W poprzednich odcinkach:
Gotowy.
Odkryliśmy dziób statku. Trzeba wstrzymać tymczasowo prace.
Byłam u doktora Bauma.
- Mogę mieć problemy z zajściem w ciążę. - Będzie dobrze.
Moja siostra bierze ślub. Mogę zabrać osobę towarzyszącą.
Mam zaszczyt ogłosić was mężem i żoną.
Możesz pocałować pana młodego.
Statek to niezwykłe odkrycie. Tylko szkoda.
Wycofujesz się? To ostateczna decyzja?
Niestety tak.
- Dzień dobry. - Cześć.
Dobrze spałaś?
Jak dziecko.
- Żadnych koszmarów? - Nie.
A ty jak spałeś?
Dobrze.
Tylko tyle?
Trochę mnie kopałaś.
Co?
Przez sen. Kopałaś mnie.
- I… - I co?
Zabrałaś całą kołdrę.
- Zajęłaś całe łóżko. - Serio?
To była pierwsza taka sytuacja.
Jeśli się powtórzy, nauczę się z tym żyć.
Jesteś tego warta.
Abby mi o tym mówiła, gdy byłam mała. Myślałam, że zmyśla.
Mówiła, że musiała trzymać się materaca, aby nie spaść.
- Muszę się z nią skonsultować. - To prawda.
Rozpycham się.
- Przynajmniej nie chrapiesz. - Chyba że się przeziębię.
Przetrwałyśmy ślub. Było pięknie.
Idealnie.
Mick dotarł na lotnisko?
Właśnie napisał. Dogadał się z Kansas.
To dobrze. Mamy szansę na projekt w Wichicie.
Przyda się, skoro Kincaid się wycofał.
Co za niespodzianka.
Ten młodzieniec wydawał się bardzo miły.
Ale nieprzewidywalny.
O wilku mowa.
To ja.
Nie przeszkadzam?
- Cześć. - Dzień dobry.
Babciu, to Evan. Mogłaś poznać go na weselu.
Witaj w domu O'Brienów.
- Napijesz się kawy? - Dziękuję, ale nie zostanę długo.
Dobrze.
W takim razie my pójdziemy się przejść.
Napijemy się kawy na wynos.
- Idziemy? - Wspaniale.
- Miło było cię zobaczyć. - Wzajemnie.
- Pa. - Pa.
Jak mogę pomóc?
Mam prezent ślubny dla Jess i Davida.
Jak miło.
Czułem się w pensjonacie jak w domu,
więc kupiłem im jednorożca.
Jest na zewnątrz. Zerknęłaś.
Mam dla nich kartę podarunkową.
Na co?
Na co chcą. Wycieczkę do Grecji. Samą Grecję.
Żartuję. Ale Grecja jest teraz dość tania.
Bez jaj!
Co?
To ty?
Urocza.
Dziękuję.
Dobra. Czego chcesz?
Chciałem pożegnać się osobiście.
Przykro mi, że projekt nie wypalił.
Mnie też.
Prawnicy zajmą się szczegółami.
Na pewno nie zmienisz zdania? Nie ma już odwrotu?
Co za widok.
Tu nie chodzi tylko o nas.
Ten projekt oznaczał nowe miejsca pracy.
Wiem. To była trudna decyzja.
To mały Mick?
Nic się nie zmienił.
Moje plecy.
- W porządku? - Nie dotykaj. To skurcz.
Zaraz przejdzie.
Zwykle mija.
- Chyba że… - Chyba że?
Chyba że nie mija.
- Daj mi to. Kogo wezwać? - Mandrake'a. Wie, co zrobić.
Mandrake.
- Ile sławnych osób. - Nie pomogą mi.
Nie chcę, żebyś mnie takim widziała.
- Jakim? - Cierpiącym.
- Ludzkim? - Nieważne.
Trzymaj.
Mandrake? Jesteś potrzebny.
