- W poprzednich odcinkach: - Mike Herrmann będzie kapitanem.
A ty możesz być młodszym kapitanem.
Nie czuję do ciebie tego, co ty czujesz do mnie.
- Nie musisz mówić nic więcej. - Czy mogę jakoś
zmienić kuratora?
Masz tę umowę o rozwiązaniu współpracy?
- Miałem czas pomyśleć. - Samolot czeka.
Odwołaj lot. Zostaję w Chesapeake Shores.
Który to tydzień? Sądząc po minach,
usłyszycie nowinę ode mnie. Jest pani w ciąży.
- Będziemy mieć dziecko. - Tak.
- Będziesz mamą. - A ty tatą.
Nie powinniśmy nikomu mówić przez… Ile?
Według książki przez pierwszy trymestr.
Ciężko będzie dochować tajemnicy.
Tak będzie najlepiej.
Musimy upewnić się, że wszystko gra.
Wiem, że rozmawiałaś z dowódcą na temat awansu
i że nie chcesz rezygnować z akcji, ale…
Nie odmówiłam.
Zgodziłam się.
- Tak? - Czas iść dalej.
Mogę nauczyć świeżaków kilku rzeczy.
Rzuca.
I trafia.
Gotowe.
Ekipa taty świetnie się spisała.
Twoja własna kancelaria.
- I pierwszy telefon. - Kto ma numer?
Dobre pytanie.
Connor O'Brien, adwokat.
Tak, babciu, dzwonisz jako pierwsza.
Nie wiem, zapytam. Abby, Jay znów będzie na kolacji?
- Chyba tak. - Znowu?
Tak, znowu.
Dziękuję. Będzie jego ulubione duszone mięso.
Dobra. Zmywajmy się, panie adwokacie.
Jeszcze jedna rzecz.
Dobra.
Voilà.
- Robi wrażenie. - Prawda?
- Zrobię zdjęcie. - OK.
Dobra.
ADWOKAT
- Super. - Gotowe.
Własny biznes wiąże się z ryzykiem.
- Poczta przyszła. - OK.
- Na pewno mam jechać do Cleveland? - Już czas.
Zaprowadzisz porządek.
Zrób swoją straszną, nowojorską minę.
Dobra.
Tę?
- Przerażająca. - Wciąż to potrafię.
Kincaid chce, abym porozmawiała z zarządem w Pensylwanii.
- To po drodze. - Też miewałem takie delegacje.
W następną jedziesz ty.
Nie chcę być nieobecnym rodzicem.
- Fakt. - Paczka do ciebie.
Otworzysz? Muszę skończyć plany.
- No tak. - Co?
To czyjeś prochy.
- Co takiego? - Po kremacji.
To urna.
„Mick. Byłeś świetnym kumplem. Wspieraliśmy się w najgorszych chwilach.
W imię starych, dobrych czasów,
rozrzucisz moje prochy nad Zatoką Chesapeake?
To tam spędziłem najlepsze lata mojego życia”.
Miłe, ale smutne.
Prawda.
- Kto to? - Nie podpisano.
Świetnie.
Tak, w ten weekend.
Wielkie dzięki, Carter.
To był Carter Milburn, jeden z najbardziej wpływowych krytyków
na wybrzeżu.
Gdy się pojawi, Erin Kinley szczęka opadnie.
Zobaczy, że też mam znajomości.
Jedzie dla ciebie taki kawał drogi.
Carter zrobiłby dla mnie wszystko.
Ma u mnie dług.
- To chyba ciekawa historia. - Lepiej jej nie znać.
Halo? Cześć, Donna.
Dobra. Na pewno?
Dzięki. Pa.
Poczta. Zapytałem, czy mogą sprawdzić,
od kogo przyszła ta paczka.
Z urną? Co powiedzieli?
Jest z domu opieki w Culpeper w Wirginii.
To prochy Eugene'a Segara.
Nie kojarzę.
Ani ja.
- Cóż… - Niestety.
Mówiłam ci, jaki jesteś atrakcyjny z obrączką na palcu?
Chciałem powiedzieć to samo o tobie.
- Idę. - Nie, moja kolej.
- Chodźmy razem, mężu. - Dobrze, żono.
Dzień dobry.
