W poprzednich odcinkach:
Deweloper, Evan Kincaid. Coś mi się w nim nie podoba.
Jest bystry i energiczny.
Spotkałam wroga.
Nie umiałem nawiązywać znajomości. Byłaś spoza mojej ligi.
- Przyjmę tę pracę. - Był uroczy?
Cieszę się, że możemy pana reprezentować.
Możemy mieć przewagę nad O'Brienem.
Kojarzysz klub Bridge?
Byłbyś zainteresowany pracą?
Dzięki, ale nie szukam litości.
- Zasługujesz na najlepsze. - Ty też.
Może to odnajdziemy.
- Dzień dobry. - Dobry.
Spóźnię się.
- Powiedzcie, że jest kawa. - Jest. Co myślicie?
- Muszę wybrać kwiaty. - Po co?
Na wesele twojej siostry.
To już niedługo. Jess poprosiła o pomoc.
Potrzebujemy bukietów na stoły.
- Ten mi się podoba. - Który?
- Ten. - Ze stokrotkami?
- Tak. - Serio?
- Wszystkie są ładne. - W tym problem.
Próbuję być obiektywna.
Jako nauczycielka nie mogę pobieżnie oceniać.
Potrzebuję twojej opinii.
Wszystkie są ładne!
Dobra. Ten z błękitną wstążką.
- Mój faworyt. - Dzień dobry.
Dzień dobry!
Widziałeś wiadomość z budowy?
Tak. Kiepsko.
Napiszę Larry'emu, że jesteśmy w drodze. Wybaczcie.
Odkopali rury z azbestu.
Jeśli gleba jest skażona, zamkną budowę.
To straszne.
Będzie dobrze.
To zły moment, by spytać o kwiaty?
Wszystkie są ładne.
Błękitna wstążka. Pa!
- Ma dobry gust. - Prawda?
Idziemy dziś do sądu. Bodnar i inni kontra MacLeod Industries.
Pozew grupowy. Na czym stoimy?
Mamy dwie powódki i oświadczenia 400 innych osób
potwierdzające różnice w płacach kobiet i mężczyzn w firmie.
MacLeod próbuje oddalić pozew. Oczywiście.
Kto prowadzi rozprawę?
Sędzia Martinez.
- Wciąłem się? - Nie.
Ani trochę.
Opowiedz nam o nim więcej.
Dowiedziałem się, że to bezwzględny konstytucjonalista.
Definicja służbisty.
A także dobry golfista i przyjaciel.
Znamy go z Lindą od lat.
Poradzimy sobie.
Nie wątpię.
Dobrze.
Niech O'Brien ci pomoże, Linda.
Jest u nas już dwa miesiące. Czas nabrać doświadczenia.
Dziękuję.
Usiądziesz, żebyśmy mogli kontynuować?
Tak.
Nie wolisz wrócić do biura?
Tu też mnie łatwo znajdą.
Cud ery cyfrowej.
Tak.
W porządku?
Robię, co mogę.
Sprawdzają próbki ziemi, a Kincaid się nie odzywa.
Nic nie mogę zrobić. Muszę się zrelaksować.
Zapomniałem, jak lubię to miejsce.
Tu znalazłam kubek z drużyną Baltimore Orioles.
- Dostałeś go na święta. - Uwielbiam go.
Patrz, Mick.
Co to?
Czy to Chesapeake Shores?
Zatoka i kilka domów. Musi być sprzed co najmniej 30 lat.
Przepraszam. Ile za ten obraz?
Osiem.
- Stówek? - Zabawne.
Osiem dolców.
Ja stawiam.
Nie szalej.
Jestem mecenasem sztuki za mniej niż dziesięć dolarów.
- Proszę. Dziękuję. - Dzięki.
Jest twój.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
To chyba Arthur Driscoll.
- To dobrze? - Bardzo.
To możliwe. Przyjeżdżał tu latem.
- Słyszałem o nim. - Był znanym artystą
w latach 60.
Wschodzącą gwiazdą.
- Co się z nim stało? - Nie wiadomo.
Przestał malować w latach 70. i zniknął.
Niewiele jest jego obrazów.
Jest piękny.
Jeśli jest autentyczny, to prawdziwa okazja.
Jeśli sprzedasz go za milion dolców, osiem wraca do mnie.