STRAŻ POŻARNA
DOWÓDCA
- Dowódca przyjechał. - Pewnie wyznaczy nowego kapitana.
Kogo obstawiasz?
Chrisa Suttona z dziewiątki. A Mike'a na młodszego kapitana.
Szukałem cię, Sarah.
Dasz nam chwilę, O'Brien?
Jasne. Sprawdzę inwentarz.
To już oficjalne. Mike Herrmann będzie kapitanem.
Świetnie. Dobry wybór.
A ty możesz być młodszym kapitanem.
- Boli? - Tak.
A teraz?
Tak! Podoba ci się to?
Lubię moją pracę. Odwrócę pana.
- Będzie boleć? - Bardzo.
Co nas nie zabije, to nas wzmocni.
- A jeśli tego nie chcę? - Która mi pomoże?
Co mam zrobić?
- Złapać za nogi. - Dobra.
Kurczaki pieczone!
Powiedziałbym więcej, ale babcia słucha.
Już się nasłuchałam.
- Ma pan skurcz. - Tyle to wiem.
To nie pierwszy raz?
Ostatni był dwa lata temu. Myślałem, że przeszło.
To przewlekła przypadłość. Wkrótce samo minie.
Wezwij prywatną karetkę. Zawiozą mnie do domu.
Nie wygłupiaj się. Podnoszenie i przekładanie ci nie pomoże.
Zostaniesz na tej sofie, póki nie wstaniesz o własnych siłach.
- Babciu… - Nie chcę się narzucać.
Naprawdę.
Nie wygłupiajcie się.
On cierpi. Pomożemy ci.
Zajmiemy się tobą.
Zjedz babeczkę.
Nie trzeba.
- Pyszna. - Jest ich więcej.
Mogę chwilę zostać.
Mandrake, przynieś mi komputer i telefon.
- Mam rozmowę z Lizboną. - Dobrze.
Dobrze.
Jak długo zwykle trwają te bóle?
Ciężko powiedzieć.
Ostatni w Brazzaville trwał tylko dwie godziny.
- Ale w Zagrzebiu… - Tak źle?
Nie jesteśmy już mile widziani w Chorwacji.
W porządku?
Tak.
Siedzisz cicho.
Dostałam propozycję zostania młodszym kapitanem.
Czemu nic nie powiedziałaś?
Byłam w szoku.
Mam kilka dni na zastanowienie.
- To wspaniale. - Tak?
Czy chcę tego tak szybko?
Czy chcę być przełożoną? Nie cierpię przełożonych.
Bo nie są tobą.
Pieniądze się przydadzą.
Tak.
To pierwszy krok do zostania dowódcą.
Marzysz o tym. Mogłabyś rozkazywać.
Lubię rozkazywać.
To o co chodzi?
Musiałabym przestać jeździć na akcje.
Będę tęsknić.
Za adrenaliną.
Rozumiem.
Jeśli zajdę w ciążę i tak będę musiała zrezygnować…
- Tak? - A nie?
Lekarka kazała mi uważać.
Masz wątpliwości co do awansu
czy decydowania się teraz na dzieci?
Sama nie wiem.
- Czemu nie możemy mieć psa? - Nie mówiłam, że nie możemy.
- To będziemy mieć psa? - No…
- Widzisz, co zrobiły? - Jestem pod wrażeniem.
Pogadamy o tym.
- Mogę prosić więcej kurczaka? - Już się robi.
Zaniosę.
Jak się czujesz?
Dobrze, jeśli się nie ruszam. Widziałaś zdjęcia z wykopalisk?
Statek wygląda niesamowicie.
Tak. Badacze są podekscytowani.
Warto było zacząć kopać, aby mogli go odkryć.
Powiedzmy.
Niezręczna sytuacja. Przyszedłem się wycofać i utknąłem.
To fakt.
Jak uszkodziłeś sobie plecy?
Miałem mały wypadek.