Przynajmniej dzwonek działa.
- Jak możemy pomóc? - Wasze ptaki napaskudziły
na moim nowym lexusie.
To nie są nasze ptaki.
Ale powiadomimy o tym zespół ds. ptaków.
To sarkazm?
Nie. Wyczyścimy samochód.
Poza tym macie słabe Wi-Fi. Nie mogłem się rano zalogować.
Przepraszamy. Sprawdzę modem.
- A śniadanie spełniało oczekiwania? - Było w porządku.
Ale masło było za zimne. Zrobiłem dziurę w toście,
- gdy go smarowałem. - To się nie powtórzy.
- Osobiście będę ogrzewał masło. - Koniecznie.
Skoro mu się nie podoba, czemu tu nocuje?
Nie wiem. Może lubi narzekać.
- Więc dajemy mu, czego chce. - Dokładnie.
- Słucham? - Ja do młodszej kapitan.
Analizuje prawo budowlane i nie może…
- To prezent? - Może.
Dla mnie?
Niezupełnie. Otwórz.
Są urocze. Nie mogłem się oprzeć.
Teraz potrzebujemy jeszcze minikonia i minikrów.
Da się zrobić.
Zaczynamy spotkanie wcześniej.
Świetnie. Zaraz będę.
Kiedy będziemy mogli powiedzieć ludziom?
- Ta tajemnica mnie wykończy. - Mnie też.
- Powiedzmy im w weekend. - Czemu nie? Tylko rodzinie.
Powinni wiedzieć.
Nie będzie mnie cztery dni. Dziewczynki mówią, że dadzą radę.
Babcia i tata się nimi zajmą, ale…
- Przydadzą się też ciocie? - Tak.
- Załatwione. - Bez problemu.
- Super. - Tak w ogóle to dokąd jedziesz?
Do Ohio, ugasić pożar taty.
I Evan chce, abym pomówiła z jego zarządem.
- Evan? - Evan?
Polecimy do Pensylwanii. To po drodze.
- Polecicie? - Do Pensylwanii?
Mamy tu echo?
Między mną a Kincaidem nic nie ma.
Oczywiście.
Ale to typowy ruch.
- Wyprawa. - Wyprawa?
- Poważnie? - Serio?
- Nie słyszałaś o tym? - Zabiera cię
w jakieś romantyczne miejsce.
W Pensylwanii?
- Nigdy nie była na wyprawie. - To takie smutne.
Nie słyszałyście nigdy o działającym związku
- między kobietą a mężczyzną? - Słyszałyśmy.
Ale widziałyśmy napięcie między wami.
Jest napięcie, bo jestem przy nim spięta.
- W negatywnym sensie. - Pomyślałaś,
- że Evan może coś do ciebie czuć? - A ty do niego?
Czeka ją wyprawa.
I to jaka.
Musisz to wszędzie ze sobą nosić?
Nie mogę tego zostawić. Nie rozumiem. Czytałaś list.
Jak mogę tyle znaczyć dla faceta, którego nie pamiętam?
Megan, ktoś do ciebie.
Carter.
- Megan. Dobrze cię widzieć. - Wzajemnie.
Dokładnie tak sobie ciebie wyobrażałem.
Wybrzeże, słońce odbijające się w wodzie. Prawdziwa idylla.
Carter Milburn, to Mick O'Brien.
No tak. Były mąż.
A pani to…?
Nell O'Brien, teściowa.
Była?
Nie ma czegoś takiego jak była teściowa, synu.
- No tak. - Jak lot?
Fatalnie.
Dzisiejsza pierwsza klasa to jakiś żart.
Czas na nas.
Wrócimy na kolację. Erin powinna już być na miejscu.
Pewnie zaostrzyła pazury. Chętnie je przytnę.
Nie chcesz się zabrać, Mick?
Zanudzi go ta gadanina o sztuce.
Ludzie ze wsi łatwo się nudzą.
Niedługo wrócimy.
- Nie lubię go. - Ja też.
- Co z tym zrobisz? - Nie mam pojęcia.
Nie mogę rozrzucić prochów, jeśli nie wiem, czyje są.
Na pewno opublikowano nekrolog.
Nie.
To smutne. Zapalę dla niego świeczkę.
