W poprzednich odcinkach:
- Daj mi swój numer. Założę podsłuch. - Dobra.
- Chodźmy na kolację. To nie randka. - Kolację?
Byłem na kolacji z Jess, Davidem, Kevinem i Sarah. Było jak…
- W rodzinie? - Tak. Ja tego nie doświadczyłem.
Nie maluję ani nie rysuję od lat.
- No już. Będziemy mieć. - Chcesz mieć rodzinę.
- Znaleziono je na budowie? - Mogą wstrzymać prace.
Firma szpiegowała swojego pracownika, szukając czegoś na jego rodzinę. Odchodzę.
Bardzo dziękuję.
Davidzie, czy bierzesz sobie Jess za żonę?
Czy ślubujesz jej miłość, wierność
- i uczciwość małżeńską? - Ta…
David!
Cześć, kochanie.
Znów miałaś ten sen.
Tym razem ziemia otworzyła ci się pod stopami.
To lepsze niż porwanie przez mewy.
Niech już będzie po ślubie. W końcu się wyśpię.
To chce usłyszeć każdy pan młody.
Jerry Trask jednak nie jest taki zły.
Ludzie się zmieniają.
- Idziemy dziś na kolację. - Randka?
Nie. Po prostu…
Mamy zamiar omówić przy kolacji program.
- Czysto zawodowo. - Dobra, tylko niech zapłaci.
OK.
- Cześć. - Cześć.
Wiem, co myślicie. Ślub już za tydzień.
Tylko spokojnie.
Zachowujcie się normalnie. My z Davidem mamy taki zamiar.
Tydzień to dość czasu, żeby wszystko załatwić.
Więc bez paniki.
Bez paniki!
Dobra.
- Ona panikuje. - I to jak.
- Dzień dobry. - Dobry.
Connor,
od jak dawna nosisz ten… komplet?
Przebrałem się.
Samą koszulkę.
Niedawno.
To dobrze.
Bardzo dobrze.
Cieszy się, że nie musi stroić się do biura.
I słusznie. Ale minęły trzy tygodnie.
Dwa i pół.
Doceniam, co dla mnie zrobiłeś,
- ale może powinieneś… - Pomyśleć o przyszłości?
Robię to.
Nie śpię w nocy,
gapię się w sufit i o niej myślę.
To normalne, że czujesz się przybity.
Chyba tak.
Coś, co miało być pracą marzeń,
okazało się salą konferencyjną pełną żmij.
Trzeba cię przytulić.
Nie mam już ośmiu lat.
Nie chcesz?
Trochę chcę.
Wiem.
DOM KULTURY
Bardzo dobrze.
Dobra robota.
Pokłońcie się partnerowi.
Abby.
To zaawansowany ruch, ale chcę sprawdzić, co umiesz.
Dobrze.
Imponujące.
Spóźniłeś się. To Evan. Myśli o dołączeniu do naszych zajęć.
- Co tu robisz? - Lubię nowe wyzwania.
Możesz na początek popatrzeć.
Szybko się uczę. Mogę dołączyć.
Trenowałeś już taekwondo?
Nie, ale znam sztuki walki.
Uczyłem się boksu tajskiego i francuskiego krav magi. Znam podstawy.
Moglibyśmy się czegoś od ciebie nauczyć.
Nie. Jestem uczniem.
Ćwiczyliśmy podstawowe blokady. Pokaż mu, Abby.
Ja?
„Nauka przez pokazywanie”. Prawda?
Czytałeś moją książkę?
Ma ludzi od zbierania informacji.
Owszem.
Widziałem też filmiki, więc wiem, o co chodzi.
To do roboty. Abby?
Bardzo dobrze.
Nie jesteśmy jeszcze gotowi do sparingu.
Wybacz. Instynkt.
Moja kolej.
- Dawaj. - Gotowy?
Gotowy.
Przepraszam. Myślałam, że zrobisz unik.
- Od teraz będę robił. - Pokaż się.
Fajnie wygląda, co? To komplement,
- ale kopiesz jak wkurzony muł. - Przepraszam.
Już to mówiłaś. Nie ma sprawy.
- Widzę, że zajęcia się udały. - Zapytaj jej.