Coś poważnego?
Nie bardzo.
Dobry kurczak.
- Powiedz babci. - Dobry kurczak, proszę pani.
Dziękuję, Evan.
Miło, że tak mówisz.
Na deser mamy borówki pod kruszonką.
Dziękuję. To miłe.
Ale muszę już iść.
- Lub nie. - Zostań.
Przygotuję ci posłanie.
- Niezręcznie. - Niezręcznie.
SKLEP ZOOLOGICZNY CRAWFORDA
- Dzięki za pomoc, Kev. - Żartujesz?
Pomagam bratu i robię demolkę. Sama przyjemność.
Potrzebujecie pomocy? Załatwiłam dodatkową parę dłoni.
Tych dłoni.
- Im więcej, tym lepiej. Dzięki. - Drobiazg.
- Fajne miejsce. - Dzięki.
Wyobrażasz tu sobie kancelarię?
Czemu nie?
Od czego zaczynamy?
- Weź łapkę do gwoździ. - OK.
Typowe słowa prawnika.
Co mogę zrobić?
Weź gogle i stań z tyłu.
Mam.
Masz jakiś problem?
Co? Nie.
- Może. - Chcesz pogadać?
Bo jeśli tak, to ja też mam sprawę.
Wolę zrobić demolkę.
Śmiało.
Hej.
Więc otwierasz własną kancelarię?
Na to wychodzi. Pewnie nienawidzisz prawników.
- Czemu? - Wszyscy nas nienawidzą.
Z wyjątkiem innych prawników.
Nie, też się nienawidzimy.
Mogę o coś spytać?
Dla kolegi.
Jasne. Ale ten kolega to ty, prawda?
- Tak. - Tak.
Twój tata i Kevin bardzo mi pomogli,
załatwiając pracę w klubie…
Obaj już wiedzą.
Byłem w więzieniu.
Tak.
Tata i Kevin wiedzą. A Bree?
Powiem jej w weekend. Czekam na odpowiedni moment.
Ludzie nie zawsze dobrze na to reagują.
Nie martw się o to. Ale jej powiedz.
Powiem.
W porządku.
- Dobry z ciebie brat. - Ona jest dobrą siostrą.
- O co chciałeś spytać? - Nieważne.
Pomagasz mi, więc przysługuje ci darmowa porada.
Dobra.
Kurator daje mi w kość.
Robię wszystko, czego wymaga,
ale wydaje mi się, że się na mnie uwziął.
Czy mogę jakoś zmienić kuratora?
Nie wiem, ale to sprawdzę.
Wielkie dzięki.
- Jasne. - Super.
Całkiem nieźle.
Dziękuję.
Maluj dalej.
Ma dobre oko.
Do kompozycji. I kolorów.
Naprawdę?
Trzeba się z tym urodzić.
Ty się urodziłeś.
Moja klątwa.
Czemu już nie malujesz?
Namalowałem już wszystko. Mam dość.
Dla niej to nowość.
Dlatego przyszedłeś?
A po co?
Na pewno nie po to, aby słuchać przekonywania twojej synowej.
Myślałam, że może chodziło o babeczki.
Robisz dobre babeczki.
Smacznego.
Carrie umie rysować.
Tak. Babcia mówi, że ma talent.
A ja mam jakiś?
Talent? Oczywiście.
No nie wiem.
Po prostu jeszcze go nie odkryłaś.
Musisz szukać. Nikt nie znajduje go od razu.
A wy jakie macie talenty?
Różne.
Carrie ma sztukę.
Ciocia Bree – pisanie.
Ja mam liczby.
Znajdziesz swój. Zaufaj mi.
Jaki jest jego talent?
Jego?
Jego talent to… to, że zawsze myśli.
SKLEP ZOOLOGICZNY CRAWFORDA
Na pewno nic cię nie dręczy?
- Jest jedna rzecz. - Dawaj.