- Dla mnie też. - Zawsze to robię.
- Luke. - Cześć, Connor.
- Cześć. - Podać coś?
Piwo.
Chciałem pogadać o tej sprawie z kuratorem.
Tak?
Rozmawiałem z kumplem z komisji.
Jakby co, nie dam rady ci zapłacić.
To moja pierwsza własna sprawa. Pro bono.
Wielkie dzięki.
- Zdrowie. - Wybacz.
Alergia.
Sprzątałem zakurzony magazyn.
Czego się dowiedziałeś?
Narzekali, że są niedofinansowani
i mają ciężką pracę. Przykro mi,
ale zmiana kuratora jest trudna.
Musisz złożyć skargę,
ale jeśli nie przejdzie, utkniesz ze swoim kuratorem.
Sullivan by się wkurzył.
Pewnie tak.
Ale mój kumpel Barry, ten z komisji,
sprawdzi, czy da się coś zdziałać.
Dzięki.
- Piwo. - Dziękuję.
Drobiazg.
- Widzę się dziś z Bree. - Fajnie.
- Powiedziałeś jej? - Nie.
Jeszcze nie. Zbieram się na odwagę.
Zaskakująco rzadko ten temat pojawia się w rozmowie.
„Ulubiony kawałek? Ulubiony kolor?
Byłeś w więzieniu?”
Ale dziś jej powiem.
- Tak? - Tak.
Słusznie.
- Hej, Bree. - Cześć, Jerry.
Możesz wpaść później do mojego gabinetu? Musimy pogadać.
- Jasne. - Dobra.
- Już mam kłopoty? - Nic z tych rzeczy.
Po prostu…
Nieważne. Przepraszam.
O co chodzi?
Otóż…
Widziałem, że na weselu tańczyłaś z Lukiem Tatumem.
- OK. - Pamiętam go ze szkoły…
- Jerry? - …i…
Luke nie miał związku z moją decyzją.
Wiem. Nie chodzi o zazdrość.
Usłyszałem coś o nim.
- To nie… - Nie mogłem sobie przypomnieć.
- Nie róbmy tego. - Jak dobrze go znasz?
- Wystarczająco. - Wiedziałaś, że siedział?
Mój znajomy z wydziału prawa trochę pogrzebał.
Luke Tatum był w więzieniu za napaść i pobicie.
Dostał trzy lata w zakładzie North Branch Correctional Institution.
Nie powiedział ci, prawda?
Zaczekaj, Bree.
Co jest, Jess?
Wiesz, że mamy pełno dobrych recenzji w sieci?
- Tak. Ciągle o tym mówisz. - Mamy pierwszą złą.
Pierwsza zła recenzja. Biznes się kręci.
- Nie żartuj. - Szczerze?
Myślałem, że twoje siostry piszą te recenzje.
Wcale nie.
Zasługujemy na nie.
Na tą nie zasłużyliśmy. Patrz.
Jedna gwiazdka.
Grubo.
Nie poznaję nazwiska. Może to oszust.
A może to pan McNear?
- Wspomniał o zimnym maśle? - Nie, ale reszta się zgadza.
Nie da się zadowolić każdego.
Złe recenzje to część tej branży.
Zachowam się profesjonalnie,
grzecznie odpowiem autorowi
i zaproponuję, że wynagrodzimy mu niedogodności, gdy wróci.
„Niejadalny łosoś”?
Oszalał?
Mój pieczony łosoś jest wspaniały.
Co za idiota.
Już rozumiesz?
Cześć. Co tam?
Byłeś w więzieniu?
- Kto ci powiedział? - Nieważne.
Ważne, że nie ty.
Zamierzałem.
Nie mogę tego sprawdzić, prawda?
Nie.
Skazali cię za napaść i pobicie?
Tak.
Chcesz wiedzieć, czy to zrobiłem? Czy to była pomyłka?
Tak. Zrobiłeś to?
Tak.
Wyszedłem wcześniej za dobre zachowanie.
Czemu?
Czemu kogoś pobiłem czy czemu dobrze się zachowywałem?
Czemu nie powiedziałeś?
Nie chciałem, abyś tak na mnie patrzyła.
Erin, trzech prawników sprawdziło umowę,
którą zawarłaś z Driscollem. Są w niej luki.