Nie chciałam.
Rozumiem.
Na treningu krav magi mieliśmy podobne wypadki.
Szybko się regeneruje.
Pa.
Jay. Wybacz.
Nie, to moja wina.
Wyglądasz groźnie.
No tak.
Nowe hobby?
Niedawno zaczęłam.
Niedaleko pada jabłko od jabłoni.
Pewnie dobrze jest sobie pokopać.
Tak myślałam, ale nie jestem świadoma swojej siły.
Lepiej z tobą nie zadzierać.
Co słychać?
Wciąż zestresowana?
Tak. Kincaid doprowadza mnie do szału. Chyba ma wstrząśnienie mózgu.
- Ciekawa strategia biznesowa. - Nie.
To nie była moja wina. Mieliśmy zajęcia…
Czekaj. Chodzi z tobą na taekwondo?
Tak. Niedawno dołączył. Co to za pomysł?
Ciekawe.
Ciągle robi takie rzeczy. Jest impulsywny.
Nie umie się skupić. Zawsze interesuje go coś nowego.
Abby…
pomyślałaś, że może tak naprawdę interesuje się tobą?
Nie. Nic z tych rzeczy.
Lepiej się uciszę.
Nie. Lubię z tobą rozmawiać.
Ja z tobą też.
Powtórzmy to.
Na lunchu lub przy kolacji.
- Randka? - Nie lubię etykiet.
Chętnie.
Świetnie.
Niech twoi ludzie skontaktują się z moimi.
Dobra.
Zadzwonię, jeśli trzeba będzie spuścić komuś lanie.
- Dobra. - OK.
Poproszę kawę.
Bree O'Brien.
- Ciągle na siebie wpadamy. - Luke. Jak się masz?
Jak widać po miotle, jestem w zarządzie.
Nie zapomnij o nas, zwyklakach.
Skąd.
Przeczytałem twoją książkę.
Serio?
Tak. Znalazłem ją w bibliotece. Jest świetna.
Dziękuję.
Dorastałem tu, więc rozpoznałem kilkoro bohaterów.
- Tak. - Jak przyjęła ją rodzina?
Postacie okazały się zbyt oczywiste.
Przekonali się.
Pewnie pomogło, że to bestseller.
- Wciąż nie mogę uwierzyć. - Ja mogę.
Dzięki.
- Jak zajęcia? - Jeszcze nie zaczęłam.
Stresuję się.
Tak?
Udawaj pewną siebie. Reszta wyjdzie sama.
Tak sądzisz?
Co ja tam wiem? Trzymam miotłę.
W porządku?
Zobaczysz, z jaką pewnością zamienię miotłę na mopa. Na razie.
- Daj. - Dzięki.
Też nie mogę doczekać się współpracy.
Dziękuję. Do widzenia.
To już czwarty telefon.
- Dzięki Dilpherowi. - Owszem.
- Zasługujesz na to. - Dziękuję.
Ładnie wyglądasz.
Założyłeś spodnie.
Już czas.
Wiem, że Denzer, Lewis and Phelps to była twoja praca marzeń.
Tak sądziłem.
Odszedłbyś, gdyby nie ja?
Mam nadzieję.
Ale… dzięki tobie było łatwiej.
Jestem z ciebie dumny.
Dzięki, tato.
Myślę, że samodzielnie odniesiesz ogromny sukces.
Taki mam zamiar. Najpierw muszę znaleźć biuro.
Pamiętaj, co jest najważniejsze.
Lokalizacja.
Dokładnie.
Ulubiona powieść?
Anna Karenina i All My Friends Are Going to Be Strangers.
Dobry wybór.
W jakim momencie w historii chciałabyś żyć?
Teraz.
Podoba mi się.
Dobra.
Ulubiony zespół lub gatunek?
- Country. - Serio?
Tak.
Próbowałeś posłuchać dobrych kawałków?
Są jakieś?
Nie bądź snobem.
Wpadnij czasem do Chesapeake Shores.
Mamy taki klub, Bridge.
Ogólnie mają świetną muzykę, ale też dobre country.
Dobra. Spróbuję.
- Może w weekend? - Nie mogę.
Moja siostra bierze ślub.