Wszyscy kochamy Betty, ale zgodzimy się,
że ma już swoje lata.
Spójrzmy prawdzie w oczy.
Czas na emeryturę.
Dawno powinniśmy mieć nowy wóz.
Rada zebrała środki
na zakup nowego wozu w Dzień Chesapeake Shores.
Będziemy mieć swoje stoisko i oprowadzać ludzi po remizie.
Możecie się zapisywać.
Pamiętajcie też, że w Dzień Chesapeake Shores
mamy triathlon.
A teraz wracajmy do pracy.
Kapitanie!
Mój brat jedzie na rowerze, ja biegnę, ale brakuje nam pływaka.
Dzięki, ale mój australijski kraul nie jest taki jak kiedyś.
To może mnie pan podszkoli?
- Uczył pan w college'u. - Dawne dzieje.
Ale chętnie to zrobię.
- Naprawdę? - Ułóż plan
i do dzieła, Karl.
- Nazwał mnie Karl? - Chyba tak.
Faktycznie wyglądasz jak Karl.
- Serio? - Trochę.
Wciąż szukam pływaka.
Odpadam. Biegnę z Brendą i Tabithą.
- Zabójcze trio. - Mamy spore szanse.
Będziemy ze sobą rywalizować.
- Boisz się, że przegrasz? - Może.
Mąż kontra żona. Niebezpieczna sprawa.
Skoro tak mówisz, Karl.
Bardzo zabawne.
Muszę porozmawiać z panem Kincaidem.
Chodzi o projekt w Chesapeake Shores.
Kiedy będzie dostępny?
Wykluczone. Rozumiem, że jest zajęty.
Wszyscy jesteśmy. Ja nie pracuję w ten sposób.
Ma do mnie zadzwonić albo koniec współpracy.
Dziękuję.
- Nagadałaś mu. - Wujek Thomas. Jak się masz?
Lepiej niż twój rozmówca.
- O co chodzi? - O ważnego klienta.
Nie daj sobą pomiatać i nie bierz tego do serca.
- Poradzę sobie. - Tak?
Masz zmarszczkę między brwiami.
Wiem. Kiepsko sypiam.
- Przez Dilphera? - Tak.
Reputacja taty mocno ucierpiała.
Tracimy klientów.
Chyba straciliśmy kolejnego.
- Nie wiem, co zrobimy. - Jak Mick sobie radzi?
Jest zły i zagubiony, ale to ukrywa.
- Cały Mick. - Co tu robisz?
Oglądam nieruchomość w Baltimore.
Musimy mieć siedzibę w mieście.
Mamy kompleks w Hampton.
- Nadałby się na biuro. - To mi się podoba.
Wyślij mi szczegóły. Zajrzę potem do Micka.
Ucieszy się.
- Miło było cię widzieć. - Ciebie również.
Pa.
Co za…
Dzień dobry.
Mamy dziś dużo pracy,
więc załatwmy wszystko sprawnie.
Sprawa numer 559903.
Pozew grupowy w sprawie dyskryminacji płacowej
wobec pracownic MacLeod Industries.
Pani Nelson. Miło panią znów widzieć.
Pewnie chce pani odrzucenia wniosku o oddalenie.
- Zgadza się. - Zanim zaczniemy…
Istnieją prawa zapobiegające dyskryminacji płacowej.
Czemu tu jesteśmy?
Ponieważ MacLeod Industries
wykorzystuje dysproporcje zawodowe i siłę fizyczną,
aby usprawiedliwić niższe wynagrodzenia pracownic.
A więc pani zdaniem kobiety są równie silne, co mężczyźni.
Chyba się nie zgadzam.
Pana zdaniem się mylę?
- Słucham? - Jak się pan nazywa?
Connor O'Brien, Wysoki Sądzie.
Connorze O'Brienie,
czy zgodzisz się, że osoby płci męskiej
z reguły mają silniejszą górę ciała
- niż osoby płci żeńskiej? - Tak.
A w tym przypadku
mowa o pracownikach magazynu.
Którzy dźwigają przedmioty.
- Tak. - W porządku.
Ale…
Proszę podać przekonujący argument albo wyjść.
Tak, Wysoki Sądzie. Ja…
- Czekam. - Tak.
Mam trzy siostry.
To pana argument? Siostry?
