W poprzednich odcinkach:
Pan Driscoll? Pan to namalował?
Wracajmy do pracy. Do dzieła, Karl.
- Nazwał mnie Karl? - Szlak Appalachów.
Dziś nie przeszlibyście 15 kilometrów.
Czemu nie? Piszesz się?
Masz nadzorować projekt.
Nie będziemy się bać, że się obrazimy.
Dilpher jest klientem?
Mamy ponad 150 prawników. Zawsze będzie jakiś konflikt.
Rób swoją pracę, a poradzimy sobie z tym.
Connor!
Dobra robota w sądzie.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Dziś o 18.00. Drinki w moim gabinecie. Żadnych wymówek.
Zgoda, proszę pana.
Mów mi Bob.
Jasne.
Bardzo się cieszymy, że pracujesz nad sprawą MacLeod.
Dziękuję, że pozwolił mi pan ją wziąć.
Kiedyś zaczniesz mówić mi po imieniu.
Przepraszam. Bob.
Kiedyś.
Nie teraz.
Tylko żartuję.
Nie przepraszaj za dobre maniery. Dobrze cię wychowano.
Rodzina jest wszystkim. Prawda, Linda?
Oczywiście.
Posłuchaj.
Pracowałeś dla swojego wujka, Thomasa O'Briena.
A czy pracowałeś kiedyś dla ojca?
Cóż…
Dorabiałem na budowie w liceum.
Chodzi nam o pracę w roli prawnika.
Czy pracowałeś dla O'Brien Construction and Development Group?
To nie ma związku ze sprawą Dilphera, prawda?
Obiecano mi, że będę od niej oddzielony.
- Tylko się zastanawiamy. - Zbieramy informacje.
Co wiesz na temat tego, jak twój ojciec prowadzi firmę?
Nie czuję się komfortowo, rozmawiając o tym.
Nie czuje się komfortowo.
- Nie interpretuj tego źle. - Jest tylko jedna interpretacja.
Trafiliśmy na czuły punkt.
Nie.
Na granicę moralną.
Spokojnie, O'Brien.
Jeśli twój ojciec jest niewinny,
nie masz się o co martwić, prawda?
Świetnie wyglądamy.
Zdawaliśmy sobie z tego sprawę?
Wciąż świetnie wyglądamy.
To tylko dwie noce na szlaku Appalachów.
Nie osiedlamy się
- w Oklahomie. - Spakowałem, co trzeba.
A to?
Też. Kijek do selfie.
Nie chcę pytać, do czego służy.
Pobrałem aplikację Topo.
Wszystko w niej jest.
Pokazuje statystyki dotyczące tempa wspinaczki.
Zapisuje całą podróż krok po kroku.
Nie potrzebuję jej. Mam papierowe mapy.
- Istnieją od kilku tysięcy lat. - Tak.
Wszyscy gotowi?
Thomas jest gotowy na wszystko,
łącznie z porwaniem przez obcych.
Od tego jest inna apka.
Czas ruszać. Czeka nas długa droga,
jeśli mamy dotrzeć do skały.
Pierwsza część podróży to 10,3 km
w nieco ponad dwie godziny.
To tyle z przygody.
Hej. Popatrzcie.
Czekajcie!
Mamy prowiant!
Mamy jedzenie.
Gotowe posiłki, suszoną wołowinę…
To gulasz wołowy z grzybami.
- Bez wina? - Dodałem.
- Tak ma być. - Dzięki.
Uważajcie na snallygastery.
Mityczna bestia z lasów Maryland.
W weekend odbywa się polowanie na potwora.
W pensjonacie mamy pełne obłożenie.
Wszyscy są mili. Ale mają dużo sprzętu.
Kamery wyczuwające ruch.
Nic dziwnego.
Złapanie snallygastera w naturalnym środowisku to ich Święty Graal.
Nikt tego nie dokonał.
Bo on nie istnieje. To mit.