Serio czy to tylko wymówka?
Nie, serio. Czemu ktoś miałby kłamać na taki temat?
Bo to dobra wymówka.
Nie szukam wymówek.
- Nie? - Nie.
- OK. - Mogę zabrać osobę towarzyszącą,
jeśli chcesz to sprawdzić.
To zaproszenie?
Nie. Może to wymówka dla kogoś, kto chce pójść.
Cóż…
- Proszę. - Dziękuję.
No…
Chętnie.
Tak.
Jasne.
- To świetnie. - Super.
- Dobra. - OK.
No dobra.
- Do zobaczenia. - Dobra.
- Na miejscu. - OK.
Będziemy w kontakcie.
Dobra.
- Pa. - Szerokiej drogi.
Dzięki za lunch.
Było miło.
Dobra.
Davidzie, czy bierzesz sobie Jess za żonę?
Czy ślubujesz jej miłość, wierność i uczciwość małżeńską?
Tak.
Dobra.
Mogłam to przewidzieć.
Mam tylko kilka minut. Muszę lecieć do Reykjavíku.
Rozwiązałaś kwestię klimatyzacji?
Tak. Goście będą odpowiednio schłodzeni.
To dobrze.
Co to jest? Chciałem dodać trzy piętra.
Myślałam, że żartujesz. Wiesz, jaki to koszt?
Poza tym czy to nadal będzie hotel butikowy?
Będzie tym, czym chcę.
Corey Elevators? Nie.
Nie znoszę tej firmy.
Mamy z nimi umowę.
Ich windy są zbyt wolne. Nie cierpię powolnych wind.
Oszalałeś?
Zmiana firmy będzie kosztować ogromne pieniądze.
Cały ten projekt jest zbyt drogi.
Nagle się tym przejmujesz? Zawsze obnosisz się z bogactwem.
Jestem bogaty, bo uważam na pieniądze.
Poważnie?
Sprowadziłeś przecież chór Tabernacle Choir,
- żeby zaśpiewał ci sto lat. - Było warto.
Mam wrażenie, że wcale nie chodzi o windy.
Powiedz, co cię gryzie.
Mnie?
Nic a nic.
Lubisz, jak mówię prawdę, więc ty też bądź szczery.
- Kawa na ławę? - Kawa na ławę.
Mówiłem, że nie ruszyło mnie, że mnie kopnęłaś.
- Rany. - A jednak ruszyło.
- Dobra. - Najbardziej to,
- że to był słaby kopniak. - Co?
Nie byłem gotowy.
Powiedziałeś, cytuję: „Gotowy”.
Ale gdy o tym myślę, to jednak nie byłem.
- Powinnaś to wiedzieć. - Sam próbowałeś mnie kopnąć.
Inaczej to pamiętam. Wiesz co? Żegnam.
Ja też.
Jedno z nas musi wyjść, a to mój budynek.
Rozumiem.
Halo?
Arthur?
Tu Nell O'Brien.
Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin.
Dawno nikt nie składał mi życzeń.
Jak to się mówi w moim kraju,
oby nieszczęście cię goniło, ale nigdy nie dogoniło.
Dobre.
Idź do drzwi.
Co?
Otwórz drzwi.
No proszę.
Irlandzki chleb domowej roboty
i dwie laurki od moich prawnuczek.
I balon.
Balon zawsze się sprawdza.
Wszystkiego najlepszego.
WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO CAITLYN
WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO
Rozumiem, ale musimy skontaktować się z panem Kincaidem.
Dobrze. Bardzo dziękuję.
To Peg Lucas, archeolożka z budowy.
- Witam. - Miło poznać.
To co się dzieje?
Okazuje się, że te znaleziska to dopiero początek.
Znaleźliśmy też deski.
Drewno pochodzi z XVII wieku.
Dobra reakcja.
Ale najbardziej ekscytujące jest to,
że rano odkryliśmy dziób statku.
No proszę.
To może być istotne znalezisko.
Brytyjski okręt zaopatrzeniowy z XVII w.
Ale trzeba wstrzymać tymczasowo prace.
Jak zareaguje Evan Kincaid?
Ciężko przewidzieć.