Tak. Trzy.
I co?
Wiem, że kobiety mogą robić to, co mężczyźni.
To opinia,
- a nie okoliczności łagodzące. - Na pewno?
Mówię o głębszej sile.
Której nie widać przy pracy fizycznej.
Gdy kobieta napotyka problem,
nie rozwiązuje go w izolacji. Widzi szerszy obraz.
I robi, co do niej należy.
To było niesamowite.
Naprawdę?
Odrzucił wniosek o oddalenie pozwu.
Martinez tego nie robi.
Zgooglowałem go.
- Wychowywała go samotna matka. - Sprytnie.
Dobra robota. Podoba mi się osobiste podejście.
Przyczyniłaś się do tego.
To prawda.
Poza tym powiedziałem samą prawdę.
Niespotykana strategia.
- Żałujesz zakupu? - Ani trochę.
Mimo że róg z podpisem jest zniszczony,
naprawdę myślę, że to Driscoll.
- Szukałaś tego domu? - Brak żyjących krewnych.
Ale znalazłam galerię w Nowym Jorku.
Dali mi jakiś stary numer.
- I co? - Dzwoniłam kilka razy.
Nikt nie odbiera.
Brak poczty głosowej.
- Spróbuj jeszcze raz. - Dobra.
- Tato, masz chwilę? - Pewnie.
Spójrz na to.
Halo?
Dzień dobry.
Chciałabym rozmawiać z Arthurem Driscollem.
Przy telefonie.
Arthur Driscoll?
Przecież mówię.
Cieszę się, że mogę z panem porozmawiać.
Chyba znalazłam pański obraz.
Świetnie. Proszę powiesić go nad kominkiem.
Proszę pana? Halo!
To na pewno Evan Kincaid?
Ma zadzwonić o 17.00.
Przez FaceTime. Nienawidzę tego.
Może być wszędzie.
Nie wiem, o jakiej strefie czasowej mówi.
Jeśli chodzi o czas pacyficzny, to 14.00.
Albo 10.00 lub 11.00, jeśli jest w Europie.
Policzyłaś to w głowie?
- Pracowałam w finansach. - No tak.
Jest 15.30. Mamy czas na wymyślenie strategii.
Próbki gleby… Co to?
Kincaid. Skąd ma mój numer?
Jest bogaty.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Halo? - Jesteś wyciszony.
- Mick, słyszysz? - Wiem.
Mick?
Halo, Mick?
- Dzień dobry. - Witam.
Spodziewaliśmy się telefonu o 17.00.
Jest 17.00. W Nowej Fundlandii.
Mają dziwne strefy czasowe. Możecie rozmawiać?
- Pewnie. - Abby! To ty?
Tak. Abby O'Brien.
Nie lubię nazwisk. Są skomplikowane.
Jestem Evan, ty jesteś Abby. Prawda, Mick?
Kiepska sprawa z tym azbestem, co?
Brzmi skomplikowanie. Wolę budować gdzie indziej.
Proszę pana… Evan.
Możesz budować gdzie indziej, ale Chesapeake Shores jest jedno.
- Gdzie jest Chesapeake Shores? - Tam, gdzie budujesz hotel.
No tak.
Wybaczcie. Wiedziałem.
Mam milion projektów. W przenośni lub dosłownie.
Byłeś tu kiedyś?
To jedno z najpiękniejszych miejsc.
Zaczekajcie chwilę.
Dobra, już.
- Co robisz? - Wspinam się.
W górach. Jest pięknie.
To czemu do nas dzwonisz?
Klaus mi kazał. Przestraszyłaś go.
- A on się niczego nie boi. - Dzięki. Chyba.
Słyszę w twoim głosie zaangażowanie.
- Może pogadamy jutro? - Jasne.
O której zadzwonisz?
- Czasu wschodniego. - Mniejsza o telefon.
- Wpadnę do was. - Słucham?
Mam być w weekend w Waszyngtonie.
Wpadnę po drodze. Do zobaczenia.
Wpadnie do nas.
Super.
- Przytrzymać drabinę? - Cześć, Thomas.
Nie trzeba.
A więc odkupiłeś klub.
Powinienem zbadać się na głowę.
Mamy problemy z hydrauliką i elektryką.
Pamiętam, że mieliście dobre skrzydełka.