Tak twierdzisz.
- Wciąż w niego wierzysz? - Mam otwarty umysł.
Jak wygląda ten snallygaster?
Są różne wersje.
Niektórzy mówią, że to pół ptak, pół ośmiornica.
Z metalowym dziobem i ostrymi zębami.
Nie mogę sobie tego wyobrazić. Ptak i kałamarnica w jednym, z zębami.
Ośmiornica, nie kałamarnica.
- To różnica. - OK.
Spakowałem teleobiektyw.
Jeśli go zobaczymy, zrobię zdjęcie i się dowiemy.
- Dziękuję. - Dzięki.
Pa.
- Dobrej zabawy! - Na razie.
Nie ma to jak praca w sobotę.
Jak trzeba, to trzeba.
Przyniosłam babeczkę.
Dzięki.
Z jagodami. Moja ulubiona. Skąd wiedziałaś?
Tylko takie mieli.
I tak dziękuję.
Z biura Finleya. Musisz podpisać.
Później.
Nie to oznacza „musisz”.
Podpiszę je teraz.
Jedna sprawa.
Masz zamek w szufladzie?
Tak. Ale nie mam klucza.
Nawet gdy go dostaniesz, uważaj.
- Jak to? - Czasami jest więcej kluczy.
O czym ty mówisz?
Mówię tylko,
żebyś nie zostawiał tu dokumentów,
żeby każdy mógł do nich zajrzeć.
Do dokumentów zamkniętych w moim biurku?
To nie jest tak naprawdę twoje biurko.
Jak wszystko, należy do DLP.
- Chcesz mi coś powiedzieć? - Co?
Nie wiem.
To skąd ja mam wiedzieć? Nie chcę się mieszać.
SZLAK APPALACHÓW
- Dobrej zabawy. - Nie dajcie się niedźwiedziom.
Mogłem nie pokazywać ci Zjawy.
To prawda.
- Ruszajmy! - Idę.
Przyjedźcie po nas.
Niedziela wieczór, Przełęcz Crawforda.
Jasne, szefie.
Baw się dobrze, tato. Ja zajmę się Kincaidem.
- Kim? - Dobrze.
Oby dali radę.
To był twój pomysł.
Chciałaś, żeby się dogadali.
A potem pomyślałam o dwóch starszych facetach
- zaginionych w lesie. - Z niedźwiedziami!
Nie żartuj.
Będzie dobrze.
Oby.
Spędzacie z tatą dużo czasu razem.
Tak.
Nie chcę się wtrącać w sprawy rodziców.
Nie żeby coś, ale…
Wracacie do siebie?
Chyba tak.
Chyba?
To jeszcze nieoficjalne.
Ale chodzicie na randki?
Tak.
Chodzimy.
To miło.
Tak.
Jest miło.
Nie przeszkadza ci to?
Rodzice potrzebują zgody córki?
Ja tak.
Tak.
Wyrażam zgodę.
Zasługujecie na szczęście.
O ile nie będziesz zmieniać jego stylu życia.
Tak.
Początek podróży.
Pierwsza godzina na szlaku.
Będziesz tak przez całą podróż?
Po to jest ta aplikacja.
Wgrywasz zdjęcia i zapiski. Potem masz pamiątkę.
Możesz też wszystko zapamiętać.
Cześć.
- Hej. - Co jest?
Chcę pogadać, ale nie chciałem dzwonić z biura.
Dlaczego?
Przez paranoję.
Jak to?
W firmie dzieje się coś dziwnego.
Zajęli się sprawą Dilphera.
- Serio? - Tak.
Linda mówiła, że nie będę zamieszany, ale mam wątpliwości.
W każdej dużej firmie
zdarzają się klienci z konfliktem interesów.
Jeśli mają cię nie mieszać, to nie będą.
Wiem. Ale jedna z asystentek zasugerowała,
że mogą mnie szpiegować.
Tak powiedziała?