Synu.
- Co za dobry dzień. - Hej, mamo.
- Spore zakupy. - Dzięki.
Megan i Carter tworzą zgrany zespół.
Owszem.
Tworzą.
Coś ich łączyło?
- W sensie? - Wiesz, o czym mówię.
Spędziła w Nowym Jorku
17 lat sama.
Na pewno coś ją z kimś łączyło.
- A ciebie? - Być może.
Opowiadałeś jej o Marcie?
- Nic nas nie… - Łączyło.
Może coś w tym jest.
On jest tu teraz.
- Porozmawiaj z nią o tym. - Nie wiem, czy mam prawo.
Nie wiem, na czym stoimy.
Dryfujemy. Nie padły żadne deklaracje.
Więc może to już czas.
Kocham cię.
Ja ciebie bardziej.
Bree.
Hej.
Cześć.
Posłuchaj.
Przepraszam.
- Nie chciałem ci mówić. - Nie sądzę.
Nie powinienem się wtrącać, ale zależy mi na tobie.
Powinnaś wiedzieć, w co się pakujesz.
To moja sprawa.
Nie masz prawa osądzać Luke'a.
Nie wiesz, co przeszedł.
- A ty wiesz? - Ja…
- Pewnie wcisnął ci ckliwą historyjkę. - Nie.
Nie zrobił tego.
Nie dałam mu szansy… Nieważne.
Pomiędzy Maryland Art Foundation
a prawnikami szukającymi dziur w umowie
- wychodzi na to, że… - Megan O'Brien znów to zrobiła.
Wystawa może odbyć się w Chesapeake Shores.
To nic pewnego, ale na to wygląda.
Zaraz wracam.
- Hej, Finley. - Mick?
- W porządku? - Poszedłem po dolewkę.
- Chcesz? - Nie trzeba.
Nie lubisz Cartera, co?
Uratował twoją wystawę. To świetnie.
- Ale go nie lubisz? - Nieszczególnie.
- To problem? - Nie.
- Po prostu… - Nie musimy lubić tych samych ludzi.
Nie.
Chyba nie.
Coś między wami było?
Czy byliśmy razem?
Tak.
Dawno temu.
- Tylko pytam. Nie jestem zazdrosny. - Nie twierdzę tak.
- Nie rozmawialiśmy o tym. - O czym?
Co się działo, gdy byliśmy osobno.
- Masz chwilę, tato? - Co jest?
Skontaktowałam się z domem opieki Eugene'a Segara
- i coś znalazłam. - Tak?
Wydrukowałam zdjęcie nekrologu z lokalnej gazety.
Pomylili nazwisko. To Eugene David Seigal.
Niech mnie.
To Buzz.
Prosimy dwa razy mango mambo. Z dodatkami.
- Co tu robimy? - Nie lubisz mango mambo?
Lubię. Ale miałeś opowiedzieć mi o Buzzie.
No tak.
Pamiętasz to miejsce?
Spędziłem tu najlepsze chwile.
Juicy Juice istnieje od roku.
To prawda.
- Co było tu wcześniej? - Crab Shack?
- A wcześniej? - Nie wiem.
Windjammer.
Najlepszy bar w mieście. Najlepsi ludzie. Najlepszy barman.
- Czyli Buzz? - Najlepszy barman na wybrzeżu.
Robił idealną margaritę. Dobra tequila. Świeży sok z limonki.
Nie za słodka. Idealna ilość soli.
Umiał godzinami słuchać o twoich problemach.
- Jak terapeuta. - Lepiej.
Ilu terapeutów podaje smażone orzeszki?
Mogę popytać.
To było lato, gdy odeszła wasza mama. Wszyscy ciężko to znieśliśmy.
Pamiętam.
Nigdy o tym nie mówiłeś.
To był trudny rok.
Pracowałem 17 godzin dziennie,
rzadko bywałem w domu.
Zajmowała się wami sama.
Pewnego dnia dostałem…
trzystronicowy list o tym, że mam nie wracać do domu,
jeśli…
Przepraszam.
Musiałem być dla was silny.
Tak mnie wychowano.
Wiem.
Ale z Buzzem
mogłem pogadać o wszystkim.