To się zgadza. Co cię tu sprowadza?
Szukam nowego biura w Baltimore.
Abby mówiła, że macie w Hampton coś, co by się sprawdziło.
- Poważnie? - Tak.
Jeśli kwota nie jest wygórowana, możemy o tym pogadać.
Jestem zawalony pracą. Nowy klient.
Niesławny Evan Kincaid.
Dokładnie.
Obym nie musiał wymieniać całej elektryki.
Dzień dobry.
Przepraszam. Mick O'Brien?
- Tak. - Luke Tatum.
Chodziłem do liceum z Abby i Kevinem.
No tak. Jak się masz? Dobrze cię widzieć.
- Tak. - Kopę lat.
Zgadza się.
- Nie przeszkadzam? - Nie. To mój brat, Thomas.
Dzień dobry.
Zostawię was.
Ale wrócimy do rozmowy o Hampton.
Dobra.
- Miło poznać. - Wzajemnie.
Kevin mówił, że wróciłeś do miasta.
- Zgadza się. - Pamiętam twoich rodziców.
Ojciec dopingował ci na meczach koszykówki
i zawodach lekkoatletycznych.
Bardzo mnie wspierał.
Tak.
Fajne miejsce.
Dziękuję. Podobno szukasz pracy.
Zgadza się.
Dobre wyczucie czasu. Potrzebuję ludzi.
Nie mogę wiele obiecać.
Bieżąca pomoc, rozpakowanie zamówień, zamiatanie i tak dalej.
- Możesz nie być zainteresowany. - Jestem.
Świetnie.
No to…
Co jest z bezpiecznikami?
No tak.
Mamy nowy system oświetlenia sceny.
Ciągle wywala korki.
- Mogę zerknąć? - Śmiało.
Bezpiecznik jest za mały.
- Zgadza się. - Tak.
No i prostowniki.
Pewnie są półokresowe, a potrzebujecie pełnookresowych.
Pracowałeś jako elektryk?
Robiłem różne rzeczy.
Znam się na wszystkim i na niczym.
- To tak jak ja. - Tak?
Tak.
Zaczniesz jutro, zobaczymy, jak pójdzie.
- Dziękuję panu. - Mick.
Zgoda.
- Witaj na pokładzie. - Dziękuję.
- Cześć. - Cześć.
Masz chwilę?
- Rozmawiałaś dziś z Thomasem? - Tak.
Namówiłaś go do nieruchomości w Baltimore?
- Tak. - Cóż…
Wiem, że chciałaś dobrze,
ale mogłaś to ze mną omówić.
Jakiś problem?
Nie chcę pracować z bratem.
Po raz pierwszy od lat zaczęliśmy się dogadywać.
Nie powinniśmy mieszać do tego pracy.
Rozumiem.
Ale…
czy na pewno o to chodzi?
A nie o Kincaida albo Dilphera?
O wszystkich trzech. O Dilphera i Kincaida najbardziej.
Masz ochotę na lody?
- A ty? - Zawsze.
Chętnie się skuszę.
Dobra.
- Dwie łyżeczki? - Mięta z czekoladą.
Dziękuję pani.
Wysłuchaliśmy MacLeod Industries.
Teraz czas na stronę powodową.
Kto będzie dziś przemawiał, pani Nelson czy pan O'Brien?
Dziękuję, Wysoki Sądzie.
Gdy siedziałem tu,
słuchając wybitnych prawników strony pozwanej,
zacząłem im współczuć.
Chcieli oddalić pozew. Nie udało się.
Teraz przygotowujemy się do rozprawy,
a oni potrafią tylko wyśmiewać ten pozew grupowy
i mu umniejszać.
Pani Neary powiedziała o powódkach,
że „zawsze im mało” i „zgrywają ofiary”.
To mija się z prawdą.
Eleanor Holmes Norton, która pozwała Newsweek Magazine w 1970 r.,
bo kobiety nie mogły być dziennikarkami, usłyszała to samo.
Interesujące, ale proszę przejść do sedna.
Zmierzam do tego,
że gdy kobiety chcą równości, zawsze słyszą to samo.
Jak w przypadku Newsweeka,
były zmuszone przyjąć drugorzędną rolę tylko ze względu na płeć.
Tak samo jest z MacLeod Industries.
Tak, mężczyźni są silniejsi.