Nie wprost. Ale wpadam w paranoję.
Sama nie wiem. Bądź ostrożny.
Podano do stołu.
Mam mleko w pogotowiu.
Słyszałem o tym chili.
Ostrzegam, jest bardzo ostre.
Śmiejecie się ze mnie?
Kapitan robi najlepsze chili na wybrzeżu,
- ale trzeba się przygotować. - Spróbujmy.
Za ostre?
Bez urazy, ale…
Jeśli ci nie smakuje, daj więcej sera, Karl.
- Kevin. - Co?
Jestem Kevin.
No tak. Oczywiście.
Ser nie pomaga.
Jeśli nie smakuje wam moje chili, zostały jeszcze płatki z mlekiem.
Zraziliśmy do siebie szefa kuchni.
Niedobrze.
SODA OCZYSZCZONA
Użył tego zamiast soli?
Chyba jest przepracowany.
Mam.
Dojrzały ser Asiago.
Nie przyjechał własną ciężarówką?
Wracajmy, zanim myśliwi stracą cierpliwość.
Prawie skończyłyśmy sadzać gości.
Nie posadziłyście Harbinów-Smythe'ów z Pimlico-Sullivanami?
Nie.
Ani Heathów-Hollingsworthów z Karpami
lub Williamów-Johnsonów z innymi Johnsonami.
Jenga Pecków. Ulubiona gra mamy.
Nie będzie tego więcej?
To zależy od sytuacji towarzyskiej przed ślubem.
Raczej nie będzie twoją druhną?
To jest rozwiązanie!
- Co? Żartowałem. - Mam z tym problem.
Nie może wybrać między Bree a Abby.
Może poproszę je obie.
Wyjdzie na to, że nie umiem wybrać.
A jeśli wybiorę jedną, druga poczuje się urażona.
Co powiedzieliby Heathowie-Hollingsworthowie?
Odpuść sobie.
- Wybierzesz? - Ja?
Żartuję.
To byłoby unikanie odpowiedzialności.
- Co nie byłoby takie złe. - Byłoby.
Naprawdę muszę wybrać.
Pogadamy o tym, karmiąc łowców snally'ego.
Może Kevin i Sarah dobrze zrobili.
Jak to?
Weźmy ser i ucieknijmy.
Nie.
Nawet nie próbujcie.
Dokładnie tak to pamiętam.
Cieszę się, że to robimy.
Ja też.
Ostatnim razem doszliśmy dalej.
Nie liczy się długość podróży, a jakość.
Jesteśmy starzy, Mick.
Wiek to tylko liczba. Ja czuję się na 18 lat.
Ja też. A potem patrzę w lustro i widzę ojca.
Przypominasz go.
Zawsze tak mówisz. Ty przypominasz go bardziej.
Był silnym, przystojnym mężczyzną.
Gdzie są prawdziwi mężczyźni?
Co?
Tata zbudował własny dom, zamontował hydraulikę.
Sam naprawił dach, gdy był po pięćdziesiątce.
Mama prawie dostała szału.
Mówiła, że złamie kark. A on odpowiadał:
„Mam zamiar umrzeć we śnie”.
I tak się stało.
Też tak chcę.
O co ci chodzi z tą starością i umieraniem?
Myślę o tym. A ty nie?
Nigdy.
SPOTKAŁEM SNALLYGASTERA
Witamy na polowaniu.
Dziękuję.
Cześć.
A to co?
- Przekąski Łowców. Chcesz? - Chętnie.
Rozładowałem jakieś 500 kilo. Co oni ze sobą wożą?
Teleobiektywy,
termowizory,
statywy,
radary,
nagrywarki dźwięku.
- Traktują to poważnie. - Tak.
Jak Teddy Roosevelt.
- Serio? - Poczytaj.
Dowiaduję się ważnych rzeczy przed ślubem.
Nie możesz się wycofać.
Pycha.
- Twoje dzieło? - Tak.