Mówiłem, co mi leży na sercu, a on mówił, co leżało jemu.
Kłóciliśmy się o politykę i sport.
Ale głównie pozwalał mi mówić
i mówić…
Gdy już się wygadałem, odpowiadał: „Musi być ci ciężko”.
Nie wiedziałeś, jak się nazywa?
Też nie znał mojego imienia. Mówił na mnie: „Margarita z lodem i solą”.
Przychodziłem tu co środę po pracy.
To było szalone lato. Jess prawie oblała pierwszą klasę.
Connor złamał rękę. Bree zaszyła się z zeszytem.
Ty się buntowałaś, a Kevin miał mononukleozę.
I mama odeszła.
Tak, to też.
Stąd problemy z nauką, złamana ręka, zeszyt i mononukleoza.
Próbowałem was wspierać, ale…
nie wiedziałem jak.
Dałeś radę.
Wtedy tak nie myślałaś.
Byłam młoda.
Też byłem młody.
Dziękujemy.
- Dobrze, że miałeś Buzza. - Tak.
Nie wiedziałem, ile dla mnie znaczy,
dopóki to miejsce nie zniknęło.
Zamknęli się.
Nie miałem okazji mu podziękować.
Teraz masz.
Tak. Dzięki, Buzz.
- Za Buzza. - Za Buzza.
Cześć, Evan.
- Gotowa na spotkanie? - Tak.
- Gdzie się spotykamy? - Otwórz drzwi.
Kareta czeka.
- Nie dosłownie, prawda? - Nie, ale byłoby super.
Wezmę torbę.
- Mogę? - Dziękuję.
Jak się masz, Bill?
Co powiesz na czwartek?
Świetnie. Widzimy się.
Mandrake, zapisz. Bill w czwartek. Kup mu prezent.
- Mam wybrać? - Znasz się.
Wybacz, Abby. Praca nie czeka.
- Jedźmy na lądowisko. - Tak jest.
Gdzie?
- Nie odpowiedział. - Kto?
Autor tej okropnej recenzji.
Zaproponowałam kolejny pobyt, a on nic. Cisza.
Zero. Wiesz, co to znaczy?
To nie był prawdziwy klient. Prawdziwy by się odezwał.
Na pewno?
- To pewnie Ben Fogerty. - Kto?
Facet, który prowadzi motel na drodze 40.
Nienawidzi konkurencji. Próbuje nas wygryźć.
Powiem mu, co myślę.
Odpuść, Jess.
Napiszę mu złą recenzję.
- „Beznadziejny” pisze się razem? - Nie zniżaj się do tego poziomu.
- Co w tym fajnego? - Otóż…
Nic. Ale tak należy postąpić.
Czemu właściwe postępowanie nie daje satysfakcji?
Nie wiem.
Dobra. Beznadziejny.
B-E-Z…
PENSYLWANIA
Jesteśmy.
Przepraszam za turbulencje.
Nie masz wpływu na pogodę. Bo nie masz, prawda?
Jeszcze nie. To byłaby niezła apka.
- Piękne miejsce. - Dzięki. Lubię wyprawy tutaj.
- Co lubisz? - Wyprawy.
Witaj, Evan. Herbata czeka.
Ratujesz mi życie, Henrietta.
Przebiorę się. Mandrake cię zaprowadzi.
Chcę pogadać.
Dobra. O czym?
O czymś prywatnym.
- Gdzie idziemy? - Daleko.
Weźmy wózek golfowy.
Podać coś jeszcze?
Mamy tu chyba wszystkie rodzaje kanapek.
Wspaniale.
Jest pszenna z Nutellą i bananem?
Tak jak pan lubi.
- Jakby co, proszę pisać. - Dziękuję.
Mandrake to cud.
Magik.
Dobrze.
- Masz wszystko? - I wiele więcej.
Dobrze.
Chciałem z tobą porozmawiać.
To ważne.
Dlatego cię tu zaprosiłem.
Udało nam się stworzyć głęboką więź.
Wiem, że to dość szybko, ale mnie wysłuchaj.
Nie mam chwili spokoju.
Wyciszę.
Dobra.
Na czym stanęło?
To ważne.
Więź. Szybki krok. Dobra.
Oboje wiemy, co zamierzam powiedzieć, więc to powiem.