Mogą dźwigać więcej,
ale w MacLeod większość z nich używa wózka widłowego.
A kobiety, które chciały odbyć szkolenie z jego obsługi,
spotkały się z odmową. Bądźmy szczerzy,
wózek widłowy wyrównuje szanse.
Nie chodzi o równą płacę za równą pracę.
Chodzi o odbieranie kobietom szans
na szkolenie i lepiej płatne stanowiska.
Cytując sprawę Newsweeka z 1970 roku,
„tylko ze względu na płeć”.
Spóźnia się już pięć minut.
W ten sposób pokazuje swoją władzę.
Wiem. Jego czas jest ważniejszy niż nasz.
Tu jesteście. Miło się czekało.
Lubię być pół godziny wcześniej. Oszczędność czasu.
- Cześć, Mick. - Larry.
Larry mnie oprowadził.
Imponujące.
- Robicie dobrą robotę. - Dziękujemy.
- To nie mój pierwszy raz. - Racja. Wybacz.
Co to w zasadzie jest?
Deskorolka elektryczna.
Rozważam inwestycję, więc je testuję.
Fajna sprawa.
Co myślicie o tych rurach?
- To problem? - Jeszcze nie wiemy.
Jadą do nas specjaliści z Waszyngtonu.
Nie sądzę, aby to był problem.
To piękne miejsce.
Miasteczko i cała okolica.
- Czemu o nim nie wiedziałem? - To tajemnica.
Nie powinno tak być.
Straciłem zainteresowanie.
- Proszę? - Deskorolką. To zabawka.
- Chcesz? - Jasne.
Czyli skażenie gleby nie stanowi problemu.
Tak powiedziałem.
Ale nie możemy tego wykluczać.
Znam gubernatora. Obejdziemy to.
Chyba że ziemia jest skażona.
Nie rozumiem. Chcesz mnie namówić do tego projektu czy nie?
Stwierdzam tylko fakty.
Fakty.
- Niesamowita koncepcja. - Nie owijasz w bawełnę.
- Tak mnie wychowano. - Dobra robota.
To nie moja sprawka. Taka już była.
Zostanę tu na kilka dni, Abby.
Zaczekam na opinię i się rozejrzę.
- To ładna okolica. - Owszem.
Przypomina zachodnie wybrzeże Irlandii.
- Byłeś tam? - Mam tam dom.
- No jasne. - Macie tu dobre łowiska?
- Najlepsze. - Serio?
Nigdy nie łowiłem ryb. Muszę spróbować.
- To już wszystko? - Chyba tak. Jak myślisz?
Możemy cię podrzucić.
- Nie trzeba. Mam samochód. - Gdzie?
Niedaleko.
Mandrake, jestem gotowy.
Do zobaczenia.
Bogaci ludzie są inni.
On na pewno.
Świetnie. Dziękuję.
- Cześć, Keller. - Cześć, O'Brien.
- Ciągle napawasz się zwycięstwem? - Trochę.
Uważaj na rekiny.
- Sam jestem rekinem. - To się okaże.
Masz ostre zęby, ale przypominasz trochę delfina.
- Dzięki. Chyba. - Nie ma za co. Chyba.
- Pa. - Pa.
Memuary?
Fajnie. Spodoba się studentom.
Pisz o czymś, co znasz i czym jesteś. Trzy teksty.
Wyznania Jeana-Jacquesa Rousseau,
Personal Memoirs Ulyssesa S. Granta
i Autobiografia Alicji B. Toklas Gertrude Stein.
- Czytałem coś z tego. - Przeczytaj wszystkie.
Zrobię to.
Potem przejdziemy do fabularyzacji.
- Jak w twojej książce? - Tak.
Mogę o coś spytać?
Postać Marka Daviesa to…
Ty?
Tak.
To połączenie kilku osób.
- Czyli tak. - Tak.
Potrzebowałam czarnego charakteru.
Cieszę się, że mogłem pomóc.
Jak znalazłeś się na uczelni? Myślałam, że pójdziesz w politykę.
Uczelniana administracja to definicja polityki.
Serio, co się stało?
Gdy zjawiłem się tu jako student,
zamierzałem skończyć prawo i startować w wyborach,
ale przeczytałem Wielkiego Gatsby'ego.