Sarah dostała ofertę. Awans.
To świetne wieści.
Tak się wydaje. Ale ma wątpliwości.
Czemu?
Nie chce rezygnować z akcji, co rozumiem.
Ale rozważa…
odsunięcie w czasie decyzji o dziecku.
Nic nie szkodzi.
Mamy czas.
Zawsze byliśmy po tej samej stronie,
ale boję się, że to się zmieniło.
Nie jestem ekspertką od małżeństw,
ale chyba chodzi o to, aby być na różnych stronach,
ale wciąż w jednej książce.
Masz rację.
- Jesteś mądra. - Cóż…
- Powinnaś zostać pisarką. - Próbuję.
Pogadaj z nią.
Dobra.
Dziękuję. O czym ty chciałaś pogadać?
O weekendzie.
O żonglowaniu dwoma facetami na weselu? Imponujące.
Nie mogę taka być.
Więc wybierz.
Tak.
Nie chcę zranić Jerry'ego.
Co byś chciał usłyszeć na jego miejscu?
Zrób to szybko. Zerwij plaster.
Tak sądziłam. Nie chcę wyjść na tę złą.
Tak będzie najlepiej.
Niech zamknie ten rozdział. Musi wiedzieć, na czym stoi.
Masz rację.
Tak zrobię.
Jest dobrze, Klaus. Ale strona „dla ciebie” jest zbyt niejasna.
Ma pokazywać podobne treści.
Żeby zyskać większy impet.
Dobra.
- Proszę pana? - Mów mi Evan.
- Naprawdę ciągle myślisz? - Tak.
Gdy ja oglądam filmiki, mama mówi, że marnuję czas.
To jej opinia.
To sposób na relaks. A w moim przypadku to praca.
- Tak? - To moja strona.
- Serio? - Kupiłem ją rok temu.
- Ale super. - To prawda.
- Lubisz komputery? - Lubię gry.
- Chciałabyś zrobić swoją? - Można tak?
Jasne. Chodź.
Pokażę ci.
Toż to Bree O'Brien, znana pisarka.
Cześć, Jerry.
Mam kłopoty.
Wiem, że zaprosiłam cię na ślub…
Wspaniale się bawiłem.
Ja też, ale…
Chcę mieć pewność, że się rozumiemy.
Nie wydaje mi się, ale mów.
Nie czuję do ciebie tego, co ty czujesz do mnie.
Pracujemy razem i…
Lepiej zerwać plaster, zanim zrobi się dziwnie.
Rozumiem. Nie musisz mówić nic więcej.
- Poważnie? - Tak.
To nie był właściwy moment.
Wracamy do kontaktów zawodowych. Zgoda?
- Tak. Dziękuję. - Nie musisz dziękować.
Dobra.
Powodzenia na zajęciach.
Wielkie dzięki.
- Tak. - Dobra.
- Pa. - Na razie.
Jak sytuacja z Jayem?
Dobrze. Lubię go.
Ale?
Nic. Jest miły i troskliwy.
Ale nie jesteś gotowa na poważny krok.
Jaki krok?
No wiesz. Ten krok.
Spotykacie się? Jesteście razem?
Pogadajmy o czymś innym.
Co Jay myśli o tym, że Evan u ciebie nocuje?
Nie nocuje. Leży z chorymi plecami.
W twoim domu.
Nie mówiłam Jayowi, bo myśli, że Evan mnie lubi.
Bardziej niż koleżankę.
To nie takie dziwne.
Evan Kincaid mnie nie lubi.
A ty go lubisz?
Dobra. Zmieniam temat.
Jak życie po ślubie?
Idealnie.
To czemu jesteś tu z siostrą,
a nie w ramionach męża?
Muszę z tobą o czymś pogadać.
To nic takiego.
Filmy zawsze kończą się na scenie ślubu.
Ślub, szczęśliwe zakończenie i tyle.
A co jest potem?
