cztery dni.
To długo.
Prawie tydzień.
Dobrze będzie znów ją zobaczyć.
Wszyscy tęsknimy.
Co byś powiedział, gdybym umówił się z Abby?
Umówił?
- Gdzie? - Na kolację.
Albo lunch. Lub kawę.
- Na randkę? - Tak jakby.
Pytasz o pozwolenie na zabieganie o jej względy?
Chyba… zabiegam. Tak.
Abby jest dorosła. Może robić, co chce.
- Wiem. - Ale dzięki, że pytasz.
Jak brzmi odpowiedź?
Zgadza się.
Cześć. Jak się czujesz?
Lekarka mówiła, że to tylko zawroty głowy.
Brak snu i odwodnienie.
- Będę podlewać cię jak kwiatka. - Co z przesłuchaniem?
- Margaret je przesunęła. - Bardzo dziękuję.
- Będę mógł się przygotować. - Na pewno dasz radę?
Tak. Dostałem od lekarki jakiś soczek i już mi lepiej.
Zanotuję: więcej soku.
- Na pewno? - Tak. Dziękuję.
Idźcie do domu i czekajcie na wieści.
Dobra.
Connor.
Nie rób tego więcej.
- Dobra. - Wystraszyłeś mnie.
- Dbaj o siebie. - Dbam. Widzisz?
- Pa. - Na razie.
- Do zobaczenia. - Pa.
O rany.
Zawroty głowy?
Myślałem, że wybuchnie mi serce.
Co naprawdę powiedziała lekarka?
Że byłem o krok od zawału serca.
Co?
Chce zrobić dużo badań.
Nie powinieneś leżeć?
Tak powiedziała.
Co jeszcze masz robić?
Odpoczywać.
Zmienić dietę.
Pić wodę zamiast kawy.
Ćwiczyć.
No i unikać stresu.
Świetnie. Relaks.
Muszę nauczyć się odpoczywać.
Skonsultuję to z kimś jeszcze.
Szukasz lekarza, który zaleci ci więcej kawy
i stresu?
Nigdy nie wiadomo.
Dobra. Do roboty.
Myślę, że zrobię pomidory nadziewane fetą.
Tak, z masłem czosnkowym.
Jess, mój tata dzwoni. Widzimy się w domu.
Co tam, tato?
- Możesz rozmawiać? - Jasne.
Jesteś sam?
Raczej tak.
Chciałem cię uprzedzić.
W związku z czym?
Niedługo możesz coś usłyszeć.
Wolałem cię ostrzec.
Przed czym?
Mam pewien problem.
Inwestycje i tak dalej…
Do czego zmierzasz?
To nic poważnego.
Ale mogą pojawić się różne głosy.
O czym ty mówisz?
Tato?
Nie wierz we wszystko, co usłyszysz.
Davidzie…
kocham cię.
- Rozluźniłeś się? - Wręcz przeciwnie.
Gdy mówił „oczyść umysł”, myślałem o sprawie Luke'a.
Dlatego się przewróciłeś?
Nie. Wtedy myślałem, jaki krawat założyć do sądu.
Spróbujemy czegoś prostszego.
Co robisz dla relaksu?
To zabrzmi głupio.
Nie oceniam.
Za moim domem rodzinnym jest palenisko.
W ogródku, niedaleko wody.
Czasami…
siadaliśmy tam, piekliśmy pianki, śpiewaliśmy i…
rozmawialiśmy o wszystkim.
Ty i kto?
Moja rodzina.
Moje rodzeństwo.
To wariaci, ale ich kocham.
Widzisz? Już jesteś spokojniejszy.
To prawda. Co to znaczy?
Że pochodzisz ze szczęśliwej rodziny.
Nie znasz całej historii.
Wiem wystarczająco.
Pamiętaj, że dziś wystawa twojej mamy.
No tak.
Chcesz wpaść?
- Będzie babcia? - No pewnie.
A więc chętnie.
Super.
Ostatnia poza dobrze mi wyszła.
- Genialnie. - Była piękna.
OBRAZY ARTHURA DRISCOLLA
Tak.
Nie znałam Chesapeake Shores od tej strony.
Lubimy zaskakiwać.