Przepraszam. To Warren z Bali. Mówi, że to pilne.
Zawsze tak mówi.
Przepraszam, Abby.
Zaraz wracam.
Jess? Robię konferencję.
Bree. Mam problem.
Wymagający dwóch sióstr?
Bree, jest tu Jess. Potrzebuję pomocy.
Gdzie jesteś?
W zamku w Pensylwanii.
- Zazdroszczę. - Skup się.
Jestem tu z Evanem.
Miałyście rację. To wyprawa.
A nie mówiłyśmy?
Znamy się.
Nie pomagacie.
- Co powiedział? - „Musimy pogadać.
Stworzyliśmy więź. To dość szybko”.
- Tak powiedział? - Co dalej?
- Nic. Co mam zrobić? - A co chcesz?
Uciec jego helikopterem.
Ma helikopter?
Skup się, Jess.
- Muszę kończyć. - Oddzwoń albo ci nie wybaczymy.
Przepraszam. Tropikalna burza sieje spustoszenie.
Ale wróciłem. Poprosiłem o wstrzymanie telefonów, żeby się skupić.
Dobrze.
Na czym?
Mówiłem, że mamy więź i choć to szybko…
Muszę ci przerwać.
- Słucham? - Nie kończ tego.
Schlebiasz mi,
ale moje uczucia do ciebie są całkowicie…
O… rany.
Chwila. Pomyślałaś…?
Nie pomyślałam. Siostry nagadały mi głupot.
- Myślałaś, że cię podrywam? - Cóż…
Nie. Nic z tych rzeczy.
Chciałem zaproponować ci pracę.
- Bo mamy więź. - Dokładnie.
Jesteś jedną z najbystrzejszych osób, jakie znam.
- Chcę, abyś pracowała w Kincaid Group. - Po pierwsze,
schlebiasz mi. Ponownie, ale z innego powodu.
Po drugie, nie.
- Nie? - Nie.
Nie odejdę z O'Brien Construction and Development.
To rodzinna firma.
- Jest wszystkim dla mnie i taty. - OK.
Lubię to. Lojalność.
Jest dobra. Godna podziwu.
A gdybym kupił O'Brien Construction?
- Wciąż pracowałabyś… - Nie możesz wszystkiego kupować.
Mogę. To jest piękne.
Dzięki za ofertę,
ale jestem zadowolona ze swojej sytuacji.
W porządku.
Szanuję to.
Tyle byłem gotowy ci zaproponować.
Zastanowisz się?
Są ważniejsze rzeczy niż pieniądze.
Ludzie tak mówią, ale tak nie myślą.
Spójrz na to tak.
Wolisz kanapkę z Nutellą i bananem czy trufle i kawior?
Lepiej chodźmy na to spotkanie.
Nie da się nauczyć kreatywności.
Co więc tu robię?
Chcę pokazać wam, że już wiecie, jak być kreatywnymi.
Gdy opowiadacie historię lub żart, śpiewacie piosenkę,
szkicujecie lub wymyślacie wymówki,
jesteście kreatywni. Oto zadanie dla was.
Napiszcie o tym, kim jesteście.
Nie kim byliście…
albo kim chcecie być.
Kim jesteście teraz.
W najlepszym lub najgorszym okresie.
Dwa tysiące słów.
Nie na laptopie. Weźcie kartkę i długopis. Czas start.
Koniec czasu.
Nie oddawajcie mi prac. Zachowajcie je.
Do zobaczenia.
Nie wiedziałam, że się zapisałeś.
Przyszedłem się rozeznać.
Moje zadanie.
Będę na zewnątrz, gdybyś chciała pogadać.
Jeśli nie, zrozumiem.
Dobra.
Dobrze napisane.
Podniósłbyś poprzeczkę na zajęciach.
Bardziej interesuje mnie treść.
Była poruszająca.
Nie chcę szukać wymówek.
Cieszę się, że dałaś mi szansę wyjaśnić, dlaczego to zrobiłem.
Rozumiem cię.
Ława przysięgłych nie rozumiała.
Bree…
Zrozumiem, jeśli zechcesz odejść.
Wciąż tu jestem.
- Co teraz? - Nie wiem.
To dla mnie coś nowego.