Jeśli okazuje się, że się rozpychasz?
- O czym ty mówisz? - Kopię Davida przez sen.
- Nadal to robisz? - Robiłam tak?
Gdy w dzieciństwie musiałyśmy dzielić łóżko w hotelu.
Wyobrażasz sobie noc z kangurem?
Tak.
To było po odejściu mamy.
Byłaś niespokojna.
Może. Ale o co chodzi mi teraz?
Nie jestem terapeutką.
Lepiej. Jesteś starszą siostrą.
Coś się święci.
To nie jej typ.
Fakt.
Zajmę się tym, Evan.
Wspaniale. Spójrz, Abby.
Tak mógł wyglądać ten statek.
Bazując na odkryciach.
Wyobrażasz sobie przepłynąć tym cały ocean?
- Byłoby tłoczno. - I to jak.
Tu mam dokumenty rozwiązujące naszą współpracę.
To bardzo uczciwy układ. Mandrake, przeczytasz jej?
Sama przeczytam.
Zawsze coś mnie omija, gdy czytam oczami.
- Wolę czytać uszami. - Dobra. Caitlyn,
pobawisz się u siebie?
Nie bawi się. Projektuje grę.
Mogę zobaczyć?
Na razie mam kamień, którym można zmiażdżyć trolla.
Dobrze. Nie cierpię trolli. Nieźle, Caitlyn.
Tak trzymaj.
Ale wyjeżdżasz.
- Jak pokażę ci efekt końcowy? - Dam ci mój e-mail.
- Ale nie dawaj go mamie. - OK.
Jesteś pełen niespodzianek.
Dogaduję się z dziećmi. Mandrake mówi, że jestem młody duchem.
Nie wyrósł pan z bycia nastolatkiem.
Szczegóły.
Już prawie 18.00. Mam rozmowę z wybrzeżem.
Mandrake.
To twoje imię czy nazwisko?
Ani to, ani to.
- Nie nazywasz się Mandrake? - Nie.
Ale lubi tak mnie nazywać.
Ciężko być Evanem.
Nawet pani nie wie jak.
- Mów mi Abby. - Dobrze. Abby.
Naprawdę nie czyta? Jest aż tak leniwy?
Evan absolutnie nie jest leniwy.
- Nie mów, że nie umie czytać. - Umie.
Nie wstydzi się.
Gdy był dzieckiem, miał dysleksję.
Nie został zdiagnozowany. Myślano, że jest leniem.
Dlatego nie poszedł na studia.
Poradził sobie z tym, ale nie przepada za czytaniem.
Nie miałam pojęcia.
Sam na wszystko zapracował.
Tak. Nikt w niego nie wierzył, więc musiał wierzyć w siebie.
- Jak długo dla niego pracujesz? - Długo.
Jak uszkodził plecy? Mówił, że miał wypadek.
Nie powiedział mi. Może kiedyś powie tobie.
I smok ratuje księżniczkę przed złym księciem.
- Szybko się uczysz. - Cześć.
Przynoszę materiały do cichej aukcji,
z którą głupio zgodziłaś się pomóc.
Miałam gorszą chwilę, a ty przekupiłeś mnie gorącą czekoladą.
Ale ze mnie złoczyńca. Cześć, Caitlyn.
Dzień dobry. Jaki jest pana talent?
Próbuje coś rozgryźć.
Tak.
Jak my wszyscy.
Nie myślałem o tym.
Mój talent?
Chyba nauczanie.
I muzyka. Gram trochę na gitarze.
Czemu o tym nie wiem?
Nie pytałaś.
- Mam gitarę. - Grasz?
Byłam na kilku lekcjach, ale się nie wciągnęłam.
Chętnie cię czegoś nauczę.
- Mogę, mamo? - Jasne.
Nie mogę się doczekać.
- Napisz. - Dobra.
OK.
Lubisz Jaya, mamo?
Jasne.
Bardzo?