To otworzyło mi oczy. Zacząłem czytać więcej i się zmieniłem.
Tak.
Inaczej wyobrażałam sobie ciebie w przyszłości.
- To komplement? - Tak. Jak najbardziej.
Tak.
- Ile kilometrów przejechałaś? - Ponad osiem.
- Świetnie. - Powiedz to moim nogom.
Jechałam obok domu Arthura Driscolla.
- Serio? - Nikt go nie zna.
Kiedyś przyjeżdżał tu latem. Nell znała jego żonę.
Gdy zmarła, stracili kontakt.
Skoro to jego dom, po prostu go odwiedź.
Łatwo mówić. Dzwoniłam i się rozłączył.
Bądź wytrwała. Kilometr po kilometrze.
- Dobry z ciebie trener. - Tak.
Doskonale.
Widzimy się na triathlonie.
Wyślę ci rachunek.
- Kto mówi? - Evan.
A nie Mandrake?
To mój kierowca. Telefon mi padł. Chciałem się pożegnać.
Wyjeżdżasz?
Zagram w golfa i się zmywam.
- A badanie gleby? - Rezygnuję z budowy.
Nie chcę zadzierać z urzędnikami. Znajdziemy inne miejsce.
- Pa. - Nie możesz tego zrobić.
- Halo? - Hej.
- Wybacz. - W porządku.
Mogą cię spisać.
- Za co? - Rozmowę podczas chodzenia.
- Nienawidzę, jak ludzie to robią. - Tak.
Co się dzieje?
Nic. Wszystko. Mam szaleńca na głowie.
Chodź tu.
- Co? - Oddychaj.
- OK. - W porządku?
- Tak. - Zamknij oczy.
No już.
Policz do pięciu.
Raz, dwa, trzy…
cztery…
pięć.
Otwórz oczy.
Co widzisz?
- Ciebie. - Tak. Co jeszcze?
Kawiarnię.
Co czujesz?
- Chleb. - Tak.
Ładnie pachnie.
Lepiej?
- Tak. - Sprawdźmy to.
Tak. Dużo lepiej.
Dobrze cię widzieć.
Wzajemnie.
- Masz chwilę? - Dla ciebie? Jasne. O co chodzi?
Paul Dilpher jest naszym klientem?
Już tak.
Mogłaś mi powiedzieć.
Czemu?
Przez moje powiązania?
Mam pytać młodszych wspólników o każdego klienta?
Paul Dilpher ma poważne kłopoty.
- Dlatego potrzebuje prawnika. - Chodzi o moją rodzinę.
Dilpher obwinia mojego ojca. Wiesz o tym.
- Czyżby? - To konflikt interesów.
Mamy ponad 150 prawników.
Zawsze będzie jakiś konflikt.
- Chyba… - Co możemy zrobić?
Odgrodzić tego prawnika od sprawy.
- Czyli mnie? - Zgadza się.
Nie będziesz nic o niej wiedział.
Dobra. Dziękuję.
Nie rozkojarzaj się. Skup się na sprawie MacLeod.
Zaimponowało nam, jak poradziłeś sobie w sądzie.
Dobra robota.
- Cześć. - Cześć.
- Masz chwilę? - Tak. O co chodzi?
Przygotowuję się do zajęć i…
Wiem. Ty nauczycielką?
Wybacz. Nie chciałem cię urazić.
Będziesz świetna. Ale jesteś moją siostrzyczką.
- Jadłaś błoto. - Dałeś mi je.
- Bo Abby mi kazała. - Potrafisz być obiektywny?
- Tak. - Świetnie.
Podpisywałam książki, miałam spotkania autorskie, ale to?
To studenci. Nie ma nikogo bardziej krytycznego.
- Nie byłaś w wojsku. - Mogę przećwiczyć mój wstęp?
Tak.
Dobra.
Dzień dobry.
Jestem Bree O'Brien… Masz rację.
- Rzucam to. Przynudzam. - Wracaj. Żartuję.
Musisz przykuć uwagę.
Krzyknij. Wskocz na biurko.
- To nie Stowarzyszenie Umarłych Poetów. - Bo co?
- Dobra. - Kontynuuj.
Chciałam zacząć tak.
„Zamknijcie drzwi.
Piszcie, jakby nikt nie patrzył wam przez ramię.