Ale szuka wymówki, żeby wycofać się z projektu.
Muszę wracać na wykopaliska. Mamy dużo pracy.
- Dziękuję za wizytę. - Dziękuję.
Zostawiłem dwie wiadomości, ale nie odpowiada.
Bo jest na Islandii.
- Co tam robi? - Kto wie?
Może jest złoczyńcą i ma tam swoją kryjówkę.
Obydwoje próbowaliśmy się z nim skontaktować.
Co nam zostało?
Nie wiem, ale potrzebujemy tego projektu.
Nie może się wycofać.
- Zrobiłaś, co mogłaś. - Tak.
Żałuję, że kopnęłam go w głowę.
Nie sądziłam, że to usłyszę.
- Co? - Że masz wszystko pod kontrolą.
Taka prawda.
Abby radzi sobie w biurze.
Kevin i Sarah mają się dobrze.
Jess bierze ślub, Bree uczy.
Mógłbym wyjechać i wszystko byłoby dobrze.
Chcesz mi coś powiedzieć?
- Jesteś chory? - Nie.
Po prostu po ślubie Jess moglibyśmy…
Moglibyśmy się gdzieś wyrwać.
- Gdzie? - Gdziekolwiek.
Na jak długo?
Ile chcemy.
Mówisz o emeryturze?
Nie. Raczej o…
wakacjach.
Kiedy ostatnio miałeś urlop?
Brałem wolne przez te ponad 40 lat pracy.
Ile razy?
Dwa.
Muszę odebrać. To mój kontrahent.
Carter!
Ciebie też dobrze słyszeć.
Interesowałaby cię retrospektywa Arthura Driscolla?
Co najmniej kilkanaście nieznanych obrazów.
Nie mówię o Nowym Jorku.
Wystawę trzeba urządzić w Chesapeake Shores.
To jego dom.
Możesz się zastanowić,
ale mam innych chętnych.
Dobra. Będę czekać.
Innych chętnych?
Jeszcze do nich nie dzwoniłam.
- Megan O'Brien. - Wszystkiego nauczyłam się od ciebie.
- Cześć! - Hej.
Wcześnie wstałeś.
Trzeba zaopatrzyć komitet rodzicielski.
- Miło, że pomagasz. - Prawda?
- Pomóc ci? - Tak.
- Te wypieki są ciężkie. - To jak crossfit.
Raczej croissant-fit.
Wiem, że pytam na ostatnią chwilę, ale…
Jess i David biorą jutro ślub.
Będziesz moją osobą towarzyszącą?
Z przyjemnością.
- Tak? - Tak.
Napiszę ci, co i jak.
Dobra. Napisz.
- W porządku. - Super.
- Tak zrobię. - Będę czekał.
- Król Karol kupił… - Król Karol kupił…
- Pan Driscoll. - Która to Caitlyn?
- Ja. - Zrobiłaś mi piękną laurkę.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Carrie. Chodź na słówko.
- Znasz Claude'a Moneta? - Kogo?
Masz coś w sobie.
To komplement. Rzadko je mówię.
Wyszedłem z wprawy.
- Umiesz malować pędzlami? - Chyba tak. Wolę kredki.
Też je lubię. Ale spróbuj użyć tego.
I tego.
- Należą do pana? - Nie. Do ciebie.
Nie rysuję ani nie maluję od lat.
- Czemu? - Nie chcę.
Namaluj to.
Albo to.
Albo nawet to.
Maluj, co chcesz.
Chodzi o to, by malować tak, jak to widzisz.
Nie chcesz? Dobra.
Nie. Po prostu…
A jeśli nie wyjdzie?
Co za różnica?
- Chodzi o samą czynność. - OK.
- Cześć. - Cześć.
Sklep zoologiczny Crawforda.
Tak. Tutaj trzymał papugę Tiki.
Próbowałeś uczyć ją brzydkich słów.
- Ale pan Crawford nas przyłapał. - Tak.
Nie jest zbyt drogi?
Zbyt duży?
Weź go.
Dobrze. Bo już to zrobiłem.
Oto mój pomysł na wnętrze.
Zobaczmy.
Wejście jest tutaj.
Zburzę kolumny.
Dodam ściankę działową.