O tym rozmawiacie z koleżankami?
Tak. Ale one mi odpowiadają.
Panie.
Potrzebuję waszej opinii.
Który szalik? Biało-czerwony czy kolorowy?
Biało-czerwony.
- Dobrze. - A co?
Tak tylko pytam.
- Ładnie wyglądasz. - Dziękuję.
- Czy babcia…? - Idzie na randkę?
Elaine była wspaniałą kobietą.
Moją muzą.
Nie wiem, czy mnie inspirowała, czy malowałem, aby jej zaimponować.
Ale wszystko się zmieniło.
No cóż…
Wcale nie.
Nawet nie wiem, co jem.
To szoarma.
Jak się to pisze?
Smakuje?
- Tak. - To naucz się nazwy.
Może.
Co się stało z tamtą chińską knajpką?
Garden View.
Najlepsze spring rollsy w mieście. Diane Yang.
Co się z nią stało?
- Zmarła lata temu. - Typowe.
Taki jest ten świat.
Każdy umiera. Trzeba wykorzystać swój czas.
Twój mąż Charles zbudował tę fontannę, prawda?
Zgadza się.
Właściwie to…
dwa razy.
Pierwsza mu się nie spodobała, więc ją zburzył
i zaczął od nowa.
Tylko on miał z nią problem.
Ale taki był.
GOSPODA POD ORLIM GNIAZDEM
- Zimno ci? - Nie.
To po co ci skarpetki?
Skarpetki?
Mają przypominać mi o stopach.
Żebym cię nie kopała.
Jess…
Obiecuję, że nie będę się rozpychać.
Mogłem nic nie mówić. Nie chciałem cię urazić.
- To było zabawne. - Abby mówiła, że jestem jak kangur.
Tak, ale piękny kangur.
Mój kangur.
Nie śmiej się. A jeśli nasze małżeństwo jest skreślone?
Wcale nie. Nauczę się robić uniki.
Mówię poważnie. Może kopię cię, bo się martwię.
Tylko czym?
Nie wiem.
Zastanówmy się.
Działamy w branży, w której trudno jest przetrwać.
Całkowicie zmieniłaś swoje życie.
Postanowiłaś związać się z kimś aż do śmierci.
Nie wiesz, czy chcesz mieć dzieci, i nie wiesz, co o tym myślę.
No i trzeba wymienić piec.
- Trzeba? - Tak.
Świetnie.
Też się martwię. Wszystkim.
Ale możemy martwić się razem.
- Na tym polega małżeństwo. - Na byciu przerażoną parą?
Czasami.
Co myślisz o dzieciach?
Sądzisz, że o to chodzi?
Albo mam syndrom niespokojnych nóg.
Nawet nie wiem, co to.
Tak czy inaczej, kocham cię.
Twoje nogi też.
I chcę, abyś mogła żyć tak, jak chcesz.
Podjęłaś decyzję co do awansu?
Tak. Pięć razy.
Za każdym razem jest inna.
Jestem na tak, potem na nie, potem na tak.
Masz dużo czasu.
- Kiedy musisz dać odpowiedź? - Przy śniadaniu.
Czyli jutro.
Nieważne, co zdecydujesz. To twoja kariera.
Wybór należy do ciebie.
Sarah.
- Lee prosi na słowo. - Już idę.
A jeśli będzie chciał odpowiedzi?
Będziesz musiała zdecydować.
Będę z tobą bez względu na wszystko.
Dobra robota.
Dzięki. Ale bolą mnie palce.
Napijmy się czegoś.
- Spragniona? - Tak.
Zróbmy najazd na lodówkę.
Macie coś dobrego?
Brzmieliście świetnie.
To świetny nauczyciel.
Fakt.
Mamy lemoniadę?
- Już podaję. Chcecie brownie? - Z mlekiem?
Mam nietolerancję laktozy.
A ja mogę?
Już podaję.