Nie myślcie, co inni chcą usłyszeć.
Pomyślcie, co chcecie przekazać.
Tylko to macie do zaoferowania”.
Słowa Barbary Kingsolver.
To było świetnie.
- Serio? - Wkręciłem się.
Dziękuję.
Dobra.
- Mam u ciebie dług. - Tak?
- Stawiasz lunch? - Jasne.
Znam knajpę ze świetnym błotem.
Pycha.
- Tak? - Pan Driscoll?
- Nie chcę przeszkadzać… - Za późno.
To ja dzwoniłam w sprawie pańskiego obrazu.
Chciałam zapytać…
Może pan potwierdzić, że pan to namalował?
Niestety tak.
Jest piękny.
Ile pani za niego dała?
- Osiem dolarów. - Za dużo.
Przepraszam. Zaraz wracam.
Luke. Potwierdziłeś wizytę hydraulików?
Nie trzeba. Udrożniłem zlew.
- Świetnie. - Hej.
Możemy pogadać?
Pewnie.
- Kevin, przypilnuj baru. - Dobra.
Dziękuję za tę pracę, Mick.
Ale…
nie byłem z tobą w pełni szczery.
Nie?
Otóż…
popełniłem kilka błędów.
To już przeszłość, ale wciąż za nie pokutuję.
OK.
Jeśli mam tu pracować, będziesz musiał wypełnić kilka formularzy.
Jakich?
Że tu pracuję, że mnie zatrudniłeś. Nic wielkiego.
W poprzedniej pracy tego nie zrobiłem i był problem.
Zwolnili mnie.
Słucham.
Mam kuratora. Muszę się u niego meldować raz w miesiącu.
Kuratora?
Jeśli to problem, rozumiem.
Przywykłem.
Boże.
Może to był błąd. Przepraszam. Nie chciałem…
Luke.
Luke!
Posłuchaj!
Nie możesz oczekiwać, że nie zareaguję na coś takiego.
Rozumiem.
- Masz prawo być zły. - Jestem tylko zagubiony.
Robię w budownictwie. Pracowałem już z byłymi skazańcami.
To często najlepsi ludzie.
Ale musisz być ze mną szczery.
Przestań uciekać i pogadajmy.
Powiedz, co się stało.
Dobra.
Miałem iść na studia i zostać lekarzem.
Mój tata zmarł na zawał.
A mama…
załamała się.
Ktoś musiał się nią zająć. Znalazłem pracę w magazynie.
Przykro mi.
Dobiło mnie to.
I…
zacząłem pić.
Za dużo.
To w zasadzie koniec historii.
Jeszcze kwestia więzienia.
No cóż…
Gdy moja mama zmarła,
straciłem nad sobą kontrolę.
Siedziałem w barze i piłem.
Jeden facet przystawiał się do kelnerki.
Kazałem mu się odwalić.
Użyłem mocniejszego języka.
Uderzył mnie.
A ja mu oddałem.
Czułem, że tak należy.
Przewrócił się i uderzył głową w róg baru.
Prawie zmarł.
Dobrze, że przeżył.
Inaczej byłoby to zabójstwo.
Ale dostałem trzy lata za napaść i pobicie.
Wyszedłem wcześniej za dobre zachowanie.
Koniec historii.
Dobra.
Teraz wiem.
Jeśli będziesz przychodził i robił swoją pracę,
poradzimy sobie z tym.
- Poważnie? - Tak.
Jak najbardziej.
Chyba musisz skończyć zmianę, co?
Tak.
Hej!
- Tak? - Nie zapomnij kluczyków.
- Tu jesteś. - Cześć.
- Chcesz zagrać? - Nie.
Mandrake nie chciał powiedzieć, gdzie grasz w golfa.
- To ostatnie, o czym pomyślałam. - Sprytnie.
Minigolf jest ciekawszy.
- Lubisz grać ekscentrycznego milionera? - Miliardera.
Biedny też byłem ekscentryczny.
- Ale wkurzałem wtedy ludzi. - Dziwne.
Naprawdę się wycofujesz?
- A czemu nie? - Dam ci wiele powodów.
Mam czas na jeden.
Chcesz stworzyć sieć hoteli. Ten będzie kluczowy.
Blisko do Waszyngtonu i Baltimore. Piękne wybrzeże.