Zamiast tej ściany postawię szybę, aby dodać głębi.
Dobry plan. Mądre wykorzystanie przestrzeni.
Dzięki, tato.
Ile to zajmie?
Możesz kogoś polecić?
Załatwię czterech facetów, którzy zrobią to w kilka dni.
Jak zatrudnisz inną firmę, to potrwa wieki.
Wiem, że chcesz zrobić to sam,
ale będąc dorosłym, trzeba wiedzieć, kiedy poprosić o pomoc.
Przybliżony koszt?
Więcej, niż chcesz wydać, mniej, niż jest warte.
Mogę zadzwonić do chłopaków.
Dobra. Umowa stoi.
- Zaprosiłaś Jaya na ślub? - Chyba tak.
Chyba?
Nie wiem. Ledwo to pamiętam.
Znam to uczucie.
Ktoś mnie pocałował.
Jerry Trask.
- Nie nadążam za tobą. - Nie spodziewałam się.
Podobało ci cię?
Nie nie podobało.
- Brzmi zachęcająco. - Wiem.
Podoba mi się też inny facet.
Jak w drugim akcie twojej sztuki.
- Serio? - Tak.
Zwrot akcji. Zaprosiłam Jerry'ego
na ślub.
Przed pocałunkiem czy po?
- Przed. - Może pomyślał, że…
Może pomyślał…
- Chciałaś, aby pomyślał? - Chyba nie.
Póki nie pomyślałam…
Nie jest już bucem z liceum.
Ale…?
Sama nie wiem. Czy ludzie się zmieniają?
To ostatnia noc, aby zmienić zdanie.
- Nie ma mowy. - Za ślub!
Za ślub!
Dzięki.
Od której nie mogę cię widzieć?
Chyba od północy.
Zaśniecie dużo wcześniej.
Nie mam zamiaru spać.
- Dlaczego? - Ma koszmary.
Ostatniej nocy Davida porwała ogromna kałamarnica.
„Uwolnić krakena!”
Nikt tak nie powiedział. Nie chcę znów tego przeżywać.
Zakładasz, że po ślubie koszmary ustaną?
Jasne. A nie?
- Nie. - Zdecydowanie.
Raczej tak.
Zamówię następną kolejkę.
Jeszcze dwa dzbanki.
Cześć, Luke.
Cześć, Kevin.
Jeszcze raz dzięki za pomoc z tą pracą.
I przepraszam.
Gdy pojawiłeś się na stacji, byłem nieco…
Tak, byłeś nieco…
Co świętujecie?
Moja siostra Jess bierze jutro ślub.
- Wpadnij. - Nie.
Będzie fajnie.
Na pewno, ale…
Żadnego ale.
Zastanowię się.
Czyli tak?
- Dobra. - Wszystko się układa.
Dzięki.
Evan.
Proszę. Kupiłem ci lopapeysę.
- Co? - Tradycyjny islandzki sweter.
- Na zgodę? - Na prezent.
- Chciałaś o czymś porozmawiać? - Tak.
Mamy problem z budową.
Jak zawsze.
Ten może wstrzymać prace.
- Spójrz. - Streść mi to.
Dobra. W skrócie:
Znalezione przedmioty to dopiero początek.
Peggy uważa, że odkryli dziób statku z XVII wieku.
- Piracki statek? - Nie.
Szkoda. Byłoby fajnie.
Owszem. Ale to raczej statek,
który zaopatrzał wczesnych kolonistów.
Też spoko.
Tak. To ważne odkrycie historyczne.
Smithsonian chce, abyśmy zamknęli budowę
i pozwolili im na wykopaliska.
Na jak długo?
Nie wiadomo.
Pół roku. Może rok.
Oczywiście możesz się wycofać.
Mogę.
Oczywiście mamy kontrakty.
- A ja prawników. - Tak.
Ale na pewno się dogadamy. Jeśli zajdzie potrzeba.
Tak.
Przemyślę to.
Mogę to wziąć? Moi ludzie to przejrzą.
- Daj znać, co powiedzą. - Ważne, co ja powiem.
Muszę podjąć decyzję.
Odezwę się.
Liczę, że sweter się spodoba.