A ja mogę lemoniady?
Uwielbiam lemoniadę.
Jay.
To Evan Kincaid.
Ach, tak?
Ma problem z plecami.
To Jay Ross.
Nauczyciel muzyki. Słyszałem, jak gracie.
Jesteś świetny.
Niestety nie mogę wstać. Abby pozwoliła mi tu zostać.
- Miło. - Nie miałam wyjścia.
- Lemoniada. - Dzięki, Caitlyn.
Fajne słomki. Przypominają mi dzieciństwo.
- Pamiętasz je, Jay? - Tak.
Myślałem o nauce gry na gitarze. Dałbyś mi kilka lekcji?
- Nie zajmuję się tym. - A czym?
- Uczę w podstawówce. - Fascynujące.
- Tak. - Dobra. Niech Evan odpocznie.
- Miło było poznać. - Wzajemnie.
- Ciekawy facet. - Można tak to ująć.
Cierpi, ale lubi uwagę.
Ma jej chyba wystarczająco. To miliarder.
Tak, ale…
jest w nim więcej, niż widać na pierwszy rzut oka.
Nie miał prawdziwej rodziny.
Biedny.
Czy ja współczuję sławnemu bogaczowi?
Nie. Ani trochę.
Zagraj coś. Nie słyszałam, jak grasz.
Jasne.
To było wspaniałe.
Nie wiedziałam, że tak umiesz.
Nie wszystko widać na pierwszy rzut oka.
O'Brien. Pomożesz mi z banerem?
Jasne. To zadanie dla ratownika.
Daj mi chwilę.
Mamy wezwanie. Priorytet drugi.
Protokół 19 na Market Street.
Musisz znaleźć kogoś innego. Obowiązki wzywają.
Pomóc ci?
Możesz potrzymać drabinę?
Ty mi potrzymaj. Mam wprawę.
Jak wolisz, pani kapitan.
Słyszałeś?
W remizie nie ma tajemnic. Więc to prawda?
Decyzja jeszcze nie zapadła.
DOROCZNE ŚNIADANIE W REMIZIE
- Zejdź. Przesunę drabinę. - Nie trzeba.
W porządku?
Sarah!
Nie rozumiem, dlaczego…
Tak. Widzimy się w weekend.
Złe wieści?
To Erin Kinley.
Prowadzi galerię w SoHo.
Mówi, że Driscoll zawarł z nią umowę w latach 80.,
po śmierci żony.
- Jaką umowę? - Dał jej wyłączne
i dożywotnie prawo do swoich prac.
Ma prawa do jego obrazów?
Tak twierdzi. Nie pozwoli mi na organizację wystawy.
To absurd. Nawet jeśli ma te prawa,
wystawa podniesie ceny obrazów.
Być może.
Ale woli zaczekać, aż ich wartość wzrośnie.
- Co to znaczy? - Cena najbardziej rośnie
po śmierci artysty. Mówi, że to nie potrwa długo.
Ale bezduszna.
Ale podziękowała mi,
że namówiłam Driscolla na wystawę.
Być może da mi prowizję od sprzedaży.
- Co powiedziałaś? - Podziękowałam.
I powiedziałam, gdzie ma sobie wsadzić tę prowizję.
Przyjedzie tu w weekend.
Chce zobaczyć „swoje obrazy”.
Co zrobisz?
Myśli, że się przestraszę, bo jest z Nowego Jorku.
Nie wie, że dobrze znam ten świat.
Evan?
To cud. Ozdrowiałem.
To chyba dzięki deserowi Nell.
Wyślę próbkę do analizy.
Cieszę się, że ci lepiej.
Dziękuję za tę wymuszoną gościnność.
To były najlepsze dni w moim życiu.
Kupię sobie taką sofę i będę ze sobą woził.
Sofie jest miło.
Masz tę umowę o rozwiązaniu współpracy?
Tak. Jest tutaj.