To specjalne babeczki kukurydziane z serem Asiago.
To Przekąski Łowców.
Przekąski Łowców.
- Mogę wziąć kilka? - Tak. Mamy zapas.
Weźmiesz kilka dla taty i wujka?
Dobry pomysł.
- Mogę wziąć więcej? - Już przynoszę.
Muszę wymyślić, jak przebić się do Arthura Driscolla.
- One mogą mi pomóc. - Muszę spytać.
Czemu tak się na niego uwzięłaś?
To jeden z najlepszych malarzy krajobrazów połowy XX wieku.
To tak, jakbym znalazła perełkę autorstwa Edwarda Hoppera
albo Andrew Wyetha.
Vincenta Van Gogha?
Przypomnienie o nim światu byłoby osiągnięciem.
Jak złapanie snallygastera?
Tylko lepszym.
Ale nie robię tego tylko dla siebie.
Robię to dla świata.
To samo mówią myśliwi.
Pomylenie imienia to jedno.
Ale to chili?
Daj spokój.
Każdemu się zdarza.
Czyżby?
Na pewno?
Partner Gahagana nazywał się Karl.
Zmarł w czasie akcji.
Pewnie mu go przypominasz.
- Teraz mi przykro. - I dobrze.
Gahagan jest dla mnie mentorem. Uwielbiam go.
A jeśli coś mu dolega?
Skoro się martwisz, pogadaj z nim.
Pewnie masz rację. To nic.
Prawda?
Kto tam? Czego chcesz?
Dostawa!
Nic nie zamawiałem.
Proszę, potrzebuję tylko kilku minut.
Dorastałam tutaj.
To dobrze.
- Smaczne. - Prawda?
Ale spędziłam 17 lat jako kustosz w muzeum Met.
Chcę, aby świat dowiedział się o pańskich pracach!
Ostatnim razem szliśmy szybciej.
Ścigaliśmy się.
A teraz?
Też próbujemy.
Czemu ze sobą rywalizujemy?
Tacy są bracia.
Szukają aprobaty ojca.
Być może.
Kto szybciej pobiegnie, mocniej kopnie piłkę,
więcej wypije. Wszystko, co tata…
- Czemu zawsze to robisz? - Co?
Mówisz, że tata bardziej mnie kochał, bo byłem lepszym sportowcem?
Byłeś jego ulubieńcem.
Nieprawda.
Był wobec mnie wymagający.
Wszystko uchodziło ci na sucho.
Nic nie mówił, jak wracałeś późno.
Gdy ja się spóźniłem, dostałem szlaban.
- Bo pyskowałeś. - Ty też. Śmiał się.
Owszem. Byłem jego ulubieńcem.
Przejście.
- Nie myślą o tempie. - Opadną z sił.
Zobaczysz.
To ta skała?
Wiesz co?
Chyba tak.
Nie sądziłem, że trzeba zejść na dół.
Zrobimy zdjęcie kijkiem do selfie.
Czyli wiesz, do czego służy.
W drogę. Musimy zdążyć przed zachodem.
- Mówię ci, to nie ta… - Tommy!
Masz rację.
To nie ta skała.
Ślub już niedługo. Mamy masę pracy.
David chce zrobić tort.
Tyle że w formie babeczek. Każdy dostałby inny smak.
Wolę tradycyjny tort.
Co w tym złego?
- Odpiszesz? - Nie.
Wiem, kto to.
Evan Kincaid.
Pisze w sprawie jakichś bzdur dotyczących hotelu.
Mam mu pomóc wybrać kolory ręczników
- i wzrost konsjerża. - Wysocy są fajni.
Czuję się bezpiecznie.
Sam musi sobie z tym poradzić.
Co myślisz?
- O czym? - O babeczkach!
Powinnaś mieć tort, jeśli wolisz tort.
Albo babeczki? Nie słuchałam.
Nieważne.
Pogadajmy o zaproszeniach.