Muszę odebrać. Wybacz.
To mój kurator.
Z sądu.
Odbierz.
Dzień dobry.
Tak. Już jadę.
Trochę się spóźnię.
Wiem. To się nie powtórzy.
Jestem świadomy.
Do widzenia.
Czego jesteś świadomy?
Że jak nawalę, wrócę do więzienia.
Tak to wygląda.
Spóźniłeś się, bo…
Byłem tutaj.
- Jedź. - Dobra.
- Jedź. - Dobra. Tak.
Tak. Dobra. Pa.
OK.
Lecimy na wycieczkę samolotem, Buzz.
Ale ostrzegam, że muszę się wygadać.
Obyś nadal umiał słuchać.
Mandrake zabierze cię na lotnisko. Zdążysz do Cleveland.
Świetnie.
- Co do naszej rozmowy… - Mniejsza o to.
Na pewno? Ciągle do niej wracasz.
- To zabawne. - Pomyśl, jak to ująłeś.
„Wiem, że to dość szybko”.
To było nieco niefortunne.
Próbowałem ukraść cię ojcu. W sensie biznesowym.
- To nie była żadna wyprawa. - Czyli tak się robi?
Ja nie próbowałem. Nie celowo.
Gdyby to była wyprawa…
- Ale nie była. - Ale gdyby była…
co byś pomyślała? Jakieś rady?
Gdybym miała ochotę na taką wyprawę…
byłaby zakończona sukcesem.
- Hipotetycznie. - Oczywiście.
Muszę odebrać. Baw się dobrze w Ohio.
Nie mogę go rozgryźć.
Wielu próbowało.
Dobra.
Oby tata już wracał. Zaraz będzie ciemno.
Nic mu nie będzie. Lata od lat.
Wiem. Bez sensu się martwię.
Komuś coś podać?
- Poproszę kawę. - Robi się.
- Sarah, jak nowe stanowisko? - Super.
Dużo papierkowej roboty.
Analizuję mapę miasta i przepisy przeciwpożarowe.
To ciekawsze niż walka z ogniem.
Za to mój mąż odebrał poród w supermarkecie.
Matka odwaliła większość roboty.
- Podoba ci się nowa rola. - Muszę się przyzwyczaić.
Co masz na myśli?
Bree, jak pierwszy dzień w roli pani profesor?
Nie jestem tam na stałe.
Było przytłaczająco.
Po prostu…
tyle osób na ciebie patrzy i liczy, że czegoś ich nauczysz.
Ale ja mogłabym uczyć się od nich.
Uczniowie uczą nauczycieli tak jak nauczyciele uczą uczniów.
- Tak. - Bezkofeinowa?
Jak zawsze po 20.00.
To czemu tak się trzęsę?
Włożyłeś całe oszczędności w nowy biznes
i nie wiesz, co z tego wyjdzie.
Racja. Dzięki za przypomnienie.
Robi się ciemno. Nie lubię, jak lata w nocy.
Nic mu nie będzie.
Pewnie już wylądował.
Pewnie tak.
Zadzwonię na lotnisko. Pewnie gawędzi z personelem.
Oby szybko dotarł.
Skąd ten pośpiech?
To nic pilnego.
Jak tam w kancelarii?
Powoli, ale dobrze. Miałem paru klientów.
Kwestia przeznaczenia nieruchomości i spór między sąsiadami o granice działek.
Brzmi tak ekscytująco jak moja praca.
Wiesz co? Przyjrzyj się portalom z recenzjami
i pozwij je za zniesławienie.
Odpuść, Jess.
Mówią, że Mick jeszcze nie wrócił.
Ostatni kontakt mieli o 16.30.
Spróbowali ponownie.
Nie odpowiedział.
Napisy: Kinga Zofia Stando
W następnym odcinku:
Znajomy ze straży przybrzeżnej. Ktoś wzywał pomoc, ale stracili kontakt.
Potrzebujesz czegoś, Megan?
Potrzebuję Micka.
- Co jest, tato? - Mam pewien problem.
To twój test na narkotyki. Kiepsko to wygląda.
Potrzebuję asystentki.
- Cześć. - Margaret Keller. Witaj na pokładzie.
- W porządku? - Spokojnie.
Zdejmij to.