Margaret. Liczę, że mój syn nie daje ci w kość.
Nie tak jak sobie.
Cześć.
Spójrz, ile ludzi.
- Wspaniałe przyjęcie. - Tak.
- Nie mogę oddychać. - Chcesz wyjść?
- Tak. - Dobrze.
Nie bawisz się najlepiej, co?
Żartujesz?
Ci potakiwacze podążają tylko za trendami.
Aż mi niedobrze.
Elaine zajmowała się tymi bzdurami.
Lubiła to.
Ja chciałem tylko malować.
- Poważnie? - Tak.
Nie obchodziło mnie, co dalej stanie się z obrazem.
- Co powiedzą krytycy. - Tak.
Liczyły się tylko pędzle i płótno.
To czemu się na to zgodziłeś?
Dla Elaine.
Podobałby jej się…
ten ostatni wybryk.
Gdybyś miał wybór, co wolałbyś robić?
Gdyby tu była?
Wolałbym tańczyć.
- Wspaniałe obrazy. - Wiem.
- Spójrz na ten. - Niesamowite.
Chcecie się czegoś napić?
Sprawdzę, co mają w barze.
- Chętnie. - Jasne.
- Życzcie mi powodzenia. - Powodzenia.
Dzięki.
Dobra. Co mu jest?
Co masz na myśli?
Co powiedziała lekarka?
Czemu sądzisz, że coś wiem? Jesteście rodziną.
Czasami współpracownicy są bliżsi niż rodzina.
No nie wiem.
Okej.
Ale opiekujesz się nim.
Rób tak dalej. On tego potrzebuje.
Typowa starsza siostra.
Typowa młodsza siostra.
- Wszystko gra? - Co? Tak.
Czemu?
Coś cię dręczy.
No dobra.
Tata dziś do mnie zadzwonił.
Wiesz, że nie jest zbyt wylewny.
- Wiem. - Powiedział…
że ma jakieś problemy.
Na końcu rozmowy…
powiedział, że mnie kocha.
Nigdy tak nie robił.
Coś jest nie tak.
Próbowałem oddzwonić.
Zostawiłem mu wiadomości. Cisza.
Rozmawiałeś z mamą?
Nie chcę jej stresować, jeśli nie jest wtajemniczona.
A znając moich rodziców, pewnie nie jest.
Dzięki, że mi powiedziałeś.
- Że mnie wtajemniczyłeś. - Jasne.
Ale jesteś elegancki.
Serio? Chciałem być wytworny.
Wszystkim się podoba. Gratulacje.
Dzięki.
- Proszę. - Dziękuję.
Tak długo nad tym pracowałam, że nie wiem, co robić jutro.
Mam pomysł.
- Tak? - Tak.
Nie rozmawialiśmy o tym, dokąd zmierzamy.
Oboje tego unikaliśmy.
Tak.
Nie wiedziałem, czy chcesz.
Wzajemnie.
Może nie chciałem.
Ale teraz chcę.
Od sytuacji w samolocie…
Kiedy musiałeś pilnie lądować.
Dokładnie.
Abby świetnie sobie radzi w firmie i…
I…?
Może zrobiłbym sobie wolne?
Poważnie?
I co byś robił?
Podróżował.
Zawsze o tym marzyliśmy.
Po całym świecie.
Tylko we dwoje.
Chętnie.
Gotowa? Mamy szansę zdążyć na wystawę.
Tak. Możemy wziąć auto służbowe, tylko nie włączaj syreny.
Awans cię zmienił.
W porządku?
- Źle się czuję. - Sarah?
Hej.
Kochanie.
Skarbie.
- W następnym odcinku: - Niech to zostanie między nami.
- Wyskoczymy gdzieś razem? - Wydaje się uroczy.
Co z Jayem?
Muszę wiedzieć, czy uważasz mnie tylko za przyjaciela.
- Getty? - Fajnie byłoby wrócić.
Nie rezygnuj dla mnie z wymarzonej pracy.
- Pianki. Skąd mnie tak dobrze znasz? - Jesteśmy podobni.
Byłem dziś w banku. Mój fundusz powierniczy jest pusty.
Napisy: Kinga Zofia Stando