- Próbowałem kopnąć pierwszy. - Przyznałeś się!
Tak!
Pięknie wyglądasz.
Dzięki. Szkoda, że nie widzisz mnie wyspanej.
Gotowa?
Drodzy goście…
zebraliśmy się tutaj, aby uczcić miłość Jess i Davida.
Cieszmy się, że ta rodzina i społeczność
może spotkać się tutaj
i uczcić tę radosną okazję w tym pięknym miejscu.
Jedną z najpiękniejszych chwil w życiu
jest ta, kiedy poznajesz osobę, która cię uzupełnia.
Tak słyszałam.
Osobę, która dodaje do twojego świata
magii
i kolorów.
To zaszczyt,
że mogłam patrzeć, jak to w sobie odnajdujecie.
Mamy obrączki?
Davidzie…
czy bierzesz sobie Jess za żonę?
Czy ślubujesz jej miłość, wierność i uczciwość małżeńską?
Tak.
Jess…
czy bierzesz sobie Davida za męża?
Czy ślubujesz mu miłość, wierność i uczciwość małżeńską?
Tak.
W takim razie mam zaszczyt
ogłosić was mężem i żoną. Możesz pocałować pana młodego.
Rodzinne zdjęcie.
Stanę z tyłu, bo jestem wyższy.
Zawsze musisz o tym przypominać?
- Nie kłóćcie się. To radosny dzień. - Wyglądasz pięknie.
Jesteście dla mnie tacy mili. Naprawdę to doceniam.
- Do jutra. - Mamy zaległości.
Nie bij brata. Uśmiech.
Muszę przyznać, że mieli rację.
- Z czym? - Że pobrali się tutaj. Jest pięknie.
Pasuje to do nich.
To prawda.
Bardzo.
Przy okazji…
- świetnie ci poszło. - Stresowałam się.
- Nie było widać. - Serio?
Ty ciągle przemawiasz przed ludźmi,
w których rękach jest czyjś los.
- Tak się czułaś? - Mniej więcej.
- Przepraszam. Można? - Tak, proszę.
Dzięki.
Cześć.
Nie chcę się narzucać, ale od wieków nie tańczyliśmy. Możecie?
- Pewnie. Idźcie. - Dzięki.
Cześć.
Czy to dziwne?
Ani trochę.
Przyzwyczaimy się.
Ale z ciebie słodziak.
- Prawda? - Bardzo dziękuję.
- Chcesz go potrzymać? - Tak.
- No już. - Hej.
Cześć, przystojniaku.
Ale jesteś słodki. Co to jest?
Będziesz świetną mamą.
Zawsze płaczesz na ślubach?
- Przyłapana. - Tak.
Poczekam, aż się pozbierasz.
Piękna ceremonia.
Dzięki za zaproszenie.
Nie ma sprawy.
Wiem, że masz na głowie sprawy rodzinne.
Poradzę sobie. Ale sprawdź telefon.
KOLACJA W PONIEDZIAŁEK?
ZGODA
- Cześć. - Hej.
Czy ja widziałam tu Luke'a Tatuma?
Tak. Zaprosiłem go. Jess i David się zgodzili.
O rany.
- Jakiś problem? - Nie. Po prostu…
Zaprosiłam kogoś innego. Może być… niezręcznie.
Tak.
Przestań tak robić.
Jest jak w twojej sztuce.
Czemu wszyscy to mówią?
- Nigdzie go nie widzę. - Kogo?
Jeśli musisz pytać, czekają cię komplikacje.
Wystarczy.
- Luke? - Nie.
Czy to był ślub marzeń?
Było lepiej niż w moich snach.
- David przeżył. - Owszem.
Czego chcieć więcej?
Nie do wiary. Evan wprosił się na wesele.
- Wcale nie. - Zaprosiliśmy go.
- Co? - Lubimy go.
Jest miły.
Dobrze, że to twój ślub. Przymknę na to oko.
Cześć.
- Hej. - Cześć, Jerry.
Udzieliłaś im ślubu. Co jeszcze potrafisz? Pływać statkiem?
- Cofam to. - Mów mi kapitanie O'Brien.
Cóż…
Zatańczymy, kapitanie?