Bierzesz osobę towarzyszącą?
Niby kogo?
Jaya?
Wiesz, że coś między wami jest.
Czemu nie chcesz w to pójść?
A jeśli to tylko romans na pocieszenie?
Nazywaj to, jak chcesz. Może tego właśnie potrzebujesz.
Hej, mamo. Tata i wujek się odezwali?
Nie. Pewnie pieką pianki przy ognisku
i wspominają stare dobre czasy.
Jesteś cały?
Tak.
Nic mi nie jest.
- A ty? - Chyba tak.
Nazwałeś mnie „Tommy”?
Nie sądzę.
- Kiedy spadałem. - Nie.
Nie.
Kiedyś tak mnie nazywałeś.
To jakieś wspomnienie z przeszłości.
Chyba skręciłem kostkę.
Możesz stanąć?
Nie. Nie mogę.
To raczej tylko zwichnięcie.
Odpocznij chwilę.
- Potem to rozchodzisz. - Nie mów tak.
To była odwieczna rada taty. Nigdy nie działała.
No dobra.
Zadzwońmy po pomoc.
Jak nas znajdą?
Minęliśmy znak 1038.
To chyba było 1048.
Jeden z nas ma rację.
Może zlokalizują nas przez GPS.
Tak się da?
W telewizji tak robią.
Co?
Brak zasięgu.
Żartujesz?
Żadna z tych aplikacji nic nie da?
Spróbuj u siebie.
Dobra.
Zero. Pewnie nie ma nigdzie wież.
Świetnie.
Pójdę na górę i poszukam zasięgu.
Trzymaj się.
- Nie wdrapiesz się. - Dla O'Briena nie ma rzeczy niemożliwych.
Masz rację. Nie wejdę.
- Nie. - Chociaż próbowałeś.
Nie.
Zrobiłem sobie coś w ramię.
Masz w tym wielkim plecaku jakąś aspirynę?
Tak. Mam
coś przeciwzapalnego.
Też je bierzesz?
Mam lekki artretyzm kolan.
Serio? Ja łokcia.
No dobra. Masz.
Dzięki.
- OK. - Weź trzy.
- Też łyknę. - Zdrowie.
- Co jest? - Zrób coś dla mnie.
- Co? - Powiedz…
czy oryginał tego dokumentu jest bardzo ważny?
Masz kopię, więc nie bardzo.
Akty własności często się gubią. Od tego są kopie.
Pan Chang, który doprowadza mnie do szału,
upiera się przy oryginale.
Nie mogę go znaleźć.
Co sugerujesz?
Znajdź go.
Świetnie.
- Co robisz jutro? - A co?
Pomożesz mi szukać?
Stawiam kolację.
- Phillip’s Crab House? - Dobra.
- Umowa stoi. - Dzięki.
Żaden problem.
Abby?
Hej.
- Widzisz to auto? - Tak.
- Ten facet robi zdjęcia. - Tak.
Nie sądzisz, że to podejrzane?
Inspektorzy i konkurencja ciągle robią jakieś zdjęcia.
Widziałaś go kiedyś?
Widzisz? Odjeżdża.
To inspektor Barrett. Zawsze dokumentuje nasze budowy.
Przepraszam.
W pracy jest dziwnie.
Jeden ze wspólników zaprosił mnie na drinka.
Nie wiem, czy mogę mu ufać.
Chyba nikomu nie mogę tam ufać.
Poważnie masz paranoję.
Kolacja aktualna, jeśli mi pomożesz.
Dwa słowa. Jedzenie bez limitu.
To trzy słowa.
W weekend będziemy trenować do triathlonu.
Może pan mierzyć czas?
Pewnie.
Gertie, widziałaś moje kluczyki?
Sprawdź na biurku.
Miałem je gdzieś. Widzisz je?
Tu ich nie ma.
Szlag!
Zawsze są w najmniej oczywistym miejscu.
Na pewno się znajdą.