Dobrze. Podpisałaś?
Tak. To naprawdę hojna oferta.
Wiem.
Zrobiło wrażenie.
- Czemu to zrobiłeś? - Miałem czas pomyśleć.
Muszę częściej leżeć całymi dniami na sofie. To pomaga oczyścić umysł.
Widzisz to?
To nie jest przeszkoda.
Tylko okazja. Być może trzeba opóźnić budowę.
Ale pomyśl o pozytywach. Wszystko przemyślałem.
Przesuniemy hotel na działkę obok,
którą kupiłem dziś rano.
Na starej działce postawimy muzeum ze statkiem
i znaleziskami z wykopalisk. Wszyscy będą zadowoleni.
- Świetny pomysł. - Prawda?
Zainspirowałem się twoją rodziną. Dużo się u was dzieje.
Ślub, problemy w pracy, Megan i jej sztuka,
Caitlyn i jej kryzys, Jay i jego gitara.
Jest w tobie zakochany. Wiesz o tym? Nell i jej randka,
która się udała.
- Skąd wiesz? - Z sofy.
Myślisz, że spałem i grałem w gry?
- Tak to wyglądało. - Obserwowałem. Chłonąłem.
Skoro O'Brienowie dają sobie radę,
ja mogę zbudować hotel i miejsce dla statku.
Cieszę się, że pomogliśmy.
Auto zapakowane, a samolot czeka.
Odwołaj lot. Jedziemy do domu.
Zostaję w Chesapeake Shores. Na razie.
Dziękuję, Abby.
Gdzie Evan?
Zniknął. Tak jakby.
To długa historia.
Mam czas.
Zaczekaj. Co jest, Kevin?
Zaraz będziemy. Sarah miała wypadek.
POGOTOWIE
- Co z nią? - Na razie nic nie wiadomo.
- Nic jej nie będzie. - Pan O'Brien?
Tak?
- Żonie nic nie jest. Pyta o pana. - Dziękujemy.
- Co za ulga. - Tak.
Cześć.
Tak mi wstyd.
- Wstyd? - Lekarka zaraz przyjdzie.
Kocham cię.
Ja ciebie też, ale… nie mogę uwierzyć.
Codziennie ryzykuję życiem,
a spadłam z głupiej drabiny?
- Zdarza się. - Nie mnie.
To miałem być ja. Ramirez mnie poprosił.
Tobie nie zakręciłoby się w głowie.
- Nie wiem, co się stało. - Co robisz?
- Wracam do domu. Nie lubię szpitali. - Nie możesz wyjść.
- Muszą cię wypisać. - Sama się wypiszę.
- Muszą cię zbadać. - Nic mi nie jest. Widzisz?
Chodź tu.
Usiądź.
Już dobrze.
Nie cierpię szpitali.
Ja też. Nie byłoby mnie tu, gdybym tu nie pracowała.
Jest pani wolna. Nic pani nie dolega.
Kilka stłuczeń, ale żadnych złamań.
Proszę nie forsować się przez kilka dni.
- Ale nie muszę pani tego tłumaczyć. - Wciąż mi słabo.
Nie dziwię się, patrząc na wyniki.
Ale nie ma żadnych komplikacji.
Który to tydzień?
Sądząc po minach, usłyszycie nowinę ode mnie.
Gratulacje. Jest pani w ciąży.
Napisy: Kinga Zofia Stando
- W następnym odcinku: - Coś między wami było?
- Nie rozmawialiśmy o tym. - O czym?
Co się działo, gdy byliśmy osobno.
- Luke nie miał z tym związku. - Wiedziałaś, że siedział?
Między mną a Kincaidem nic nie ma.
- Typowy ruch. - Wyprawa.
Wyprawa?
- W jakieś romantyczne miejsce. - Zrobiłeś to?
- Tak. - Czemu nie mówiłeś?
Nie chciałem, abyś tak na mnie patrzyła.