Ładnie tu. Ale te rury…
Poradzimy sobie z tym. Rozmawiałam z ekspertem.
Skażenie jest minimalne. Wykopiemy je i wymienimy.
- Koszt to… - Sto tysięcy?
- Mniej. - Powinienem to zrobić?
To mądry ruch.
Powiem ci coś.
Jeśli trafię, przemyślę to.
Tak podejmujesz ważne decyzje?
Tę tak podejmę.
No proszę. Przemyślę to.
- Dziękuję, panie Kincaid. - Evan.
Nie lubię imion. Są skomplikowane.
Abby od razu trafiła z nieruchomością w Baltimore.
Zrób z niej partnera.
Jeśli się dogadamy, działka będzie dla ciebie idealna.
Nie do wiary, że nie lubisz projektów Lowery'ego.
Nie do wiary, że ty je lubisz. Są okropne.
Gdy pracowaliśmy nad centrum medycznym w Charlotte,
był prawdziwą zmorą.
- Swój pozna swego. - I kto to mówi.
- Co robicie? - Oglądamy stare zdjęcia.
Szukamy zdjęć małej Jess do wykorzystania na ślubie.
- Liczymy na coś upokarzającego. - Chyba ty.
Á propos upokorzeń, chcesz zobaczyć tatę i wujka jako nastolatków?
Pewnie.
Tato, co za fryzura.
Nie wierzę, że podobały mi się te baki.
- Ja miałem świetne wąsy. - Ani trochę.
Żartujesz? Pasowały mi.
- Spójrzcie. - Rany.
To my na Szlaku Appalachów.
- Pamiętasz? - Jasne. Rok 1967.
Najlepsza wycieczka.
Zgadzam się. Było świetnie.
Dobrze się bawiliśmy.
Tylko my i dzicz.
Dziś nie przeszylibyście 15 kilometrów.
Jasne, że byśmy przeszli.
Piętnaście kilometrów? Przeszlibyśmy cały szlak.
Chciałabym to zobaczyć.
Czemu nie? To dobry pomysł.
- Piszesz się? - Tylko mnie nie spowalniaj.
To ciebie bolały stopy.
Ty miałeś słabe łydki.
Dobra. Zrobimy to w weekend.
Po drodze pogadamy o szczegółach projektu.
- Masz sprzęt? - Może. Przestałem chodzić potem w góry.
Sprawdźmy.
- Dobra robota, mamo. - Tak.
Tata musi odpocząć od pracy.
Albo ich to do siebie zbliży…
Albo się pozabijają.
Zobaczymy.
Spójrz na to.
- Trwała na włosach. - Uwielbiałam ją.
- Nie pokazuj tego nikomu. - Śliczne.
- Kto to? - Evan Kincaid.
- Czego chce? - Czeka na zewnątrz.
Co?
- Dzień dobry. - Hej!
Chciałem powiedzieć ci osobiście.
Ruszamy z budową.
To dobrze.
- Pod jednym warunkiem. - Jakim?
Masz nadzorować projekt.
Cóż…
To mój tata zajmuje się budową.
To prawda.
Ale ty masz coś, co cenię.
Co takiego?
Nie lubisz mnie.
- Słucham? - Nie mówisz tego, co chcę usłyszeć.
Dajesz mi fakty. To rzadkie w mojej pracy.
- W twojej pracy? - Byciu miliarderem. To męczące.
Każdy się przymila, bo czegoś ode mnie chce.
- To nieprawda. - Widzisz? Nie lubisz mnie.
A ja nie lubię ciebie.
Nie będziemy się bać, że się obrazimy.
To doskonała relacja biznesowa.
Ma to jakiś sens.
Prawda?
W porządku. Dobrej nocy.
Zaprosiłabym pana, ale pana nie lubię.
Będzie świetnie.
W następnym odcinku:
Snallygaster. Mityczna bestia z lasów Maryland.
Słyszałeś?
Chyba nie było tak w dół.
Damy radę.
Tommy!
Nie zostawiaj dokumentów na wierzchu.
Spójrz na podpis. Nie należy do taty. Był na Florydzie.
Podano do stołu.
Użył tego zamiast soli?
Jeśli im nie powiesz, naruszysz warunki zwolnienia.
Tłumaczenie napisów: Kinga Zofia Stando
Rozumiem.