- Podaj mi napój z lodówki. - Jasne.
Jak mówiłem. W najmniej oczywistym miejscu.
Rzuć mi je, Karl.
Kevin.
Jasne.
Przejęzyczyłem się.
Cześć, Evan. Jest sobota.
U mnie jest niedziela.
Tak sobie myślałem…
Browar powinien być skierowany na zachód.
To wymaga zmiany całego planu.
Czepiasz się szczegółów.
To obniży koszty ogrzewania i chłodzenia.
Możemy pogadać o tym później? Muszę odebrać dzieci.
- Skąd? - Z zajęć taekwondo.
Technika wykorzystująca dłonie i stopy.
Trenujesz?
Nie, ale myślałem o tym.
Dobra. Ostatni ruch.
Kopnięcie okrężne.
Kto zademonstruje?
Carrie. Świetnie. Trzy razy.
Dobra robota. Przybij.
Każdy robi po jednym i kończymy.
Dobra robota. Do zobaczenia.
Jesteście świetne.
Ciężki dzień?
Długi dzień.
Niech pani rozładuje napięcie.
Nie trzeba.
Zrób to, mamo!
No idź.
Stać panią na więcej.
Proszę zostawić tu wszystko, co panią dręczy.
Całkiem przyjemnie.
Naprawdę przyjemnie.
Mamy też zajęcia dla dorosłych.
Może się skuszę.
Chodźcie.
Super.
Działa.
Teraz boli tylko trochę.
Dobra.
Mam pomysł.
Jeśli wejdę na drzewo
i zamontuję linę na karabinkach,
stworzę podciągnik. Zrzucę ci linę,
obwiążesz się nią wokół pasa,
a ja cię podniosę. Tylko jak tam wejść?
Chyba mam pomysł.
Słuchasz?
Thomas?
Thomas!
Tutaj, Mick.
Co?
Jak? Byłeś…
Pomiędzy drzewami jest ścieżka,
która tu prowadzi.
Ale mechanizm by się sprawdził.
Na pewno. Idź w lewo.
Dobra.
Zamówiłem sześć organizerów,
pięć uprzęży piersiowych i 12 hełmów.
Dwa tygodnie temu.
Potrzebuję nowego sprzętu.
Ma być u mnie jutro.
Cześć! Co jest, Kevin?
- Wrócę później. - Nie.
Nie trzeba. Wejdź.
Chciałem zapytać, czy wszystko gra.
Jasne. Co konkretnie?
Nie chcę się wtrącać.
Zauważyłem, że ostatnio zapomina pan o wielu rzeczach.
O niczym ważnym…
O kluczykach.
Tak.
Zapominam.
Posłuchaj.
Tak między nami…
ostatnio nie mogę spać.
Całą noc zmieniam kanały w telewizji.
- Kiepsko. - Tak.
Ale to nic takiego.
Chciałem iść do lekarza,
ale mam urwanie głowy z nowym sprzętem.
Dzięki za troskę.
Wszyscy się martwimy.
- Dobra. - OK.
Zrób coś dla mnie.
Jeśli o czymś zapomnę, powiedz mi.
Ale niech to zostanie między nami.
Póki tego nie załatwię.
Może być?
Pewnie.
Dziękuję.
Kevin.
Dzięki, że pomagasz mi w niedzielę.
Nie ma sprawy. Nie myślę o pracy.
Poza tym trzeba znaleźć ten akt.
Tak.
Pan Chang grozi, że zamknie budowę.
To dokument z 1988 roku.
W 2000 roku zrobiono wersję cyfrową.
Więc…
Nie będę cię winić, jeśli uciekniesz.
Nie. Zabierajmy się do roboty.
Dobra.
Winiłabym cię.
Wiedziałem.
Myślałem, że prawo to nuda,
ale przeglądanie tych kontraktów
jest naprawdę ogłupiające.
Patrz.
Znalazłaś akt?
Nie.