- Jasne. - Dobra.
- Pięknie wyglądasz. - Dziękuję.
A więc…
Chciałem przeprosić.
Za co?
Za tamten pocałunek.
Nie wiem, co we mnie wstąpiło. Możemy udawać, że tego nie było?
Jaki pocałunek?
Jasne.
Potraktuję to jako zwycięstwo.
Niestety muszę się zbierać.
- Dobra. - Ale dziękuję za zaproszenie.
Nie ma sprawy.
Miłego wieczoru, kapitanie.
Wzajemnie.
- Pa. - Pa.
Dasz wiarę?
Twoja najmłodsza wnuczka jest mężatką.
Wszystkie te banały są prawdziwe.
Czas szybko mija.
Zgadzam się.
- Cześć. - Bree.
Dobrze wypadłaś.
- Prawda? - Tak.
Chcesz zatańczyć?
Nie przepadam za tym.
Dobra. Możemy posiedzieć.
- Dobrze się bawisz? - Pewnie.
Ale dawno nie byłem na takiej imprezie.
Czuję się przytłoczony.
Czemu? Gdzie cię trzymali?
Nigdzie.
Chcesz zatańczyć?
Jasne.
- Chodźmy. - Dobrze.
Nieźle ci idzie.
Jestem jak Bruno Mars.
- To prawda. - Serio?
Musimy poćwiczyć.
- Abby. - Cześć.
To najlepsze wesele, na jakim byłem, od ślubu Harry'ego i Meghan.
Byłeś na królewskim ślubie. Imponujące.
Mówię o Harrym i Meghan McCreer z Long Island. Urocza para.
- Nigdy nie wiem, kiedy żartujesz. - Ja też.
Chcesz zatańczyć?
Nie musimy.
Wiem, ale jesteśmy na weselu i gra muzyka.
A ty jesteś królem parkietu.
Ani trochę. Mam dwie lewe nogi.
- Dziwny przypadek, ale sobie radzę. - Pod jednym warunkiem.
- Dość kiepskich żartów. - Zgoda.
- Dobrze tańczysz. - Uczę się.
- Każdy ma jakąś słabość. - Tylko jedną?
Nie jestem też dobry w sztuki walki. Pokonałaś mnie.
Wybacz, że tak zareagowałem.
Nie powinnam była cię kopać.
- Na twoim miejscu też bym to zrobił. - Miło, że tak mówisz.
Dużo myślałem o budowie i statku.
- To niezwykłe odkrycie. - Dobrze, że tak myślisz.
- Tylko szkoda. - Czego?
Nie rozmawiajmy o tym na weselu.
- Nie rób tak. - Jak?
Sugerujesz, że się wycofasz,
po czym zmieniasz temat.
- To naprawdę piękne wesele. - Wycofujesz się?
Zawsze to robię.
Mam koszmarne wyczucie czasu.
Pewnie dlatego wciąż jestem singlem.
To ostateczna decyzja?
Niestety tak.
Na pewno dojdziemy do porozumienia.
Tak.
Dobra. Pójdę już.
Pożegnaj ode mnie Jess i Davida.
- Co powiedział Kincaid? - Że to piękne wesele.
Ma rację.
Cóż…
Zrobiliśmy to.
Owszem.
- Jak się czujesz? - Nie sądziłem, że to możliwe,
ale kocham cię jeszcze bardziej.
- Dziękuję, mężu. - Proszę, żono.
- Jeszcze jeden taniec? - Zgoda.
- A twoje buty? - Obtarły mnie.
Nikomu nie mów.
Abby.
Tłumaczenie napisów: Kinga Zofia Stando
W następnym odcinku:
- Plecy! Mandrake'a. - Kogo wezwać?
- Ile sławnych osób. - Nie pomogą mi.
Możesz być młodszym kapitanem.
- Poczekamy z dziećmi. - Kopię Davida przez sen.
Wyobraź sobie noc z kangurem.
Twój tata i Kevin wiedzą. Byłem w więzieniu.
- A Bree? - Powiem jej w weekend.
- Mogę lemoniady? - To Evan Kincaid.
Abby pozwoliła mi tu zostać.
Wszystko gra? Sarah!