To projekty z czasów, gdy tata współpracował z Dilpherem.
Było ich ze 20.
Jak może być tak niewdzięczny?
Ludzie są różni.
Spójrz na datę. 11 marca 1999 roku.
Twoje urodziny.
Nie byle jakie.
Moje ulubione. Najlepsze urodziny.
Siódme urodziny.
Tata zabrał nas wtedy do Disney Worldu.
Tak. To były najlepsze urodziny.
Zrobiło ci się niedobrze i zwymiotowałeś na buty Kevina.
Tak. Najlepsze urodziny.
Abby.
Spójrz na podpis. Nie należy do taty.
Był z nami na Florydzie.
To nie faks, a oryginał.
- Jest sfałszowany? - Na to wychodzi.
Tata był na Florydzie.
Czekaj.
Paul Dilpher podrobił podpis taty,
żeby zaakceptować wybrakowany beton?
Wrobił tatę.
Możemy tego użyć, aby uniewinnić tatę.
Potrzebujemy dowodów.
Wiem, gdzie je znaleźć.
Nic. Masz coś?
Tak. Chyba mam album z tego okresu.
Mamy Bree.
Bree.
Jess. Bree.
Krzyczący ty.
Uszczypnęłaś mnie.
Od tego są starsze siostry.
Spójrz na datę.
Tak! 11 marca 1999 roku.
To dowód, że tata nie podpisał kontraktu.
To go oczyści.
A jeśli Dilpher sfałszował ten dokument,
może robił to też w innych firmach.
Dobrze.
Przygotowanie dowodów trochę potrwa.
Zaniosę to do prokuratury.
Moja firma wykorzysta to, aby wrobić tatę zamiast Dilphera.
Nie pozwolimy na to.
Cześć, Luke.
Pan Sullivan.
Co pana sprowadza?
Kurator może zjawić się bez zapowiedzi.
W miejscu zamieszkania…
lub miejscu pracy.
Wiesz o tym.
Tak.
Chciałem powiedzieć…
że miło pana widzieć.
Ale mieliśmy spotkać się dwudziestego.
I się spotkamy.
Chciałem wpaść osobiście i zobaczyć twoje nowe miejsce pracy.
W końcu…
to twoje nowe miejsce pracy, prawda?
Tak.
- Czemu nic nie mówiłeś? - Wypełniłem raport.
Ale nie powiedziałeś wcześniej.
Musisz uzgadniać ze mną takie rzeczy.
To wydarzyło się szybko.
- Czemu odszedłeś z poprzedniej pracy? - Zwolnili mnie.
Dlaczego?
Dowiedzieli się o mojej przeszłości.
- Pan im powiedział. - Owszem.
Ty powinieneś był to zrobić.
Próbowałem.
Kilka razy.
Ale nikt nie chciał dać mi szansy.
A gdybym nie dostał pracy, musiałbym wrócić.
Więc skłamałeś.
Nie.
Po prostu to przemilczałem.
Nie mówiąc im, naruszasz warunki zwolnienia.
Jezu.
Przymkniemy na to oko.
Na razie.
Co z tym pracodawcą? Wie?
Tak.
To porządny facet.
To dobrze.
Masz szczęście.
Fajne miejsce.
Tak.
Zapamiętaj to.
Nie mogę dawać ci ciągle drugich szans.
W końcu odeślę cię do North Branch.
- Rozumiem. - Widzimy się dwudziestego.
Tak.
Uwaga na pień.
Dobra.
OK.
Jeszcze trzy kilometry.
- Dam radę. - OK.
Nic panom nie jest?
- Nie… - Pomożemy.
Przyda się.
Dobry pomysł. Wielkie dzięki.
Drobiazg. Weź plecak.
Nie mów mi, co robić.
Pomogę.
- Dzięki. - Z dwóch stron. Dobrze.
Dobra.
Bez pośpiechu. Powoli.
Co?
Pokaż zdjęcie.
To ta skała.
Niech mnie! To ona!
Słuchajcie.
Zejdziemy na dół zrobić zdjęcie.
Ma wyglądać tak jak to.
- Dobra? - Chwila.
To panowie?
Niemożliwe!
Nie bądź taki zdziwiony.
Też się zestarzejesz.
Chodźmy zrobić zdjęcie.
- Dobra. - W porządku?
Obyśmy też tu wrócili w tym wieku.
- Lepiej nie. - Powiedz „snallygaster”.
„Wczesne relacje o snallygasterze
opisują potwora zwanego Schneller Geist,
co po niemiecku znaczy »szybki duch«”.
Nie do wiary, że tyle osób w to wierzy.
Chcą w to wierzyć.
Nigdy nie wierzyłeś w coś magicznego?
Na przykład jednorożce?
Tak.
Mogę to zrozumieć, bo jednorożce są ładne.
Ale czemu ktoś chce wierzyć w dziwnego potwora?
Nie jest dziwny. Jest z innego świata.
To dowód, że istnieje coś więcej, niż widać gołym okiem.
To magiczne stworzenie.
Brzmi pięknie.
Które wygląda jak dziwny smok,
który zlatuje z nieba i kradnie zwierzęta.
Wszystko zepsułaś.
Nigdy nie wierzyłeś w coś, czego nie widać?
- W zajączka wielkanocnego? - Nie.
Ale robię pyszny niemiecki gulasz z królika.
No dobra…
Wierzyłem we wróżkę zębuszkę.
Poważnie.
- To urocze. - Tak.
Wciąż pamiętam, jak się cieszyłem,
gdy znajdowałem stówkę pod poduszką.
My dostawaliśmy ćwierć dolara.
Rodzice musieli mi dużo wynagrodzić.
Przy takiej stawce wyrwałabym sobie wszystkie zęby.
I po rozgrzewce.
To była rozgrzewka?
Przećwiczymy kilka kopnięć.
- Proszę się przyłożyć. - OK.
Wiem, że uważasz, że to głupie,
ale dziękuję, że się zgodziłeś.
Wszyscy świetnie się bawią.
Nawet jeśli snallygaster nie istnieje, to bez znaczenia.
To prawda.
Bo cię kocham.
Kochasz mnie wystarczająco,
żeby mieć na weselu tort zamiast babeczek?
Chyba tak.
A może to i to?
- Jesteś wspaniały. - Ty jesteś wspaniała.
Bądźcie czujni.
Snallygaster może być wszędzie.
Lubi wić tu gniazda,
w sosnowych lasach Maryland.
Słyszałeś?
To tylko sowa.
To sowa. Widziałem ją.
Kiedyś widziałam snallygastera.
Co?
Nic.
Na miłość…
Co się stało?
Napadł nas wielki niedźwiedź.
Nie zaczynaj.
Spadłem do jaru.
Ja też.
Ale mamy dobre wieści.
Udało nam się!
A podobno jesteśmy za starzy.
Wykazaliśmy się, Tommy.
- To inna skała. - Wcale nie.
- Tak sądziłem. - Nie.
- Wcale nie. - Tak.
Okłamałem cię.
Spadłeś z klifu…
Nie chciałem zepsuć twojej iluzji.
Więc zepsułeś nogę. Nie rozumiem.
To ta sama skała.
Ta sama.
- W następnym odcinku: - Mamy dowód,
- że Dilpher sfałszował twój podpis. - Co?
Kevin i Sarah starają się o dziecko.
- Super. - Jakieś wieści?
- Nie. Wizyta kontrolna. - O co pani chodzi?
- Ale pani uparta! - Przyprowadziłam kogoś.
Jesteśmy tylko my.
Przecinek trzy mililitry adrenaliny.
Zero przecinek trzy, nie sześć.
- A jeśli nie chcę dzieci? - Co?
I tak się ze mną ożenisz?
Napisy: Kinga Zofia Stando